Kim Wilde is een icoon van de pop, rock en synthwave. De Britse bracht haar eerste album uit in 1981 en ze lokt nog steeds volle zalen, zelfs als dat in de Brielpoort in Deinze is. Het publiek komt dan misschien vooral voor de oude hits, maar mevrouw Wilde blijft nieuw werk uitbrengen. Haar vorige studio-album was ‘Here Come The Aliens’ uit 2018 en dus mocht er weer een nieuwe release uitkomen. Dat werd ‘Closer’, een fijn album uit het snijpunt van pop en rock.
Dat er op de recente albums van Kim Wilde nog wereldhits als “Cambodia” of “Kids In America” zullen staan, mag je zelfs als fan niet echt verwachten. Daarvoor is de wereld in het algemeen en de wereld van de muziek te hard veranderd. Wilde probeert ook niet echt de jongste trends achterna te hollen door bijvoorbeeld hippe producers aan te trekken. De meeste nummers van ‘Closer’ hadden met een paar kleine ingreepjes ook op één van haar albums in de jaren ’80 kunnen staan. Het artwork en de albumtitel bouwen mooi voort op het album ‘Close’ uit 1988. Leuk voor wie haar volledige oeuvre in huis heeft. Op dat album uit 1988 stonden onder meer “You Came”, “Never Trust A Stranger” en “Four Letter Word”, nummers die nog regelmatig opduiken in haar live-set. Het nieuwe album wil een soort van antwoord of update zijn op de voorganger, zoals bijvoorbeeld het recentste album van Fisher-Z een sterke verwijzing was naar een veel ouder album.
‘Closer’ opent met “Midnight Train”, ook een single uit het album, en dat is geen cover van het iconische Ozzy Osbourne-nummer. Wel is het een vlot rockende track met hints van de Kim Wilde-sound uit de jaren ’80 en ritme dat aanzet om te dansen of te heupwiegen. Hetzelfde kunnen we zeggen van “Scorpio” en “Rocket To The Moon”. Vintage Kim Wilde-poprocknummers met een kleine update. “Scorpio” mag dan muzikaal het jongere broertje zijn van een “You Came” en “Rocket To The Moon” is op dezelfde manier het zusje van “Never Trust A Stranger”. Of er inhoudelijk connecties zijn, daarvoor is het wachten op de interviews.
“Trail of Destruction” sluit aan op die drie pittige nummers, maar gaat meer naar een Eurodance-ritme. Dit nummer heeft voor Kim Wilde een connectie met “Stone” van het album uit 1988, en met een fragment uit School of Rock, de film met Jack Black. Stone was al een aanklacht tegen het feit dat ‘de mens’ de aardbol overgenomen heeft, maar er niet in slaagt om zijn zaakjes op orde te krijgen. En dat is bijna 40 jaar later nog steeds niet gelukt, integendeel.
“Love Is Love” is een heel duidelijk statement. De slogan wordt al lang gebruikt in LGBTQ+-middens. De electroclash-intro is heel aangenaam, maar daarna verliest deze track wat aan energie en overtuigingskracht.
Op “Sorrow Replaced” komt een andere 80’s-legende kort meezingen: Midge Ure van Ultravox. Op “Hourglass Union” mag Scarlett Wilde mee-schitteren, de zangeres die Kim op al haar concerten steunt om vocaal nog net zo jong te klinken als 40 jaar geleden. Leuk, maar misschien niet de sterkste nummers van het album.
“Lighthouse” is een lange rit om uit te zitten. Dit nummer bekoort mij zeer matig. Dat ze wel kan schitteren in trage songs, toont ze op de introspectieve en ietwat zweverige albumafsluiter “Savasana”.
‘Closer’ is een heel aangenaam album. Oude fans zullen niet schrikken en misschien zijn er wel wat nieuwe, jonge fans mee te winnen, als die samen met de oudere generatie meekomen naar de concerten van Kim Wilde. Niet elke song zal voor elke fan een schot in de roos zijn en toch biedt ‘Closer’ voor iedereen wat.
https://www.youtube.com/watch?v=DP4t0M1W4Ec
De Fixkes zoeken nieuwe wegen op. “Danny & Danny” is een coveralbum met uitsluitend Nederlandstalige covers. Het is een verrassende verzameling geworden.
“Danny” van Kenji Minogue klinkt okselfris en werd behouden in zijn electroclash-jasje. “En Danny” van Gèsman zou perfect gepast hebben in het eigen Fiskes-oeuvre. En zo hebben we meteen al de albumtitel.
“Nattigheid” van De Nooit Moede klinkt hier wat als een update van De Brassers, met een bas die diepe groeven graaft. “Veronica Komt Naar Je Toe” vat mooi de geest van Gorki: beetje smerig, beetje rockend, beetje puisterig onstuimig, … “Ik Zou Je Het liefste In Een Doosje Willen Doen” van Donald Jones vormt samen met “Jennifer Jennings” van Louis Neefs en “Publiciteitsjaren” van Urbanus de bekendste covers van dit album. De knisperend frisse neo-retro-aanpak van “Jennifer Jennings” maakt mij blij. Met een hysterisch orgeltje in een mooie bijrol. De Urbanus-cover is bijzonder leuk, beter dan het origineel wat mij betreft.
Het is niet al goud wat blinkt op dit coveralbum. Wat de Fixkes doen met “Banaan” van Jebroer, met “Klungel Van De Jungle” van Meindert Talma en met “Mor Allee” van Fait d'Anvers kan mij maar matig bekoren. Die laatste zou een Fixkes-klassieker kunnen zijn, maar deze haardvuur/kumbaya-versie mist hier wat bezieling.
Met ‘Danny & Danny’ scoren de Fixkes een paar mooie doelpunten, maar evengoed waaien de voorzetten een paar keer over de goal.
Na het beluisteren van ‘Hits to the Head’, de singles-verzamelaar van Franz Ferdinand, dachten we hetzelfde als bij zovele vergelijkbare verzamelaars: die eerste wereldhits, die ken ik nog wel, maar de meest recente singles, die heb ik blijkbaar zelfs nog niet eerder gehoord. Het typische verval van een band als die maar lang genoeg blijft bestaan.
Met het nieuwe album ‘The Human Fear’ vreesden we even dat deze Britse rockband die graag knipoogt naar de jaren ’80 helemaal zou afglijden naar doorsnee-nummers, maar niets is minder waar.
Een puike single inblikken, dat kunnen ze bij Franz Ferdinand wel. “Audacious” sluit mooi aan op het beste werk van deze band. Misschien een ietsje minder dan een “Take Me Out” of “Matinée”, maar toch op het niveau van een “Do You Want To” of “Michael”. Pittig, herkenbaar, catchy. Hetzelfde kan je zeggen van “The Doctor” dat ook nog eens swingt als een tiet.
Op “Hooked” krijgen electro, synths en een groovy baslijn de absolute hoofdrol. Gitaren hoor je niet. Op papier niet de beste move voor deze band, maar op een manier lijkt het wel te werken. “Build It Up” doet zij naam eer aan. De intro is wat chaotisch, maar van daar bouwt de band mooi op naar een walsend folky en catchy deuntje.
“Night Or Day” en “Bar Lonely” zijn vintage-Franz Ferdinand. De herkenbare sound is misschien wat verrassend. Audrey Tait en Dino Bardot doen op The Human Fear voor het eerst mee op een studio-album van Franz Ferdinand en het is bovendien voor het eerst dat Julian Corrie mee songs schrijft, samen met Alex Kapranos en Bob Hardy. Of misschien zit daar net wel een zekere logica, in die zin dat de nieuwkomers hard hun best doen om niet uit de toon te vallen.
“Black Eyelashes” is het meest verrassende nummer van dit album, met een soort folky Griekse-Mediterraanse vibe. Mij doet het wat denken aan de experimenteerdrift van een Charles et les Lulus. “Cats” en het licht psychedelische “The Birds” hebben hitpotentieel. En zo komen we bij de slotconclusie: op misschien twee of drie nummers na had ‘The Human Fear’ als album gewoon een extra hoofdstuk kunnen zijn op ‘Hits tot the Head’.
https://www.youtube.com/watch?v=21JuGhzLcz0
Vincent Starwaver werkt naar het nieuwe album ‘Godspeed’ toe. Na “Everything Falls Apart” van eind vorig jaar is er nu “Lay Your Head On Me”: opnieuw fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met kleine muzikale weerhaakjes. Een beetje zoals op de vorige single dus en zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer fluwelen klanken en nog mee laagjes. De nieuwe singles vormen een sterk duo en dat belooft voor dat nieuwe album.
‘Godspeed’ verschijnt eind februari en je kan er ‘Goodnight Honeybun’ – het album dat verloren ging in de viruspandemie - ineens bij kopen zodat het een beetje een dubbelalbum wordt. In maart trekt Vincent Starwaver door Vlaanderen voor een clubtournee.
Lay your head on me
Aghogho is de artiestennaam van de Antwerpse Caro Abutoh. Ze heeft onlangs een master in de Kleinkunst behaald in Antwerpen. Met ‘17’ heeft ze haar eerste EP uit. De EP gaat over zelfacceptatie en zelfontplooiing. Haar Nigeriaanse roots klinkt duidelijk door in de muziek zonder dat het als muffe wereldmuziek klinkt. Integendeel het klinkt fris, fruitig en modern.
De nummers zijn een mix van funk, soul, pop en afro. Dat allemaal gegoten in knappe songs die op de radio zeker niet zouden misstaan. Wat opvalt aan ‘17’ is dat Aghogho een knappe stem heeft. Ik vermoed dat dat live wel gensters moet geven. Ze speelt bas en dat hoor je duidelijk in enkele songs waar de bas meer op de voorgrond komt zoals bijvoorbeeld in “You”. “She’s Everywhere” bestaat hoofdzakelijk uit bas, akoestische gitaar en een dromerige trompet. Daarbij wat percussie en de hemelse stem van Aghogho die het geheel naar een hoger level brengt. “I Love Myself More” gaat over jezelf kwijt raken en dan beseffen dat je in feite een sterke en mooie vrouw bent. Maar bovenal is het een knappe en dansbare afropop song. “Hold Me” is gevoelige soul dat wederom sterk in elkaar steekt.
Tijdens het beluisteren van ‘17’ is het alsof je je onderdompelt in een warm bad. Daarnaast steekt alles knap in elkaar en klinkt de muziek heel puur en naturel. Ik moet bekennen dat ik verkocht ben en dat ik kippenvel kreeg van enkele tracks.
Deze muziek kan, mits het vinden van de goede kanalen, zeker en vast België overstijgen. Het klinkt heel internationaal. Een aanrader!
Soul/funk/Afro/Indie
17 EP
Met de release van hun debuutsingle “Bad Habits” eind vorig jaar heeft Het Nieuwe Normaal zijn start niet gemist. Radio Willy pikte het nummer op en benoemde de band in 2024 tot Belofte van december. Ook met hun cover van “Glory Box”, het iconische nummer van Portishead, gooide Het Nieuwe Normaal hoge ogen.
De nieuwe single “In My Mind” schakelt nog een tandje hoger in grungyness en intensiteit en raast verder op het pad dat de band met “Bad Habits” is ingeslagen. De gitaarriffs zijn krachtiger, de sfeer donkerder en het tempo ligt hoger dan ooit. Nirvana ten tijde van ‘Bleach’, of toch bijna. Daarvoor mist het misschien net wat kots en fluimen. Nirvana ten tijde van ‘Nevermind’ dan? Daarvoor wachten we in dit nummer dan weer veel te lang op een refrein of catchphrase die we spontaan kunnen meebrullen. Maar ze komen verdorie wel dicht in de buurt.
“In My Mind” is misschien wel het meest persoonlijke nummer van de aankomende debuut-EP van Het Nieuwe Normaal. Het nummer gaat over verdwalen in de mist van je eigen geest, omgaan met neurodivergentie en trauma, en niet begrijpen waarom je doet wat je doet, over niet weten waar naartoe te gaan als je thuis je geen bescherming biedt. Geïnspireerd door John Lennons oerschreeuw-nummer “Mother” draagt '”n My Mind” een emotioneel gewicht, maar met een stevige popbasis die de luisteraar in zijn greep houdt.
Frontman Maxime Rouquart over de inhoud van het nummer: "Wanneer ik terugkijk op de allereerste nummers die ik schreef als tiener, ben ik verbaasd over de brute eerlijkheid en rauwheid van die teksten. In de loop der jaren schreef ik steeds meer met de handrem op, of bedacht ik fictieve verhalen die fungeerden als filters, waardoor ik me op een veiligere manier kon uiten. Uit angst om kwetsbaar te zijn, censureerde ik eigenlijk een belangrijk deel van mezelf. Verhalen omarmen die mij gevormd hebben, was een beangstigende maar ook bevrijdende stap in mijn evolutie als songwriter. Maar het is vooral het geluid dat de band creëert, zorgvuldig opgebouwd door het gitaar-duo Laurent Honoré en Neal Truyaert, dat me inspireerde om mijn schrijfstijl te veranderen. Ik heb geleerd dat je een veilige ruimte nodig hebt om kwetsbaar te kunnen zijn en Het Nieuwe Normaal biedt mij die ruimte.”
https://www.youtube.com/watch?v=o7oBPal5QeI
Stoner, (cosmic) doom, postmetal, grunge en sludge, het zijn genres die niet zo heel van elkaar liggen. LowMad graast op elk van die weides het mooiste gras weg en slikt dat alles door met nog wat punk. Hun eind vorig jaar uitgebrachte album heet ‘Lost’ en werd opgenomen met Jonas Nyaarr (Growing Horns, Witch Trail, Heisa, Electric Octopus).
De band bestaat sinds 2018 en bracht in 2021 zijn debuutalbum ‘LowLand’ uit. Monster Magnet, Queens of the Stone Age en desertrock in het algemeen lijken tot de inspiratiebronnen te behoren, net als Gojira, Pentagram, Tool, Stake en Sleep. In hun muzikale zoektocht komen ze vaak op hetzelfde pad uit als bijvoorbeeld Mould, Growing Horns, Slift of NinjaWitch, maar de invloeden van punk en grunge geven er bij LowMad nog wat extra scherpte en diepte aan.
Per track worden er verschillende genre-ingrediënten en tempo’s in de mix gegooid. Sommige luisteraars vinden dat net fantastisch terwijl er ook wel zullen zijn die zich ergeren aan een dergelijke stuurloosheid. In de lyrics gaat het over persoonlijke vrijheid, parallelle universums, valse beloftes, bedrogen worden door politici en verlies in al zijn betekenissen.
Mijn favorieten op dit eclectische album zijn “Knette’s Garden”, “Kaleidoscope Dreams” en “KNAL”. Op het volledige album ligt de lat hoog, behalve misschien de vocalen op “Seems Better Than Nothing”.
Ergens in februari zal Lost ook op vinyl beschikbaar zijn.
https://lowmad.bandcamp.com/album/lost
De Duitse folkmetalband Subway To Sally behoort nog steeds tot de levenden. Het zijn de recentste albumtitels die je misschien op het verkeerde been zetten. Met het vorige album – ‘Himmelfahrt’ – dachten al heel wat fans dat de band de handdoek in de ring wou gooien. Om in het thema te blijven hebben ze het nieuwe album ‘Post Mortem’ gedoopt.
Folkmetal blijft moeilijk te verkopen in België. Nochtans zijn er bands die met bijna dezelfde ingrediënten wel succes hebben. We denken dan zo meteen aan een Amon Amarth of Alestorm. Ja, maar Subway To Sally is met lyrics in het Duits. Bij Subway To Sally is dat blijkbaar een onoverkomelijk probleem, maar bij Rammstein dan weer niet.
Maar genoeg over genre en taal en terug naar het album. Met ‘Himmelfahrt’ had Subway To Sally gepland om na 30 jaar in schoonheid afscheid nemen. Maar de verkoop en de respons bij concerten was zo enthousiast dat het de Duitsers nieuwe wind in de zeilen blies. Surfend op die goede golf hebben ze snel ‘Post Mortem’ geschreven, ingeblikt en uitgebracht. Toch klinkt deze ‘Post Mortem’ niet als haastwerk maar als een doorleefd en netjes uitgewerkt album.
De symboliek zit niet enkel in de albumtitels, maar ook in de songtitels, zoals bij “Phönix”, dat ook wat bombastische powermetal geleend heeft van Powerwolf. Voorts blijft Subway To Sally dicht bij het recept dat ze al 30 jaar volgen: klassieke folkmetal met een goed evenwicht tussen melodie en agressie, en met gastrollen voor ‘oude’ instrumenten als luit, doedelzak, draailier, fluit, viool, … Zoals wel vaker in folkmetal hoor je die het vaakst in de intro’s en kalmere tussenstukken, maar bij Subway To Sally zijn ze niet te beroerd om deze instrumenten ook al eens mee te nemen in de melodie, bovenop of naast de gitaren. Hulde daarvoor.
In de lyrics lijkt Subway To Sally bij de les, door de huidige geopolitieke situatie te vertalen naar flarden uit de geschiedenis, zoals op “Nero”, “Unter Dem Banner” en “Der Erbe Bebt” en vast nog wel een paar tracks. Op “Stahl Auf Stahl” mogen labelgenoten Warkings meespelen en dat levert een heel vermakelijke track op, met nog meer power en bombast dan ze bij Subway To Sally al hebben en wat Engelstalige lyrics. Leuk, maar het is nu ook weer geen samenwerking die ons compleet van onze sokken blaast. Er gebeurt teveel tegelijk in deze track.
De leukste tracks zijn voor mij “Unter Dem Banner”, “Lumpensammler” en “Wunder”. Voorts vind ik “Kummerkind” en “Atlas” meer dan prima, al bevat het album ook een paar nummers die ik liever doorspoel.
Het is best al lang geleden dat Subway To Sally nog eens in Vlaanderen speelde. Dat mag wel eens anders.
https://www.youtube.com/watch?v=RY5UJqiCrSE
https://www.youtube.com/watch?v=RY5UJqiCrSE
Misha Chylkova is een Tsjechische die in Londen opgegroeid is en nog steeds van daaruit werkt aan haar muzikale loopbaan. Haar nieuwe album heet ‘Dancing The Same Dance’ en is een grabbelton vol donkere pop, duistere anti-folk en wat zachte synthklanken.
Chylkova heeft voor het album een team rond zich verzameld met onder meer Ian Button van Death in Vegas en producer Jon Clayton, bekend van zijn werk voor The Monochrome Set.
De invloeden voor dit album komen volgens de promo van Low, Angel Olson, Black Heart Procession en Suicide, maar dat hoor ik er niet allemaal in terug. Misschien helpen referenties als Polly Panic, This Mortal Coil en Le Butcherettes je in de juiste richting. Een gothic versie van Enya (op “The Loop”). De stemkleur van Misha klinkt wat als warm brons. Denk – met de manier van zingen en de onderwerpen erbij - aan Anne-Sophie van High Hi (op “Love. Or” en “Dead Plants”) of aan Carol van Bettie Serveert (op “Sparrows” en “Dead Plants”).
Inhoudelijk is ‘Dancing The Same Dance’ een conceptalbum en het is dat concept dat dit album volledig draagt, meer nog dan de muziek (die ook bijzonder goed is). Het concept is de verschillende fases van de liefde, van obsessieve verliefdheid waarbij al je zintuigen op scherp staan naar de eerste twijfel, het voortschrijdende verlies van vertrouwen en destructieve gedachten en zo verder naar verraad, liefdesverdriet en ontkenning, om dan onontkoombaar van vooraf aan te herbeginnen. Het concept en de lyrics zijn deels autobiografisch en deels verwerkt tot abstracte analyse.
Muzikaal worden die afzonderlijke gevoelens mooi vertaald en het herbeginnen op het einde klinkt gelijkaardig als de start van het album. Er zit niet veel lijn in de muziek als geheel. De ritmes zijn de beste indicator voor het vertalen van de gevoelens, maar vaak blijven die ritmes verrassend traag. Bij verliefdheid en verraad verwacht ik eerder een pompend ritme dan de trage anti-folk die hier gebracht wordt. Misha kleurt daarmee buiten het verwachtingspatroon en dat is al een goed begin.
‘Dancing The Same Dance’ klinkt wat somber, maar tegelijk reikt Misha de luisteraar heel wat handvaten aan door je het gevoel te geven dat je niet de enige bent die worstelt met het in de loop zitten van de ene verliefdheid naar een volgende en door duidelijk te maken dat de hele cyclus zowel te verklaren valt als niet te ontlopen is. Loutering en hoop in een vinyltje.
Mijn hart bloedde het hardst bij “Dead Plants” en “Doing It All Wrong”.
https://www.youtube.com/watch?v=pNOadIFa_-w
In 2020 waren we heel gecharmeerd door ‘Kom Bluf Gerust’ van Kobe Sercu. Er komt nieuw werk aan en de eerste single daarvan is “Nie Van Mie”.
Het pianodeuntje waar deze song op rust geeft deze single een elan van cabaret (Toon Hermans, Wim Claeys, De Nieuwe Snaar, …). De grappige tekst, in het West-Vlaams, had van een Augustijn kunnen zijn.
Zowel het cabaret-achtige van de muziek als de grappige tekst vormen een beetje een breuk met ‘Kom Bluf Gerust’, maar ook deze vrolijke oorwurm smaakt zeker naar meer. Er zitten overigens wel een paar dubbele bodems in deze single. Is het wel altijd Kobe die we hier horen zingen? Is het nummer wel van zijn hand? Er is misschien reden om daaraan te gaan twijfelen, maar dat hebt u niet van mij.
Op deze single volgt in mei een album met dezelfde titel. En daarop zullen een paar covers/vertalingen staan, die dus ‘nie van em’ zijn.
NIE VAN MIE Kobe Sercu campagne ULULE
Vito moet hard aan de slag om de mantel van ‘eeuwige belofte’ van zich af te schudden. Alle singles tot dusver waren veelbelovend, maar als het gaat over wat we dan een doorbraak-single zouden willen noemen, blijven we tot dusver wat op onze honger zitten.
“What’s New” is een goede kanshebber voor die doorbraak: catchy, meeslepende melodie, een refrein dat zich onmiddellijk vasthaakt tussen je twee oren, een ‘warme’ melancholische gitaarsound die wat twijfelt tussen The Last Shadow Puppets en Tom Petty, lyrics die een deel van een verhaal vertellen, het stemgeluid van de jonge Guy Swinnen, …
Met een klein duwtje van de juiste Spotify-playlist of van een Stubru, Willy of Radio 1 zou dit wel eens de vonk kunnen zijn die het kruitvat doet ontploffen. Of niet, dat kan natuurlijk ook. Maar wij hopen altijd dat het wel gebeurt.
Er komt van Vito dit jaar een album aan. Als daar nog een paar nummers op staan die het niveau van deze “What’s New” halen, dan komt het wel goed met de carrière van deze Gentenaar.
https://www.youtube.com/watch?v=YYeHrFP4K7o
Hymn For Her is een Amerikaanse band die rootsrock brengt op een bijzondere manier. Vorige zomer speelden ze een Europese tournee waarbij ze ook ons land aandeden. Hun album ‘Bloodier Than Blood’ lag hier al lang op een review te wachten, maar het is dan ook een moeilijk te doorgronden album.
Voor dit album kreeg het duo de hulp van Bud Snyder( Allman Brothers, Jeff Buckley en Govt Mule) voor de mix en ook van Mike Fahey (Dolly Parton, Stray Cats, Chris Stapleton en Jack White). Dit is voorts ook het eerste album met dochter Diver als extra bandlid.
Er zit heel wat alt.country en americana in deze grabbelton, maar ook soul, close harmony en eenvoudige line-dance-riedels. In de lyrics van het duo hillbillies zitten heel wat al te eerlijke confessies, liefde, humor en vooral gitzwart sarcasme over rednecks. Bluegrass-opener “Been Drinkin” is zo onbeschaamd zelfbeklag dat het van Guido Belcanto had kunnen zijn. Er staat nog een Belcanto-nummer op dit album. “Blue Cowboy Boots” mag Guido met plezier vertalen en nog een beetje naar zijn hand zetten. Ik ben er zeker van dat schoentje/cowboylaarsje hem zal passen.
“Unsee” is in de muziek een popsong die met zijn licht melodrama doet denken aan The Beautiful South. “Deer Isle” is bluesrock met een huilende mondharmonica. “Dead To The World” klinkt als een happy versie van Joe Jackson. “Guns, Porn & Jesus” is een line-dance-riedel met inhoudelijk een ferme weerhaak. “Elders” gaat over het wegsteken van ouderen in verzorgingstehuizen en het negeren van de vorige generaties, die zichzelf nog niet als uitgeteld beschouwen. “Caine Calypso” is een vlag die wel degelijk de lading dekt: een calypso-melodie met daarover een opsomming van allerlei hondenrassen. “Stolen Heartbeat” heeft een jazzy Fleetwood Mac-vibe maar in de finale slaan ze hier de bal wat mis. “Things 2 To Say 2 U” is dan weer een knappe rocksong zoals Bette Middler die kon brengen, terwijl “Stolen Heartbeat” sprankelende pop is. En zo heeft elke song van dit album wel zijn verdienste.
Achter elke knappe song volgt weer een andere parel, maar het van het ene naar het andere genre springen maakt dat dit album maar weinig consistentie heeft. Wie daar doorheen wil kijken/luisteren zal zich dat niet beklagen.
https://www.youtube.com/watch?v=jQIaOsNyD_4&list=OLAK5uy_k0coo0wV33pM-48ZC-q-C3WCb486q5ebE
Mojo & The Kitchen Brothers spelen hoogst originele psychedelische prog-rock die teruggrijpt naar de late sixties en vroege seventies, van prille Pink Floyd langs Jefferson Airplane naar King Crimson. De invloeden vloeien rijkelijk voorbij zonder dat we deze band op klakkeloos kopiëren betrappen, hier huist wel degelijk een straffe eigen sound in waarbij uiterst bedreven muzikanten aan het werk zijn. Maar het is er hen niet om te doen om hun kunsten en vaardigheden te veel in de picture te stellen. Alles staat in functie van de songs en deze klinken bij wijlen weird maar steeds bijzonder origineel.
Er gebeurt nogal wat, het tempo wordt gaandeweg opgedreven en de versterkers worden al eens stelselmatig feller gezet. Zo klimt “Titan Arum” vanuit mijmerende prog-rock naar stevige hard-rock en het uiterst opwindende “Mr Goblin Found The Electric Sugar” start in krautrockmodus om dan uit te komen bij Primus die geruggesteund wordt door King Gizzard.
Het heftige “Trail Of The Space Sasquatch” heeft al van bij het begin peper in het gat en trekt dan richting space om daar nog wat feller tekeer te gaan, dit is het soort song waar die weirdos van de Psychedelic Porn Crumpets ook geregeld mee van wal steken.
De afsluitende titelsong is het absolute hoogtepunt, vanuit een fijnzinnige en mistige lange intro wordt een stomende psychedelische progrocker opgetrokken waarbij de gitaren voor een ultieme uitbarsting zorgen.
Dit is een bruisend en gevarieerd album van een band die niet meedoet aan de gangbare trends maar gewoon zijn eigen boeiende en avontuurlijke weg zoekt.
(release 25-10-24)
(live 01-02-25, 4ad, diksmuide)
Na de EP ‘Honger’ uit 2023 is er nu hun eerste full album uit. De plaat telt 14 tracks. De titel ‘Waarom niet?’ is afkomstig van een zinsnede die ze onder elkaar vaak over de tong lieten rollen. En, toegegeven, het is een titel die er staat en goed klinkt.
Het laatste jaar konden we hen al verschillende keren aanschouwen op een podium. Of op één van de zotte dinsdagen van Don Vitalski. Maar nu kan je hen dus ook gewoon thuis beluisteren. Geen paniek voor diegene die de EP gemist zouden hebben want de meeste nummers staan ook op deze plaat. Opener “Voorspel-Kom Dichter” opent met een fijne beat en zware gitaren. De song begint na de eerste alinea’s van Nel pas echt open te breken. Een geslaagde song wat mij betreft. “De Helaasheid Der Dingen” begint met schitterende muziek van J.P. die de ideale sfeer schept waarin de poëzie mooi kan gedijen. De bridge met de beats en naar donkere dance neigende synths zet de toon naar het einde toe in. Sterk! “Huidhonger” kennen we al van de EP. Een heel degelijke song waarbij het gesprokene in enkele songs soms wat minder proper mag klinken. Maar dat is misschien omdat Nel wil dat we echt luisteren naar de teksten. “Traan” is donker en melancholisch. Een rustigere song die er best wezen mag en goed opgebouwd is.
“Waarom Niet?” is net als “Zelfbeeld van den Aldi” een terechte single. Catchy in woord en muziek. In “Tweelingsvlam” probeert de muziek de track voort te stuwen. Maar de vlam slaat bij deze song bij mij niet aan. “Hamartia” heeft heel lekkere synths en beats meegekregen. Ook de spoken words komen hier beter tot uiting en blenden beter in het ritme dan op “Tweelingsvlam”. “Desinteresse” met zijn tempowissels weet mij ook te boeien. “Donderende Anarchie” klinkt onderhuids catchy. “Zebra” vind ik persoonlijk wat spielerei. Het bevat alle elementen die in de andere songs zitten maar dit klinkt toch ietwat één dimensioneel. “Baude ogen” vind ik ook niet meteen hun sterkste track. Nel heeft veel diepere teksten waar mensen zich kunnen in terugvinden dan in deze. Op “Black and Wine” verschijnt er terug een heel mooie soundtrack onder de fraaie tekst van Nel. Begeesterend.
Er wordt afgesloten met “Naspel-Ruimte”. Een mooi gedicht dat op piano werd gezet. De samenhang van de muziek en de stem is iets minder geslaagd alhoewel het verstillend werkt. Wat dan weer goed is om de plaat mee af te sluiten. En dat was misschien wel hun bedoeling.
Veertien tracks is nogal veel. Vooral in deze vluchtige tijden en het is ook intense muziek. Maar we maken nu toch luisterlijstjes op spotify dus dan laat je de mindere achterwege. Toch? Laten we zeggen dat er heel sterke tracks opstaan waar de muziek en de spoken words heel mooi blenden. Enkele zijn op dat vlak iets minder geslaagd maar als je tien heel goede tracks uit een album van veertien songs kan halen dan kunnen we van een fijn en goed album spreken. Het klinkt donker, wat punky en soms industrieel. De teksten passen wonderwel bij die stijl. Niet direct vergelijkingen met een Anne Clark maken omdat ze dat toch deels anders klinken. Ze hebben een eigen smoel, een eigen stijl en dat is altijd beter dan een kloon van een bekende act. Bovendien klinkt alles heel goed geproduced.
Zonder meer een geslaagd debuut.
Industrial/spoken word/electropunk
Waarom Niet?
N.E.L. & J.P
Nederlands 
Français 
