The Tea Party was vooral in de eerste jaren 90 goed voor een paar interessante platen , die intrigeerden door een donkere broeierig geluid , die een intense spanning behielden . Na wat ups en downs was er sinds 2004 geen studiomateriaal van het Canadese trio meer; na een reünie en live registratie laten ze opnieuw van zich spreken . Die Midden-Oosten motiefjes zijn definitief op de achtergrond geraakt.
Wat ons boeit , is net die kenmerkende retrosound , een 70s Led Zeppelin , een Pink Floyd psychedelica en een Masters Of Reality stoner geluid , mooi verdeeld over de twaalf songs . Daniel Lanois wordt hier geëerd met “The maker” cover .
The Tea Party overrompelt nu niet meteen, maar die ouderwetse sound is nog steeds meer dan de moeite .
De jonge Canadese sing/songwriter debuteert met fijne , elegante , dromerige balladpop. De songs zijn vooral geleest op zijn piano en zijn indringende, emotionele stem. Met de single “How could you babe” veroverde hij de jonge meisjesharten .
Die eenvoudigheid siert hem en hij tuimelt naar de vroege jaren McCartney/Lennon , Randy Newman en Elton John . “Can’t stop thinking about you”, “Without you”, “Hollywood” of “Bad words” zijn mooie voorbeelden hoe die eenvoudigheid , emotionaliteit en romantiek elkaar vinden. Of er zijn een paar op zijn sober gitaarspel. Hij gaat breder op “Can we still be friends” , “For you” en een “Crocodile tears”.
Hij kon rekenen op enkele belangrijke namen als Chet JR White (Girls), Patrick Carney (Black Keys) en hitproducer Ariel Rechtshaid (Haim, Vampire Weekend) .
‘Goon’ is een gevoelige, nostalgische emotrip van allerhande avonturen die hij mooi verhaalt op dit debuut …
Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger , maat gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .
Die Erlend Oye uit Noorwegen is nog maar aan z’n tweede soloplaat toe , ruim elf jaar na z’n debuut ‘Unrest’. Erlend Oye maakt deel uit van de Kings Of Convenience en is het brein achter The whitest boy alive . Hij weeft op ideale wijze pop en elektronica . Een ‘schone’ sound door de fijne elektrische gitaar- en toetsenpartijen en de lome ritmiek .
We hebben te maken met een uiterst sfeervolle, aangename plaat van tien songs , die speelsheid en een aangenaam, ontspannen , dromerig gevoel ademen. Opener “Fence me in” is hier de ideale geleider . Hij liet zich op een soloshow begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjalmar , en dat horen we zeerzeker op “Whistler” en “Rainman”. Oye laat nog meer sing/songwriterschap doorsijpelen op het weemoedige “Who do you report to” .
Een mooi in het gehoor liggende plaat dus , die alvast zijn veelzijdigheid tekent in het genre .
Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!
We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.
Merdan Taplak, man met twee nationaliteiten , gooit zich echt op de dancefloor met deze nieuwe plaat . Hij viel vroeger op door op gezwinde wijze een mix van culturen samen te brengen. Hij heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals al mooi samengebundeld en tekent nu voor een eenduidiger geheel van zwierige, pompende, groovende en zweverige sfeervolle dancepop, waarin dubreggae en 90s house is verweven . Hij heeft heel wat gastvocalisten bij zich om het een mooi geheel te maken .
Een heerlijk genietbare trip, die de dansspieren aanspreekt . Met “Troubles in my head” (ft Siam) en “Gravity” (ft Stellar en Sunday Rose) heeft hij twee sterke killers uit .
We vinden heel wat fijns terug of het pompt als op “Rip it” of “Nasty” , of lichter , sfeervoller klinkt , “Show your face”, “My love is yours” of donkerder is “I don’t like you” .
Opnieuw heeft hij op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze een overtuigende plaat in elkaar gebokst. Sjiek!
Heel wat mooie namen op de affiche van Graspop dit jaar! Een daarvan is Danko Jones, de Canadees die al vijftien jaar uiterst vermakelijke platen op de wereld loslaat. ‘Fire Music’ is het zevende album van het trio rond Jones en van enige vaart verminderen is geen sprake, integendeel.
Elf nummers lang blaast deze band uit Toronto de luisteraar van zijn sokken met een lekkere, catchy mix van hardrock, rock-n-roll, metal, punkrock en stevige blues. AC/DC, Dead Kennedys, Metallica en Thin Lizzy verpakken in één en hetzelfde nummer? Danko Jones doet het moeiteloos... Met stevige meezingers als “Gonna Be A Fight Tonigh”, “Body Bags”, “Do You Wanna Rock” en “She Ain’t Coming Home” is ‘Fire Music’ een van de fijnste platen van 2015! Mis deze band dus niet in Dessel en beweer nadien niet dat wij het niet gezegd hebben...
Het multiculturele trio All We Are debuteert met deze titelloze plaat . Je zou niet meteen denken dat ze een internationaal karakter hebben als je de sound er op nahoudt . De sound manifesteert zich binnen de dromerige indie met catchy, aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De band omvat bassiste Guro Gikling uit Noorwegen, gitarist Luís Santos uit Brazilië en drummer Rich O’Flynn uit Ierland; ze zijn gehuisvest in Liverpool.
Ze omschrijven hun muziek als ‘psychedelic boogie’ en dat is zeerzeker te horen op “Ebb/flow”, “Feel safe” of “Keep me alive” met die fris tintelende ritmiek . De andere nummers zijn slepender. Een eighties tune is niet veraf , gezien de stem van Gikling veel meeheeft van Siouxie Sioux. Hemelse vocals zijn dus verweven in hun geluid .
De groep heeft een tof debuut uit , is ambitieus en zet dit om in een rits goede nummers!
Frederik Sioen , Gentenaar in hart en nieren , is aan zijn zesde cd toe en heeft al verschillende invalshoeken in de muziek benaderd , de sing/songwriter op piano , werk van broeierige composities die een voller geluid hebben en zijn afro uitstap onder ‘Calling up , Soweto’ . De single “Lost today” werd als soundtrack voor ‘Marsman’ gebruikt en ging de plaat vooraf .
We hebben hier opnieuw een vertrouwder geluid , dat balanceert tussen een dromerige extravertie en ingenomenheid , keys en piano zijn er nog doorheen verweven, maar kent nu ook zijn gelijke met gitaarcomposities als het rockende “Fjords”.
Een duister kantje sijpelt door . Hij grijpt hier eerder terug naar z’n vroeger plaatwerk, maar evolutie is duidelijk hoorbaar naar rootsmusic. De songs zijn wat minder gepolijst en boeien door de intense spanning (“Hope for this land” , “Women ’s riddles”, “Hongdae”) of als op een “Pharaoh”, met een bezwerende gitaarriedel en een spannend beatje.
Een speelse benadering , een strakke sound , een sterke band en dat levert een overtuigende plaat op !
De Leuvense Selah Sue had na haar debuut en de daaropvolgende (zenuwslopende) tour tijd nodig voor zichzelf , alles op een rijtje plaatsen om dan stap per stap te werken aan de opvolger , die dus vier jaar later verschijnt.
Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Haar songs hebben een geraffineerde opbouw, zijn warm, spannend en mooi uitgewerkt. Vorig jaar trad ze al eens op en kregen we al een paar nieuwe tracks te horen . Intussen zijn “Alone” en de titelsong “Reason” al meteen twee sterkhouders. Sfeervolle pop , met een vol geluid , een lichte groove (van funk, jazz , reggae , dub tunes), die emotioneel geladen zijn.
Die emotionaliteit is en vormt nog steeds de rode draad doorheen haar materiaal . Ze brengt het samen in een rits songs die het genre afwisselen .
Naast de twee eerste singles hebben we een reeks extraverte als “I won’t go for more”, “Fear nothing” , “Daddy” , “Sadness”, “Feel” , “Right where I want you” en “Falling out”. Ze staan tegenover de ingenomen , breekbare nummers, die de donkere kant laten horen , “The light” en “Always home” .
Die dampende fusie levert opnieuw een overtuigend album en onderstreept haar talent.
The Decemberists uit Portland , Oregon zijn al zo’n tien jaar bezig en staan garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle , broeierige indiefolkpop . Ze passen in het rijtje van Belle & Sebastian, Arcade Fire en Sons & Daughters. Het combo heeft al verschillende wegen bewandeld in het genre en durft te experimenteren tot zelfs een folkopera . Het toont maar aan dat de band tot veel in staat is .
De nieuwe plaat is zeerzeker de moeite met veertien ‘gewone’ songs die afwisselend van aard zijn . We krijgen een reeks melanchole , dromerige nummers en een reeks aanstekelijke , frisse , speelse , onbevangen , zelfs zwierige nummers. Blazers , viool , piano , keys en accordeon vullen aan en geven kleur.
Op die manier laveren we van het intense “The singer addresses his audience”, “Make you better” naar de zwierige “Cavalry captain”, “The wrong year” of maken we de ommezwaai naar een indringende “Till the water is all long gone” , “Carolina low” met tot slot een rits sfeervolle nummers . Het onderstreept nog maar eens de titel van de plaat en maakt deze compleet.
Een vijftal jaar terug zat de wind letterlijk in de zeilen voor het beloftevolle Team William , die een pak prijzen wegkaapte in rockconcours en op de Humo’s Rock Rally van 2008. Aanstormend talent van catchy, broeierige, energieke , springerige indiepop met een rauw randje .
Het frisse , aanstekelijk geluid is op die nieuwe plaat duidelijk gebleven , want het kwartet brengt een reeks songs , die een emotionele lading hebben , en de keys geven kleur aan het geheel . “Ocean fire”, “A new country”, “Stormy weather” en de eerste single “1995” zijn fijne, rake popparels .
Ze balanceren tussen speelsheid en melancholie . De band rond zanger/gitarist Floris De Decker en Arne Sunaert (keys) intrigeren ook met opbouwende songs als “Faster than light” en “Into the night” . Prachtsongs in één woord …
Met de jaren is het materiaal van Team William wat innemender , indringend geworden . Het is ‘real teamwork’ wat de heren presenteren!
Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener, en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …
Nederlands 
Français 
