Bijna tien jaar na het vorige album 'Mad' en dertig jaar na het debuutalbum ‘Ska Pig’ zijn Mark Foggo's Skasters terug met het nieuwe album 'Ska Pig Returns!’. Foggo is een Brit die ook lang in België en Nederland gewoond heeft. De skasters zijn dan ook vooral Nederlanders, ook vandaag nog. Het nieuwe album is in Nederland opgenomen en komt uit op vinyl.
Anders dan sommige andere bands in het genre beperkt Foggo zich tot uptempo skank-nummers. Alle tracks lopen over van energie en zijn uitermate dansbaar. Geregeld wordt al eens een sneer uitgedeeld naar politici, zoals op “Theresa May” of naar de gsm-verslaving, zoals op “iphone”. In “Dum Diddy Die” zit een ietsje reggaeton en “Eat Up Your Weeds” en “Yoyo” overtuigen met een Madness-vibe, maar voorts is het toch het springerige van de 2Tone-roots dat overheerst. Op “London Town” klinkt Foggo een beetje als wijlen Ian Dury en dat is een compliment. Met één been in het verleden en één in het heden: de sound van de Skasters is geëvolueerd. Het klinkt klassiek maar niet oubollig.
‘Ska Pig Returns!’ zal niet zo’n classic album worden als ‘Ska Pig’ indertijd, maar dat ligt vooral aan de geslonken aandacht voor het genre. Want voorts is dit album perfect: dansbaar, aanstekelijk, maatschappelijk relevant, ingespeeld volgens de regels van de kunst, …
Er staan maar weinig bands klaar om legendarische ska-dinosauriërs als Mark Foggo af te lossen. Afgaand op ‘Ska Pig Returns!’ is dat ook nog niet nodig.
The Kids hebben een nieuwe single. Niet onze Kids uit België, maar een bandje met tieners uit Australië. En ze maken ook nog eens punkrock zoals hun Belgische naamgenoten.
Hun single “I Thought My Family Was Rich” is een beetje stereotiep voor tieners die punk beginnen spelen: meer branie dan talent, agressief en in-your-face. Catchy is het niet, rommelig dan weer wel. Niet onaardig, maar er kan best nog wat aan gesleuteld worden. Ze kunnen zeker een voorbeeld nemen aan hun Belgische naamgenoten als ze het net zo lang willen uitzingen.
Het B-kantje is interessanter. Hun cover van “Killing In The Name” van Rage Against The Machine wijst er alvast op dat ze hun inspiratie gaan zoeken in de juiste platenbakken. Ook deze cover is bij momenten rommelig, blijft dicht tegen het origineel aankleven en krijgt pas op het einde nog een eigen gezicht.
Hoe ga je om met verlies? Hoe ga je om met een relatie die stukloopt? Voor iedereen is dat iets heel persoonlijks. Niemand kan u daarmee helpen, behalve jijzelf. Geert Verdickt - ook bekend als de frontman en zanger van Buurman - maakt er een plaat over. We citeren: ''Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt (zanger en songschrijver van Buurman) eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen." De rode draad in het omgaan daarmee is voor Geert dat elk einde een nieuw begin is. Toevallig ook één van de mooiste songs op deze zeer persoonlijke schijf van Geert Verdickt.
Je naakt opstellen naar een publiek toe, daarvoor moet je als artiest sterk in je schoenen staan. Echter, hierover is nagedacht dat merk je al bij openingssong “Einzelgänger” een song waarmee Geert al direct in zijn kaarten laat kijken. Niet alleen de tekst zegt genoeg: ''Einzelgänger waarom kijk je triest. Ik ben er en er is niemand die dit ziet en verder niemand die dit ooit zal horen” Verder uit de tekst blijkt vooral dat Geert niet bij de pakken blijf zitten, geen rancunes of haat. Nee, eeuwige liefde ook al is het niet meer met de persoon waar je uw leven wilde mee delen voor de rest van je leven. Elkaar respecteren, en de bladzijde omdraaien zonder verwensingen naar elkaar te gooien. Dat is voor niets nodig. Niet alleen klinkt dat door in zijn breekbare, soms snikkende stem, ook straalt de plaat veel positieve energie uit. Telkens vertelt Geert een ander verhaal.
Soms twijfelt hij, zoals bij “Simpel”. "Zou het echt zo simpel kunnen zijn dat jij verdwijnt aan het einde van de dag en dat je alles met je meeneemt. Onze toekomst en ons verleden. Alsof we nooit hebben bestaan''. Hier schreeuwt hij voor het eerst toch zijn pijn en zijn onmacht uit, het omgaan met afscheid nemen valt hem niet altijd even gemakkelijk. Dat kan ook niet. Geert blijft ook zeer veel respect tonen voor zijn geliefde. Door deze bladzijde niet ruwweg om te draaien, maar door zijn verhaal uitgebreid en stap per stap te vertellen. Over hoe hij de liefde van zijn leven nog steeds graag ziet, hoe hij haar altijd op één of andere manier graag zal zien. Zo koestert hij mooie momenten. ''De zon kroop door de krullen in haar haar, we zeiden niet zo veel bij het ontbijt''. Dat stil en onvoorwaardelijk van iemand houden en genieten van die zeer eenvoudige maar fijne momenten samen. Hij blijft het koesteren. Doorheen deze schijf merken we bovendien op dat dit is een verhaal is dat niet alleen over hem gaat, maar over iedereen die ooit een relatie heeft zien stuklopen en met vragen blijft zitten. Hij sluit af met “Dit is ons moment”. Waarbij hij nog een keer achterom kijkt samen met zijn geliefde. Elkaar nog even vasthouden, om dan afscheid te nemen. Niet met slaande deuren, maar een stevige knuffel waarbij tranen zullen vloeien.
Met een verlies, iedereen gaat er anders mee om. Sommige schrijven een boek, of een gedicht. Geert Verdickt brengt een zeer persoonlijke plaat uit, geeft zich volledig bloot en straalt zoveel positieve energie uit op deze knappe solo plaat. Waardoor mensen die op dit moment in een gebroken relatie zitten hieruit kracht kunnen putten om door te gaan. Want “Elk Einde Is Een Nieuw Begin”.
Want inderdaad, deze 'Einzelgänger' betekent eveneens geen einde, maar een mooi nieuw begin. Met respect voor dat verleden. Gebracht op een zeer gezapige en intens mooie wijze. Waardoor ook wij en jij prompt een traan wegpinken, met een glimlach op de lippen.
Tracklist: Einzelgänger, Amanda, Ergens In Het Midden, Brussel, Elk Einde Is Een Nieuw Begin, Simpel, Tussen Brooklyn En Manhattan, Krullen, Splinterkind, Moment.
Frode Haltli is een Noorse componist en muzikant die grenzen heeft verlegd voor o.a. de accordeon. De man wil via zijn muziek dat instrument promoten. Daarvoor bewandelt hij wegen die schipperen tussen Noorse folk, oneindige improvisaties, jazz en klassiek. Voor zijn nieuwste werk 'The Border Woods' laat hij zich omringen door muzikanten die eveneens houden van muziek tot kunst verheffen, eveneens tot in dat oneindige.
De Zweedse nyckelharp van Emilia Amper gecombineerd met de schitterende percussie van Hakon Stene en Eirik Raude vormen dan ook een meerwaarde binnen het geheel. Dat is al te merken aan opener “Wind Through Aspen Leaves” een pareltje van vier minuten, waarbij je wegzweeft naar totaal andere oorden. Eens vertrokken, aangegrepen door dat wonderbaarlijke klankentapijt, wil en kun je niet meer terug. Met het iets meer dan vijftien minuten lange “Mostamägg Polska” wordt de lijn verder doorgetrokken. De intensieve manier waarop muzikanten hun instrumenten bespelen - er wordt vaak dicht aangeleund tegen avant-garde - staat gelukkig de spontaniteit niet in de weg. Haltli houdt namelijk enorm van improviseren tot dat oneindige, en sleurt de overige muzikanten mee op zijn trip. Die gaan zeer uitbundig op die uitnodiging in, waardoor er een magie ontstaat die onaards mooi aanvoelt. Song na song, voelt de muziek dan ook aan als opbouwen van een muur die je rondom je ziel bouwt, om daardoor de harde realiteit van het dagelijkse leven totaal te vergeten. Zo een intense inwerking heeft de muziek op je gemoed, dat je totaal verdoofd achterblijft in de hoek.
“Wood and Stone” mag dan een kort nummer zijn, zelfs in die circa twee minuten ontdek je zoveel kleuren en geuren dat het wel lijkt of die song oneindig lang duurt. Dat oneindige, dat nooit verveelt, kom je doorheen de volledige schijf tegen. Dus ook bij het magische mooie “Valkola Schottis”, een parel van meer dan elf minuten. Elf minuten totaal van de wereld kunnen zijn? Wie wil dat nu niet beleven?
Nu Frode Haltli slaagt erin de grenzen van het onmogelijke af te tasten. Een betere promotie dan dit kan de accordeon niet krijgen. Wie meende dat accordeonklanken enkel zorgen voor het bouwen van gezapige feestjes raden we aan dit meesterwerk eens te doorpluizen, en dingen te ontdekken aan dit instrument waarvan we het bestaan tot op heden nog niet kenden. Dat zet Frode en zijn kompanen op het sluitstuk “Quietly The Language Dies” nog meer in de verf.
“Hopefully this work can give some new perspectives on what folk music can be today,” zegt Haltli zelf over zijn nieuwste schijf, “from a point of view where you can see backwards and forwards, to the east and to the west.” Nu de man is compleet in zijn opzet geslaagd. Meer nog hier worden grenzen verlegd binnen zowel folk als avant-garde tot klassieke muziek. Waar geen grenzen zijn. Inderdaad nieuwe perspectieven ontdekken binnen folkmuziek. Dat is wat Haltli over de gehele lijn doet op dit meesterwerk. Voor wie houdt van voornoemde muziekstijl, waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd, is dit album een ware aanrader.
Blues/Jazz
The Border Woods
Frode Haltli
Exoterm is het Noors/Amerikaanse project rond bassist Rune Nergaard. Samen met saxofonist Kristoffer Berre Alberts, drummer Jim Black en gitarist Nels Cline vormt hij feitelijk een supergroep. Rune zegt er zelf over: “What unites us is our love of jazz, rock and improvised music. In this band every rule and musical boundary is torn down, and we combine our musical influences in one, big gumbo of sound.” Met 'Exits Into A Corrido' brengt de band een plaat uit die bestemd is voor muziekliefhebbers die graag buiten de lijntjes kleuren, en houden van muzikanten die hetzelfde doel voor ogen hebben.
Dat de leden van deze band reeds enorm veel watertjes hebben doorzwommen speelt natuurlijk in hun voordeel. Zo kennen we Rune van bands als Bushman’s Revenge, Fra Det Onde, Scent Of Soil, Astro Sonic en zijn eigen Rune Your Day-kwartet. Nels Cline speelt al ruimschoots vijftien jaar de pannen van het dak bij Wilco. Drummer Jim Black is ook geen onbekende in de muziekwereld en is sinds 2000 actief met zijn eigen band AlasNoAxis.
Het samenbrengen van virtuozen in hun vak, resulteert evenwel niet automatisch in geslaagde platen. Maar wat deze band doet, overstijgt alle verwachtingen. “First Light” is maar een eerste uppercut van jewelste, die je omver blaast doordat alle registers gewoon worden opengegooid en de band aan het improviseren slaat, tot een chaos in je hoofd ontstaat. Goed begonnen is half gewonnen want ook bij “Forest Mist-Night” wordt niet gekeken op een experimentje meer of minder, en verlegt de band meerdere grenzen binnen al even veel muziekstijlen. We kunnen er zelfs geen genre meer op kleven eens we toegekomen zijn aan de vijfde song “Two More Times”. Noisemuziek wordt verweven met scherp snijdende gitaarlijnen en saxofoonklanken die onaards blijken te zijn. Baslijnen en drumsalvo's verpulveren alle beetje sceptische houding die we in het begin hadden, waarvoor onze excuses.
Het mooiste aan deze 'Exits Into A Corrido' is dat Exoterm ter plaatse klanken uitvindt, waarvan we het bestaan niet wisten. De virtuositeit van al even onaards niveau, wordt gelukkig overdekt met voldoende spontaniteit om ons bij de les te houden. Op het einde van elke song lijkt het wel alsof de heren door dat oneindige improviseren elkaar tot waanzin drijven en ons als aanhoorder ook. Dat wordt bij die laatste wervelende song “Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor)” op knallende wijze nog meer in de verf gezet. Je wordt acht minuten lang doorheen geschud tot je zelf met waanzin in de ogen totaal van de kaart achterblijft.
Exoterm is zo een uitzonderlijke band die chaos tot kunst verheft en brengt de perfecte plaat uit voor jazz, avant-garde tot noise en andere rock liefhebbers die graag de grens van het onmogelijke aftasten.
Tracklist: 1. First Light (05:53), 2. Forest Mist-Night (06:22), 3. …Back Towards The Car-Night (05:52), 4. Moves Away From The Door (01:29), 5. Two More Times (05:54), 6. Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor) (08:01)
Blues/Roots
Exits Into A Corrido
Exoterm
Hubro/PIAS
Alk-A-line bracht onlangs een nieuwe single op de markt:“Homo Sapiens”. Deze single was een voorloper van het nieuwe album 'Species & Specimes', dat in september op de markt komt via Cheap Satanism Records. Voor deze nieuwste schijf gaat het duo, dat zich op hun Facebook-pagina omschrijft als ‘ElectroWitches’, een samenwerking aan met toppers binnen het postpunkgebeuren, waaronder Peter Slabbynck (Red Zebra), Bruce Ellison (Volt Selector), Jacques Duval en Ive Vg (Length of Time). Hoewel die toevoegingen één voor één een meerwaarde vormen binnen het geheel, trekken de twee dames de meeste aandacht naar zich toe.
Aanstekelijke klanken die op de dansspieren werken, gekruid met de nodige donkere sausjes. Daarmee zet de band de plaat met een knal in. De single “Homo Sapiens” smaakte inderdaad naar meer zoets. Nu met “Dark Energy”, “Boom Boom Dance” tot “Alk-a-Line” wordt het blik van donkere elektronica verder opengezet tot je, eens onder hypnose gebracht terecht komt in op een dansvloer die je terugbrengt naar die donkere tijden in de jaren '80. Beats die een mystieke inwerking hebben op je gemoed, drijven je verder in de armen van deze hogepriesters van de duisternis. “Dogs”, “Scélérats” en “Black Queen” liggen allemaal in diezelfde richting.
EBM, industrial, new wave, … alles wat ruikt naar die typische sound uit de jaren '80 wordt op een hoopje gegooid en door de mangel gedraaid, waardoor deze elektro witches, zoals ze zichzelf noemen, je doen vertoeven in een sfeer van heksen, demonische en mystieke wezens uit de duisternis. Eens die trip aangegaan is geen weg terug meer mogelijk. Binnen de grens van donkere elektronica verlegt deze band dan ook een duistere grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Of dat ooit al eens is voorgedaan? Uiteraard. Maar de lat ligt hier zodanig hoog, dat we kunnen spreken van een uitzonderlijk gesmaakt concept dat ons aanzet om ons zelfs na meerder luisterbeurten nogmaals te verwarmen aan die walmen van intensieve duisternis die het duo, geruggesteund door een hele rits top artiesten binnen het genre, je aanbiedt.
Alk-A-Line, die sinds 2006 aan de weg timmert en dus voldoende ervaring in de weegschaal gooit, brengt op dit nieuwe album 'Species and Specimens' een bonte mix boordevol tempowisselingen, die een hypnotiserende inwerking hebben op uw gemoed.
De ene track gaat perfect over in de andere, waardoor je geen moment je zult vervelen. Ook niet na meerdere luisterbeurten. Over de hele lijn klinkt deze plaat donker, spookachtige en mysterieus. En dat is de grote verdienste van een vocale aankleding die je bedwelmt en vooral doet vertoeven in donkere gedachten waaruit je, willen of niet, niet wil of kunt ontsnappen. Dat is het soort donkere elektronische muziek waarvoor ook wij graag zweven over de dansvloer, tot ook wij aan de voeten van dit duo neerdwalen en onze ziel verkopen aan de duivel.
Elektro/Dance
Species and Specimens
Alk-A-Line
Fischer-Z bracht in de jaren '80 platen en singles uit die zijn uitgegroeid tot eeuwige klassiekers. Welke muziekliefhebber kent nu niet “Marliese”, “The Worker”, “Berlin” en “So Long”. De iconische band rond John Watts heeft de tand des tijd goed doorstaan. Want hij levert nog steeds gedenkwaardige concerten af. Ook al is Fischer-Z eerder omgevormd tot John Watts die zich laat omringen door allerlei muzikanten, want van de originele bezetting schiet niets meer over. De band blijft anno 2019 nog stevig op de troon zitten. Met 'Swimming in Thunderstorms' brengt Fischer-Z een opvallend en onverwacht meesterwerk uit dat ons met verstomming slaat. En waarbij hij die stelling nog meer in de verf zet.
Deze band hoeft namelijk niets meer te bewijzen maar levert anno 2019 totaal geen routineklus af en dat siert hen. De zeer frisse songs werken aanstekelijk op de dansspieren en doen je wegzweven naar zomerse oorden. Fischer-Z is eveneens een band die bekend staat om zijn poëtische teksten en scherpzinnige maatschappelijke commentaar.
We vernamen dat de band één van zijn meest politieke platen heeft uitgebracht. Dat laatste komt meermaals, eerder subtiel, tot uiting op deze plaat. Zoals we dat sinds eind jaren '70 van de band gewoon zijn. Vaak met een knipoog houdt de band de wereld een spiegel voor. Luister maar naar een uptemposong als “The Islamic American” of “Love Train Drama” en trek zelf de conclusie. De muziek van Fischer-Z draaide altijd rond die uitzonderlijke vocale inbreng van Watts die ontroert en die je hart beroert.
Dat is anno 2019, na al die jaren, nog steeds meer dan ooit het geval. Echter is het, ondanks al die positieve punten, niet dit gegeven dat ons over de streep trekt. 'Swimming in Thunderstorms' is vooral een veelzijdige plaat die een band laat horen die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden.
Daar waar bands van zijn generatie al te vaak dreigen een karikatuur van zichzelf te worden is Fischer-Z nog steeds een uitzondering op deze regel. De band blijft begane wegen bewandelen, blijft zijn roots trouw. Maar doet een frisse wind waaien in dat bekende landschap, waardoor niet alleen de doorsneefan op beide oren kan slapen, maar de band gerust nieuwe zieltjes zal kunnen winnen binnen het pop/rockgebeuren. De poëet in Watts is nog steeds klaarwakker, de man is opvallend goed bij stem en bezorgt je koude rillingen zoals in het verleden. Echter duidelijk met beide voeten in het heden en het oog gericht op de toekomst. En daarvoor kunnen we enkel en alleen bewondering en waardering opbrengen. Fischer-Z doet zijn potentiële opvolgers daardoor nog even wachten en blijft stevig op de troon zitten waarop ze altijd hebben plaats genomen.
Tracklist: Big Wide World (4:40), Stamp It Out (3:46), The Islamic American (3:07), Love Train Drama (3:26), The Heaven Injection (3:34), Half Naked Girl in the Windowsill (3:49), No Bohemia (3:06), Films with Happy Endings (3:35), Wary (4:49), Stolen (3:28), Prime (2:25), Right Now (3:23), Swimming in Thunderstorms (3:47), Cardboard Street (3:41)
Je hebt natuurlijk talloze genres van wave. Ik denk dan aan cold wave, new wave, dark wave en ga zo maar door. Maar zou er ook zoiets bestaan als sun wave? Want de muziek van Kennet De Bondt klinkt een beetje zoals The Cure die geboren is in het zonnige Los Angeles. Zo kom ik terecht op een term als sun(ny) wave. Daarmee weet je al vrij goed waaraan je je mag verwachten. Het gitaartje dat je bijvoorbeeld tijdens de opener “Waving Leaves” te horen krijgt klinkt qua sound precies zoals de songs op “Desintegration” of “Wish”. Ook de bas klinkt als uit de jaren 80. Natuurlijk maakt De Bondt er hier andere gerechten mee. Er zit flink wat melancholie in de songs maar ook wel hoop. Dat maakt dat de nummers herkenbaar en vrij makkelijk toegankelijk zijn zonder in de voorspelbare mainstream te vallen.
De songs hebben ook een indie karakter en zijn vrij melodisch. De zangstem van De Bondt is aangenaam om naar te luisteren. “Never Let You Go” is een feelgood song dat met zijn uptempo beat voorbij vliegt. “The Few” is ingetogener maar doet mij teveel aan The Cure denken. Nee, “Nicely Planned Out” vind ik persoonlijk beter geslaagd. Het door effecten gejaagd gitaartje en de zinnige tekst maken het tot een aanstekelijk liedje. In totaal vinden we hier twaalf songs terug op “The Tree Deep in the Forest”. Ook meer dan de moeite zijn “More” (mooie opbouw), “If I Only Could” (dat haast als dansmuziek begint), “Part of Your Dance” (mooie opbouw) en het titelnummer dat de cd afsluit.
De cd is een heruitgave van de CDr demo die hij in 2017 uitgaf en ronddeelde onder kennissen. Nu opgepikt door Wool-E-Discs. En terecht, deze liedjes verdienen het om proper opgenomen en uitgegeven te worden. Ik mag zeker niet vergeten te vermelden dat deze Brusselaar alles zelf inspeelde, opnam en mixte in de Mushroom Studios. Vrij straf toch.
Wie van licht verteerbare The Cure en aanverwanten houdt moet dit zeker eens checken.
Wave
The Tree Deep in the Forest
The Riddle
Deze release lag eerlijk gezegd wat stof te vergaren. Zonde, want toen ik hem opzette was ik meteen verkocht. Wat een heerlijke plaat en een warme sound om in weg te dromen. Je zou op het eerste gehoor denken dat dit Amerikanen zijn want ze klinken ergens tussen Tom Petty, Jeff Beck, Steve Miller en de Traveling Wilbury’s in, maar het zijn dus Noren uit het hoge Scandinavië. Singer-songwriter Emil Nordtveit richtte in 2015 deze band op. Na hun debuut uit 2016 (‘Somewhere North of Nowhere’) is er nu dus een opvolger die elf goedgemaakte en melodische nummers bevat. De band klinkt fris en jeugdig en brengt zo terug leven in de americana en country rock. Bendik Braenne werd aangetrokken en levert hier enkel gastbijdragen op piano, orgel en saxofoon.
De band speelt hier op hoog niveau. Het gitaarspel knettert bij momenten en de ritmesectie speelt volledig ten dienst van de songs. De stem van Emil Nordtveit kleurt heel goed bij deze muziek. Ten aanzien van hun debuut is er niet zo heel veel veranderd. Alleen klinkt hun muziek nu iets volwassener en voller. De aanpak was ook iets anders want ditmaal schreef Nordtveit eerst de teksten uit vooraleer hij aan de instrumenten begon. Voor het producen werkten ze samen met de bekende (toch in Noorwegen) Maarud Broers. Niets werd aan het toeval gelaten en dat hoor je er ook aan. Alles klinkt haarfijn.
Noorwegen bracht al talloze black metal bands voort maar daarnaast herbergen ze ook heel goed jazz muzikanten. Het vat met beloftevolle bands lijkt niet leeg te lopen want zet deze Mighty Magnolias ook maar in deze rij. Een topschijfje.
Countryrock/Americana
Unknown Skyline
Mighty Magnolias
Dit is het derde album van dit Brits viertal. Je kan ze zo een beetje vergelijken met een akoestische versie van The Lemonheads of The Beatles. Ergens gestoken in een lo-fi jasje. Het is het project van James Hoare (o.a. Veronica Falls en Ultimate Paintings) en Max Oscarnold (Toy en Pink Flames), bijgestaan door Bobby Syme en Daniel Nellis. Hoare heeft nogal wat andere bands naast deze en daarmee blijven de uitgaves meestal beperkt tot EPs. Doch vorig jaar was hij aan zijn bed gekluisterd vanwege hepatitis zodat de man plots tijd had om nu en dan wat lusteloos op zijn gitaar te tokkelen. Na verloop van tijd kwam er voldoende inspiratie opborrelen en was er genoeg materiaal voor een volledig album.
Het is niet meteen de muziek die je omverblaast of die enorm opvalt. Nee, ze grossieren in subtiliteit en details om een song mee te kleuren. Een mooi voorbeeld hiervan is “Please Release Me” dat by-the-way geen cover van Engelbert Humberdinck is maar een song met een mooi refrein en sfeervol doch ingetogen gitaarspel. Deze lijn kan je eigenlijk doortrekken naar al de andere nummers op deze plaat.
Sommigen zullen het wat eentonig of saai vinden. Vooral vanwege de slowdown-insteek van de plaat maar de nummers groeien wel naargelang je meer te horen krijgt. Dat is het ook het moment waarop je de slimme opbouw of de subtiele details ontdekt in de muziek.
Waar de titel van het album voor staat weet ik niet en heb ik ook niet kunnen achterhalen. Eerst dacht ik dat het iets met de Russische Lenin te maken had maar nu denk ik toch eerder van niet.
De tien songs zijn gestoken in een intrigerende hoes met twee foto’s: iemand die geblinddoekt op zijn executie wacht en een biddende man bij het lijk van Jezus.
Metal/Prog/Noise
This Song Is For You -single-
Zinatra
Rock Inc.
De Nederlandse hardrockband Zinatra heeft een nieuwe single uit, zowat 27 jaar na de split van de band. Het is niet meteen duidelijk of er nog meer studiowerk volgt en of de band opnieuw live gaat spelen.
Even het geheugen opfrissen. Zinatra werd opgericht in 1986. In 1988 brachten ze hun debuutalbum (‘Zinatra’) en hitsingle ‘Love Or Loneliness’ uit. De band mocht als support mee op de Europese tournee van David Lee Roth en heeft ook best wat succes in China, Thailand en Zuid-Amerika. In eigen land loopt het net iets minder vlot, maar in 1990 staan ze wel op Bospop. Robby Valentine zit kort in de band als toetsenist en schrijft nummers voor het tweede album, ‘The Great Escape’, maar stapt snel daarna uit de band om zijn solocarrière te beginnen. Na het tweede album stopt de band in 1992 helemaal en vervolgt ieder bandlid z’n eigen weg. Zanger Jos Mennen startte z’n eigen band Mennen en deed vorig jaar mee op het debuutalbum van de Britse band Nitrate.
Van Zinatra werd in 2004 nog een omvangrijk verzamelalbum uitgebracht. Nu is er schijnbaar uit het niets deze reüniesingle. “This Song Is For You” is naar verluidt een ‘oude’ demo die nooit in een definitieve versie op een album is verschenen, uit de tijd dat Zinatra-leden Ron Lieberton en Kelly nieuwe liedjes schreven voor de band. Vele Nederlandse en Belgische fans zijn altijd blijven hopen op een Zinatra-reünie en nu wilde het toeval dat Joss en Ron elkaar tegen kwamen en tot de conclusie kwamen dat het tijd was om nog eens een single uit te brengen, iets voor die trouwe fans. Het ‘nieuwe’ nummer is een beetje melig naar de normen van vandaag en gaat geen enkel cliché uit de weg, maar hij sluit wel mooi aan op het oude werk. Voor fans van vintage-stadionrock als Bon Jovi en Van Halen.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=99&v=zhkayJXu_vs
Het Gentse Von Detta grossiert in rock and roll en grunge uit de jaren ‘90. Denk aan o.a. Monster Magnet, Alice In Chains en Deftones. Sedert 2013 is het vijftal bezig. Intussen hebben ze nu Manuel die de vocals verzorgt ipv Tom. Het album werd geproduceerd door Ian Clement (Wallace Vanborn) en gemixt door Chiaran Verheyden (Psychonaut).
“Reach Out” is een song dat naar stoner rock en grunge neigt. Veel riffwerk en een stevige stem. “Thank You For Your Time” is melodieuzer. De zang tijdens de strofes klinkt cleaner en past mooi bij het galmende gitaartje. De riffs zijn ook aanwezig, maar minder prominent dan op de openingstrack. Tijdens het refrein wordt er dan steviger gerockt. Het is een heel aangename track. Ook de bas en drum doen hier mooie dingen. “Devil’s Child” is terug steviger. “Little Big Man” is nog iets beter, het bevat mooi gitaarwerk en een goede opbouw. De zang blendt mooi in het geheel. Tijdens de bridge ontwaar ik een knipoogje naar een nummer van Rage Against The Machine. Op “The Vault” openen ze furieus maar ze weten het dan wat in te tomen waardoor ze de intensiteit goed weten te doseren. “Masterplan” is maar liefst negen minuten lang en neigt naar het opus-stukje van dit album. Het is een indrukwekkende song die velerlei kanten uitgaat.
Na ruim een half uur is het helaas al weer gedaan. Maar het was een ferme rit die voor herhaling vatbaar is. “Burn It Clean” staat boordevol lekkers en het kan niet anders of dit slaat live de nodige gensters.
Starman Records brengt de demo’s uit die The Kids maakten voor hun album ‘Black Out’ van 1981, het album waarop de band ‘kantelde’ van pure punk naar iets smoothere punkrock en rock tout court. Deze digitale uitgave geeft een mooie inkijk in de oer-versies van verschillende tracks van dat album. De meeste van deze demo-tracks haalden ook het album, waardoor deze digitale uitgave leuk vergelijkingsmateriaal oplevert. Jammer genoeg missen we op ‘Lost And Found’ de demo-versie van “There Will Be No Next Time”, toch de grootste hit op ‘Black Out’ en de grootste radiohit van The Kids. Anderzijds is het moeilijk te begrijpen waarom degelijke tracks als bv. “Hardrock” het album niet gehaald hebben. Misschien was die net iets te hard voor de richting die de band toen wou inslaan. De geinige rock ’n roll van “I Get So Excited” ging dan misschien weer net te ver in die nieuwe muzikale koers.
Deze ‘Lost And Found’ is een absolute must voor elke fan van The Kids en een uniek tijdsdocument voor wie geïnteresseerd is in de punk uit die periode. Vandaag spelen The Kids vooral tracks uit de albums van vóór ‘Black Out’, terwijl daar toch ook puike songs op stonden. Zelfs in de demoversie krijg ik nog steeds kippenvel van “Wild Days Are Over”.
Hebben ze ook in Spanje ‘superbands’? Best wel. The Gold brengt zijn debuutalbum uit dat ze meteen ook maar ‘The Gold’ gedoopt hebben. Hoewel de naamgeving op meer dan voldoende ambitie wijst, is de term superband misschien een beetje overdreven, maar toch: op zang en gitaar is er de naar Spanje verhuisde Amerikaan Kurt Baker (The Leftovers en nog wat andere zijprojecten, zoals de Spaanse bands Bullet Proof Lovers en K7s) en voorts zijn er de Canadees Mark O’Flaherty (Chixdiggit, Imperial Surfers) en de Spanjaarden Marcos Mascato (The Phantom Keys, The Limboos) en Oky Von Stoky (Hollywood Sinners). De producer is ook prima: Mike Mariconda (Cosmic Psychos, The New Bomb Turks, The Pleasure Fuckers, The Devil Dogs, Hollywood Sinners, The Limboos, The Excitements, …). Mariconda spelt zelfs een stukje gitaar mee, op “On The Streets Again”. Als The Gold brengen ze rauwe garage met een flinke snuif punk erbij. Denk aan The New York Dolls, Johnny Thunders and the Heartbreakers, de jonge Rolling Stones of The Stooges.
Met zo’n band- en albumnaam, moet elke track toch ook minstens een gouden medaille halen? The Gold maakt al zeker genoeg gensters zodat zeker bij liefhebbers van het genre het vuur in de pan zal slaan.
Er staan twee covers op dit album: “Blue Monday”, niet van New Order maar van Fats Domino, en “Anyway You Want It” van de Dave Clark Five. Niet meteen de bekendste tracks, maar wel knap naat boven gespit. En ze geven er hun eigen draai aan, zodat ze niet opvallen tussen het eigen materiaal. Alles is snel, rauw en catchy, en een beetje retro.
Er zijn op dit ietwat verrassende debuut niet echt tracks die ver boven de andere uitsteken, maar als je de goudader van deze The Gold wil aanboren, begin dan bij “Fallen Angel Stroll”, “Gimme Your Love” en “Trouble To Trouble”.
Nederlands 
Français 
