Toen het debuut ‘Polarized’ van Stakbabber uitkwam vond ik die zowat het beste wat dat jaar uit Nederland tot bij ons kwam. Intussen is het vier jaar geleden en nu is er eindelijk een vervolg op dit knappe debuut. Hier bewijzen ze dat ‘Polarized ‘ geen toevalstreffer was. Hun bandnaam heeft geen betekenis maar drummer Ollie Schmitz houdt het maar op een anagram van backstabber. Voor dit album hebben ze de songs eerst live gespeeld vooral ze op te nemen. Zo groeiden de songs meer op een natuurlijke manier totdat ze rijp waren voor opname. Ik vind dat je dat hoort omdat het geheel iets organischer klinkt dan hun debuut. Verder overstijgt hun muziek het postpunkgenre. De moderne invloeden geven het geheel zuurstof en variatie.
“Liquid” bezit een baslijn dat de boel op gang wil trekken, maar het blijft toch lang ijl en etherisch vooral ze de boel opentrekken. Ze maken hier duidelijk gebruik van auto tune en gebruiken het als een instrument. De song klinkt Brits en doet mij qua groove en sound wat aan bands zoals Stone Roses en Kasabian denken. Geslaagde opener met een gitaarlijntje dat zo uit een song van Echo & the Bunymen kon komen. “Medicine” begint met een metaalachtig klinkende drum. Het begin van de song is vrij introvert en breekt pas halverwege open in een rocknummer. Met “Storm From The Broke” zitten we meteen in de song. Een heerlijk kronkelende baslijn en begeesterende synths dragen het nummer. De zang doet de rest. Een track dat live de boel zal opzwepen. “Humdrum” bevat terug een groovy ritmesectie waarop de rest zijn ding kan doen. “Transvaluation” heeft een mooie intro met overstuurd klinkende synths. Wanneer de drums invallen schiet de song uit zijn startblokken. Op “Decadance” gaan ze haast in het spoor van Vive La Fête spelen. Maar dan net iets minder afgeborsteld. Dat Frans accentje maakt het compleet. “Cleopatra” begint met een basloopje dat zo uit een album van The B-52 ’s kan komen. Het refrein verrast door zijn contrast. Het klinkt haast als een moderne dance act. Heel catchy allemaal. Voor zoverre dit bestaat horen we op “She Hung Half-Mast” een meer traditionele Stakbabber. “Oscar” is een postpunktrack die sfeervol het album afsluit.
Het tweede album van Stakbabber is een schot in de roos. Ze gaan verder waar ‘Polarized’ stopte. Het geheel klinkt retro en modern, heel organisch en ook natuurlijker dan hun voorganger. Zoals steeds is er veel aandacht voor de structuur, melodie en groove van elk nummer. Door al die elementen is hun muziek, naast de postpunk, ook aantrekkelijk voor mensen die naar new wave, rock en pop luisteren. Nu is het alleen nog kwestie van hen ook te bereiken.
PostPunk/New Wave
Stakbabber
She Pleasures HerSelf is nog een vrij recente band die ontstond in Lissabon in 2016. De bandleden zijn wel ervaren muzikanten. David Wolf speelt de synths en gitaren en maakte deel uit van o.a. When The Angels Breathe en Sweet Nico. Drummer Nuno Fransico komt uit o.a. Uni_form en Alma Mater Society terwijl zanger en bassist Nuno V. gekend is van Persona Project en The Paper Road. Live speelt Leticia Contreiras mee op de keys.
De muziek die ze maken is een mengeling van postpunk, new wave en dark wave, met echo’s van Depeche Mode, Bauhaus tot Fad Gadget. Tekstueel en qua verpakking stralen ze vooral meer seks en punk uit. In 2016 kwam hun debuut ‘Fetish’ uit. Nu is er een vervolg in de vorm van ‘XXX’. Terug krijgen we de gekende blend van elementen uit de jaren ‘80 die ze met moderne instrumenten updaten. Nogal wat songs zijn vrij dansbaar en uptempo geworden. Zoals bv opener “Ich Bin Dead” met een gothic gitaartje en een naar electropop en EBM neigende ritmesectie. De songopbouw doet mij wat aan She Past Away denken. Een ideale starter in elk geval. “25 Whores” is sterk electro geïnspireerd en zet het seksuele dik in de verf. Dat geldt ook voor “Darkroom”. Maar choqueren zoals een Lords of Acid in de jaren ‘90 deed, dat doen de songs niet. Daarvoor zitten we teveel in een andere tijdsgeest denk ik en zijn de songs ook niet scherp genoeg.
Er staan ook drie samenwerkingen met andere bands op het album. De eerste is “Private Hell” samen met Ash Code. Een aangename song met een sfeervolle intro. Vooral in het begin hoor je in de synths hun invloed. Op “Ghost Wave” speelt Crying Vessel mee. Je hoort het in de details wel dat ze meeschreven want de track heeft een beetje de sfeer van de songs van Crying Vessel mee. Lynette Cerezo van Bestials Mouth schreef de lyrics voor “The Weeping”. Ze zingt ook mee en de song heeft met hun manier van zingen iets bezwerend gekregen.
‘XXX’ is een aangenaam plaatje geworden dat volop refereert naar wave en electro uit de jaren ‘80. Een band voor de Wave Cave op W-Fest zou ik zeggen. Het is gewoon een degelijke plaat waar liefhebbers van het genre zeker tevreden mee zullen zijn.
Rhys Marsh is een Brit maar in 2007 verhuisde hij naar Noorwegen. Hij maakte in 2009 een album waarin hij zich liet begeleiden door The Autumn Ghost., een band bestaande uit steeds wisselende topmuzikanten. Voor dit derde solo-album onder zijn eigen naam werkte deze multi-instrumentalist grotendeels alleen. Hij speelde zo goed als alles zelf in. Ook de mixing en productie deed hij zelf. Hier en daar zijn er wat gastbijdragen zoals van Arve Henriksen (trompet), Kare Kolve (saxofoon) en Tim Bowness ( van No-man). Muzikaal kan je dit album ergens situeren tussen No-man, Steven Wilson, Beirut en White Willow.
Om dit album te schrijven was hij enorm geïnspireerd door de late jaren zeventig. In het bijzonder de drumsound en synthesizer strijkers uit die tijd. Daarnaast hadden zijn huwelijk en de geboorte van zijn zoon hun invloed op het schrijven. Dat hoor je wel in de liedjes die hier en daar iets lichtvoetiger zijn dan we van hem gewoon zijn. Opener “The River” is een mooi voorbeeld. Een aangenaam uptempo liedje met een aantrekkelijke zang. Een heerlijke start in elk geval. Ook “The Summer Days” valt onder die beschrijving en is even geslaagd. “Let it Be Known!” bezit veel gevoel, een heerlijk kort jaren ‘70 gitaarsolootje en een refrein met mooie samenzang. De rest van de songs zijn iets donkerder en rustiger. Afsluiter en titelsong “(It Will Be) October After All” doet wat aan Morrissey denken qua zang en structuur. Het bevat tevens enkele mooie baslijntjes. Een melancholisch topnummer. Op “The Butterflies” is het de zang die zich onderscheidt. De falset stem die je bij momenten hoort tilt hier de song omhoog. Maar daarnaast is er nog veel moois te ontdekken zoals bijvoorbeeld “One Hundred Memories” dat een gevoelig ingetogen nummer is of “Ride The New Wave” vanwege zijn prachtige opbouw.
Het resultaat is een album van hoog niveau met voldoende variatie (maar niet overdadig) maar toch met een herkenbaar geluid. De songs bezitten veel melancholie en verschillende instrumenten die hij mooi integreert in het geheel. De vergelijking met Steven Wilson is niet toevallig. “October After All” is namelijk van hetzelfde kaliber. Wie er nog niet genoeg kan van krijgen moet zich het album aanschaffen want dan krijg je er nog tien songs gratis in downloadvorm bij.
De Tsjechische post-rock band Flash The Readies heeft sedert zijn start in 2006 al een hele weg afgelegd. Ze begonnen als een indierockband maar evolueerden sinds hun vorige album ‘Kayos’ naar een hoofdzakelijk instrumentale postrockband met psychedelische invloeden. Ik denk aan bands zoals Mono, This Will Destroy You, Ranges of Godspeed You! Black Emperor.
Duna is het vijfde full album van deze Tsjechische band. Het volgt ‘Kayos’ op en verplaatst de apocalyps van de aarde naar de planeet Dune. Er begint waarschijnlijk een belletje te rinkelen want inderdaad Frank Herberts’ literaire meesterwerk (en later verfilmd) diende als basis om hier deze soundtrack aan op te hangen.
Wat kunnen we zeggen? Dat het in elk geval wel heel filmisch klinkt. Ergens tussen postrock en experimentele dronemuziek. Met tracks tussen 3 en 14 minuten krijg je voldoende variatie om het boeiend te houden. Van opener “White Flags, Pt. 1“ gaat dreiging uit. Dat uit zich in bv. de intro waar donkere aanhoudende sounds sfeer geven aan de track. De distortion gitaren die er later bijkomen breken de song wat open. Halverwege krijgen we een cleane gitaartokkel dat de verdere ontwikkeling van het nummer inzet. Het muzikale thema in de song werkt verslavend en komt in verschillende vormen terug. “New Order” is dan eerder een reguliere song van 3 minuten. De breaks houden het nummer boeiend maar is het minste van de vijf. “Quit Quiet” doet in de intro wat aan Pink Floyd denken vanwege de synths. Verder flitsen beelden van een ruimtereis voor mijn ogen bij het horen van de muziek. Het nummer bouwt langzaam op dat aan de climax op het einde. “White Flags, Pt. 2” begint met een repetitieve opbouw van onder andere de gitaren. Langzaam komen de synths aanzwellen. Daarna komt de bas erbij en even later wordt alles opengetrokken. Alles blijft echter heel melodieus klinken waardoor de track heel toegankelijk blijft. Afsluiter “The Return of Obodin” is meteen met zijn veertien minuten ook het langste nummer. Een gevarieerde en goed opgebouwde song.
‘Duna’ is postrock op zijn best. Sterke, goed opgebouwde songs met de nodige emoties om je mee te nemen op hun trip.
Bolt staat bekend om zijn donkere drone-geluid. De band uit Duisberg maakt op die manier lange soundscapes. Meestal van zo rond de tien minuten. Een hapklare brok is het niet, wel voer voor luisteraars die iets meer zoeken dan strofe-refrein-strofe. Om hun muziek samen te vatten zou je kunnen zeggen dat het black drone-scapes zijn. In 2011 zijn ze gestart als een duo en sedert 2016 is er een drummer komen meedoen. Echter begin dit jaar besliste het duo om terug naar hun roots te gaan en terug zonder drums muziek te maken.
Lavas Magmas is het alter ego van de Amerikaan Gainesville en is afkomstig uit het zonnige Florida. Ook zijn muziek bestaat uit lange soundscapes waarin hij veelal veldopnames in verwerkt. Zijn muziek is experimentele noise maar met noise bedoelen we niet dat het lawaai of teringherrie is. Een heel actieve man die al heel wat materiaal uitgebracht heeft.
Op deze plaat presenteren ze elk een eigen track. [Bolt] met “[12]” en Lavas Magmas met “Sepsis Psychosis”. Daarnaast sloegen beide bands de handen in elkaar om samen iets nieuws te creëren. En het resultaat daarvan is “[17]/Shadow of a Grey Ghost”. In totaal 3 tracks die goed zijn voor ruim 40 minuten muziek.
De track van [Bolt] bevat hun gekende elementen: drone, trage opbouw en een grote intensiteit. Intens en donker maar wel mooi. Je waant je in de krochten diep onder de grond of in de duistere kronkels van ons gemoed.
Lavas Magmas toont hier ook waar hij sterk in is: al dan niet vervormde veldopnames op een bed van lang uitgesponnen klanken. Saai? Nee toch niet want er gebeurt van alles en soms hoor je dingen waarvan je bv denkt: Zou dit van een helikopter komen? Het lijkt ergens naartoe te gaan en halverwege denk je dan: gaat het wel ergens naartoe? Maar dit is niet belangrijk in deze muziek dat er hier gemaakt wordt. Je moet je laten mee glijden in de vibe.
“Shadow of a Grey Ghost” is dus de track waarbij ze hebben samengewerkt. Deze is goed voor 22 minuten muziek. Je hoort de invloeden van beide bands in het nummer: de veldgeluiden, de klokken/belletjes van Lavas Magmas en de donkere drone-tonen van [Bolt]. Die elementen werken telkens naar een climax toe, nemen af en bouwen dan weer op om dan naar het einde toe toch hier en daar een spoor van hoop of verlichting te brengen. Voor mij is dit de sterkste track van de drie.
Dit is een plaat voor luisteraars die niet bang zijn om out-of-the-box naar muziek te luisteren. Indien je dat doet gaat er een heel eigen wereld voor je open. Doen zou ik zeggen.
Black Leather Jacket zette zich met twee singles, “Village People” en “Western World”, in de slipstream van The Hives en Oasis en - in eigen land dan - SONS en Equal Idiots, maar met de derde single, “FFFreaks”, veranderen ze het geweer resoluut van schouder. Geen catchy garagerock dus, maar eerder sludgy, stoner-like noise.
Het is verfrissend dat een band zo breed wil gaan en ze zullen de eindeloos weerkerende vergelijkingen met voornoemde bands zo beu zijn als koude pap, maar toch missen we iets aan deze “FFFreaks”. Er zit zelfs naar sludge/noise-normen niet altijd genoeg vlees aan het been. In die genres hebben o.m. Stake en Brutus de lat hoog gelegd. Deze single is een prima track van Black Leather Jacket, want inzake opbouw en compositie is dit top, maar ik krijg het er ook niet warm of koud van. De vonk slaat zelfs na verschillende luisterbeurten niet over. Misschien zijn we als luisteraar te verwend of waren we te hard fan van de eerste twee tracks. Dat kan ook.
Het eerste full album van deze zwartjassen komt binnenkort uit. Benieuwd of ze daarop toch de lijn van “Village People” en “Western World” aanhouden of dat ze nog meer uitstapjes naar andere genres uit hun mouw toveren.
De titelnaam van hun nieuwe EP is niet toevallig gekozen. De afgelopen jaren zat het de band niet meteen mee vanwege het vertrek van hun zanger en hun bassist. Dat werd op hun vorige album, ‘The Art of Resilience’, nog opgelost met een aantal gastbijdrages zoals o.a. de inmiddels betreurde Wizz Beauprez, Colin Flynn, David Watson en Filip Lemmens. Sinds begin 2019 is Filip Lemmens (ex-Fireforce) echter vast lid van de band en werd bassist Wilfried Kiekens opnieuw geïntroduceerd. Op die manier lijkt ‘Brand New Start’ als titel niet vergezocht.
De EP telt vier nummers waarop ze, ondanks dat het bijna allemaal herwerkingen van hun oude songs zijn, nog meer naar hun klassieke rockroots gaan. Ze deden al het voorprogramma van Uriah Heep, Y&T en Threshold. Deze bands, samen met bijvoorbeeld Deep Purple, is het soort biotoop waar ook hun hedendaagse sound goed in gedijt. Het gebruik van de klassieke orgels, verschillende lagen vocals, synthsounds en organischer drums dragen hier zeker toe bij. Opener en titelsong “Brand New Start” begint met heerlijke, naar Deep Purple klinkende, orgels. Deze song kan eigenlijk naast de kwaliteit van de songs van “Livin’ The Dream” (uit 2018) van Uriah Heep staan. Zoals je misschien wel weet is dat een zeer geslaagd album. De cleane zang blendt mooi tussen het orgel en de gitaren. De ritmesectie legt een mooie groove neer. “Shine” is een herwerking van hun single uit 1997. Een hele ommezwaai want als ik die single van toen hoor dan hoor ik haast een gothrockband. Hier hoor je harde rock met wat symfonische invloeden. Een geslaagde rework. Ook “In Flanders Fields” is een herwerking van een vrij goed bekend nummer uit hun debuut ‘Signs’. Hier heeft het nummer meer maturiteit dan het origineel. Ten slotte krijgen we “Salve Mater” dat op het ‘The Art of Resilence’-album staat en waarop Filip Lemmens voor de eerste keer meezingt met de band. Het grootste deel van de song werd opnieuw opgenomen. Enkel de griezelige parts werden gelaten zoals ze in 2017 werden opgenomen.
Deze EP is een voorbode voor een vijfde full album dat volgend jaar zou klaar moeten zijn. Akkoord, we horen niet veel nieuwe songs maar als je luistert naar de herwerkingen dan weet je dat de sound er staat. Op basis van wat we hier horen klinkt dat heel veelbelovend voor dat nieuwe album.
We volgen het Canadees/Oekraïense duo Ummagma al sinds 2013. De band timmert ondertussen stevig aan de weg en dit sinds 2003. Alexander Kretov is een sologitarist die graag de experimentele tour opgaat en zich met uiteenlopende projecten bezighoudt. Shauna McLarnon is, behalve full time-moeder en echtgenote, eveneens de bezieler van Shameless Promotion PR waar ze uiteenlopende andere artiesten promoot en daar ook veel werk in stopt. Waar het duo de tijd heeft gevonden om ook nog een plaat uit te brengen onder hun eigen naam is ons dus een raadsel. 'Compass' is wederom een zeer gesmaakt plaatje geworden waar het duo dreampop weet te verbinden met experimenteren met geluiden en muziekstijlen, tot in het oneindige.
Ummagma is een duo dat van de luisteraar een inspanning vraagt en vaak op avontuur trekt doorheen zijn eigen songs. “Rolling” is een verrassende opener die op de dansheupen werkt. We zullen zo nog van die parels tegenkomen. “Caravan” en “Otherwise” zijn ook subtiele parels waarop je een duo hoort dat elkaar blindelings vindt. Shauna haar bijzonder warme stem zorgt ervoor dat de kille elektronica die uit de boxen vloeit, een warme deken over zich heen krijgt. Waardoor de temperatuur prompt gaat stijgen. Of dat nu is door de sound bewust onder te dompelen in ambient-atmosferen zoals bij “F-Talking” of schipperen tussen angstaanjagend en rustgevende intensiviteit. Telkens merk je die uiterst zeldzame samensmelting tussen uitzonderlijke artiesten en muzikanten, waardoor letterlijk de magie uit de boxen loeit.
Ummagma is trouwens nooit een band geweest die aan routineklussen doet. Net dat durven buiten de eigen lijnen kleuren, zorgde er in 2013 al voor dat we compleet overstag gingen door zoveel virtuositeit. Een ander groot pluspunt aan een band als Ummagma is de veelzijdigheid en zin voor creativiteit tot in het oneindige. Dat merk je bij elke song opnieuw. Neem van ons aan, het is geen gemakkelijk brokje vlees dat we hier voorgeschoteld krijgen. Maar als je je door songs als “Galicticon”, “Lotus” en “High Day” bewust laat hypnotiseren door dit duo, zal een heel andere wereld opengaan. “Bouquet” is een afsluiter die deze stelling nog maar eens in de verf zet.
Alexander Kretov en Shauna McLarnon vullen elkaar niet alleen als koppel perfect aan en houden ook binnen hun relatie van speels omgaan met elkaar, binnen Ummagma profileren ze zich als topmuzikanten die ondertussen zeer goed weten waar ze mee bezig zijn, maar dat speelse en kinderlijke niet uit het oog zijn verloren. Voortdurend worden we op het verkeerde been gezet en slaat het duo aan het experimenteren. Bovendien is er, naast de veelkleurige instrumentale aanpak, die al even veelzijdige stem van Shauna die ontroert maar ook tot dansen aanzet. En die als klap op de vuurpijl ons meerdere keren doet wegdromen naar verre oorden. Na al die jaren vult die duo elkaar nog steeds perfect aan, en zet dit met deze wonderbaarlijke parel 'Compass' nog maar eens in de verf.
Tracklist: Rolling 03:06, Caravan 03:33, Otherwise 03:16, LCD 03:31, Elizabeth 44 02:43, Blown 02:36, F-Talking 04:49, Galicticon 02:48, Lotus 03:07, High Day 01:59, Colors II 03:59, Cretu 03:03, Bouquet 02:06
The Raconteurs, de band rond Jack White, Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler, viel in het verleden vooral op door bommen energie te doen ontploffen waardoor menig dak er compleet afgaat in je huiskamer. Het was een tijdje stil rond de band. De leden waren vaak bezig met andere projecten. Met 'Help Us Stranger' zetten The Raconteurs zich opnieuw op de kaart, alsof ze nooit echt zijn weggeweest.
Elf jaar, zolang moeten de fans wachten op een nieuwe plaat. En het was het wachten meer dan waard. Vanaf “Bored And Raised” krijgen we de ene na de andere stevige adrenalinestoot te verwerken. De band knipoogt bewust naar de jaren '70-psychedelica op verschillende songs als “Only Child”, “Don't Bother Me” of “Shine The Light On Me” - een knappe ballad die aan de ribben kleeft. Die vlammende gitaarlijnen en bijzonder scherpe vocale inbreng die je kippenvel bezorgt, overgoten met drumpartijen die al even verschroeiend klinken, doen de ene na de andere energieboost ontstaan in ons hoofd. Hierop stilzitten is dan ook onmogelijk. Wie het debuut van The Raconteurs al kent, zal vaststellen dat de band nog steeds diezelfde aanpak hanteert als toen.
Echter, waarom teveel sleutelen aan een formule die werkt? Als je als band ondanks de vele jaren dienst, nog steeds diezelfde jeugdige vitaliteit op tafel gooit? Dan kom je daar bij ons zeker mee weg. En dat brengt ons bij het volgende pluspunt. The Raconteurs doen niet aan routineklusjes afleveren, dat siert hen. Het enthousiasme druipt er af op de volledige schijf, de band heeft er duidelijk zin in. Reeds zoveel jaren geleden vonden we dat The Raconteurs die typische sound uit de jaren '70 heruitvonden, dat is dus nu ook nog steeds het geval.
Luister maar naar psychedelische klinkende rock songs als “Now That You’re Gone” met weer die jankende gitaarlijnen en al even jankende vocale inbreng die recht doorheen je rockhart boort. Op diezelfde gang blijven The Raconteurs op een overtuigende wijze doorgaan tot “Thoughts And Prayers”. We menen daar een vleugje Led Zeppelin te herkennen. Die vergelijking viel me trouwens op meerdere songs op.
Wie na elf jaar wachten gehoopt had dat The Raconteurs een experimentele plaat zouden uitbrengen of totaal andere wegen inslaan dan voorheen, zal van een kale reis thuiskomen. Wie echter hield van dat knallende en knetterende debuut, waarbij het ene bommetje energie na het ander in je gezicht ter ontploffing werd gebracht, mag naar de platenboer rennen. The Raconteurs blijken nog niets van hun veerkracht verloren te hebben en brengen met 'Help Us Stranger' een gevarieerde schijf uit die lekker aan je ribben kleeft, aanstekelijk op de dansheupen werkt en je hoort daarbovenop een band die nog steeds enorm veel spelplezier uitstraalt. Meer moet dat niet zijn om ons over de streep te trekken. Nu u nog.
Tracklist: 1. Bored and Raised 03:36, 2. Help Me Stranger 03:37, 3. Only Child 03:42, 4. Don't Bother Me 02:54, 5. Shine The Light On Me 03:28, 6. Somedays I Don't Feel Like Trying 04:07, 7. Hey Gyp (Dig The Slowness) 02:26, 8. Sunday Driver 03:39, 9. Now That You're Gone 04:02, 10. Live A Lie 02:21, 11. What's Yours Is Mine 02:50, 12. Thoughts and Prayers
Hoe hou je als band, bij een overaanbod van heavymetalbands, het hoofd boven water. Want, laat ons eerlijk zijn, het is haast onmogelijk geworden om doorheen het bos nog de bomen te zien. De Canadese heavymetalband Rockin' Engine, ontstaan in 2015, doet met het debuut 'Midnight Road Rage' een verwoede poging en slagen daar met brio in.
De band legt, zowel instrumentaal als vocaal, de lat enorm hoog vanaf die eerste song “Shake That Ass”. Aan vernieuwen doet Rockin' Engine duidelijk niet. Maar een hoogstaand potje heavymetal brengen van de meest pure soort, dat dan weer wel. Luister maar naar lekker ronkende songs als “Let's Roll A Dice”, “Livin' A Lie” en “When Engines Collide” en je voelt het kriebelen in de nekspieren om stevig te beginnen headbangen. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze band doet gewoon wat hij moet doen in dat heavymetagebeuren: een debuut uitbrengen waardoor ze hun stempel kunnen drukken op het genre. Niets meer en niets minder. En daar knelt ook een beetje het schoentje. Want, zoals we eerder aangaven er zijn echt enorm veel bomen in dat heavymetalbos. Uniek klinkt deze band niet, dat is uiteraard onmogelijk, maar daardoor krijg je wel een beetje een 'dertien in dozijn'-gevoel.
Daarmee doen we Rockin' Engine misschien tekort. Want heavymetal van dit hoge technische niveau kom je niet elke dag tegen. De gitaarriffs verschroeien elk beetje kritische benadering, en de hoogstaande vocale aankleding zorgt voor de ene na de andere adrenalinestoot waardoor we compleet overslag gaan. Een voorbeeld van hoe de gitaristen binnen de band uitzonderlijk getalenteerde muzikanten zijn is die solo bij “The State Of Nature”. Recht doorheen het hart van eender welke liefhebber van heavymetal boort deze indrukwekkende riff. Waarna de drummer de aanzet geeft om het tempo op te drijven. De hoge stem van Steve O Leff is de kers op de taart die ervoor zorgt dat je compleet over de streep wordt getrokken. Ook op de daaropvolgende kleppers als “Hiding In Darkness” en “Road Rage Boogie” blijft deze Canadese groovy heavymetalband begane wegen verder bewandelen.
Rockin' Engine brengt met dit debuut een pure heavymetalschijf uit van een zodanig hoogstaand niveau dat de Canadezen al vanaf de eerste keer een gooi doen naar de hoogste regionen binnen deze muziekstijl. Meer nog, de band moet, dankzij muzikanten en een vocalist die vanaf de eerste tot de laatste song ons heavymetalhart diep raken, totaal niet onderdoen voor de gevestigde namen in het genre. Integendeel zelfs. En dat zorgt ervoor dat deze band één van die zeldzame bomen in dat bos zal worden, die wel degelijk kan doorbreken naar de hoogste regionen. De wil en energie om dat zeer snel te bereiken is er in elk geval.
Dit debuut blijft namelijk kleven aan je ribben, en dat is de reden waarom we overtuigd zijn van deze band zijn kunnen.
Kortom: een veelbelovende topper in het heavymetalgebeuren waar we nog veel zullen van horen in de nabije en verre toekomst. Zeker weten!
Moeten we Kylie Minogue nog voorstellen? Met wereldhits als “Can't Get You Out Of My Head”, “Spinning Around” en “Get Outta My Way” heeft deze artieste door de jaren heen haar stempel gedrukt op het pop gebeuren. In 1995 wist ze zelfs aangenaam te verrassen door een zeer gesmaakte samenwerking met Nick Cave op “Where The Wild Roses Grow”. Of “Especially For You” (met Jason Donovan) tot “Kids” met Robbie Williams. Er verscheen het greatest hits album 'Step Back In Time: The Definitive Collection' met uiteraard alle hits uit haar imposante carrière. Bovendien bevat deze schijf, naast de 42 hits, één nieuw nummer: “New York City", een song die Minogue speciaal voor het album opnam. We stelden ons de vraag, heeft het in tijden van streaming nog zin een verzamelalbum uit te brengen?
Ruim dertig jaar timmert Kylie Minogue aan de weg. En ook al ben je geen fan, als je deze verzamelaar beluistert, hoor je ook een stukje van je eigen jeugd de revue passeren. De schijf bestaat uit songs als haar comebackhit “Spinning Around” (2000) en het tijdperk daarna. Met “Can't Get You Of My Head” wist Kylie in 2001 ook in Europa haar stempel te drukken op dat popgebeuren. Ook al werden sinds 2008 niet echt hits meer gescoord, met “All The Lovers”, “Timebomb” en “Dancing” blijft Kylie zeer gesmaakte en aanstekelijke popsongs uitbrengen en ook deze vind je op deze verzamelaar.
Net omdat het de volledige carrière weergeeft van de popprinses is dit album dan ook een musthave voor mensen die nog geen enkele schijf hebben van Kylie Minogue maar haar toch willen ontdekken. En ontdekken zul je haar zeker. Want het betreft dus haar volledige oeuvre. En dat is toch een heel pak binnen een carrière van circa dertig jaar. De fans van het eerste uur, die vermoedelijke alle platen van Kylie Minogue in hun kast hebben staan, kunnen met deze verzamelplaat om bovenstaande reden, eveneens een gouden zaak doen. Want het is meteen een leuk collectors item dat de volledige carrière van hun heldin overspant. Iedereen tevreden dus.
Nostalgie kan interessant zijn als een totaalpakket wordt aangeboden, en dat is hier zeker het geval. Kylie Minogue levert 42 songs boordevol popparels af, de ene wat bekender dan de andere. Al kun je al die songs ook vinden op Spotify, het is altijd leuk zo een schijf in handen te hebben als fan van deze popdiva en ze te koesteren en beluisteren puur uit diezelfde nostalgie, of omdat ze net die songs bevat die iets minder bekend zijn bij het grote publiek. Het album zorgt voor meer dan twee uur luisterplezier, die ook de niet fan geboeid zal laten luisteren naar wat deze artieste ooit heeft uitgebracht, en vol bewondering zing je die songs vaak uit volle borst mee. Wellicht leer je misschien zelfs een kant van Kylie Minogue ontdekken, die je voordien nog nooit hebt gehoord. En daarom alleen al is deze verzamelaar een sterke aanrader.
Spanje doet me wat denken aan zonovergoten stranden, terrasjes in de zon en flamenco of andere typische Spaanse muziekstijlen die je met een brede glimlach achterlaten. Niets van dat alles bij HEX. Deze Spaanse band zag het levenslicht in 2012 en bracht in 2014 zijn debuut 'Deadly Sin ' op de markt, waarmee ze prompt hun stempel drukten op dat death- en doommetalgebeuren. 'God Has No Name' kwam op de markt via Transcending Obscurity Records en blijkt een zwartgeblakerde, verschroeiende donderslag bij heldere hemel te zijn die zorgt voor apocalyptische taferelen in ons onderbewustzijn.
Het is in de huidige tijden verdomd moeilijk geworden om nog origineel te klinken binnen dat death- en doomwereldje. Maar net doordat HEX zo een band is die doom en death zodanig perfect verbindt dat het wel lijkt alsof een nieuwe muziekstijl wordt uitgevonden, is dit hier dus wel het geval.
Luister maar naar meesterlijk in elkaar gebokste songs als “The Kingdom Gone”, “Soulsculptor” en “Whorshipping Falsehood”. Traag op gang komende songs, dreigende vocalen en dan alle registers die worden opengegooid tot die putten van de Hel daadwerkelijk opengaan. Sommige songs beginnen met een soort fluisterende stem uit die duisternis, en je voelt al direct je omgeven door demonen. Telkens slaagt HEX erin zoveel variatie te stoppen in de song, dat je met de ene na de andere onverwachte wending wordt geconfronteerd. Diezelfde wegen worden verder ingeslagen bij daaropvolgende songs als “Where Gods Shall Not Reign”, “Apocryhal” en “All Those Lies That Dwells..”. De ene mokerslag is nog maar verteerd en daar volgt een andere uppercut die je murw slaat. Echter is er niet echt één song die er bovenuit steekt, het is het totaalplaatje dat ons nog het meest over de streept trekt. Elke song op 'God Has No Name' gaat naadloos over op de volgende. Het lijkt wel alsof hier een verhaal wordt verteld met intro, verhaallijn en slot. Daardoor dien je deze schijf dus in zijn totaal te beluisteren om ze echt te begrijpen.
Zonder meer brengt deze Spaanse furie HEX een knetterende tot grensverleggende death/doomplaat uit waarbij het onderste uit de kan wordt gehaald om ook de aanhoorder uiteindelijk tot waanzin te drijven. De enige voorwaarde is deze trip dus van begin tot einde letterlijk te ondergaan.
De Mechelse elektronicavirtuoos Enzo Kreft is geen onbekende voor ons. De man liet al in de jaren '80 van zich horen, maar kwam heel recent ook bij ons onder de aandacht. Met ‘Turning Point’ bracht hij in 2016 een plaat uit die bol staat van donkere ambient, pure newwave en soundscapes die je koude rillingen bezorgen. Ook op zijn meest recente werk ‘Wasteland’ bleef Enzo Kreft begane wegen verder bewandelen. We schreven daarover: ''Deze schijf is een doorsnee voorbeeld van hoe kleurrijk zwarte elektronische muziek kan zijn. Als je maar durft buiten die lijntjes te kleuren, met veel zin voor experimenteren en improviseren tot in het oneindige. En dat is dan ook wat Enzo Kreft doorheen de volledige schijf ons aanbiedt. Een veelzijdige kijk op zijn al even veelzijdige wereld. Op ‘Wasteland’ keert Enzo Kreft terug in de tijd. Met beide voeten stevig in het heden. En het oog naar de toekomst gericht."
Zijn nieuwste schijf kwam nu uit: 'Control'. Een conceptalbum waarop Enzo Kreft zijn bezorgdheid uitdrukt over een maatschappij die ons als mens voortdurend dirigeert en controleert.
“Scanned” is daar al een mooi voorbeeld van, met het beeld hoe lang het nog zal duren eer men bij elke mens een chip inplant om die mens overal te kunnen volgen. Een beeld dat me koude rillingen bezorgt, op een zodanige scherpe en meesterlijke wijze gebracht, alsof Enzo uit de toekomst terugkeert om ons te verwittigen voor wat ons te wachten staat. Zo akelig en koud klinken ook “Cyborg Platoon” en “Biometrics”. Bewust kiest Enzo een weg die je angst moet inboezemen voor de toekomst of toch ervoor zorgen dat de oogkleppen afvallen eer het te laat is. “Connected” is dan weer een song over hoe we steeds worden verbonden met systemen, met onze smartphone en sociale media. Geen plaats meer om tot jezelf te komen in een maatschappij die verwacht dat je steeds 'online' bent. De druk op de schouders van de mens wordt steeds groter, maar niemand doet er echt iets aan. We laten ons leven controleren, en dat is nog wat Enzo Kreft het meest angst inboezemt.
Op de schijf duwt hij die spiegel recht in ons gezicht, op een dansbare wijze dat wel, in de hoop dat we het uiteindelijk zelf ook zien. Harde EBM komt er niet echt in voor, op deze plaat. Duistere elektronica die je verdooft of tot waanzin drijft, dat dan weer wel. Luister maar naar “Book Burning” en voel je wegdrijven naar de meest donkere gedachten in je hoofd. Zoals de veelzeggende titel “In My Head” aangeeft , zitten ook in Enzo’s hoofd zoveel donkere gedachten verborgen dat hij de luisteraar ook een spiegel voorhoudt die er niet altijd even rooskleurig uitziet. Donkere gedachten drijven je eveneens tot een punt waarop je als aanhoorder stopt met nadenken en even stil staat, op “I'm NotA Robot”. Op dit elan blijft Enzo doorgaan tot “Imagen A Boot”, waarmee hij afsluit door u de laatste kans te bieden om na te denken over uw toekomst en deze van uw geliefden.
Op een uiterst genereuze wijze slaagt Enzo Kreft er op 'Control' in ons precies daar te raken waar het nodig is. Subtiel zet hij daarbij uiteraard ook aan tot dansen doorheen zijn wereld, maar doet je eveneens voortdurend nadenken. En dat laatste maakt deze schijf een bijzonder meesterwerk binnen de EBM en donkere elektronica, eentje om te koesteren.
En daardoor heeft Enzo Kreft bovendien ook controle over u en mijn leven en is de cirkel rond.
Electro/Dance
Control
Enzo Kreft
Wool-E Disc/Enzo Kreft Music
Is er in die grote visvijver van de symfonische metal eigenlijk nog plaats voor nieuwe talenten. Vaak ziet men, wat dat genre betreft, door het bos de bomen niet meer. Echter is Elusion een vrij nieuwe Belgische parel die met zijn debuut 'Singularity' ons compleet omver blaast en bewijst een grote meerwaarde te kunnen vormen in die scene. De band ontstond in 2015 en bracht reeds de zeer gesmaakte EP 'Desert of Enticement' uit, maar zet dus nu een grote stap voorwaarts.
Vanaf “Choices And Changes” krijgen we al een krop in de keel. In grote mate dankzij die bijzondere stem van Evy Verbruggen die je alle kanten van de muur doet zien en horen. Best indrukwekkend, dat bijzonder veelzijdige stembereik van Evy. Geruggesteund door muzikanten die de ene vuurpijl na de andere op de aanhoorder afschieten zijn we vertrokken voor een niets anders dan een verschroeiende hete trip, in gotische valleien. Elusion verlegt een grens en doet je vol bewondering nederig het hoofd buigen om je aan te zetten tot stevig headbangen. Op dat elan wordt verdergegaan op daaropvolgende songs als “The Tales That Trees Tell”, “The Strive” en “My War Within”. Dat de band dus vooral op avontuur trekt doorheen dat gotische landschap? We merken het ook op “Crystal Doubts” en het wondermooie en lang uitgesponnen “Anamnesis”, een epische song die doorheen je ziel klieft. Afsluiten doet de band met een interessante remix van “The Strive”. Maar ondertussen waren we al compleet overtuigd. Dus die remix is een beetje overbodig, maar evengoed ook mooi meegenomen.
Vooral het feit dat Elusion zich niet profileert als een zoveelste 'female fronted metal act' in een lange rij, maar duidelijk ook 'andere wendingen' durft aannemen op deze knappe schijf trekt ons nog het meest over de streep. Dat was al met die EP in 2016 het geval en dat zet Elusion met deze nieuwe parel in de symfonische metal 'Singularity' nog meer in de verf. Een debuut zoals we er maar bitter weinig tegenkomen in het genre trouwens, net doordat er dus duidelijk grenzen worden verlegd en afgetast.
Tracklist: Choices and Chances (5:57), The Tales That Trees Tell (6:00), The Strive (5:36), Lovelorn (5:38), In Eternity (4:37), Reconciliation Of Opposites (5:33), My War Within (4:44), Crystal Doubts (3:56), Anamnesis (8:03), The Strive [Spankraght Remix] (3:46)
Nederlands 
Français 
