Meteen in de eerste regels tekst van The Stanfields op hun nieuwe album ‘Limboland’ wordt duidelijk dat dit een politiek statement wordt. "A line was drawn in the sand by a fool with a big stick and tiny hands/He promised a wall, talked about greatness and dared to speak for me." Hoewel The Stanfields een Canadese band is, willen ze reageren op het beleid van de Amerikaanse president Donald Trump. Hun boodschap verpakken ze in een mix van folk en potige hardrock. De teksten zijn verhalend en toch heel erg to the point.

Je kan The Stanfields aanduiden als The Levellers zonder de punk-vibe. Het is maar waarmee je begint als referentie. Zonder de politieke boodschap hadden The Stanfields ook een Canadese versie van Mumford & Sons kunnen zijn: dezelfde degelijke, klassieke songs en melodieën, iets meer korrel op de stembanden en geen banjo maar een viool voor de extra folktoetsen. Het verschil maken ze vooral met een zachte ondertoon van country, zonder daarmee expliciet op de voorgrond te komen, behalve dan misschien op de meezinger “How Long Is The Road” en op “California Reaper”.

Zelf noemen ze ‘Limboland’ overigens geen politiek album, maar eerder het luid verkondigen van een algemeen ongenoegen en een vraag naar meer redelijkheid. Niet enkel van Trump, maar ook van mediamagnaat Rupert Murdoch, Justin Trudeau (eerste minister van Canada) en nog veel anderen die meeschrijven aan het verloop van de wereldgeschiedenis. “Iedereen slijpt maar zijn messen, zonder naar elkaar te willen luisteren. Op social media blijft de grootste groep politiek stil, omdat ze anders virtueel afgemaakt worden door een heel kleine groep van politieke extremisten”, verklaart zanger en songschrijver Jon Landry.

The Stanfields houden hun ogen en oren open en kijken ook geregeld naar het grotere geheel. "Your flag (won't save you anymore)” gaat over de klimaatopwarming en hoe de politiek er overal in de wereld maar niet in slaagt om daar een krachtdadig antwoord op te bieden. Het is in dit nummer duidelijk dat de politieke nood ook muzikaal vuurwerk oplevert.

Als geheel bevat ‘Limboland’ meer gebalde en minder uitdijende nummers dan op eerder werk.

Niet alleen politici en zakenmensen krijgen een veeg uit de pan. Op “Let It Run” wordt de luisteraars een spiegel voorgehouden. Hoe wij – als we thuiskomen na een werkdag – alle rede buitensluiten als we voor de tv plaatsnemen en totaal onverschillig blijven voor alle onrecht tot we in slaap vallen. Het is ook een song waarop de band tussen de lijnen zichzelf relativeert: ondanks de sense of urgency die uitgaat van hun teksten, beseffen ze bij The Stanfields dat zelfs hun eigen publiek veelal ‘in slaap’ gesukkeld is.

“Total Black” is een beetje een gemiste kans. Op dat nummer krijgen The Stanfields versterking van het Canadese folk-duo Cassie en Maggie MacDonald (viool en zang). De heldere stem van Maggie biedt een mooi contrast met brombeer Landry, maar ze zijn vergeten dat zoiets pas werkt als je ook nog een degelijke song schrijft. En dat kunnen ze nochtans goed op ‘Limboland’.

De sterkste nummers op ‘Limboland’ zijn behalve “Let It Run” nog “Light”, “Desperation” en “Lantern In The Window”.