Was de vorige cd ‘Brothers & Sisters of the Eternal Son’ (2014) kort , krachtig , goed , dan is deze hier met zijn ruim 50 minuten even goed , intens spannend . De uit Seattle afkomstige sing/songwriter is al vele jaren bezig , maar wist pas door te breken hier met ‘Maroqopa’ (2012), melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young.
Hij ging opnieuw in zee met producer Richard Swift . We horen een sterke plaat , een afwisselende combinatie van sing/songwriting, rootscountry en 70s neopsychedelica . De songs zijn warm , sfeervol , ontroerend , intiem, lief, levendig en extravert . De songs raken door de mooie arrangementen en opbouw . We houden van de sing/songwriterpop van het kaliber Damien Jurado …
‘First Comes the Night’ is het eerste album van Chris Isaak sinds hij in 2011 enkele klassiekers opgenomen in de Sun Studio’s verzamelde op zijn Beyond The Sun. Het was toen voor het eerst toen dat hij op plaat voluit de kaart trok van de sixties-iconen die hij altijd al een beetje in zich had en zijn favoriete nummers coverde van o.m. Elvis, Johnny Cash, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis.
Tot dan kenden we Isaak vooral als een ietwat mysterieuze misantroop met de looks van James Dean en een stem als een klok. Geen andere artiest kon eind jaren ’80, begin jaren ’90 met een knik in de stem en met zoveel pathos het Gebroken Hart verkondigen zonder dat het camp werd. Het typische geluid van gitarist James Calvin Wilsey had daarin een groot aandeel, net als de bijhorende muziekclips op MTV. Het leverde de Amerikaan met de (nog steeds aanwezige) vetkuif wereldbekendheid op met de singles “Blue Hotel”, “Wicked Game”, “Dancin’” en “Lie To Me”.
Dat wereldwijde succes duurde tot het album ‘Wicked Game’. Daarna kwam onverwacht het frivolere album ‘San Francisco Days’, waarna gitarist Wilsey vertrok en vervangen werd door Hershel Yatovitz. Isaak veranderde Isaak het geweer van schouder. De volgende platen stonden vol van weinigzeggende countryriedels, fletse rootsrock en hapklare popdeuntjes. Alvast in Europa deemsterde het succes van Chris Isaak langzaam weg, hoewel hij in Amerika nog steeds volle zalen trok.
Het nieuwe ‘First Comes the Night’ eet van twee walletjes. Zowat de helft van het album is retro-pop die zo lijkt weggelopen uit de sixties en bouwt dus voort op de periode van ‘San Francisco Days’ tot ‘Beyond The Sun’, terwijl de andere helft tot op zekere hoogte weer aansluit op de ‘Wicked Game’-albums. Het is eigenlijk alleen nog de twang van de gitaar van Wilsey die deze songs net dat tikje meer zou kunnen geven, al komt Yatovitz soms aardig in de buurt op o.m. titeltrack “First Comes The Night” en vooral op “Please Don’t Call”, waarin ook Isaak zijn stem mooi laat vibreren. Nog in het ‘Wicked Game’-kamp zitten het weemoedige “Reverie” en het zo mogelijk nog weemoedigere “Kiss Me Like A Stranger” en de swingende preek “Insects”. De andere helft, het ‘Sun’-kamp, wordt aangevoerd door o.m. de Johnny Cash-rip-off “Down In Flames” (Isaak’s versie van “Ring Of Fine”, zo u wil), het Orbison-achtige “Perfect Lover”, “Running Down The Road” (de jonge Elvis?) en voorts “Don’t Break My Heart” en de slappe ballad “The Way Things Really Are”. Twijfelgevallen zijn “Baby What You Want Me To Do” en “Dry Your Eyes”. Maar ook als het camp dreigt te worden, blijft er een zweem van kwaliteit over de nummers hangen. Die knik in Isaak’s stem maakt nog altijd veel goed.
Wie de versie met de bonus tracks koopt of downloadt krijgt er nog het mysterieuze “Some Days Are Harder Than The Rest”, het redelijke “The Girl That Broke My Heart” en drie overbodige liedjes uit het ‘Sun’-kamp bovenop.
Samengevat kan je ‘First Comes The Night’ nog het makkelijkst aanbevelen aan de oude fans, die er zeker hun gading in zullen vinden, en tegelijk als inleiding laten dienen voor wie deze crooner uit Californië nog moet of wil ontdekken. Meer voor ieder wat wils dan de terugkeer door de grote poort.
In januari werd Cocaine Piss reeds getipt als één van de bands die dit jaar zouden doorbreken. Live is dat alvast gelukt, met passages in bv. de Charlatan en op Ieperfest, Rock Herk en Dour. Ook in het buitenland en met name Nederland kijken ze uit naar dit viertal uit Luik. In het najaar volgt een Europese tournee.
Fans kijken dan ook reikhalzend uit naar het debuutalbum ‘The Dancer’ dat eind deze maand verschijnt. Zij kunnen alvast met een gerust hart het album aankopen: dankzij producer Steve Albini klinkt Cocaine Piss op ‘The Dancer’ net zoals ze live spelen: goor, snel, met veel energie en grofkorrelig.
De band is sterk verwant met de crust punk-scene uit Luik en speelt een soort vuile old-skool punk zoals de Dead Kennedys, Fugazi en The Damned, met een prominente rol voor de bas, met daarover het hoge stemmetje van zangeres Aurélie Poppins. Sterke stellingnames over gelijkheid tussen de geslachten zitten vaak verborgen onder een laagje malle humor. Zo zijn nummers als “Cosmic Bullshit”, “Shiny Pants of Black Speedo” veel maar dan enkel een gekke titel.
In de paar rustigere nummers, zoals titeltrack “The Dancer” of “Average Romance”, komen ze in de buurt van The Pixies (met Kim Deal op zang dan) of Equal Idiots.
‘The Dancer’ is als album een perfecte weerspiegeling van wat Cocaine Piss live brengt.
Vicious Rumors, een oudgediende in de wereld van de powermetal, heeft met ‘Concussion Protocol’ een nieuw album uit. Het is het eerste studio-album met Nederlander Nick Holleman achter de microfoon en de Sloveen Tilen Hudrap op bas. Die twee waren ook al te horen op de live-registratie ‘Live You To Death 2’, de neerslag van de tour die ze met de band deden in 2013, en die twee hebben de band duidelijk een nieuwe adem gegeven. Meer dan hun andere recente albums is ‘Concussion Protocol’ voor Vicious Rumors de terugkeer naar de hoogste regionen van de powermetal en laten ze veel jongere bands een poepje ruiken.
De jongste jaren is deze Amerikaanse powermetalband uitermate productief. Vicous Rumours startte reeds in 1979 in Los Angeles. Hoewel hun debuut ‘Soldiers of the Night’ en opvolger ‘Digital Dictator’ hen indertijd wereldwijd heel wat bijval opleverden, was het toch vooral in Europa dat hun optredens aansloegen, omdat hier meer fans zijn van het genre. De band kende heel wat bezettingswissels, zodat vandaag enkel nog gitarist Geoff Thorpe overblijft als lid van de originele line-up. Daarnaast is drummer Larry Howe er al bij van 1985. Ondanks het wisselen van de bezetting en van label, geven Thorpe en Howe niet op en blijven ze albums uitbrengen en optreden.
De eerste single van het nieuwe album is “Chasing The Priest” en gaat over hoe iedereen naar religie teruggrijpt als het einde van de wereld nabij is. Het is een catchy song die meer verwant heeft met het oudere werk van Vicious Rumors van hun meesterwerk ‘Digital Dictator’ dan met het recentere.
Titeltrack en opener “Concussion Protocol” is een welgemikte slag in het gezicht die meer aanleunt bij albums als “Razorback Killers” en “Electric Punishment”, terwijl Holleman op andere nummers dicht in de buurt komt van Carl Albert als zanger. Het toont hoe veelzijdig de nieuwe zanger is en ook dat Vicious Rumors niet voor één gat te vangen is.
Met “Chemical Slaves” wordt het tempo de hoogte ingetrokken zonder aan subtiliteit in te boeten. Hier toont Vicious Rumors dat ze nog steeds bij de beste powermetalbands ter wereld horen. Het drammerige “Victims Of A Digital World” haalt jammer genoeg een beetje de vaart uit de plaat, maar het blijft leuk om de gitaristen Geoff Thorpe en Thaen Rasmussen die knappe solo’s en rifjes te horen brengen. Het “Chasing the Priest” en “Last Of Our Kind”, met opnieuw Thorpe als uitblinker, gaat het tempo daarna opnieuw de hoogte in. Het hoge tempo wordt aangehouden op “1000 years”, met deze keer Holleman die zijn hele stembereik mag showen.
“Circle Of Secrets” is een powerballad die opnieuw de vaart wat uit het album lijkt te gaan halen, maar met een spetterende finale wordt nog heel wat goedgemaakt. “Take It Or Leave It”, de tweede single, schakelt opnieuw een versnelling hoger en heeft bovendien een goede meezingfactor. Dit nummer zal het zeker en vast goed doen op de festivals en op de zaalshows. Het nummer levert, net als “Every Blessing Is A Curse”, ook weer een mooi muzikaal duel op tussen Thorpe en Holleman. “Bastards” en afsluiter “Life For A Life” zijn dan weer meer heavy en thrashy, met zelfs een lichte grunt erbij.
Met “Concussion Protocol” toont Vicious Rumors dat ze nog een tijdje meekunnen met jongere powermetalbands als pakweg Sabaton, Powerwolf of Dyscordia. De band mag dan ‘oud’ zijn, hij is nog lang niet oud genoeg voor het rusthuis, en daar kunnen de fans alleen maar blij mee zijn.
De carrière van deze indie/folky/garagerock’n’roll helden verloopt al dertig jaar hobbelig . Het ene jaar uit elkaar , dan terug bijeen, toeren ze of is er een slaande ruzie . Hun grootste hit “Blister in the sun” werd nog in een rechtszaak besmeurd door de tandem Gordon Gano en Brian Ritchie . Een geschil dat uiteindelijk bijeen werd gelegd .
Na de EP ‘Happy new year’ is er nu na zestien jaar een nieuwe plaat , ‘We can do anything’, die ‘Freak magnet’ opvolgt . De ingrediënten van de twee zijn nagenoeg hetzelfde gebleven, rauw melodieuze excentrieke rootspop , met een folky semi-akoestische inslag , dat vertrouwd, leuk , grappig , speels, luchtig , vitaal klinkt en komisch - tragisch is. We ervaren in de eenvoud en speelsheid een samenhorigheidsgevoel in het materiaal . We hotsen, botsen in de tien nummers , de eerste twee “Memory”, “I could be anything” hebben een Kermit/Muppet show gehalte , de daaropvolgende “Issues”, “Holy ghost” en “What you really means” klinken intens broeierig. Het tweede deel van de cd brengt de verschillende invalshoeken van stampen en ontroering samen , energiek en introspectief, knap in elkaar, maar iets minder scherp dan vroeger , wat de slotsom maakt van een degelijke comeback! Violent Femmes straalt een eeuwige jeugdigheid uit …
Poliça , uit Minneapolis, Minnesota , en rond Channy Leaneagh , neemt een apart plaatsje in. Ze zijn toe aan de derde cd en de combinatie van indie/electro/trippop is iets speciaals . De sound intrigeert , heeft een sfeervolle, donkere touch en wordt nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Channy Leaneagh. Een trippy concept, de songs zijn spannend, bezwerend, bedwelmend , betoverend, waaroverheen een paranoïde sluier wappert . “Lime habit” is een prachtige single , die de rest van de cd kenmerkt, zalvend, gejaagd , met een lichte dreiging . Muzikaal hobbelig bochtenwerk. “Wedding” rockt en is extravert . De percussie, keys en de toegevoegde geluidjes zorgen net voor een broeierige (ondraaglijke) groove en spanning.
Poliça biedt iets unieks . Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Die afwisseling geeft kleur en emotie aan de songs. Fijn plaatje opnieuw!
Het Britse Underworld houdt ons stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven.
De doorbraakkiller ‘Dubnobasswithmyheadman’ en zijn opvolger ‘Second toughest in the infants’ plaatsten hen in de frontlinie van de Britse dance horden . Underworld gaf samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht . Het vaste duo Karl Hyde (zang) en Rick Smith (knoppenfreak) zijn nu al een paar jaar aangevuld met Darren Price.
Twintig jaar later , wisselend succes , en een rewind van hun doorbraak, dringt positivisme diep door, wat de nieuwe plaat ‘Barbara Barbara, we face a shining future’ , een beetje gekke, omslachtige titel, wenst uit te stralen. Meteen raak is het met die single “Exhale” , die ons acht minuten lang in zijn greep houdt . Je geniet , golft , zwalpt, danst , hotst heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen op die intrigerende repetitieve, opbouwende ritmes en grooves . Ook het daaropvolgende “If rah” met een (mompelende) praatzang op z’n Mark E Smiths van The Fall zet de trend (rustig, sfeervol ) verder. De aangename trance, dub, technobeats, de dwarrelende gitaarloops en de zweverige , nasale (vocoder) vocals doen hun werk . World (hier op “Santiago cuatro”), ambientstukken en lounge eisen hun plaatsje op. “Ova nova” en “Nylon strung” zijn meeslepende deephouse, rustpunten, die melancholisch aanvoelen en een hemelse zangpartij omvatten.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. De clubsfeer, de huiselijkheid en samenhorigheid … Underworld heeft het als hun motto. Straf!
Een heel interessant bandje is Lucius , uit Brooklyn, NY afkomstig, die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven, van folkpop tot popelektronica . De twee blonde zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig zijn het gezicht en vocaal zijn ze onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid, Haim en Tegan & Sara .
Gezwind gaan we door de plaat , innemend , sfeervol of gekenmerkt van catchy, stuwende ritmes door de electrogrooves. “Madness” zet de toon voor een heerlijk genietbare trip , een klankenspectrum in de 11 nummers (+ 6 bonus) .
Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, beetje dromerig , beetje dansbaar , maar het klinkt goed, aangenaam en lekker in het gehoor .
De Britse Holly Lapsley Fletcher aka Lapsley was één van de vele UK artiesten die in de shortlist stonden van het toonaangevende ‘BBC Sound of 2015’. Ook al werd ze toen getipt , ze nam na de EP ‘Understudy’ , de tijd te werken aan haar debuut en balanceert tussen sfeervolle, slepende electropop en dreampop . Songs met lichte, forsere beats & grooves , popgevoelig en dansbaar . We krijgen zeemzoete, indringende nummers van een talentrijke jonge dame , die ergens London Grammar , Bat For Lashes , Jessie Ware , Adele en Jamie xx doet opborrelen.
Die droompop wordt vooral verwezenlijkt door haar warme, neuzelende soulstem , en kwetsbaar klinkt ze als ze een paar songs op piano inzet . Haar etherisch materiaal is meer introspectief, voert ons mee en nestelt zich een weg door de zachtmoedige elektrotunes en indringende , kletterende elektronische percussie .
Het zijn goede songs zondermeer met “Hurt me” en “Love is blind” voorop . Ze brengt voldoende afwisseling in de sound . Overwegend zijn het sfeervolle tracks , een “Cliff” scherpt het tempo aan , “Operator” heeft zelfs een disco tune en met “Station” gaat ze freefolky/beatbox toer op van Cocorosie .
Dit debuut zorgt ervoor dat ze definitief doorbreekt naar een breed publiek.
Een opkomend talent uit Barcelona is de sing/songschrijfster Nuria Graham . Net als bands Hinds, Mourn kwam de Catalaanse sterk voor de dag op Eurosonic . Tien songs die een etherisch psychedelisch klanktapijt vormen , omgeven van soundscapes + een vleugje trippop en haar indringende stem .
Het gitaarspel van de negentienjarige is bepalend , en de keys, piano bieden kleur en elan aan het materiaal . Het is alvast een goed plaatje , met een sound die duidelijk in de lift zit , zeker met een Lapsley in het achterhoofd .
Uit het Amerikaanse Baltimore komt het rockende trio van Black Lung. De formatie debuteerde in 2014 met een titelloos debuut, werd in een lokale krant meteen gebombarbeerd tot ‘best new band’ en trok in 2015 richting Europa voor een uitgebreide tournee. ‘See The Enemy’ is de tweede plaat en telt acht stevige, gevarieerde en degelijke tracks. Black Lung serveert met slechts twee elektrische gitaren en een drumtoestel een psychedelische, rauwe mix van blues, doom en stonerrock. De groovy gitaren van het trio knallen lekker uit de boxen en matchen perfect met de authentieke vocalen van frontman Dave Cavalier (die verduiveld goed op de ouwe Ozzy gelijken).
Echt origineel of vernieuwend is Black Lung niet maar wie fan is van Black Sabbath, Queens Of The Stone Age, Elder, Kyuss of Uncle Acid zal deze plaat met veel plezier smaken.
Brendan Kelly en Neil Hennesy van The Lawrence Arms, Dan Andriano van Alkaline Trio en niemand minder dan Dave Hausse... er zijn al bands die voor minder het predikaat van supergroep kregen. Het mooie viertal van The Falcon uit Chicago brengt tien jaar na de release van het iconische debuut ‘Unicornography’ eindelijk een nieuw full album uit. De punksound is in die tien jaar niet ingrijpend veranderd maar er zijn toch enkele opvallende wijzigingen. Zo staan zowel Kelly, Hausse als Andriano in voor de vocalen waarbij vooral de rauwe, raspende stem van die eerste voor een absolute meerwaarde zorgt. Een tweede verschil is dat de composities iets complexer zijn, de invloed van Dave Hausse zal daar niet vreemd aan zijn. Wat dan weer niet veranderd is zijn de hilarische teksten die variëren van drugs tot masturbatie. Lekkere punksongs als “If Dave Did It”, “Glue Factory”, “Dead Rose” en “Black Teeth” waren duidelijk het lange wachten waard!
Toen we dit plaatje via het Gentse Consouling Sounds binnenkregen en het in onze cd-lader stopten, fronsten we toch even de wenkbrauwen. De alternatieve sound van Steffie Van Cauter was op het eerste zicht niet meteen spek voor onze bek. Toch beten we door en beluisterden we de tien songs een aantal keer na elkaar. En we moeten toegeven, de aanhouder wint! De combinatie van accordeon, percussie en de uitmuntende stem van Van Cauter brengen een aantal pareltjes voort. De artieste weet op een zeer opvallende, amusante manier haar absurde teksten, woordspelingen en taalspelletjes (die ze zowel in het Frans, Duits als Oost-Vlaams brengt) te combineren met een melancholische, gevoelige sound. Vooral “Honger”, “Vis” en “Bustjes” springen er bovenuit en tonen een eigenzinnige maar talentvolle muzikante. Benieuwd? Zelf luisteren kan via https://steffievancauter.bandcamp.com/releases .
Heel wat van de releases die we de voorbije maanden van het alternatieve Consouling Sounds bestonden uit donkere, rauwe, atmosferische en bijwijlen geschifte muziek. Ook bij de nieuwe plaat van het Oost-Vlaamse Alkerdeel is dit het geval. Deze alternatieve band bestond in 2007 en is met ‘Lede’ naast een resem split cd’s al aan het derde full album toe.
Het werkstuk van de heren telt vijf composities waarvan de eerste drie “Regarded Ses Yeux”, “Regardez Ses yeux II” en “Regardez Ses Yeux III” eigenlijk een achttien minuten durend geheel vormen. Zowel dit drieluik als “Lede” en afsluiter “Grat Deleenaf” bestaan uit duistere, gevarieerde en vooral ruige black metal met hier en daar wat slugdge, doom en noise.
De repetitieve sound neemt de luisteraar letterlijk bij het nekvel en als toemaatje krijg je er de krijsende, helse vocalen van frontman Pede bij.
Wie zelf dit extreme werkstuk wil ondergaan of gewoon wil genieten van het prachtige artwork kan dat via http://www.alkerdeel.be/ .
Nederlands 
Français 
