Deze Belgische hardrock band begon in 2009 als een trio en bracht enkele EP’s uit, speelde op podia met Kreator en Nazareth om uiteindelijk als duo te eindigen in 2017. Sten speelt gitaar en zingt. Brecht speelt op de drums. Hun voornaamste invloeden zijn bands zoals Pearl Jam, Queens of the Stone Age, Nirvana etc…
Hun nieuwste worp geeft ons zeven tracks om ons hun gekke wereld te tonen. Dat wordt meteen duidelijk met opener “Kidi Coke”. Een geschifte opener waarbij je aan een dikke dosis zelfironie moet denken. Of het de bedoeling is, weet ik niet maar zo komt het toch over. Op “Coma” krijgen we een pompende groove en is de ironie weg. Een leuke bridge halfweg kleurt de song. Een fijne track. “Feel” begint met een leuke baslijn. Ook het drumwerk doet hier mooi werk. “What I’m To Say” is een ballad met een akoestische gitaar en wat percussie. Mooie sfeer en dito tekst. Ook “The Greater Dying” kan mij bekoren vanwege zijn mooie opbouw en het spel tussen o.a. bas en drum. Het begin van “1813” doet mij, in het begin, ietwat denken aan “The Unforgiven” van Metallica. Maar het is niet meer dan dat. De song is heel anders uitgewerkt. En dan is het speelkwartier helaas al over.
De EP van deze gasten is een voltreffer. Enthousiaste songs waar het spelplezier ervan af knalt. Als dit live ook zo is dan moet dat een belevenis zijn.