De Britse dames gaven nogal wat tempo en vaart op hun debuut ‘Girls like us’ . Een rauw rammelend plaatje binnen de indie garagerock’n’roll, punk, surf , dat bruist van friste en spe (e) lplezier . De link met een Savages is dan ook niet vreemd. Van een zogezegd tweede moeilijke cd is er geen sprake , want de nieuwe behoudt dezelfde muzikale identiteit en klinkt wat strakker, puntig en meeslepend melodieus . “Oh lord”, “Go it bad” , “Too little too late” , “Everyone says” en “If only” vormen zo ’n beetje het uitgangsbord van een rits zwierige , frisse , aangename en zweverig, integere, dromerige songs, die verrassende , spannende wendingen ondergaan .
De dames hebben opnieuw een overtuigend aanstekelijk plaatje uit . Te koesteren dus!
David Bowie (69) overleden
Via de officiële Facebookpagina werd op zondag bekend gemaakt dat de Britse zanger David Bowie op 69-jarige leeftijd is overleden. Hij stierf vredig na een lang gevecht tegen kanker.
Schokkend nieuws uit de muziekwereld: de Britse zanger David Bowie is op 69-jarige leeftijd overleden. Dit bericht stond op de officiële Facebookpagina te lezen. De zanger stierf na een 18-maand durend gevecht tegen kanker.
Afgelopen vrijdag, op zijn 69e verjaardag, lanceerde David Bowie pas zijn 22e album …
http://musiczine.lavenir.net/fr/news/divers/l-etoile-noire-vient-de-s-eteindre-david-bowie-est-decede-ce-10-janvier-2016/
WHY BOWIE MATTERS (Bron: De Borggreave Edwin)
‘Hey babe, your hair's alright. Hey babe, let's stay out tonight. You like me, and I like it all. We like dancing and we look divine’. Meer had je als 14-jarige niet nodig in een tijdsgewricht waarin de grootkeukengeur van het H.Hartcollege ook tijdens het weekend in je kleren bleef hangen. Het zelfde gevoel als Mama weer all crazee now van die andere glamrockers Slade, maar fijner uitgedrukt, dat voelden we dan al met onze puberellebogen aan.
Bowie gaf kleur. In mijn perceptie zijn de sixties zwart-wit. Eenvoudige tijden, maar - let’s face it – ook saaie tijden met godsamme zuster Raymonda als schooloverste op de Karmel en Frank Sinatra, Will Tura en Rocco Granata op de portatief. Dat soort muziek, waar ook je moeder van hield. The Beatles, The Doors, Hendrix maakten de switch. Monty Python en Bowie namen over. Kan het trouwens toeval zijn dat de eerste kleuren-TV’s in de Vlaamse huiskamers kwamen in het begin van de jaren zeventig ? We werden overvallen door rock- en popgroepjes in de meest silly outfits: Sweet, Slade, Mud, Garry Glitter, maar ook The Sparks, Cockney Rebel, Roxy Music en T. Rex. Het felste kleurenpallet kwam van de meest getalenteerde, en dat was Bowie.
Bowie gaf inspiratie. Hij leerde dat stilstaan achteruitgaan kan zijn. In 1975 was zijn glam alweer voorbij. Hij richtte zich als geen ander op andere genres (zelfverklaarde entrepreneurs in het bedrijfsleven zouden het hier hebben over ‘uitdagingen’, een open-deur-woord, zo niet als het over Bowie gaat). Soul van Young Americans, disco van Fame en Golden years, ik luisterde toen nog vooral naar de singles. Eens aan de univ - op een ogenblik dat Bowie al aan het berlijnen was - deed ik een inhaalbeweging en kocht ik zijn LP’s (voor streamers: dit waren grote platte zwarte schijven waarop je met een naald muziek kon beluisteren. Die naald zat vast aan een arm van een elektronisch gestuurd toestel): Hunky Dory, Ziggy Stardust, Aladin Sane, Diamond Dogs, maar ook nieuwere werk: Low, Lodger en iets later Scary Monsters. Telkens weer vernieuwde Bowie zich muzikaal aan een ontstellend snel tempo.
Bowie gaf geen fuck om conventies. Hij choqueerde - het weze toegegeven - in een tijd dat dit nog vrij gemakkelijk kon. Zijn androgyne uiterlijk, zijn bewust provocerende uitspraken, maar vooral - en dat is veruit het belangrijkste – zijn herhaalde kruisbestuivingen met andere muziek- en kunstengenres - waren uitingen dat er voor hem geen hokjes, geen grenzen waren. En dat men wel ’s tegen de stroom in mag en moet varen. Nu en dan tegendraads zijn, mits een inhoudelijk waardig alternatief te kunnen bieden. Deze gedachte gaf Bowie. Ik ben er hem dankbaar voor. Het is een hogere gedachte dan de loutere melancholie voor een voorbij gegane jeugd.
Het goed bewaarde geheim van de Nieuw-Zeelandse Unknown Mortal Orchestra rond Ruban Nielson brak definitief door in 2015 met de catchy single “Multi-love” van het gelijknamig nieuwe album die ‘II’ opvolgt. De lofi psychedelische pop , die op de vorige cd’s meer doorspekt was van soul , krijgt een groovy P-funk randje op z’n George Clinton’s en Prince. Dit levert naast de single een paar broeierige , dampende parels op als “Like acid rain”, “Ur life one night” en “Stage or screen” .
We zweven nog steeds in een bed van dromerige west-coast psychedelica , een jazzy blazer tune wordt soms toegevoegd en de soul op z’n Stevie Wonder’s is z’n best op “Necessary evil” en “The world is crowded” . De songs hebben een verslavende melodie en weten zich op die manier te nestelen.
‘Multi –Love’ is een verdere exploratie van het UMO geluid !
Jean-Michel Delpech (Courbevoie, 26 januari 1946 – Puteaux, 2 januari 2016) was een Franse chansonnier, romanschrijver en acteur. Als artiest noemde hij zich eenvoudigweg Michel Delpech. Hij scoorde in 71 een grootse hit “Pour un flirt” . Delpech vocht 3 jaar tegen keelkanker waaraan hij op 2 januari 2016 overleed op 69-jarige leeftijd.
Jozef Guillaume (Zjef) Vanuytsel (Mol, 6 juli 1945 – Leuven, 30 december 2015) was een Vlaams architect, kleinkunstzanger en gitarist, bekend vanwege zijn nummers "De Zotte Morgen" en "Houten kop". Hij overleed aan kanker in het UZ Leuven.
Lemmy, frontman Motörhead, overleden
We are Motörhead, we play rock’n’roll! … Lemmy Kilmister, de frontman van metalband Motörhead, is vannacht overleden. Dat schrijft de band op zijn Facebookpagina. De zanger van "Ace of spades" is 70 jaar oud geworden.
Lemmy zou zijn gestorven na een kort gevecht tegen een agressieve kanker. De man sukkelde al geruime tijd met zijn gezondheid. Hij was een verstokt roker en drinker.
De voorbije maanden waren er nog berichten dat Lemmy onwel was geworden op het podium en aan een longinfectie leed. In september kondigde de metalband, die toen op tournee was in Noord-Amerika, aan alle concerten te annuleren tot hun frontman helemaal was hersteld. Maar pas heel kort, op tweede kerstdag, zou Lemmy hebben vernomen dat hij aan kanker leed. Twee dagen later is hij dus thuis overleden.
De band bevestigde het nieuws in een korte boodschap op hun Facebookpagina. "We zijn geschokt en erg verdrietig, er zijn geen woorden voor". Aan de fans wordt gevraagd om Motörhead, bekend voor zijn loeiharde concerten, "luid te laten weerklinken".
Verschillende muzikanten betuigden intussen ook al hun medeleven, onder wie de frontman van Black Sabbath, Ozzy Osbourne. "Ik ben vandaag één van mijn beste vrienden verloren. Lemmy zal erg gemist worden. Hij was een krijger en een legende. Ik zie je aan de andere kant", schreef hij op Twitter …
(Bron: de Standaard)
We hoorden The tallest man on earth, het alter ego van de Zweed Kristian Matsson, vroeger enkel en alleen met zijn gitaar en piano. Hij is nu een ‘Grootser Man’ geworden en we voelden het al aankomen op de vorige om een bredere sound te brengen . De singer/songwriter pur sang komt hier met een full band aandraven en de folky rootsamericana wordt omfloerst van keys, blazers en strijkers . Een sfeervol , dynamisch geluid dus , die de perfecte balans vormt tussen verfrissing (“Darkness of the dream”, “Sagres”, “Timothy”) en het oud vertrouwde van een “Fields of our home”, “Little nowhere towns” of “Beginners”. “Slow dance” is er eentje om in te lijsten.
Kortom, op ‘Dark bird is home’ ervaren we prikkelende emoties en een overtuigingskracht in een brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting. Een verrijking die een pak nieuwe fans kan opleveren …
De postpunk van het eerste uur zit (opnieuw) in de lift . Terug van weggeweest zijn er Gang Of Four, The Pop Group , de samenwerking tussen FF en The Sparks (onder FFS) en verder zijn bands als Pere Ubu en The Fall in die 35 jaar nog steeds actief . Ook Wire , ¾ intact in dezelfde bezetting, levert met regelmaat van de klok een plaat af . Na ‘Change becomes us’ (2013), ongebruikt oud materiaal als basis voor nieuwe songs , zijn ze er nu met deze hier, eenvoudigweg ‘Wire’ genaamd.
De snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Ook al is de cd niet helemaal spannend , we vinden van Colin Newman enkele pareltjes als “Blogging” , die de plaat opent en de mooi uitgesponnen , broeierige “Sleepwalking” en “Harpooned” die we met plezier inlijsten.
We horen een band die een rits goede dromerige popsongs aflevert . Halfweg gaat het tempo wat omhoog en krijgen we een strakkere sound .
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.
We zijn al toe aan de vijfde plaat van deze Canadese sing/songwriter , die weet te fascineren met die aparte stijl van indie, pop en americana . Een muzikale speeltuin van fijnzinnige composities die balanceren tussen dromerigheid en geheimzinnigheid . Ze zijn sfeervol door het popgeluid, het unieke gitaarspel, het -getokkel , de elektronica en z’n fluisterende falsetstem , én ze zijn niet vies van wat grimmigheid door de vervreemde gitaareffecten, steelpedal en ijle soundscapes .
Hij tracht zijn eigen sound te creëren binnen die dromerige , intieme sfeer, met een verfrissende wind en een duister kantje. “Bollywood” , “Hearts” intrigeren door de verrassende wendingen en “Grace” heeft een psychedelische tune ; evengoed word je overstelpt door de weemoed van “Alone in this world” en “Places you will go” .
Tien songs die er verdomd staan en getuigen van een veelzijdig , onderhouden geluid dat ontroert en je meevoert en –sleept. Sterk dus!
We worden ondergedompeld in een trance achtige dronetrip van het Canadese duo Jim Field en Dorian Williamson uit de as van Holoscene . Ze zitten hier in de sferen van Earth, Thisquietarmy en Sunn o))) , maar houden het meer op een donkere , bezwerende; massieve sound van slepende, logge, lome lagen van doom , drones en synths; de gitaar kan schuren, de bas kan grommen, in een waas van fuzz en distortion , maar nergens gaat het uit de bocht. Ondanks de donkere dreiging ervaren we in hun muzikale wereld van vijf songs , die lekker uitgesponnen kunnen zijn , een hypnotiserend , dromerig karakter en een relatieve rust, die zich maximaal op sfeer toespitst .
Info https://northumbria.bandcamp.com
Nederlands 
Français 
