Japandroids , het Canadese duo Brian King (gitaar) en David Prowse (drums) uit Vancouver, Canada is terug . Vijf jaar zitten er tussen de tweede ‘Celebration rock’ en de nieuwe . En deze gaat gewoon doodleuk verder waar de vorige eindigde . Maar net als bij de vorige durft het wat meer catchy te klinken en keys hebben een ingang gevonden .
Japandroids blijft een goed rockend duo , smerig , rauw , opruiend als toegankelijk , aangenaam, gedreven . “Arc of bar” is er zo eentje die blijft doordrammen ; verder springen we heerlijk mee op “North east south west” , “No known drink or drug” en “In a body like a grave” …
Japandroids laat het gaspedaal al eens los met de jaren, maar enthousiast zijn we nog steeds.
Cloud Nothings klopt opnieuw aan met een mooie indierockende plaat . Ze klinken iets minder gruizig , punky , rammelend dan vroeger . In het meer afgelijnde karakter behouden ze vaart , volume en scherpte en ervaren , voelen we de opwinding , dynamiek , intensiteit en spanning in het materiaal . De grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doen ze heropleven op een speels, onbevangen wijze , de rammelrock van Pavement, Parquet Courts is te horen , de Posies is in de melodie en de intrigerende , repetitieve slepende opbouw van Slint voegen ze eraan toe .
Dit is Power - Pop en Rock in Bezieling , al een paar platen lang …
Ryan Adams is uitgegroeid tot een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Ingetogen , grillig langs de en kant , extravert , gedreven langs de andere als hij buiten komt en met een full band op stap gaat . Samen met een Bruce, Little steven, Tom Petty en John Cougar Mellancamp staat hij garant voor een staaltje classic ‘southern’ rock, roots/rockamericana, die intens doorleefd, broeierig , sfeervol is .
Een goed jaar terug hadden we nog de complete makeover van ‘1989’, de kaskraker van Taylor Swift, die hij dus omboog in zijn eigen kenmerkend stijlenpalet.
‘Prisoner’ is heerlijk genietbaar , oldskool Amerikannse rock , de remmen los of even ingedrukt , die door toevoeging van keys en mondharmonica psychedelisch, bluesy, zalvend, kleurrijk zijn .
We horen een pak sterkhouders , “Do you stil love me?” , “Anything I say to you now”, “Outbound train” en “We disappear” , die ons in de juiste stemming brengen.
Na al die jaren nog steeds in bloedvorm dus . Sjeik!
BOZAR ELECTRONIC ARTS FESTIVAL - latest infos
Het multidisciplinaire BOZAR Electronic Arts Festival (14 tot 30.09) palmt voor de zesde keer het hele Paleis voor Schone Kunsten in. Het meerdaagse festival geeft een zo breed mogelijke kijk op alle elektronische kunsten, op de cutting edge tussen kunst en technologie.
14 tot 30.09.2017
Met Jóhan Jóhannsson, componist van de soundtracks voor o.a. Arrival en de nieuwe Blade Runner, heeft het festival een minimalistische Oscar nominee als muzikale headliner. Tijdens het lange en bijzonder eclectische muziekweekend (26 tot 30.09) komt ook de veelzijdige Australiër Ben Frost z’n nieuwe plaat voorstellen, en de Amerikaanse componist William Basinski ziet de Belgische première van z’n emotionele eerbetoon aan David Bowie. Producer en shoegazer Pantha du Prince brengt een exclusieve show, en de Japanse avant-garde queen Phew komt na 20 jaar met een nieuw album. Onder de verschillende performances is er Space Time Helix, waarvoor kunstenares Michela Pelusio zelf een opto-akoestisch instrument creëerde.
De laureaten van de internationale wedstrijd voor innovatie, STARTS Prize 2017, onthullen hun winnende installaties, en zes vrouwelijke Belgische kunstenaars gaan aan de slag met technologie en wetenschap in de expo Tendencies. Estland, digitaal pionier in Europa, neemt het Europees Voorzitterschap over en toont, naast state of the art cybertheater met Demultiplexia (op 14.09), een selectie verbluffende digitale videokunst in The Archeology of the Screen. Estonian Example, de tentoonstelling die ook BOZAR Lab zal inhuldigen, de gloednieuwe ruimte voor mediakunst bij BOZAR.
PROGRAMMA BOZAR Electronic Arts Festival 14 - 30.09
MUSIC
Jóhann Jóhannsson (Is)
Ben Frost (Aus)
William Basinski (Us) “A Shadow in Time”.
Pantha du Prince (D) – AV show
The Bug vs Earth (Uk/Us)
Phew (Jap)
Black Rain (Us)
Ictus plays Fausto Romitelli’s “Index of Metals”
Sote with Tarik Barri
Holly Herndon (Us)
EXPO
The Archeology of the Screen. Estonian Example
Tendencies – Young Belgian Art in the Digital Age#2
STARTS PRIZE 2017
FEAT - Future Emerging Art and Technology
FaaS - Simon Denny
PERFORMANCE
Michela Pelusio “Space Time Helix”
NeuroTheatre Collective “Demultiplexia”
SYMPOSIUM
'Kunst, wetenschap en technologiesamenwerkingen in Europa'
PRAKTISCHE INFORMATIE
Data: 14 - 30.09.2017
Locatie: Paleis voor Schone Kunsten, Ravensteinstraat 23, 1000
Brussel
Prijs:
16/09: 10€
26/09: 15€
28/09: 18€
29/09: 25€
30/09: 25€
WEEKEND PASS (29/09 & 30/09): 45€
FESTIVAL PASS (16/09, 26/09, 28/09, 29/09 & 30/09): 70€
Tentoonstellingen & performances (14.09 – 30.09): gratis toegang
Openingsuren tentoonstellingen: 10:00.> 18:00, op donderdag en op
concertavonden tot 21:00
Andere events Bozar Wereldmuziek + Jazz 2017 - 2018 - zie info site
Info: +32 2 507 82 00 - www.bozar.be/electronic -
www.facebook.com/electronic
Pukkelpop 2017 – donderdag 17 augustus 2017 – impressies dag 1
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we op deze eerste dag, vooral tussen Club, Marquee en Mainstage , dat onze muzikale voorkeur geniet.
Pukkelpop refresht . Sinds vorig jaar wordt het festival definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . Sfeer, beleving , comfort zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi .
Ons parcours
Op de mainstage kwamen we in de festivalmood door Enter Shikari die allerlei stijlen hard, heftig , door de malllemolen haalt . Cypress Hill behoudt z’n oldskool hip, een “i wanna get high” -gevoel . De beste nummers liggen nog steeds in die vervlogen 90s . Een mix van o.m. “dr greenthumb”, “hits from the bong , “tequila sunrise”, “insane in the brain”, “ain’t goin’ like that” en “rock superstar”. Ze zorgden voor de nodige ambiance . Een gek vieruurtje. Ryan Adams mag dan de ingetogen sing/songwriter in zijn kamertje zijn, live komt hij met een full band classic rock spelen; roots/rockamericana, die intens doorleefd is en gretig gebracht wordt . Een nieuwe plaat is uit, ‘prisoner’ , “do you still love me” en “New York , New York” brachten ons in de juiste stemming. Op het eind ervaarden we muzikaal een ‘1969-Stooges’ tafereel , hij gooide –zorgzaam- z’n gitaar op de drums . Afgewerkte Amerikaanse show dus.
R&B sterretje Solange liet het last instant afweten op Dour, het jonge zusje van Beyoncé was vanavond op en top , ze heeft een warme stem en bracht een perfecte pop/soul/r&b show, met full band en backing vocalistes . Het débacle van Rihanna, vorig jaar werd definitief doorgespoeld .Een rode gloed van de pakjes scheen op het podium. Editors zijn op onze festivals een vaste waarde en dit jaar waren ze opnieuw op Pukkel. Goed opgewarmd na de set van Interpol , ging Smith en C° fel te keer , speelden een ‘greatest hits’ show , met vuurwerk en rookkanonnen … “no sound but the wind “ … The xx heeft diezelfde donkere romantiek en durft hun minimalisme om te buigen met meer ‘Jamie xx’ geluiden . De knopjesfreak van The xx speelt een belangrijke rol . Romy Madley-Croft werd na middernacht jarig, wat liefdevol werd onthaald door haar vriend Oliver Sim . Ze speelden een verjaardagsfeestje met klasse , een gedurfde set met hun kenmerkende stijl , minimalistisch als breed en het gekende singlewerk .
Ook de andere stages boeiden ons en lokten veel volk …
Eden is een jonge Ierse multi-instrumentalist die met elektronica , gitaar , loops en zangtapes heel wat aanpakt en op die manier sober, innemend of als een full band klinkt . Ergen tussen Sohn, Perfume Genius en Bastille .
Girls In Hawaii komen binnenkort met een nieuwe plaat . Ze zijn met zes op de stage en hebben twee talentrijke zangers . Hun ingetogen dromerige indiepop kreeg een snedig rockkantje toegemeten. De vroegere singles als “misses” zaten mooi verweven in de set en in het nieuwe materiaal klopt de elektronica (nog meer) aan . Het klinkt veelbelovend .
Heerlijk genietbaar zijn de Intergalactic Lovers nog steeds . Ook van hen komt nieuw werk; “behind the lines” klinkt erg overtuigend en staat gerust naast “shewolf” en “delay” . De band is erg goed op elkaar ingespeeld . Als zwarte silhouetten te zien, heeft men een frontvrouw met klasse , Lara Chedraoui, in zwartrode gewaad . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium . Meesterlijke set!
Wie PJ Harvey vorig jaar zag op Werchter in het KC , zag hier eenzelfde dame en C° schitteren. Een handvol oud bekende nummers “50 th queenie”, “down by the water” en “to bring you my love” bewaarde ze op het eind . Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet . Ze had een aparte tenue aan en de haartooi was speciaal . Het theatrale ‘let England shake’ en ‘the hope six demolition’ stonden centraal . Een tienkoppig combo met usual supsects John Parish en Mick Harvey vergezelden haar. De muziek leunt aan bij de traditionele Britfolk/rock met trommels, percussie en blazers . Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste. Wat enorm werd gerespecteerd en sterk werd onthaald.
Interpol blikte terug naar hun debuut van 15 jaar ‘turn on the bright lights’ . Een volle Marquee ging voor deze waverock, een rode gloed scheen over het podium, net als de plaat toen, en … wat klinkt die plaat en de muziek verdomd goed als ze van onder stof wordt gehaald met spannende gitaarlicks, diepe basses, grauwe zang en de bezwerende, opbouwende percussieve ritmes. “Evil” was er om in de sfeer te geraken en “untitled” , “NYC” en de “obstacles” hielden ons in de Interpol greep. Editors konden op dreef komen …
Tot slot Moderat in de Marquee . Moderat zal er binnenkort mee ophouden , dus een must see … de prachtige visuals ondersteunden hun donkere elektronica/krautrock , die minimalistisch, breed , dansbaar klonk , met dreunende , rollende , denderende beats . Archive heeft wel een link door de zang en instrumenten .
Nog veel moois , jawel in de Club stonden we stil bij het beloftevolle Sigrid , een jonge talentvolle dame , die met haar aanstekelijke indie elektropop naar Ellie Goulding dingt .
Strand of Oaks is een van de livebands van dit moment . Op plaat beheerst, trekt de band rond Timoty Showalter op het podium alle registers open . De songs worden lekker uitgesponnen en je wordt meegezogen in die intens broeierige indierock , gekruid van psychedelica en rootsamericana. Een heerlijke , genietbare gitaartrip .
Tot slot Ty segall , die met z’n band alle duivels ontbond . Een rammelende noise set , het gaspedaal stevig ingedrukt. Grunge, punk en rock sierden . Melvins , Nirvana , Zappa flitsten door het hoofd en de 70s toetsen waaiden over de nummers heen. In snelvaart gebracht. Geschift!
Onze rit beëindigen we met tussenstops van Mykki Blanco, de lang wapperende , geblondeerde haren, transgender of niet , hij rapt , zingt , spuugt en spelt de ‘american boys’ de les. We maakten eerder al kennis met hem op Sonic city in Kortrijk. Hij is bij en in het publiek . Contact is belangrijk. Op het podium springt, hotst hij heen en weer en is op de booths van z’n elektrotechneut te zien en maakt sensuele bewegingen . Z’n elektronicatechneut zorgt voor de donkere, slepende beats en soundscapes . Stormzy is een van de opkomende talenten uit de Uk . Zijn grime/streetraps bevatten vonken en vuur , een ‘moshpit’ en ‘energy crew’, de ‘fxx’s’ vlogen om ons heen . De dancehall ging uit z’n dak , opgezweept door de raps en door de hobbelige , dansbare , neurotische ritmes . “Bit for your booths” waren een van de hoogtepunten . “Shape of you” , z’n samenwerking met Ed Sheeran hoorden we middenin de set . Kortom, Stormzy onderstreepte z’n talent …
Pics + Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Newmoon komt uit Vlaanderen en brengt verdomd goede shoegaze . Zoals we dat in de 90s kenden en ondergingen van Slowdive , My Bloody Valentine , Ride, Loop , Swervedriver en ga zo maar verder . Ze combineren het met de hypnotiserende ritmes van Stone Roses en de weemoed van Teenage Fanclub. Verder prijkt Lush als referentie , door de hoger klinkende, ijle zang van Bab Buelens. De vakkundig op elkaar gestapelde en gevlochten gitaarpartijen , de in- en uitfadende, zwevende gitaren, de voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen, raken sterk!
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd , de effectpedalen worden ingedrukt , exploderen niet, hoeft ook niet , want het vijftal beschikt over verslavende lekkere melodieën , die zorgen voor een fris , dromerig, sterk debuut . Sjiek!
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing werd Footloose gestrikt. De zomershows, 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Footloose, de musicalversie van de iconische film met Kevin Bacon uit 1984, werd in de originele Engelstalige versie met vertalingen via projectie in het Nederlands en het Frans getoond. De film gaat over de tiener Ren die na de dood van zijn moeder van Chicago naar Bomont verhuist. Ren is bezeten door muziek en dansen, maar dat is in Bomont verboden. Dominee Moore is er tegen omdat zijn zoon na een nachtje fuiven is omgekomen in een ongeval. Ren blijft volhouden en kan de dominee overtuigen een dansavond te organiseren. De namen die meedoen zijn niet van de minste , Gareth Gates, Pop Idool winnaar en Maureen Nolan, die samen met haar zussen de eerste Europese girls band werd .
Naast het dansspektakel is er opnieuw live-muziek met wereldhits zoals “Holding Out for a Hero” (Bonnie Tyler) , “Almost Paradise” (Mike Reno & Ann Wilson) , “Let’s Hear it for the Boy” (Deniece Williams) en natuurlijk het onvergetelijke Footloose (Kenny Loggings) .
De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend, en wat we zagen was echt geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor) wissels , de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek en emotionaliteit, gevoeligheid gaan hand in hand . Ook hier wordt gesloten- , terughoudendheid, overnemen, wantrouwen , bescherming omgebogen naar kansen geven, loslaten, vrijheid, vertrouwen en samenhorigheid in een dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven. En in de musical gaat men diep, erg diep , zeker het tweede deel dat naar adem doet happen .
Onderga deze musical , wat een intensiteit wordt uitgestraald. De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Footloose zindert na en is totnutoe wel één van de sterkste . Een schot in de roos voor de organisatie van Kursaal Oostende …
Organisatie: Kursaal Oostende
Het Antwerpse DAAU viel 25 jaar geleden op met een klassiek instrumentarium en een punkattitude . Invloeden uit de klassieke muziek, jazz, rock en Balkan waren er te horen en maakte hen uniek. De broers Lenski zaten toen aan de bron om met viool , cello een bijzonder sfeervol , filmisch geluid te creëren . Later voegden ze er dub , elektronica en ambient aan toe. Intussen zijn de broers niet meer bij DAAU , maar met twee andere oorspronkelijke leden klopte men al die jaren aan bij stadsgenoot , man-van-alle-kunstjes, producer Rudy Trouvé . Hij kreeg al het materiaal , maakte daar een mixtape van en met knip- en plakwerk zorgde hij voor een nieuw meesterwerk ; alle invloeden heeft hij samengebracht , die de DAAU dat uitzonderlijk plaatsje gaf in de muziekscène met experimentele en subtiele melodieën en geluidjes . Klassiek avantgardepop!
De herinterpretatie klinkt overtuigend , raakt en behoudt het vroegere uitgangspunt van een sfeervol filmische trip die het klassieke linkt met ergens de Residents en Gotan project. “Drieslagstelsel II” , “Dansende mieren” en “Red” zijn sterkhouders op deze return . DAAU herleeft …
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten bood net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klonken lekker ouderwets, zaten ingenieus en subtiel in elkaar en waren mooi uitgewerkt.
Acht jaar zat er tussen plaat 1 en 2 , ‘Everything you’ve come to expect’, die iets minder puntig , vaardig was , maar toch nog een handvol sterke nummers had .
De EP volgt nog geen acht maand na de cd release . Naast de herbewerking van 2 eigen nummers , waarbij je niet omheen de orkestratie kunt , hebben de twee een eerbetoon op hun best afgeleverd met vier covers .
Kane en Turner op scherp dus . “Les cactus” van Jacques Dutronc is creatief extravert aangepakt, de Franse scene op het hoogste podium , het sfeervolle “Is this want you wanted” overtuigt enorm en doet Cohen verrijzen. The Falls “Totally wired” hoorden we al diverse malen in de livesets en versmelt garage; indie en Britrock. Tot slot “This is your life” van het onderkende postpunk combo Glaxo Babies brengt Kane op topniveau .
Een niet te onderschatten EPtje is dit, die het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals onderstreept .
Nederlands 
Français 
