Geen toegankelijk, makkelijk luistervoer die Bjork de laatste tien jaar weet uit te brengen. De nieuwe plaat ‘Vulnicura’ verschijnt drie jaar na ‘Biophilia’; singles kun je hier praktisch niet meer uithalen . Wat wel binnen dezelfde lijn ligt van vorig plaatwerk, is die grimmige, sfeervolle elektronische pop , ondersteund van orkestratie, trage , slepende (op z’n LFO (wijlen Mark Bell)) beats , en lichte, donkere , neurotische drum’n’bass , die een soort soundtracksfeertje ademen onder haar frêle , hemelse elfenzang  . Er is er eentje met Antony Hegarty (“Atom dance”) terug te vinden.
Een klankenpalet, geluidskunst, die de scheiding moet verwerken met Matthew Barney , van bemoeilijkte communicatie , onzekerheid naar afscheid en verdriet .
Besluit in dit ganse concept: Bjork blijft toch aparte muziek maken .