Altijd iets unieks , de wondere klankenwereld van Cocorosie van de zusjes Casady. Het is een sprookjes/droomwereld met oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Een kunstzinnige benadering , die charmant klinkt . Er is al een pak jaar minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop .
(* Btw Cocorosie waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound).
De Cocorosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog met die geluidjes van (speelgoed) piano, xylofoon, harp , een verdwaalde blazer en de sober gehouden drums in de vocale klasse van de dames en Tez’ beatbox .
Overweldigend als in de begindagen is het niet meer , maar door die finesse hebben we een gemoedelijke, sfeervolle plaat van feeërieke, dromerige, uiterst genietbare songs als “Lost girls”, “Big & Black”, die zorgen dat ze nog steeds iets bijzonders, magisch zijn.