Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .
De nieuwe van Danko Jones is volledig wat we er van mochten verwachten, ongecompliceerde feelgood spierballenrock met ettelijke powerriffs, hoog fungehalte (“Do You Wanna Rock”), een knipoog naar punk (“Gonna Be A Fight Tonight”) en bij momenten een speed-attitude van ‘probeer ons nu maar eens in te halen’ (“Body Bags”, “Watch You Slide”).
Het soort muziek die het altijd goed doet in spreidstand, luchtgitaar in de aanslag en liters bier binnen handbereik. Daar zal het alleszins niet aan mankeren op Graspop Metal Meeting, waar Danko Jones tussen de zware jongens geprogrammeerd staat. Diens flitsende live reputatie indachtig, zou ik daar toch maar eens langsgaan, mocht ik van u zijn.
Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen, “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!
Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !
Toch wel een aparte sound horen we bij FKA Twigs , die letterlijk draait rond de jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels; zij koppelt haar soul/r&b aan sobere sfeervolle , loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass , diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen. Hier versmelten verschillende stijlen samen in een minimalistisch complex geluid , een avontuurlijke ritmiek die verrassende , onverwachtse wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Natuurlijk kan je niet omheen die donkere, dreigende ondertoon , beetje mysterieus en paranoïde, maar tegelijkertijd toegankelijk groovy en dus ook wat aangenaam zalvend.
Nummers als “Lights on” en “Give up” dompelen ons al meteen in die muzikale leefwereld; de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen … Laat je gaan !
Get your gun is een debuterende band afkomstig uit Denemarken; in de zeven lange, goed opgebouwde songs is een donkere, onderhuidse spanning aanwezig, door een grauw landschap omgeven van garagerock, country/punkblues , wave en psychedelica.
Referenties als 16 Horsepower, Wovenhand , Cave, The gun club en Crime & the city solution borrelen op door die logge galmrockende gitaarriedels en die knappe, indringende zang . Een verrassend opmerkelijk debuut dus door die intrigerende constant ingehouden sound …
Het is al zo’n goede vier jaar geleden dat we van deze band uit Long Beach , Californië hebben gehoord , die draait rond frontman Avigdor Zahner- Isenberg. De dromerige , sfeervolle indie pop horen we op de nieuwe plaat zeerzeker terug , maar het is meer een soloplaat geworden , waar het rauwe , rammelende randje er grotendeels van af is .
De plaat kwam tot stand met behulp van bevriende muzikanten . Gelaagde , smaakvolle nummers horen we, die wel eens rijkelijk gearrangeerd zijn (o.m. “So what”, “Memories of you” en “ Think it’s gonna happen again”) die ook gevoeliger , innemender durven te zijn (check maar “Can’ t be too responsible” , “Two cherished understandings” , “Overwhelmed with pride” en “Oxygen tank” ).
Tien songs in een speels ongedwongen karakter die de comeback mooi onderstrepen …
Een warme comeback ervaren we van het Australische duo Angus & Julia Stone . Ze brachten al een paar fijne hippe freefolkyplaten uit , maar na hun samenwerkingsverband stortten ze zo’n vijf jaar terug op een solocarrière . En kijk ze zijn terug met een aangenaam , soms stevig groovy album. Natuurlijk wordt hun kenmerkende muzikale droomwereld niet vergeten; ze klinken aangenaam goed op “Grizzly bear” , “A heartbreak” , en ja zelfs extravert op “Little whiskey”, “Crash & bones” en “All this love”.
We horen een rits verrukkelijke nummers, waar de leadvocals worden afgewisseld . Het duo is duidelijk naar elkaar toegegroeid en tekenen voor een indrukwekkend nieuw album !
Omdat we er toch weeral niet van onderuit kunnen gooien we het maar meteen op tafel : The Jesus And Marcy Chain. Voila, ’t is er uit. Zonder hen was A Place To Bury Strangers waarschijnlijk nooit geboren en het zal de band totterdood blijven achtervolgen.
We gaan niet flauw doen, de referenties zijn op songs als “What We Don’t See” en “Love High” weer onmiskenbaar aanwezig, maar wat is ‘Transfixiation’ toch wederom een geweldig verschroeiend album geworden.
Loden baslijnen die de diepste kuilen verkennen, verzengden gitaren die flirten met de pijngrens en onderkoelde vocals die het noodlot tarten.
A Place To Bury Strangers recycleert de eighties op een hoogst frisse manier op “Supermaster” en “Straight” en laat daarna de gitaren uit alle mogelijke bochten vliegen op de ontspoorde herrie van “Love High”. Het versmachtende “Deeper” is een moordsong die zijn naam alle eer aandoet, APTBS sleept zich hier zelfs richting doom-metal, bassen zoeken de donkerste draaikolken van de hel op, gitaren snijden dwars door onze aders heen en dreigende vocals echoën vanuit gure ondergrondse spelonken. “We’ve Come So Far” is een razende klomp briljante gitaarherrie die flirt met krautrock.
Verzengende songs als “I’m So Clean” en “Fill The Void” zijn doordrongen van ziedende shoegaze-punk die door merg en been gaat. De plaat eindigt met een gruizige streep distortion genaamd “I Will Die”, alsof de restanten van MC5 en The Stooges van onder een bulldozer hun laatste woorden er uit schreeuwen.
Een roodgloeiende plaat.
A Place To Bury Strangers zal onder een stortregen van stroboscoop-lichten een gerichte aanval op uw trommelvliezen plegen op 23/04 in De Kreun. See you there.
Allah –Las is een retrobandje pur sang . Inderdaad ze draaien de klok terug naar die westcoastpop van de jaren 60 en voegen er aangename surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe .
Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar kan klinken, maar zich weten te nestelen en zorgen voor een ontspannend , relaxt gevoel in stresserende periodes . Af en toe is de sound rauwer en garagerockend , maar van een directe vernieuwingsdrang is geen sprake , maar dat hoeft ook niet bij dit bandje uit L.A., die opnieuw een fijn plaatje uithebben van wel veertien nummers in 40 minuten …
Binnen de elektronische muziek is Richard D. James aka Aphex Twin een vreemde vogel. Hij viert z’n comeback met deze ruim uur durende plaat , waarbij zijn kenmerkende grillige sounds in een vrij toegankelijk geluidsdesign worden gebracht . De complexe, tegendraadse beats en de scary ritmes kunnen er deels nog zijn, maar zijn wat meer op het achterplan gedreven .
Dit betekent niet dat hij niet verrassend uit de hoek komt , integendeel, hier druipt de virtuositeit terug van af met dansbare , driftige en opzwepende grooves , waarin minimal techno, drum’n’bass , jungle, breakcore en ambientsoundcapes zijn verweven .
Een nieuw Aphex Twin jaar dringt zich op met deze rits nummers , waar de bpms worden opgevoerd. Een trip die opvallend, opwindend en deze keer zelfs uiterst aangenaam klinkt.
Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter en groots talent. Hij is geen man die steeds hetzelfde kunstje doet . Hij heeft nu wel niet steeds de perfecte plaat uit , maar we hebben altijd een handvol pareltjes, die mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn . Ook hier is het genieten van z’n toegankelijke nummers , die broeierig spannend als ingetogen , intiem kunnen zijn.
Op die manier stappen van van rockers “Gimme something good” , “Shadows”, “Feels like fire”, naar een sfeervoller “Kim” en “Am I safe” tot een innemend semi-akoestische “My wrecking ball” en “Let go” .
Hij toont na al die jaren dat hij niet is afgeschreven en binnen de rootspop gerespecteerd blijft. We hebben dus opnieuw een mooie bezielde plaat in het genre!
Op de vorige platen van het beloftevolle trio Mazes uit Manchester, hadden we een band die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement, Sebadoh en Guided By Voices . Op die manier hadden we een reeks gevoelige , dromerige, rammelende, gruizige , rauwe lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Intussen hebben ze aan hun sound gewerkt , een meer eigen geluid kan je wel zeggen, en hebben ze dus meer fijne, sprankelende , fris tintelende nummers , met een portie gedoseerde shoegaze, en die dus nu ergens aankloppen bij een Parquet Courts. “Saltford” , “Letters between U & V” en “Stamford hill” zijn de uptempo poprockers , maar met de andere als “Astigmatism” , “Explode into colours” en “Vapor trails” kun je heerlijk wegdromen in dat indielandschap …
Nederlands 
Français 
