Het Ierse trio dompelt ons onder in schurende en broeierige noiserock . Ze zijn al zo’n vier jaar bezig . Songs zonder kop en staart . Een hobbelig , stekelig , onrustig , gejaagd parcours leggen ze af , in een golf beweging ; ze kunnen ontploffen , uiteengereten worden om dan toch terug in hun plooi te vallen, een 40 minuten lang.
Leuke boel , die moet doorgespoeld worden . De chaos van A place to bury strangers wordt verweven met de hectische ritmiek van Battles , wat zorgt voor een overtuigend resultaat!
Joanna Newsom heeft wat op zich laten wachten. Stilgezeten heeft ze niet , er was het huwelijk met de komiek Andy Samberg, de toetreding tot celibrity kringen, de flirt met de filmwereld en het verder uitwerken van haar muzikale ambities.
Ze staat op de nieuwe plaat nog steeds garant voor een heerlijk, betoverend geluid, een verheven schoonheid op harp en piano, gedragen door een hemelse zang, die het nauwst leunt aan Kate Bush.
Door de klassieke leest van het sfeervolle materiaal, die refereert aan de ‘The Spirit of Eden’ van Mark Hollis’ Talk Talk, borrelen beelden van een ‘Garden of Eden’ op . Toegegeven, de plaat vergt diverse luisterbeurten , maar we zijn onder de indruk van het minimale geluid , haar virtuositeit , en de ruimte die gecreëerd wordt om iets breder te gaan en die de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht samenbrengt.
Het geheel klinkt cinematografisch en verhaalt haar persoonlijke ervaringen . Een emotionele katharsis van de tekstdichteres , een elegante pracht en schoonheid in elf songs, die net niet te lang duren om volledig verzwolgen te geraken in een episch geluid en in barokke orkestratie. Ze laat ons meedrijven in de finesse en subtiliteit van haar elfenpop. Mooie return.
Soms kun je een plaat al met één enkele zin recenseren… Welaan dan, ‘Symmetry Of Mind’ is de beste metalplaat die we dit jaar al te horen kregen. De machtige, intense kruisbestuiving van postmetal, sludge, alternatieve rock en grunge is verplicht voer voor fans van grootheden als Tool, Cult Of Luna, Alice In Chains en A Perfect Circle.
Slechts vier songs staan er op deze derde plaat van het West-Vlaamse Carneia maar die slepen je wel mee van begin tot eind. Vette gitaren, meeslepende en subtiel opgebouwde melodiëen, fantastisch drumwerk en vooral een fenomenale zanger (Jan Coudron Van King Hiss) zorgen ervoor dat je dit plaatje diverse keren na mekaar beluistert.
Ieder nummer staat als een huis en geeft bij iedere luisterbeurt wat van zijn schoonheid prijs. Enkel bij de chaotische outro van het laatste nummer “White Collar” (of is het een soort bonustrack) duwden we op de repeatknop waardoor we meteen weer lekker bij opener “Black Mess” kwamen.
Onthoudt alvast de naam Carneia want dit viertal zal binnenkort hoge ogen gooien!
Heel wat bijzondere releases van Consouling Sounds passeerden hier al de revue. Een opmerkelijk plaat die zeker niet misstaat in de catalogus van het Gentse label is het laatste werkstuk van Jozef Van Wissem. Deze man komt uit Nederland en trok jaren geleden naar New York waar hij in aanraking kwam met de creatievelingen van deze grootstad. Sindsdien maakt hij muziek met behulp van een barok- en renaissanceluit in combinatie met wat soundscapes en ambient. Het leverde hem in 2013 een prestigieuze award op op het Film Festival van Cannes voor z’n soundtrack bij de vampierenfilm ‘Only Lovers Left Alive’.
‘When Shall This Bright Day Begin’ is voor ons de eerste kennismaking met de hypnotische muziek van Van Wissem. Geen spek voor ieders bek want de acht tracks bestaan uit repetitieve patronen die slechts met mondjesmaat tot een melodieus geheel worden gebracht. De man creeërt zo een experimentele mix van donkere folk/pop en avant garde met een flinke knipoog naar klassieke muziek.
Voor de plaat werkte hij voor twee songs trouwens samen met de bekende Zola Jesus. Opmerkelijk is het minste wat we hierover kunnen zeggen maar liefhebbers die graag de scherpe kanten van de platenwereld verkennen, raden we graag dit werkstuk aan.
Goose verfijnt zich andermaal
We konden ons al laten platwalsen op een try out en alles klonk veelbelovend. Op StuBru was er zelfs een heuse Gooseday zodat iedereen zal het nu wel zal weten: Met ‘What You Need’ hebben ze een schijf om u tegen te zeggen.
Ietwat trager dat we gewoon zijn bouwen onze Kortrijkse knapen zorgvuldig hun tracklists op. Hun nieuw werk is een meer dan geslaagde reprise van de jaren 80. Even dacht ik aan een upgrade van Depeche Mode en co. Je leest het goed: Ook hier gaat Goose zichzelf heruitvinden en nieuwe paden bewandelen zonder hun zo typische kenmerkende sound en identiteit uit het oog te verliezen. Het speelplezier, professionaliteit en accuraatheid druipt er zowat af. Ook de thema’s die worden aangesneden zijn wat volwassener geworden. Voorproefje “Call Me” is eigenlijk het meest atypische voor de hele plaat maar blijft die onmiskenbare Goose-identiteit en authenticiteit behouden.
Opener “What You Need” wordt heel smooth opgebouwd en zet eigenlijk de toon voor heel de plaat. Compacte songstructuren en sterke melodieën op strakke en tragere beats, waardoor alle songs geenszins aan kracht moeten inboeten.
In combinatie met hun vroeger werk klinkt dit voor onze electrorockers veelbelovend voor komende concerten. Ook hier zal elke tent op zijn kop staan. “Trip”, “So Long” en “Nightfall” barsten van het potentieel en katapulteert ondergetekende terug naar zijn prille jeugd in de jaren tachtig. Met “Holding Hands” wordt de term ballad herdefinieerd. En zo kunnen we blijven doorgaan. Noteer daarbij ook dat her en der de gitaar zijn herintrede doet. Goose heeft dan ook een van de betere gitaristen in hun huishouden. Bewijze hiervan ondere andere “Forever”, een ideaal nummer om een avondje stappen in alle rust af te sluiten. ‘What You Need’ staat vol met nummer ééns op de Afrekening.
Tracklist
1. What You Need 2. Trip 3. So Long 4. Call Me 5. Holding Hands 6. Nightfall 7. In The Air 8. Come Home 9. Fall Fall Fall 10. Where Are We Now 11. Make It 12. Forever
Walrus is de band rond Geert Noppe die al toe is aan hun tweede cd . Een muzikaal verleden heeft hij bij Yevgueni (zang/toetsen) en toen deze van Klaas Delrue een sabbatjaar inriep , legde hij zich volledig toe op Walrus . We hebben hier fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. In die eigen koers is de invloed van 90s Belpopiconen De Mens , Noordkaap , Gorki , De Kreuners , Bart Peeters & Hugo Matthysen onmiskenbaar . Hij geeft er een persoonlijke touch aan, pop met symfonische accenten in de goede betekenis van het woord . Alex Callier was in de opvolger van ‘Op de valreep’ luisterend oor . “Iemand moet de slimste zijn” en “Tegenpool” zijn er alvast twee om in te lijsten, maar ook de rest van de plaat zit goed , vernuftig en subtiel in elkaar . Het maakt de Nederlandstalige pop sierlijk groots …
Beach House , Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally , vallen op door hun geluidskunst, van sfeervolle , onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en de rokerige, doorleefde stem van Legrand. Een bedwelmende trip van broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende, donkere onderlaag , die het sprookjesdecor durft te doorkruisen . De eerste platen waarmee ze definitief doorbraken, ‘Teen dream’ en ‘Bloom’ tapten uit dit vaatje . Een handvol singles raakten en staan dus net garant voor bezwerende dreampop in een donkerzwoel sfeertje .
Het Amerikaanse duo bracht nu twee platen uit op een goede twee maand tijd . De vorige ‘Depression cherry’ is eerder een conceptalbum , die een minimalistische aanpak heeft , slepend materiaal , broos als grillig, met een trage, repeterende drumbeat. Een ietwat andere invalshoek.
Zonder enige promocampagne is er nu ‘Thank your lucky stars’ , die nauw gelinkt kan worden aan de vroegere cd’s en beheerst met hun geluidskunst omgaat . Algemeen hebben we hier lichtvoetig, uiterst genietbaar materiaal waarvan de openers “Majorette” en “She’s so lovely” de barometer vormen en ons meedrijven , - voeren naar ontspanningsoorden. “All your yeahs” is er eentje die opvalt door het frisse, tintelende gitaarspel en “Common girl” creëert net dat kenmerkend sprookjesdecor . Mooi wat het duo opnieuw verwezenlijkt!
Twee jaar terug debuteerde het Schotse Chvrches met catchy , vinnige electropop . Op ‘The bones of what you believe’ noteerden we een handvol singles “The mother we share” en “Gun” .
De opvolger is meer van hetzelfde , gepolijste synthpop , die afwisselend klinkt, scherp , krachtig , stuwend als aangenaam , sfeervol. De songs zijn boeiend , ondergaan verrassende wendingen en hebben leuke poppy tunes. “Clearest blue” en “Empty threat” zijn sterk, maar ook “Never ending circles” , “Keep you on my side” , “Make them gold” en het intiemere “Afterglow” tonen wat het trio in z’n mars heeft .
De nummers zijn goed verpakt en de zang van de bevallige powervrouw Lauren Mayberry is helder, indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch. De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Af en toe wordt er eens een mannelijke vocal voorzien , maar deze intrigeert minder …
Inwisselbare pop? Jawel , maar het blijft nog steeds van een goed niveau dromerige , strakke en pompende electropop …
Die Gentlemen Of Verona , intussen een trio, houden we al een pak jaar in het oog . Hun drie vorige cd’s wisten ons steeds te overtuigen . De rauwe , ruwe melodieuze sound , de gortdroge drums in de onrustige ritmiek , de broeierige , bezwerende , spannende melodie , en de vrouwelijke vocals van Debby Termonia stralen een donkere dreiging uit . Hier worden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de ladybands L7 en Babes In Toyland jaloers van. Het dichtst neigen ze nog naar het onvolprezen Chunkbelly van zangeres Kristine Verdonck uit onze eigen regio Kortrijk- Gent , die midjaren 90 verrassend klonken met enkele EPs . Die nostalgie dwarrelt rond bij Gentlemen Of Verona . Een doorleefd venijnig , indie/garagerock’n’roll -end noise geluid …
Op die nieuwe plaat wenst het combo een soundtrack uit te bouwen, een back to the future , die de nineties in een sixties jasje stopt en het naar 2016 brengt . Er schuilen ontelbare verwijzingen naar personen , gebeurtenissen en voorwerpen die hun fascinatie hebben en de band heeft gevormd tot wat ze nu zijn …Warren Ellis , één van de bepalende figuren bij Nick Cave hielp zelfs mee en dat komt band en plaat ten goede. Interessant plaatje … Nu benieuwd naar de movie?
Van Arbeid Adelt kregen we eerder op deze nieuwe plaat een box ter gelegenheid van hun 33ste verjaardag . Een ultieme verzamelaar van 81 tot wat ze totnutoe hebben uitgebracht . Marcel Vanthilt, Jan Van Roelen en de ietwat later toegekomen Luc Van Acker brachten pop , elektronica in punkpoëzie mooi samen .
Hun rewind concert van een paar jaar terug was de kans om samen iets terug uit te brengen . Op ‘Slik’ klinkt het trio nog even eigenwijs en origineel . De electrogrooves , de new wave, de aangename stoorzender geluidjes , de bleeps en de rijkelijk gevulde woorden van woordkunstenaar Vanthilt sieren de plaat . “Popcornmario” is meteen een knaller , ook de daaropvolgende “50000 Hi-Hats”, “Apparaat” en “Sarmakarma” zijn fijnproevers . Het toont aan wat het trio allemaal in zijn mars heeft .
De Nederlandstalige minimal wave & elektropop van Arbeid Adelt heeft een anarcho- absurdistisch karakter en intrigeert door z’n vrolijke chaos. 35 jaar later is het trio nog even energiek en dynamisch , leuk , spontaan , speels doordacht met de nodige flair, charme en humor …
The Dead Weather is een van de muzikale speeltjes van Jack White. Zijn speeltjes waren eigenlijk al een tijdje opgeborgen; van The Raconteurs is het al 2008 geleden en The Dead Weather bracht z’n laatste plaat uit , een goede zes jaar terug . En kijk, de single “I feel love (every million miles)” was de aanzet van een nieuwe cd . En wat voor eentje .
Alison Mosshart (frontvrouw van The Kills) is hier terug , samen met gitarist Dean Fertita (QOSA, Hell Fire) en bassist Jack Lawrence (The Raconteurs/City and colour en Jeff The Brotherhood) en … natuurlijk Jack White die hier op drums is.
Opnieuw hebben we een vet, intens broeierig plaatje uit tussen garageblues en classic rock, ergens White Stripes , Jon Spencer en Led Zeppelin. De plaat siert door pretentieloze rock’n’roll, lekker rollende gitaarlicks en hakkende ritmes. “Let me through”, “Open up” en de single putten uit dit vaatje , rauw , kaal , koel , stoer en geil. Het moet niet steeds zo extravert klinken, want een reeks gematigd materiaal in de aanpak en een kwetsbare touch van Alison vinden we hier evenzeer terug.
Een mooi geheel , kortom een overtuigende derde cd . Welcome back .
Uit de zogeheten Bay Area komt het schreeuwerige trio van Scraper! Verwacht geen portie onversneden trash metal maar zet je schrap voor een ongepolijste lap punkrock. De punksound van de drie Amerikanen klinkt op dit tweede full album vrij klassiek maar zeker niet gedateerd. De elf tracks klinken daarvoor te opwindend en te nerveus en zijn steevast opgebouwd uit stevige, snelle maar verduiveld catchy riffs. De authentieke punk wordt daarbij gecombineerd met zowel een flinke scheut rock ‘n’ roll als met wat flarden punkpop. Tracks als “Misery”, meezinger “Raths in The House”, “Trash Can” en de memorabele afsluiter “Nine Minutes in Hell” nestelen zich daardoor na enkele luistersessies blijvend onder je hersenpan. Voeg daarbij nog de spitante, rauwe vocalen van frontman Billy Schmidt en je hebt een punkplaat die aankomt als een meer dan stevige kopstoot!
Meer info op https://www.facebook.com/scrapersband/
John Ghost - Heerlijke variaties op minimalisme
John Ghost is de Gentse band rond gitarist/componist Jo De Geest. Ze doken opnieuw de
repetitieruimte in, ontwikkelden een eigen geluid en blikten hun eerste EP in. Ze doen denken aan het legendarische Noorse Jaga Jazzist en staan dus ook garant voor dezelfde kwaliteit, experimenten en gelaagdheid. Prachtig gitaarwerk word afgewisseld met magnifieke percussies , elektronisch en gewoon toetsenwerk. Jo De Geest tovert van die heerlijke intro's uit zijn zessnaar, waar bij het ensemble heerlijk begint met heel gelaagd de mooiste klanktapijten te voorschijn halen. Wat hou ik van die minimalistische insteken. De muzikanten bespelen veel instrumenten in heel veel verschillende stijlen waardoor hun sound uniek, melodisch, delicaat, hypnotiserend en subtiel is. Het klinkt paradoxaal, maar John Ghost steekt enorm veel variatie in hun minimalisme.
Al bij opener "Hypnagogia", wat verwijst naar de toestand tussen slapen en ontwaken, wordt snel duidelijk hoe subtiel en vernuftig verschillende instrumenten en genres de revue passeren, als was het ingestudeerde spontaniteit. Andere titels verwijzen ook naar de slaap. Heel de schijf borduurt verder op dezelfde thema's, ook muzikaal en gaat op geen enkel ogenblik vervelen. Neem nu"Concrete Trees / Wooden Ants": Wiegend wordt gedemonstreerd hoe goed dit sextet op elkaar is ingespeeld. Pure Gestalt: Het geheel is duidelijk meer dan de som van de zes muzikanten. Zowat elk nummer raakt de luisteraar op een of ander vlak. Je voelt gewoon de begeestering van die gasten die hun ziel uit hun lijf spelen.
Hun werken met repetitieve structuren is eigenlijk ook jazz. Tenzij de hardnekkigen Jazz heel nauw en afgebakend willen omschrijven en zich houden aan klassieke Jazz. Soundscapes in het kwadraat. En Zaventem wordt even vergeten. Alles is relatief. En ze weten wat ze doen. Belgium got talent.
Jo De Geest – compositions
Rob Banken – Winds
Karel Cuelenaere (- Keys
Wim Segers – Vibes
Lieven Van Pée – Bass
Elias Devoldere – Drums
Voor het dertiende studioalbum besloot het New Yorkse Dream Theater het over een ander boeg te gooien. 'The Astonishing' is een dubbele conceptplaat geworden waarop maar liefst 34 muziekstukken staan, goed voor meer dan 130 minuten aan nieuw DT materiaal.
In vergelijking met het vorige titelloze studioalbum 'Dream Theater' uit 2013, waarvoor de band een Grammy nominatie kreeg, is dit nieuwe album een stevige stijlbreuk met zowat alles uit de uitgebreide DT discografie. Het dichtst leunt het nieuwe 'The Astonishing' aan bij hun vijfde studioalbum 'Metropolis Pt.2: Scenes From A Memory' uit 1999.
Het concept en het verhaal voor deze nieuwe schijf werd bedacht door gitarist John Petrucci die samen met toetsenist Jordan Rudess de muziek schreef. De Canadese componist David Campbell werd ingehuurd om de plaat om te toveren in een rijkelijk, bombastisch, georkestreerd geheel. Het Fantasy verhaal (met als centrale thema: 'muziek overwint alles') draagt wel een duidelijke ‘Game Of Thrones’ stempel en blinkt niet meteen uit qua originaliteit. Maar het is vooral het overaanbod aan mierzoete ballades die dit album tot een 'love it or hate it' album maken. De vele meningen die floreren op diverse fora gaan van extreem lovende kritieken tot ronduit 'het slechtste wat DT ooit uitbracht'.
Een eerste luisterbeurt van dit omvangrijke werkstuk kon ook mij niet meteen overtuigen. Ik was niet mee in het concept en ik had ook moeite om dit alles als één geheel te ervaren. Nu, vele luisterbeurten later, moet ik mijn eerste mening stevig bijstellen. 'The Astonishing' is een prachtig melodieus album, een meesterwerk. Het is ook vooral een zangalbum geworden en dat veel meer dan een zoveelste krachtpatserij tussen de verschillende virtuoze bandleden. De stem van James LaBrie presteert overuren. 'The Astonishing' draait momenteel ook live in enkele geselecteerde theater settings. De band was in Vorst Nationaal in een Astonishing-theater.
De nieuwe schijf is een grensverleggend, gewaagd, super melodieus epos dat bij elke luisterbeurt groeit. Toch zijn er ook gemiste kansen. Het verhaal had best wat sterker gemogen en de composities ook hier en daar wat agressiever. Ook had de toevoeging van gastzangers best een meerwaarde kunnen betekenen. Maar bovenal is dit een fascinerende schijf die je na slechts één luisterbeurt absoluut niet links mag laten liggen!!
Nederlands 
Français 
