Het moest er ooit wel eens van komen dat King Gizzard & The Lizard Wizard in al hun productiviteit toch een minder plaatje zouden maken. Hun 18 e studioalbum in amper 9 jaar is inderdaad een buitenbeentje, een danspopplaatje waarmee ze zich een eind buiten hun comfortzone begeven. Het getuigt dus wel van durf, maar daarom is dat nog geen goed nieuws.
De heren hebben tijdens de pandemie nieuwe speeltjes ontdekt. Nou ja, nieuwe, het gaat hier eigenlijk om modulaire synthesizers, het soort speelgoedjes waar menig jaren tachtig elektropop-bandje zich met verdeeld succes aan heeft vergrepen. De heren lijken zich wel te amuseren met die dingetjes, ze halen er terug wat van die typische oosterse geluidjes en gekke deuntjes uit, maar de songs zijn niet sterk genoeg om te blijven hangen. De synth-riedeltjes klinken best wel leuk, maar helaas ook een beetje simpel en kinderlijk waardoor het op den duur gaat vervelen. Het is een trucje dat ze deze keer iets te lang rekken.
We hoeven echter niet te vrezen dat deze vrolijke bende het noorden is kwijtgeraakt, dit is gewoon een minder geslaagd tussendoortje, geen schande in coronatijden.
King Gizzard & The Lizard Wizard blijft nog altijd één van de meest frisse, originele en energieke bands van het moment, iets wat vooral op een podium vonken geeft.

Blue And Broke is terug met een derde album. Op 'Night Shadows' staan twaalf tracks die inzake stijl en genre van verschillende walletjes eten. Ze werden allemaal door gitarist Pedro De Bruyckere geschreven en gecomponeerd. Pedro is ook de producer van 'Night Shadows'. Henk Hofstede van The Nits doet een beetje verrassend mee op één track en in de band speelt Augustijn Vermandere op bas. Hem kan je ook kennen van zijn uitstekende solo-werk. Als band heeft Blue And Broke twee muzikale top-troeven: zangeres Melissa Anthuenis en een heerlijke blazerssectie.
Het gaat op dit album van pop naar rhythm & blues en rokerige jazz, met nog kleine uitstapjes naar funk en gospel. Al naargelang de track komen er vergelijkingen naar boven met o.m. La Piovra, Sheryl Crow, Vaya Con Dios, Foxey, Bellemont, Norah Jones, Blue Blot, De La Vega, Pitti Polak, Handkerchief, …
Maar eigenlijk doen al die referenties weinig ter zake, behalve dat ze de juiste richting aangeven voor wie Broke And Blue nog helemaal niet kent.
De songs zijn heel degelijk in opbouw en lyrics, maar kleuren misschien vaak te braaf binnen de lijntjes. Vooral op het hitsige “Ready” en op het catchy “Outside” weet zangeres Melissa onze aandacht tot op het einde vast te houden, terwijl vele andere tracks langskomen zonder slachtoffers te maken. Ze missen dan een refrein of catchphrase die je meteen het verhaal insleuren. Dat is best jammer, want op ‘Night Shadows’ staan een paar sterke verhalen die bij de luisteraars zeker op interesse en verwondering zullen kunnen rekenen: “Stone”, “Dear Vivian” en “Was It Worth It”.

Het heeft iets van een commune uit de jaren ’70 of ’80: een groep van 13 muzikanten die elkaar als worstelaars in een tag team aflossen op het podium en per song of zelfs per deel van een song iemand anders in de spotlights zetten. Dat is ongeveer wat het Brusselse collectief Individual Friends doet en dat concept hebben ze na enkele decennia touren ook op vinyl geperst. De tracks zijn – trouw aan het uitgangspunt – de optelsom van telkens verschillende zangers en muzikanten. Dat is dan ook de enige samenhang op het album. Het is een komen en gaan van muziekstijlen, zangers, melodielijnen en van talent. Een beetje zoals Brussel een über-smeltkroes is van verschillende culturen en groepen worden o.m. rock, blues en psychedelica op een hoopje gegooid met singer-songwriter, folkpop, roots, chanson en americana. Voor wie niet meteen afhaakt bij zoveel heterogeniteit: het album is als geheel vlot te verteren. Als je weet dat er klasbakken als Matt Watts, Jef Mercelis en Kris Dane meedoen, kan dat ook moeilijk anders.
De ene track is muzikaal al interessanter dan de andere. Titeltrack “Individual Friends” is een heel klassieke, brave rocksong die uitmondt in een leuke spoken word. “Roses” is een nog klassiekere blues-song, maar wat een verhaal: ‘your roses don’t do the trick no more’. “Nothing New Under The Sun” is een spooky, vibrerende en trage rocker die iets heeft van een jonge Neil Young op lsd. Het broertje daarvan is “White Dresses”. “Regarde” lijkt op die zweverige, typisch Franse praat-chansons uit de jaren ’70. “Low Motion” heeft dan weer dat schijnbaar verveelde zingen van de Velvet Undergound.
Eén van de absolute hoogtepunten is “Wake Up”, een soort “Everybody’s Free To Wear To Wear Sunscreen” van Baz Luhrmann, maar dan niet op een dancetrack, maar op een rockabillytrack op steroïden. Het tweede schot in de roos is het tweestemmige “Sail Away”. Wie niet instant verliefd wordt op dat Spaanse refrein over die camino moet checken of zijn hart nog wel klopt.

Te koop op vinyl en digitaal. https://www.youtube.com/watch?v=tpWhUuwK1pg

‘Several Others’ is het tweede full album van onze nationale postpunktrots Whispering Sons. Sinds hun passage op de Rock Rally hebben ze eerst ons land en dan de rest van de wereld veroverd met het vorige album, ‘Image’, als voorlopige hoogtepunt. In de geschiedenisboeken mag u inmiddels ‘Several Others’ aanduiden als de volgende overtreffende trap.
Alle ingrediënten die van ‘Image’ een feestmaaltijd inzake postpunk maakten, vind je ook terug op ‘Several Others’: warme, ronde baslijnen en ijle, koude gitaren, de contralt van Fenne, … Het zit allemaal nog wat degelijker in elkaar en juister gedoseerd. Ze hebben lessen getrokken uit ‘Image’ en weten duidelijker in welke richting ze willen gaan. Nog meer dan op het vorige album heeft deze band zijn eigen toon en ritme gevonden. Hoe trager het ritme, hoe roder het dreigingsniveau, zo lijkt het wel.
“Dead End” roept met zijn stuiterende ritmes herinneringen op aan zowel The Sound als TC Matic. Het opzwepende en pogo-vriendelijke “Heat” zou het goed kunnen doen als single. “(I Leave You) Wounded” heeft een broeierige, onderhuidse dreiging die we kennen van het oudere werk van Nick Cave en PJ Harvey. Die referenties komen nog eens terug bij het een eenvoudig piano-akkoord drijvende “Aftermath”.
“Vision” is een beetje experimenteler en speelt met de clichés van de postpunk. Ook de beverige intro van “Screens” is verrassend, terwijl het ook verfrissend is hoe Whispering Sons wegblijft van de platgetreden paden. “Flood” is dan weer een stuk ‘klassieker’ en heeft een bijna hypnotiserend, mantra-achtig refrein. Van de vooruitgeschoven single “Surface” onthouden we dat sommige tracks van Whispering Sons meerdere luisterbeurten nodig hebben om helemaal binnen te komen. “Satantango” is een leuke track met een heel enerverende intro. “Surgery” is drammerig op een vriendelijke manier.

‘Several Others’ is voor Whispering Sons meer dan een bevestiging. Het is niet één, maar twee of drie stappen vooruit. Veel diverser en nog meer eigen gezicht dan op ‘Image’ en toch trouw aan het genre en de eigen geschiedenis.