Het uit Brighton afkomstige The Maccabees krijgt lovende kritieken met de derde cd ‘Given to the world’. Loon naar werk voor het kwintet (live met zes!) , na al twee overtuigende platen, ‘Colour it in’ en ‘Wall of arms’; aanstekelijke, broeierige, snedige en sfeervolle dromerige  indiepoprock; die intrigeren door een puike melodieuze opbouw, wat net op die derde cd volledig tot zijn recht komt. De band van zanger Orlando Weeks is niet vies van wat wave , shoegaze en punkfunk te laten doorsijpelen. Het maakt en houdt het geheel uitermate boeiend.

Live geven ze de songs een zelfverzekerd rock’n’roll gehalte door de frisse, ophitsende gitaren, een galmende gitaarriedel en een soms diep grommende bas, samen met elektronische synthgrooves en een bezwerende, opzwepende percussie .
De weemoedige zang zweeft over de nummers heen, en we horen een link naar Win Butler van Arcade Fire en Finn Andrews van The Veils . De verlegenheid van Weeks ebt volledig weg, door z’n uitnodigende houding en z’n charme. Hij hield alvast toffe herinneringen over aan het vorige concert in de Rotonde en de beeldhouwwerken in de Botatuin noopten tot inspiratie …
De openingssongs “Child”, “Feel to follow” en “Wall of arms” brachten ons in de juiste mood en balanceerden tussen een dromerig gevoel en uitbundigheid door de ritmewisselingen. Het daaropvolgende meeslepende oudere “No kind words” durfde door die variatie te exploderen. Jawel, de toon was gezet voor de rest van de meeslepende, broeierige en sprankelende nummers, die popelektronica en wave mengden. Een referentie naar Clap your hands say yeah en naar een nineties band als The Wolfgang Press was hier op z’n plaats .  Op “Can you give it” namen de synths een prominente rol in en de dubbele percussie zorgde voor dynamiek.
Ze bouwden op naar een spannende finale; we hoorden eerst overtuigende versies van “William Powers”, “First love” en “X Ray” door de aanstekelijke grooves. Snedige gitaren en twinkelende, huppelende ritmes zorgden voor een verbluffende “Forever I’ve known”, “Love you better” en “Pelican” (de eerste single van die plaat) . The Maccabees blikten moeiteloos hun publiek in en genoten van de warmte en de respons.
Ook in de bis hielden ze er een strak en zwierig tempo op na , die een orgelpunt had met “Grew  up at midnight” van de nieuwe plaat, sfeervol, hakkend en exploderend , lekker uitgesponnen om ons dan verdwaasd achter te laten .

2012 wordt het jaar van de doorbraak van The Maccabees! Meer bekendheid, respons, airplay en een ticket op …Rock Werchter . Mooi zo!

Organisatie: Botanique, Brussel

Na elf jaar Hooverphonic (1998 – 2009) heeft de ex-leadzangeres haar eerste solodebuut uit . Ze nam rustig de tijd te werken aan de plaat . Eerder verscheen “Rope dancer” als single,  en we noteerden nog de benefiet  met wijlen Andy Sierens (“Mijn Leven”) en de samenwerking met Spinvis, Dorleac (die tot stand kwam met de soundtrack voor de film ‘Adem’).
Geike Arnaert biedt dromerige, zweverige popelektronica met een donkere ondertoon , waardoor we richting  trippop gaan, en zij ergens fundeert tussen Fever Ray , Tori Amos en haar ‘oude’ Hooverphonic geluid. De nummers zijn vakkundig uitgewerkt en de elektronische arrangementen zijn stemmig. De elektronica neemt hier een prominente rol in, en staat naast haar zachte, fraaie, ijle stemgeluid .
Het debuut werd omschreven als ‘Muzikaal Koud-vuur’; inderdaad de composities zijn koel, warm en ontroerend. We zijn alvast te vinden voor de variaties qua sound en stem van “In gold”, Icy”, “Unlock”, de single “Rope dancer” en de trilogie “Blinded”, “For the beauty of confusion” en “Night time round here” . Nummers die weten te raken!
Fijn zalig debuut met huiverende weerhaken …

De jonge Duits/Nigeriaanse zangeres Nneka (Egbuna) heeft al rijkelijke discografie achter de rug . In zes jaar tijd is ze al toe aan haar vierde cd . ‘Bewust’- wording nummers en met een maatschappijkritische blik … Oprechtheid en authenticiteit draagt ze hoog in het vaandel en muzikaal zet ze dit om in een dubbende fusie van soul, r&b, rock , reggae en funk . En ze beschikt over een creatieve geest, want de nieuwe plaat telt maar liefst vijftien nummers . Nummers met een muzikale rijkdom , die een (lichte) swing’n’groove hebben, sfeervol kunnen zijn, of een dromerige inhoud hebben .
Ze passen allemaal binnen het zelfde concept , en de friste  en emotionaliteit druipen er van af, met de titelsong als absoluut hoogtepunt. Neneh Cherry, Lauryn Hill, Macy Gray en ons eigen Selah Sue zweven over de soulworldpop . Geniet van dit intens muzikaal avontuur, dat uitbundigheid en gevoeligheid samenbalt!

De sing/songwriting van Baxter Dury, jawel zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), komt op 39 jarige leeftijd in de spotlights met de nieuwe cd ‘Happy Soup’. Hij zorgt samen met zangeres Madelaine Hart voor een boeiende, intrigerende luistertrip van korte sfeervolle, dromerige en meeslepende songs die onderhuids een donker randje hebben,  een ‘donkerte’ die op z’n vroeger materiaal te horen was.
De stemgelijkenis met pa is enorm groot … een indringende, grauwe (zeg)zang siert het materiaal en hij doet ons met Madelaine denken aan de eind’70s Belgische rock’n’roll van Bert de Coninck en Fran (remember “Crapule de luxe” en “Johnny”); verder kloppen Tom Vek, Andrew Dorff en Sparklehorse aan (“Isabel”, “Claire”, “Happy soup” en “Hotel in Brixton”) , en is hij niet vies van een wave ‘bass’/’beatje’ op “Picnic on the edge “ . Dit zijn eenvoudige liedjes die blijven hangen.

Bellowhead is een elfkoppig gezelschap die het Britse folk nieuw leven inblaast en de scene siert. Zanger/violist Jon Boden en doedelzakspeler John Spiers beschikken over violen, gitaren en percussie en worden geruggensteund door een vijfkoppige blazerssectie.
Op ‘Hedonism’ spreken ze een breed publiek aan ; iedereen komt wel aan z’n trekken in de zin dat er sprake is van een feestelijke smeltkroes van zwierige folksongs en er geput wordt uit de Britse klassieke traditie . Dynamiek en subtiliteit gaan samen. ‘Hedonism’ is een afwisselende plaat met uitbundige, emotionele en  gevoelige songs, aangevuld met enkele instrumentals. Bellowhead won in 2011 de BBC Folk Award en maakt de link van de Dubliners, The Chieftains met The Whiskey Priests tot het huidig patrimonium van Mumford & Sons en Dry the river.

School Is Cool, Ideaal ‘Flikkerlichtjes’ muziek om onze donkerste dagen zo goed mogelijk door te komen en Ideale ‘Bubbel’ muziek voor de student na een stresserende examenperiode. Resultaat een (bijna) volle Terminus om twee beloftes aan het werk te zien … School Is Cool met Cape Coast Radio als support.

De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally trekt de clubs rond om hun debuut ‘Entropology’ zo sterk mogelijk in de spotlights te plaatsen. School Is Cool staat garant voor gevarieerde, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Ze hebben al een handvol singles uit die meer dan moeite waard zijn en hun talent en creativiteit bevestigt en hen een verdiende winnaar maakte van de Humo’s Rock Rally .
Een goed uur werden we omarmd van onbevangen frisse, dynamische, springerige en lieflijke songs die vol enthousiasme werden gespeeld . Een uiterst genietbare set trouwens , waarbij de singles goed verdeeld zaten in de set . Melodieusiteit en vindingrijkheid gingen hand in hand en live werd hun kleurenpalet overstelpt met heel wat percussie; zoals op “Car, backseat, parking lot” , en de gewaagde “On the beach  of Hanalei” en de titelsong van de cd . Jeugdig enthousiasme alvast op het singlemateriaal “The world is gonna end tonight”, een klassieker die de set opende en meteen de aandacht naar zich toe trok, verder een hitsende “In want of something” en “New kids in town” en tot slot een vaardige, broeierige “Road to Rome” en “Warpaint” , die taferelen oprakelde van de Timelords klassieker “Docterin’ the tardis (Dr Who)” naar boven. Wat gas werd teruggenomen door de dromerige, sfeervolle “O! Delusions” en “Trouble in the engine room”, die soberder klonken. Soms wisselde de leden van instrument , maar alles gebeurde zo spontaan en ontspannend .  

School is Cool , band met een positieve vibe en uitstraling. Ze  trakteerden ons nog op een Mumford & Sons geleeste “Road to nowhere” (Talking Heads) , een Pixies song en een niet versterkte “Car, backseat, parking lot” in het publiek wat hun speelsheid en vindingrijkheid nogmaals onderstreepte …Mooi ! School Is Cool is meteen top !

Op dreef konden we komen met het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog). Het trio had een heuse band (leden van Marble sounds, Isbells en Sleepingdog?) rond zich verzameld om hun titelloos debuut elan te geven . En inderdaad, terecht, want we hoorden een reeks aanstekelijke, dromerige en lichtvoetige, speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd. Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy en Vampire Weekend . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’ duidelijk muzikale vorm . Geslaagd optreden dus!

Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver) 

The Dead Trees kwamen in de belangstelling als de begeleidingsband van Fabrizio Moretti, één van de Strokes leden, die op tour was met z’n eigen bandje Little Joy . De ongedwongen, lome sfeer van dit project, buiten de Braziliaanse invloed, namen ze mee op hun eigen platen, wat de band van zanger/gitarist Michael Ian Cummings brengt tot een combinatie Velvet Underground, Pavement en de Strokes. Een leuk plaatje rammelende, nonchalante maar ook melodieus treffende dromerige en broeierige indiepop die met “World gone global” een voortreffelijk nummer uithebben . Het zijn ‘to the point’ (korte)  rocksongs , die een zomers gevoel ademen.
Fijne ontdekking , deze Dead Trees met zijn leuke ‘easy going’ songs …

Airship - Talentvolle band uit Manchester die ons weet te raken … In hun dromerige, bezwerende zwevende gitaarpop sijpelt shoegaze op gepaste wijze door, die af en toe eens licht ontvlambaar kan zijn en behoorlijk kan exploderen , dan weer baden in onschuldige romantiek of een mistroostig decor optrekken. Binnen de noemer shoegaze houden we wel van “The trial of Mr Riddle”, “Spirit party” en “Kids” . De andere nummers hebben een lief, karakter, doen mijmeren en hebben een broeierige intensiteit . De zalvende vocals van Elliott Williams hebben iets mee van James Walsch van Starsailor . Ook het gitaargetokkel zorgt voor emotionaliteit . Fijn debuut .

Als je de naam SBTRKT hoort of ziet , dan laat het wat bijzonders en mysterieus uitstralen . Inderdaad,  hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtract en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg aan het plaveien is binnen de elektronische muziek . Ondanks dat de naam prikkelt , is de muziek binnen de geijkte paden te catalogiseren , want soul , dubstep,  drum’n’bas, breakbeats en James Woon / Blakes achtige slepende, dreunende  basses,  grooves en bleeps vullen aan . En de elektronische songs zijn er met behulp van o.m. de soulfulle vocals van Stampha en van de zangeres van Little Dragon. Het zorgt ervoor dat we afstandelijkheid en nervositeit samengaan met een warm, tropisch, toegankelijk geluid. Op die manier brengt hij in het genre Flying Lotus en Katy B wat dichter bij elkaar …  De single “Pharoahs” vormt het hoogtepunt van de cd , maar songs als “Hold on” , “Wildfire” , “Right thing to do “ moeten niet onderdoen .
Kijk, SBTRKT brengt mooi elektronicavoer , die prima verrijkt wordt door nauw verwante genres en door de toegevoegde soul’n’voices …