Scrape ontstond in 2023 uit de assen van The RG’s. Naast de naamsverandering onderging het geluid ook een metamorfose. Het werd steviger en strakker. Het neigde naar noise rock en post punk. Het was een natuurlijke muzikale evolutie door de jaren heen maar men voelde dat het niet meer volledig samenviel met de muziek waar The RG’s voor stonden. Zo werd Scrape geboren. De band kreeg verder het vertrouwen van Polderrecords en nu is er de EP ‘Shake The Nation’.
Op het gelijknamig nummer “Shake The Nation” , dat reeds een tijdje geleden als single uitkwam, wordt er met een grote rock en punk attitude gespeeld. Energiek en met een tekst die de mensen wil wakker schudden. Dat is het nieuwe handelsmerk van Scrape: energiek, kritische teksten en urgent. Ook “Morality Police” gaat op hetzelfde patroon verder. Met een superbe ritmesectie en een vrij catchy refrein.
Op “No Land” duwt men het gaspedaal nog wat dieper in. “N.W.O.” heeft de attitude van een band zoals bijvoorbeeld Rage Against the Machine: energiek, ritmisch, opruiend en catchy. Een heel fijn nummer!
“Resilience” drijft op een heerlijke brommende bas om dan tijdens het refrein serieus uit te barsten.
Vijf songs krijgen we hier te horen en het is vijf maal boenk er op. Misschien werd de metamorfose door velen als een gok of zelfs als dom gezien, maar het is een heel geslaagde transformatie geworden: ze klinken energiek, to-the-point en helemaal into 2024. Benieuwd nu naar hun komende optredens.
Noise rock/garage rock/postpunk
Shake The Nation EP
Scrape
Voor liefhebbers van o.a. Meltheads, Ramkot, It It Anita, Heisa, Blood Red Shoes, King Hiss…
Bij de herstart in 2021 heeft deze Belgische doommetalband Columbarium alles een stuk professioneler en met meer ambitie aangepakt dan in het ‘eerste leven’ van de band. Dat leidde via een single op cassette naar het full album ‘The Morbidious One’, een klein meesterwerkje met een paar bijzonder leuke zijsprongetjes.
De eerste keer op dit album dat Columbarium buiten de lijntjes kleurt is al meteen op de openingstrack. “Eyes Bleed Black” heeft bovenop een lap heavy doom en vrouwelijke gesproken vocalen vooral een welgemikte trompet-solo. Trompet en doom, het is een veel interessantere combo dan je zou denken als je de woorden na elkaar leest. De mariachi-achtige trompet ‘huilt’ een beetje en draagt zo perfect bij tot de algemene sound van droefnis en ellende. Een meesterlijke zet om dit album mee te openen.
Titeltrack “The Morbidious One” begint met een mysterieus gefluister dat overloopt in een slome gitaarriff. Vandaar gaat het naar vroege Black Sabbath met daarbovenop een vibrerende bas en psychedelische riffs. Deze track is heel gecompartimenteerd, met hoofdstukjes die niet altijd organisch op elkaar volgen, maar waar toch enige logica in lijkt te zitten in de volgorde. De vocalen van bassist Pete komen van heel diep en hebben wat korrel. De psychedelische riffs komen nog een paar keer terug, net als de andere elementen waaruit deze track is opgebouwd. Geen hapklare brok, wel ruim 9 minuten intense heavyness.
“Rivers Of Blood” opent met een paar zware slagen op pianotoetsen waardoor je meteen in de track gezogen wordt. De overgang naar de donderende drums en gitaren is bruusk. Columbarium zet de luisteraar wel vaker op het verkeerde been op dit album. De grunts zijn op deze track makkelijker te volgen dan op de vorige. De opbouw van deze track is lange tijd heel klassiek voor doom. Naar het einde toe wordt er nog wat bluesy psychedelica toegevoegd als het ritme crescendo gaat. De outro, daar hadden die van Columbarium nog wel wat meer mee kunnen doen.
“Redemption” begint dreigend, gaat dan kort in een dipje om daarna vol gas in doommetal-drive te gaan. In het daaropvolgende dalletje zit een solo die mij wat aan Yawning Man doet denken, desertrock in slow motion. Daarna rollen de loodzware ritmes als beukende golven van ellende over je heen. Acht minuten van heerlijke hel en verdoemenis.
“Barefoot On The Moon” staat als afzonderlijke track opgelijst, maar kan je net zo goed beschouwen als een extra intro voor “Our Glorious Ways”. Traag, slopend, bij momenten spooky, met een rake versnelling iets voorbij halfweg, … Mooi.
Columbarium sluit het album af met “A Cure For Everything – Get Back Alive”. Een bijzonder intrigerende track, maar zeker geen doommetal volgens het boekje. In de eerste minuten krijgen we – bestaat dat wel? - uptempo-doom? Dezelfde riffs, maar dan sneller en zonder die logge zwaarte. Als het tempo dan toch even zakt, zetten ze er subtiel even wat blastbeats onder, om dan in een sloom drone-ritme te duiken. Het is een rollercoaster van genres die voorbijraast, maar wel op een logische, organische en leuke manier. De outro is lang en muzikaal niet altijd sterk gevoed, maar als einde van het album klopt het wel.
‘The Morbidious One’ is een bijzonder interessant album in een genre waarvan men lang dacht dat alles al wel eens geprobeerd was.
https://columbarium.bandcamp.com/album/the-morbidious-one
Master is één van de pioniers in de deathmetal. Hoewel het vandaag niet langer een Amerikaanse maar een Tsjechische band is, blijven ze onverminderd gaan, zowel in concerten als in releases. Ook al laten de grote festivals en labels deze band vaak links liggen. Met de hernieuwde aandacht voor het genre en met het eerherstel voor de pioniers krijgt ook Master opnieuw wat meer aandacht. Hun nieuwe album verdient dat ook.
‘Saints Dispelled’ is één brok rauwe energie. Zoals ze dat deden in the old days. Niet te veel gepruts in de studio, gewoon op ‘record’ drukken en gaan! Zo doen ze het live ook en soms moet dat ook niet meer zijn dan dat. Dit album is een ode aan de begindagen, met nog steeds heel wat woede en energie. Oldschool death zoals we die kennen van bij bijvoorbeeld Memoriam, Pestilence, Dead Head of Exoto. Er zitten soms ook wat oldschool thrash-elementen verstopt in de tracks.
Paul Speckmann, de Amerikaanse bassist en zanger van Master, houdt het schip netjes op koers in elke track en de twee Tsjechen in de band krijgen heel wat ruimte om hun eigen ding te doen in zijn schaduw. Muzikaal is dit album misschien geen absolute hoogvlieger, maar dichter bij het origineel van deathmetal kom je niet meer.
De leukste nummers op ‘Saints Dispelled’ zijn voor mij “Walk in the Footsteps of Doom”, “Minds Under Pressure” en “The Wizard of Evil” (wat een majestueuze intro).
Hulde aan de pioniers. Zet ze op een podium in Vlaanderen en koop hun muziek.
Slift is een Frans trio dat reeds een lange weg heeft afgelegd. Hun nieuwe album heet ‘Ilion’ (naar de Griekse naam voor de stad Troje) en het is een eclectische mix van genres en ritmes geworden. Zelf omschrijven ze het als een huwelijk van metal met psychedelische rock en postmetal en dat is niet ver van de waarheid.
Het overheersende geluid op dit album is tegelijk massief en tegelijk kolkend als een onrustige oceaan. De Fransen verwijzen naar Godspeed! You Black Emperor, Goat en naar …And You Will Know Us By the Trail of Dead, maar het zou zo maar eens kunnen dat deze Fransen de mosterd gehaald hebben bij een rits Belgische bands als Amenra, Brutus, Psychonaut of Doodseskader.
De intensiteit van de muziek ligt constant hoog, experimenten worden niet uit de weg gegaan en toch staan er vooral heel vertrouwde ritmes, riffs en progressieve elementen op het menu van Slift. De songpbouw is soms wat warrig, maar het klinkt wel heel organisch. Het is niet dat ze gewoon wat stukjes achter elkaar geplakt hebben.
Wat wel speelt is de hoge inwisselbaarheidsfactor. Je kan het album tien keer beluisteren en denken dat je helemaal mee bent met alle nummers, toch zal je moeite hebben om een los fragment te kunnen toewijzen aan een nummer.
De beste tracks, met een voldoende graad van herkenbaarheid, zijn “Confluence” en “Uruk”.
https://www.youtube.com/watch?v=VcXkSctQCbw
De Nederlandse artpopband The Nits heeft een nieuw album uit. Dat is altijd iets om naar uit te kijken. ‘Tree House Fire’ is in heel wat opzichten een bijzonder (mini-)album.
Niet het bruisende enthousiasme van “JOS Days” of “In The Dutch Mountains”, wel hetzelfde metier, de ambacht, de overtuiging dat de boodschap moet gebracht worden, ook al is ze misschien zo persoonlijk, klein en onbetekenend.
De traagheid vergeven we eenieder die dezelfde leeftijd haalt met net zo veel concerten op de teller, maar Hofstede klinkt opeens zo breekbaar. Z’n stem klinkt raspend.
Bij een volgend album is hij vast de mannelijke evenknie van Marianne Faithfull of klinkt hij als de broer van Bob Dylan. Vergelijkingen die ik met veel eerbied meegeef. De toverkracht van Hofstede’s teksten is nog steeds bijzonder hard aanwezig.
De lyrics zitten vol met kleine, pareltjes. ‘The wind has no clothes, the rain has no shoes, the sky has no window, the fire had no heart’, dat kan toch enkel uit zijn pen komen. Hij gebruikt de zin dan ook in twee songs tegelijk.
De andere muzikanten blinken uit in minimalisme. Deze keer niet het uitbundig experimentele van ‘Ting’. Enkel in “The Bird” trekken ze wat dat betreft nog eens een paar registers open. Voorts is dit heel relaxte, comfortabele, kabbelende fluisterpop.
Het mini-album draait thematisch rond het afbranden van de eigen opnamestudio van de Nits. Er klinkt geen wrok, ongeloof of diepgewortelde melancholie in de zang of in de muziek. De band lijkt er vrede mee te nemen. Het niet terug te draaien afscheid van de studio is een tastbaar uitgangspunt, maar geen absoluut keer- of eindpunt.
Er zit wel flink wat melancholie in de songs, maar dan van de louterende, zalvende, contemplatieve, rustige soort. Het lijkt alsof ze met niet meer dan een lichte tegenzin aan de slag gegaan zijn. Even uit het lood geslagen, maar daarna al meteen aan het zoeken naar oplossingen.
Het plotse verdwijnen van de studio wordt een beetje een metafoor voor het punt in hun leven waarop de bandleden beland zijn: ze zijn op een leeftijd dat ze in een ondraaglijk tempo generatiegenoten, vertrouwde plekken en andere zekerheden zien wegvallen. Misschien ook een metafoor voor niets moet nog, alles wat langskomt is meegenomen, niets is voor altijd.
Van de zes songs op dit mini-album heb ik mij het hardst kunnen verwarmen aan “Month Of May”, “The Tree” en “The Wind Has No Clothes”.
De Nits spelen in de tournee bij dit album ook een aantal keer in Vlaanderen.
15 maart - Antwerpen - Roma (BE)
16 maart - Soignies - Centre Culturel (BE)
20 april - Brussel, AB (BE)
https://www.youtube.com/watch?v=ndEZMsU52Es
De Nederlandse band N.O.R.A. is al een tijdje bezig. In 2017 brachten ze een live registratie uit. Het was wachten tot nu om een eerste studioplaat uit te brengen. De gelijknamige EP bevat 6 songs. De vier muzikanten hebben een aantal jaren geschreven aan de songs vooral ze de tijd rijp vonden om ze uit te brengen.
Het is een weldoordachte verzameling nummers geworden. Met verschillende soorten stijlen verweven doorheen de nummers waardoor ze moeilijk in een hokje te plaatsen zijn.
Opener “Miracle” begint in de intro heel etherisch tot men de gitaar- en ritmesectie erbij haalt. Met een fijn refrein maar het is vooral een track dat op het gebroken ritme drijft. Maar wel een sterke song en heel geschikt om mee te openen.
“All My Life” is een stuk toegankelijker en echt single materiaal. Ook de zang hier is subliem. Ik weet niet goed met wat ik het kan vergelijken. Misschien met Alicia Keys, Toni Braxton, Janet Jackson? Iets van die stijl en stemkleur in elk geval. Het is wel een topnummer!
Hetzelfde kan gezegd worden over “Try”. Eveneens een heerlijk gezongen, toegankelijk en dromerig nummertje. “I Can’t Wait” heeft weer die R&B vibe en groove. Luister maar dat dat gitaartje… Maar de song is een song waarvan je zegt of denkt dat hij al jaren aanwezig is. Het klinkt ietwat mainstream dus maar de bridge maakt de song de moeite waard en geeft het net dat beetje extra om op te vallen. “You Had Me” is gewoonweg een heerlijke song met een warme zingende bas. Het ingetogen wah-wah gitaartje geeft de nodige kleur aan de song. “Thinking” klinkt vrij funky en sluit deze geslaagde EP af.
De EP is van begin tot einde van hoge kwaliteit. Je hoort dat dit geschoolde muzikanten zijn die zoeken naar diepgang en proberen de grenzen van genres te verleggen. Een band die met dit materiaal goed zou passen op Jazz Bilzen, de Cactusclub enz. Mooi.
Funk/jazz/R&B
N.O.R.A. EP
N.O.R.A. (New Original Rhythm Architects)
Stef Kamil Carlens stelt dit voorjaar met zijn band zijn aankomende, nieuwe album voor op verschillende Belgische podia. Het nieuwe album heet ‘Be Who You Wanna Be’ en komt ergens in april uit. In de aanloop daarnaartoe verschijnt alvast de voluit dansbare, soulvolle en funky eerste single “Walk on Red, Stop On Green (Radio)”.
Walk On Red, Stop On Green (Radio) (youtube.com)
Voor Stef Kamil Carlens is deze single een ode aan de tegendraadsheid, aan de vrijmoedigheid, aan de creativiteit, aan de makers en aan het vrije denken. Het is ook zijn interpretatie van “My Favorite Things” (uit de film ‘The Sound Of Music’). Niet dat je dat aan de muziek kan horen, wel zitten er in de lyrics een paar vage hints.
Een bijzonder leuke single en een blij weerzien met één van de grootste talenten van ons land.
Boskat is een Belgisch duo dat zijn sporen al ruimschoots verdiend heeft in het clubcircuit en met puike singles. Aan de reeks opmerkelijke singles wordt een vervolg gemaakt met de nieuwe ‘Boiler’.
Voor deze single deed het duo een beroep op de vocalen van Rudeboy, de vocalist van Urban Dance Squad.
Het leuke is dat het niet enkel de vocalen zijn die ons teruggooien naar de jaren ’90 van de Squad, maar dat dat plaatje ook muzikaal klopt, met opzwepende, hoekige rock. Een beetje alsof die band gewoon een doorstart heeft gemaakt.
“Boiler” gaat vooraf aan het album ‘Welcome to Planet Urmit’ dat op 15 maart uitgebracht wordt. Rudeboy zal wel niet op elk nummer meedoen, maar toch smaakt deze single naar meer.
Boiler -single-
Boskat feat Rude Boy
Suburban Records
https://www.youtube.com/watch?v=xIyi2eXvtw0
The Priceduifkes lanceert met de single “Hot Tub” het aankomende, zesde studioalbum 'Dancing Dirty'. Frontman Ricky D zegt dat de tekst van “Hot Tub” is ontstaan uit een misvatting bij het luisteren naar het nummer “Hard Times” van The Scabs. Het lijkt ons een sterk verhaal om dat om dat op die manier ‘verkeerd te horen’, maar kom, het zou ook wel kunnen. 20 jaar luide muziek laat dus wel degelijk sporen na.
Tijdens de preproductie van het nummer tipte een toevallig aanwezige Cedric Maes van The Sore Losers nog een gitaarakkoord. Dat leverde hem meteen een interimjob op als sologitarist bij The Priceduifkes. Behalve Maes hoor je op piano ook nog producer Thomas Valkiers (XINK, The Crackups, Double Veterans).
'Dancing Dirty' verschijnt op 23 maart. Om de release te vieren, spelen The Priceduifkes twee uitverkochte shows in Trix (23/03) en AB (24/03) met Cornflames, de band van Eppo Janssen. Alle tickets waren na enkele uren de deur uit.
“Hot Tub” is een heel catchy en heel degelijk garagerock-anthem. Zo eentje dat The Paranoiacs en The Spanks zijn vergeten maken. Hot Tub - song and lyrics by The Priceduifkes | Spotify
The Black Crowes is een Amerikaanse rockband met een lange staat van dienst. Zoals wel vaker bij bands met broers kent de bandgeschiedenis een lange rij conflicten die soms voor vuurwerk in de studio zorgen, maar net zo goed voor lange pauzes tussen albums en voor lange afwezigheden op het podium. Hun grootste successen in Vlaanderen haalden ze met singles als “Jealous Again” en “Remedy”. Daarna volgden nog wel degelijke albums, maar de periode van de radiohits was voorbij.
Even fast forward in de geschiedenis naar de reünie van de Robinson-broers in 2019, wat in 2022 ‘1972’ opleverde, een EP met covers, naast een hele rits concerten, onder meer in de Lotto Arena in Antwerpen.
The Black Crowes - ‘Shake Your Money Maker’ bruist als nooit tevoren (musiczine.net)
Daar wordt nu een album aan toegevoegd. ‘Happiness Bastards’ is het eerste studio-album in 15 jaar. “Wanting and Waiting” is de eerste single. En die klinkt heel vertrouwd, ondanks dat er flink getimmerd is aan de bandbezetting.
De southern-bluesy gitaarlicks en de stem van de Robinsons domineren echter en dan kan er al weinig verkeerd gaan. Deze nieuwe single komt als een diesel wat traag op gang, maar etaleert dan een stevig rockende schwung, met ook een gospel-koortje zoals we dat al kregen op succesalbum ‘The Southern Harmony and Musical Companion’.
Nog meer goed nieuws nodig? Dit voorjaar gaan The Black Crowes op tournee en dat zal o.m. ook in België zijn, op 21 mei 2024 in de AB, Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=G31MZzqH4ZA
De naam Anja Huwe zal enkele bij de oudere kenners van de postpunk een belletje doen rinkelen. Deze Duitse zangeres was de frontvrouw van de legendarische band Xmal Deutschland. Die band bestond grofweg van 1980 tot 1990 en daarna deed Anja Huwe heel hard haar best om ver weg te blijven van de muziekindustrie.
Haar generatiegenote en oude vriendin Mona Mur kon haar toch overtuigen om opnieuw de studio in te duiken. Met Mona Mur als producer en leverancier van ritmes en beats en met Manuela Rickers, de voormalige gitariste van Xmal Deutschland. Mona Mur mag dan niet zo bekend zijn, de referenties op haar wikipedia-pagina zijn indrukwekkend: FM Einheit, leden van Einstürzende Neubauten en Yello, JJ Burnel van The Stranglers en En Esch (ex-KMFDM).
Mur en Huwe hebben samen het album ‘Codes’ gemaakt. De thema’s zijn niet vrolijk: angst, pijn, verlies, geweld en eenzaamheid. Maar ook schoonheid, verlangen, hoop en de wil om te overleven. De voorafgaande single is “Rabenschwarz” (pikzwart), een uitzinnig nummer dat met de hypnotiserende, apocalyptische gitaar van Rickers, de typische elektronische geluiden en beats van Mur en Huwe’s onmiskenbaar energieke en expressieve zang, je vol in het gezicht raakt. Het klinkt modern, maar alle ingrediënten moet je toch als oud en vertrouwd aanduiden.
Met de ietwat vertrouwde zang en gitaarklanken kunnen de oude fans van Xmal Deutschland zich eindelijk laven aan ‘nieuw werk’. Voor alle anderen is dit gewoon een topnummer die het beste van industrial electronics, gothic rock en synthwave combineert.
Nog meer goed nieuws is er voor de fans van Xmal Deutschland. Hetzelfde label dat voor Anja Huwe’s comeback tekende, brengt ook twee albums van Xmal Deutschland opnieuw uit, met bonustracks.
https://www.youtube.com/watch?v=kIM6K0XU3oQ
De Belgische neo-postpunkband Meltheads wist ons een tijd geleden reeds van onze sokken te blazen met de Nederlandstalige single “Naïef”. De volgende voltreffer in het bommentapijt van deze band is de nieuwe single “No One Is Innocent”. Dit is een knetterende, hitsige psychpunkparel die halverwege even inhoudt voor een leuke bass break en die dan openbarst in een wellustige gitaarorgie, zoals alleen Meltheads dat kan. The Hives meets Whispering Sons, zoiets dus.
Frontman Sietse Willems over No One Is Innocent: “Het nummer gaat over de buurt waar ik ben opgegroeid. Ik hou van die plek. Het is er divers, het is er warm, maar ook valsig en onevenwichtig. Het nummer gaat over deze sociaal-economische ongelijkheid en hoe wij als samenleving dit corrupte systeem in stand blijven houden.” Zo komt hij tot het besluit dat niemand onschuldig is.
Debuutalbum ‘Decent Sex’ van Meltheads (in een productie van Bert Vliegen) komt uit op 9 februari, gevolgd door releaseshows in België en de buurlanden.
https://www.youtube.com/watch?v=9vd8Arj-R3c
Het gaat hard bij de Nederlandstalige hardcoreband Asermoietuitkomt. We waren nog maar net bekomen van de single “Mijn Zin” eind vorig jaar of daar zijn ze al met de volgende. Deze band staat bekend om zijn luchtige en humoristische nummers, maar met de nieuwe single "Duisternis" probeerden ze het over een andere boeg te gooien.
Frontman Ronny vertelt: "Mensen zeggen dat onze lolbroek-liedjes soms platte teksten hebben, dus wilden we een duister nummer maken. We kozen daarom “Duisternis” als titel en begonnen zo aan de nieuwe song."
Misschien werden ze daarbij geïnspireerd door Helmut Lotti die “Darkness” als enige zelfgeschreven nummer opnam voor zijn Lotti goes metal-live-album.
U mag vooral zelf oordelen of Asermoietuitkomt geslaagd zijn in hun missie. We kunnen alvast verklappen dat er – met een knipoog naar de bandnaam – inderdaad ‘iets’ ergens uitkomt, maar dat het misschien niet is waar u op gehoopt had.
Deze “Duisternis” staat net als “Mijn Zin” op het album ‘Miauw’.
De releaseshow is op 20 april in de Hnita Hoeve in Heist-op-den-Berg. De andere bands die avond zijn onder meer Belgian Asociality, Rudlon en Zombie Butterfly.
https://www.youtube.com/watch?v=DZJP4RtulZs
New beat met een hoog actualiteitsgehalte en een flinke dosis satire. Het doet ons denken aan “Qui …”, de legendarische single van Brussels Sound Revolution naar aanleiding van de ontvoering en bevrijding van oud-minister Vanden Boeynants in 1989.
Op ongeveer hetzelfde patroon tekent Satirical Beat, dat ons muzikaal een beetje doet denken aan de neo-new beat van Belgica Erotica, de single “Graaifried & Graaiman: Pension Plan”.
Je moet geen genie zijn om te begrijpen welke graaiende gepensioneerde politici bedoeld worden en wat het pensioenplan is dat door de mangel wordt gehaald.
Brussels Sound Revolution permitteerde het zich indertijd om (met of zonder toestemming) de stem van Vanden Boeynants te gebruiken. Dat missen we hier een beetje bij Satirical Beat, maar voorts is dit een heel leuke single met oldschool new beat. Meer van dit!
Dance/Elektro
Graaifried & Graaiman: Pension Plan -single-
Satirical Beat
https://satiricalbeat.bandcamp.com/track/graaifried-graaiman-pension-plan
Nederlands 
Français 
