Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Daar doet Patroness niet. Getuigen daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.
Patroness stelt nu zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intensief pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze.
Binnen een zeer doomy sfeer doet Patroness  je al naar adem happen bij opener “Dominae”, een song die je meevoert naar de meest duistere gedachten, binnen een intensieve omkadering. Intensiviteit en donkere emoties zal de rode draad vormen op de volledige EP, zo zal later blijken. Instrumentaal worden al even gevarieerde mokerslagen in het gezicht uitgedeeld. Maar de kers op de taart wordt geleverd door vocalist Guy Callens, die met zijn zeer emotionele stem de haren op je armen doet rechtkomen van pure innerlijke angst. Ook bij “A Thousand Times” hakt Patroness zeer diep in je vege lijf, tot je buiten adem in de donkerste kamer van je ziel op zoek gaat naar dat ene straaltje licht. Zonder het te vinden. Want diezelfde zwartgeblakerde intensiviteit keert terug op de daaropvolgende song “Pyre”. De snedige blackmetalriffs hakken letterlijk in je vege lijf. De drumsalvo's doen je verstijven van angst. Ook al durft de band hier buiten de lijntjes kleuren en slaan ze lekker aan het experimenteren.  En dan is er dus weer die stem op afsluiter “Lost Eyes” die je bij de les houdt.
Soms zijn er wel verwijzingen naar Chief Roberts. Je kunt de roots waarop je muzikale wegen zijn gebouwd , niet volledig verstoppen. Dat doet Patroness ook niet. Maar deze band voegt zoveel puzzelstukjes toe aan wat we al wisten. Zonder meer drukt deze band daardoor nu al zijn stempel op dat blackened doomgebeuren, en slaat gensters in ons donker hart zoals we dat zelden tegen komen.
Elk van de muzikanten binnen deze band heeft al wat watertjes doorzwommen, de perfectie wordt dan ook puur technische bekeken,  telkens overschreden. Maar vooral biedt Patroness je een smaakvolle, gevarieerde donkere trip aan in zwartgeblakerde landschappen van verderf, die als een vlijmscherp mes in je vege lijf snijden. Zowel instrumentaal als vocaal is dat het geval. Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen.