De tijd van “Crystal frontier”, doorbraak naar het grote publiek, mag dan al een tijdje achter de rug liggen , wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, rond Joey Burns en John Convertoin , presteert is en blijft nog even aangenaam , heerlijk , aanstekelijk, vrolijk en ontspannen . En er is steeds ruimte voor mijmering en melancholie . Het zijn die trompetten, de keys, de steelpedal en de zalvende zang die de stemming en broeierigheid optimaliseren .
Ze spelen kleurrijke, warme rootsamericana, , die folk , country , tex-mex , mariachi en blues laten doorsijpelen , wat zorgt voor een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje; een soort exoticapop door twinkelende ritmes op ongedwongen wijze. Een link naar het Los Lobos latino getinte ‘La pistola y el corazon’ (88) is zeker op z’n plaats.
Een rits prominente gastmusici zijn van de partij (o.m. Ben Bridwell – Amparo Sanchez – Neko Case en Gaby Moreno) . “Falling from the sky”, “Cumbia de donde” en “Beneath the city of dreams” zijn maar een paar songs , die het plezier en het vakmanshap showen en net die subtiele swing kenmerken .
Kortom , een stofferige sound , soms in de beste sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone, in een mooi, overtuigend dromerig , broeierig , zwierig , groovy concept gegoten.
Johan Meurisse
Musiczine.net
Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene, de aanzet gaven naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …
Van The Man heeft met ‘Duets’ een plaat uit met opnieuw opgenomen oude nummers. Het is een genuanceerde selectie , maar met de openingsreeks “Some piece of mind” (met wijlen Bobby Womack) , “If I ever needed someone” (met Mavis Staples) , “Wild Honey” (met Joss Stone) , en de afsluitende reeks “Irish heartbeat” (met Mark Knopfler) ; “Real real gone” (met Michael Bublé) heb je al een mooi overzicht van wat moois en verrassends dit album te bieden heeft , zeker ook als je verder nog een “Eternal Kansas City” (Gregory Porter) , “Born to sing” met Chris Farolowe of de in vergetelheid geraakte PJ Proby “Whatever happened to …” beluistert. Een mooie heerlijke trip dus .
Zoals de titel het al doet vermoeden , betreft het hier een lijst van indrukwekkende samenwerkingen .
In zijn roots muziek zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijke nummers, die mooi uitgewerkt zijn , een breed instrumentarium hebben en waarop Van The Man’s zalvende stem doorklinkt met de anderen. Puik album!
Tout Va Bien , rond Jan Wouter Van Gestel – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug , hebben nu een mooi sferisch debuut uit . Ze zijn niet zomaar in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Er valt voldoende afwisseling te noteren in de ingenieus in elkaar gestoken songs . Met “Old love”, “This fight” en “Sometimes in life” hebben we drie subtiele , aanstekelijke, toegankelijke nummers. Het intieme “If you go away”, waarmee de band doorbrak , geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, staat hier niet op . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . In die hemelse stemmenpracht varieert hij voldoende , waardoor het niet volledig richting bombast gaat . ‘Kepler star’ is een mooi meeslepend , breekbaar album.
Royal Headache is een Australische band die rauwe soul, garage-rock en punk op een bijzonder catchy wijze bij elkaar brengt op hun fijne tweede album ‘High’. Het is punksoul die we ook al wel eens bij The Dirtbombs en Reigning Sound gehoord hebben.
Wij horen The Jam met een jonge Paul Weller in het snelle halve punkertje “Another World” en elders neigen onze gedachten ook nog naar The Replacements.
In amper een klein half uurtje worden tien tomeloze songs er met een geduchte slagkracht doorgejaagd. Gemene rockers als “Garbage” en “Little Star” worden afgewisseld met soulvolle ballads “Wouldn’t You Know” en “Carolina” (waarin Paul Westerberg ronddwaalt). “Electric Shock”, een hondse punkkopstoot van anderhalve minuut is de daadkrachtige afsluiter van dit hartige straight-to-the-edge plaatje.
Alweer een nieuwe naam van een groepje die uit Engeland komt overgewaaid, maar deze keer eentje om te onthouden. Het veelbelovende debuut van Gengahr staat vol met aanstekelijke, bijna verslavende, psychedelische pop. Hier en daar neigt de band wat naar Temples, maar de Londenaars creëren toch een heldere eigen sound via een handvol frisse songs die ons blijven prikkelen.
Tintelende gitaartjes versieren lentefrisse songs als “Dizzy Ghosts”, “She’s A Witch” en het bitterzoete en wonderlijke “Bathed In Light”. Met het zonnige instrumentaaltje “Dark Star” wordt ons humeur danig opgefleurd en “Powder” brengt ons tot bij het beste van My Morning jacket.
Misschien duurt het allemaal ietsje te lang want de laatste twee songs “Lonely As A Shark” en vooral “Trampoline” flirten een beetje met meligheid, maar groeifoutjes als deze zien we met plezier door de vingers.
Psychedelica kan ook boeiend klinken zonder dat de gitaren gedurig uit de bocht moeten vliegen, dit plaatje is daar het levende bewijs van.
Uit het Nederlandse Rotterdam komen de vijf heren van The Fuzzbrats. Deze formatie ontstond in 1993 en wist in de beginjaren enkele fijne optredens te scoren in Duitsland, Litouwen en Letland. In hun thuisstad verzorgden ze zelfs het voorprogramma van Radiohead. In 2003 hielden The Fuzzbrats er mee op om tien jaar later terug van start te gaan. Vooral veel shows spelen lijkt daarbij de belangrijkste drijfveer. In 2013 en 2014 waren er tournees in de UK en ook dit jaar trekken deze zuiderburen de plas over..
Nu is er met ‘Fuzzed Senseless’ een eerste full album met 13 eenvoudige composities. Zelf noemen ze hun muziek grunk oftewel punky grunge of grungy punk. Wij houden het op ietwat gedateerde, eendimensionele en rechttoe rechtaan punkrock. Hoewel niet ieder nummer even sterk is, staan er met “Comply”, “E”, “Arabian Gum” en “Time To Destroy” enkele degelijke songs op waarbij The Fuzzbrats zelfs Spaanse en Arabische invloeden in hun sound integreren.
‘Fuzzed Senseless’ is zeker een leuke kennismaking is, maar waarschijnlijk was een EP een betere keuze geweest. Voor meer info kun je terecht op www.fuzzbrats.com .
De Britse familie Macintyre van Marmozets brengt een melodieus rockend album . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore, The Subways en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze hebben een levendige zangeres , Becca, in huis , die zingt, schreeuwt en krijst . Her haalt ze Dillinger Escape Plan aan als invloed .
Een hakkende ritmiek heb je op het eerste deel van de cd “Born young and free”, “Why do you hate me” en “Captivate you” , dan neem de vaart wat af op “Cry” en de titelsong .
Goed in het gehoor ligt het allemaal en het wordt op die manier door een jong publiek sterk geapprecieerd …
Die Kendrick Lamar is een grote meneer geworden . Dr Dré was bepalend voor zijn debuut in 2012 met enkele opmerkelijke singles als “Good kit, maad city” . Hij komt nu drie jaar later met onvervalste souljazzy hiphop en p-funk .
Het album duurt bijna 80 minuten over 16 nummers heen . We krijgen tussenin wat outtro’s met een rits mooie geformuleerde (maatschappijkritische) verhalen . Hij weet een breed publiek te bereiken en daar zit de groovy, opzwepende single “King kunta” wel voor iets tussen ; ook “The blacker the berry” en “i” zijn meer dan de moeite in die uptempo’s . Maar overwegend noteren we sfeervoller , zelfs rustiger werk.
Zoals elk gerespecteerde rapper komen hier anderen aankloppen als George Clinton en Thundercat op de opener “Wesley’s theory” , “Institutionalized” en “These walls” met Snoop Dogg , Bilal en Anna Wise ; verderop de cd “Complexcion” met Rapsody en ga zo maar door. Vinnige en zalvende raps wisselen elkaar af of vullen elkaar aan . Soms noteren we een spervuur aan raps .
Het niveau is in het genre alvast meer dan geslaagd …
‘Desolation sounds’ is de tweede cd van de Engelse punk/metalhardcore Gallows uit Watford. De band doet het nu al twee platen zonder hun Frank Carter , maar heeft met zanger/gitarist Wade MacNeil , die heel wat samenwerkingen had o.m. met Alexisonfire, een nieuw evenwicht . De muziek heeft tien nummers lang een aanhoudende dreigende, donkere spanning en klinkt stevig , fel , broeierig , gedreven; de screamo’s leveren een positieve bijdrage. De single “Bonfire season” is een ode aan Siouxie Sioux. Kwalitatief meer dan de moeite … én een stijl dat de band nu zeerzeker verder zal doen …
Een mooi rammelend indiepopbandje is Twerps , een gezelschap uit Melbourne , die invloeden aanhaalt van een Feelies , Go-Betweens , The Chills , Yo La Tengo en Galaxie 500 … en dan weet je ’t wel … met een dromerige , repetitief opbouwende ritmiek en het rauwe, stekelige randje . Het zijn meestal korte , kernachtige nummers en een paar langere, te koesteren , “I don’t mind” en “Empty road”.
Maar in het genre valt voldoende afwisseling te noteren door stuwende , rockende tunes wat het album boeiend houdt .
Op die manier gaan we van “Back to you” ,”Stranger” naar “Simple feelings” en “Adrenaline” , die het houden op die kenmerkende man- vrouw zang die varieert en elkaar aanvult.
Kortom , dit is heerlijke vintage indie!
Wie het graag over legendarische punkbands heeft: The Real McKenzies uit het Canadese Vancouver is er zo eentje. De formatie telt 23 levensjaren en serveert ons met 'Rats In The Burlap' haar elfde full album.
Opvallend is alvast de cover van de plaat die gelijkt op het etiket van een lekkere fles Single Malt Whiskey. Net als wij liefhebber zijn van deze sterke drank kunnen we ook de nieuwe composities van deze Canadezen smaken.
Net als grote bekende namen Dropkick Murphy's en Flogging Molley brengt ook deze groep een lekkere mix van folk en punk . Terwijl de eerste twee bands het culturele Ierse erfgoed omarmen, hebben de McKenzies middels de figuur van frontman Paul McKenzie Schots bloed door de aderen lopen. Ondanks de vertrouwde muzikale formule doet de band op 'Rats In The Burlap' duidelijk zijn best om variatie te brengen: zo zijn er zowel traditionele folkballads als snelle punksongs, er wordt voor zowel elektrische als akoestische gitaren gekozen en niet iedere track is vergezeld van de obligate doedelzakken. Terwijl "Wha Shaw The 42nd" een onvervalste voetenstamper blijkt, is "Midnight Train To Moscow" bijvoorbeeld een melodieuze punkrocksong in het verlengde van Bad Religion. "Bootsy The Haggis-Eating-Cat" is misschien wel de meest opvallende, atypische song waarbij The Real Mckenzies een jazzy zijsprong maken. De plaat wordt dan weer afgesloten met de authentieke punkrockballad "Dead Or Alive" waar een hoofdrol is weggelegd voor de rauwe vocalen van Paul Mc Kenzie. Ook de andere acht tracks zijn meer dan de moeite en tonen dat er absoluut nog geen sleet zit op The Real McKenzies!
Uit het Amerikaanse Chicago komt District 97, een relatieve jonge band die in 2006 het levenslicht zag. De formatie kende haar doorstart in 2007 toen zangeres en American Idol-finaliste Leslie Hunt de gelederen versterkte. ‘In Vaults’ is ondertussen al het derde album en het moet zeker mogelijk zijn om een doorbraak te forceren in de Lage Landen.
‘In Vaults’ is immers een ijzersterk progressief rockalbum. District 97 lijkt goed geluisterd te hebben naar grote voorbeelden als King Crimson en Yes doch weet aan haar sound een zeer frisse, eigentijdse toets te voegen. De progressieve rock wordt immers vermengd met jazz, metal, blues en zelfs en vleugje grunge. Daarenboven zorgt de soulvolle, ietwat melancholische stem van Hunt voor een absolute meerwaarde.
De negen tracks op ‘In Vaults’ zijn zeer afwisselend, rauw, catchy, meeslepend en minutieus opgebouwd.
Meestal starten de songs vrij rustig om daarna uit te monden in een zinderende finale. Zelf waren wij vooral begeesterd door de uptempostukken zoals in openers “Snow Country” en “Death By A Thousand Cuts”. Ook “On Paper” konden wij als grungeliefhebber meer dan smaken. Naar het einde van het album schakelt District 97 een versnellinkje lager.
Een track als afsluiter “Blinding Vision” weet ons zo minder te bekoren doch dat zal alles te maken met onze voorliefde voor het hardere genre.
In ieder geval is District 97 een aanrader voor liefhebbers van moderne, progressieve rock. Meer info vind je op http://www.district97.net
Opnieuw is er een iconische punkband uit de Fat Wreck Chords-stal die na jaren van relatieve stilte nieuw werk uitbrengt! Dit keer is het de beurt aan Strung Out om met ‘Transmission.Alpha.Delta’, het eerste full album in zes jaar tijd op de wereld los te laten. Kenmerkend voor Strung Out en dit nieuwe album is de eigenzinnige mix van diverse stijlen waaronder (uiteraard) punkrock, speedmetal, poppunk, posthardcore en alternatieve rock. Niet alleen de twaalf diverse nummers op deze plaat verschillen van mekaar maar dat geldt evenzeer voor de nummers op zich.
Afwisseling troef maar er is wel 1 constante: het ongelooflijke tempo dat Strung Out er voortdurend op nahoudt. Sommige punkpuriteinen zullen bij Strung Out de wenkbrauwen fronsen maar wat ons betreft is ‘Transmission.Alpha.Delta’ gewoon een dijk van een plaat die staat van begin tot eind.
Luister zelf maar naar catchy knallers “Rats In The Walls”, “Modern Drugs”, “Tesla” en “Go It Alone” en geniet van een band die jonge concurrenten moeiteloos naar huis speelt!
Nederlands 
Français 
