Toen de jonge talentvolle sing/songwriter en geluidskunstenaar James Blake debuteerde enkele jaren terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Een apart trippend geluid dat balanceert tussen toegankelijkheid, en experiment, bevreemdend, spookachtig als dromerig, gevoelig . 
Een klasse artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig op de kar springen !
De opvolger ‘Overgrown’ is opnieuw een intrigerende plaat; een gevoel van balans ervaren we, een vol, schoon trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kan zijn. Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en waarover z’n emotievolle indringende vocals zweven.
De songs zijn gevoelig , doordacht, een juiste dosering en timing in keys en synths , waarbij er kan gegoocheld worden met ritmes, echo’s , verre geluiden , stemsampling en af – en aanwaaiende stemmen .
Er valt hier op een erg gevarieerde wijze heel wat moois te ontdekken , is het nu “I am sold” , “Life round here” , de titelsong ; of gedurfder met “Digital lion”, “Our love comes back” en de bonus “Eveyday I ran” ; of “Take a fall for me” met RZA als rapper of de gewaagde intimiteit van “DLM” . Die afwisseling biedt een wonderschone , warme , gestructureerde plaat!

Het NYse Yeah Yeah Yeahs zijn back en leveren een aardige return af met de nieuwe plaat ‘Mosquito’ , die ‘It’s blitz’ van 2009 opvolgt . Naar het grote publiek was deze plaat de doorbraak met “Heads will roll”, “Zero” en “Skeletons” . Een gepolijster geluid , meer synths, meer groovy beats of langs de andere kant een bredere sfeervolle , dromerige aanpak.
‘Mosquito’ hangt ergens tussen hun eerste platen ‘Fever to tell’ – ‘Show your bones’ in, door die dreiging , scherpte,  gekte,  die unieke broeierige spanning van hobbelige gedesoriënteerde  ritmes en donkere tunes , naast de toegankelijkheid en intensiteit van hun derde cd . “Sacrilege” en “Subway “ zetten in het begin precies die toon . Er zitten enkele fletse nummers tussen, maar wordt verder voldoende opgevangen door de deels hyperkinesie, de garagepop en de helder indringende gil- schreeuwzang van Karen O. Op die manier komen we dan aan een reeks overtuigende songs als “Under the earth” , “Slave” en “Area 52”, melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs die live zelfs een nog meer snedig , scherp, fel, verbeten randje krijgen . Toegegeven die boosts van duivelse dissonantie en uptempo electrorock van vroeger is er niet meer, maar in de subtiliteit die ze regelmatig aan de dag leggen , hoor je nog steeds ergens dat rauw rommelig rock’n’roll geluid , wat een geslaagde comeback inluidt, een vierde Y(es)  !

Het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable zijn aan hun tweede plaat toe. Na ‘The big roar’ is er ‘Wolf’s law’ , die in dezelfde lijn ligt als de eerste, waarbij de nummers iets minder vonken bevatten en uit elkaar spatten ; maar aan energie , opwinding , dynamiek , intensiteit en emotionaliteit geen gebrek . De sound blijft jachtig , slepend ,  gedreven en explosief , wat het sympathieke trio zo uniek maakt . 
De eerste songs “This ladders is ours”, Cholla”, “Tendons” zijn de muzikale barometer van de plaat , melodieuze indierockende shoewave, strak , bezwerend en catchy , gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . Hoogtepunten zijn midden de cd te vinden met “The maw maw song”, “Forest serenade” en “The lung”. Fraai opgebouwde composities , die opgefokt, noisy kunnen zijn en kippenvel kunnen bezorgen door de gitaarerupties en de aanhoudende spanning . Af en toe wordt er vaart terug genomen en noteren we enkele vertederende rustpuntjes  als “Silent treatment” en afsluiter “The turnaround”.
Live zorgt de band voor splinterbommen , gecontroleerde chaos, waarbij ze alle registers opentrekken en durven te exploderen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. The Joy Formidable is en blijft Formidabel , Ongelofelijk!

Lokerse Feesten 2013 – DAG 06: Far East Movement – Empire of the sun – Snoop Dogg aka Snoop Lion
Lokerse Feesten
Grote Kaai
Lokeren

De Lokerse Feesten zijn iets over halfweg . De programmatie van vandaag: Snoop Dogg aka Snoop Lion, Empire of the sun , Far East Movement en Compact Disk Dummies. De klemtoon kwam op aanstekelijk danswerk en ‘shakeyourhips’moves.

Ons parcours
De Aziatisch-Amerikaanse Far East Movement uit LA waren met zes op het podium, 3MC’s, 2 gasten op keys/laptop en een drummer, occasioneel aangevuld met een mooi ogende (soul) zangeres, schaars gekleed op z’n Natalia’s , die enkele sensuele pasjes uitvoerde  . We kregen electro, dance en hippop. De drie hyperkinetische MC’s maakten allerhande synchrone danspasjes en  hitsende, opzwepende en pompende beats knalden ons om de oren.
Anthems van de avond: “How are you feeling” en “Party people in the house”. De singles  “Lika a G6” , “Turn up the love”, “If I was you” en “Live my life” zaten mooi verdeeld in de set en samples van o.m. Beastie Boys , Benny Benassi of Ducksauce  vulden aan . De heren jumpten , zoefden heen en weer en probeerden hun moves te triggeren naar het publiek . De eerste rijen kwamen in beweging, maar een ideaal discotheekgevoel ervaarden we niet !

Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica ; ze werden live aangevuld met enkele instrumentale uptempo knallers. Deze nummers waren de moeite,  maar een ganse set boeien , was toch wel iets anders, daarvoor klonk de catchy pompeuze electro in z’n geheel wat te magertjes.
De heren kwamen uit een ander melkwegstelsel , zijn op Moeder Aarde terecht gekomen, touren en hielden halt in Lokeren. Met hun kitscherige kostuums zaten we deels in het Romeinse tijdperk of werd een Zonnegod vereerd. Het concept wist het duo , aangevuld met een drummer , althans goed te verkopen door een paar danseressen op de scene te plaatsen , die om de haverklap van kostuum wisselden en nauw werden gelinkt aan de robocops van Daft Punk. Verder werd een rookgordijn opgetrokken en zagen we op het achterplan spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Beelden van Star Trek , Star Wars of Battlestar Galactica flitsten voor de ogen. Entertainment en show dus  om deels het fletse materiaal op te vangen. Ze zijn nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT.  

Onder welke naam Snoop nu ook komt , Snoop Dogg of Snoop Lion , onze lovely gangsta luver, niet vies van geestesverruimende rookwaren, staat hoog aangeschreven en won moeitelos het publiek voor zich. Op het podium stond hij er met een volledige liveband. Eerst bracht een DJ het publiek in de juiste stemming met vleugjes Asap Rocky, 2 Pac , Dr. Dre en 50 Cent … Snoop mag dan overgestapt zijn naar de rasta beweging ,  vanavond entertainde de breed glimlachende rapper z’n fans en kregen we real hiphop met de kenmerkende G-funk en Dr Dré geluidjes ; reggaetunes werden verwerkt , maar tot een minimum herleid . Naast een handvol eigen nummers, o.m. “Drop it like it’s hot”, “I wanna love U”, “Bitch please”, “Who am I, whats’s my name” en “Amerikaz most wanted”  hoorden we  heel wat covertunes als  “Jump around” , “The next episode” en “California gurls”, mooi aan elkaar geregen. Ook de ‘G Thang’ van Far East Movement kwam nog eens ten tonele.
Snoop voerde het publiek naar een feelgood discotheek. “Young, wild & free” (met Wiz Khalifa op plaat!) tekende voor een samenhorigheidsgevoel, bouwde op , pompte en besloot overtuigend de set van Snoop . Toen hij van het podium was , hoorden we de tunes van “Jammin”, z’n voorliefde aan Bob Marley.
De entourage van een verklede grote Nasty Dogg, met een reuzenjoint in de hand, de bijhorende MC’s  en de wulpse discochicks, die rond Snoop dwarrelden , zorgden ervoor dat temperaturen nog een graadje hoger de lucht ingingen  … Peace , Love , Unity & Soul … Snoop vs Dr Dré vs Kingston …

Voor de nodige opwinding van een dansfeestje na middernacht kwamen The Subs langs, die last minute Sub Focus vervingen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-6/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Pop/Dance
Random acces memory
Daft Punk
Columbia/Sony Music

Het is intussen al zo’n goed vijf jaar leden dat heren Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo nieuw werk hadden uitgebracht . Inderdaad ergens tussen in was er nog die gewaagde soundtrack van ‘Tron-legacy’ , maar de jaren stilte zorgden voor een ware hype , want  iedereen hunkert naar die een mix aan stijlen binnen de trancegerichte techno en hun kenmerkende funk/disco’kitsch’ tunes.
We vallen maar met de deur in huis . Een album als ‘Homework’ zit er eigenlijk niet meer in, maar die laatste liveperformance van ‘Human after all’ is & blijft in het geheugen gegrift .
De nieuwe plaat is algemeen goed; de heren hebben een uitgebreide gastenlijst aangesproken . De sound blijft boeiend en is zeker breder , gevarieerder geworden,  en soms kan het duo nog knallen. Het geduld wordt pas écht beloond op de schitterende afsluiter “Contact”. Toegegeven , ook de eerste songs “Give life back to music” en “The game of love” werken in op de dansspieren.
De hippopnumers met Pharrell zijn uitermate geslaagd . De single “Get lucky” is sterk om Daft Punk een nieuw jasje aan te meten , of verder ook nog een “Lose yourself to dance” en “Doin’ it right” .
Hun hitech wordt omfloerst van synths – keys – violen , naast zelfs een traditioneel instrumentarium .  Ze klopten zelfs aan bij Nile Rodgers . Er valt leuks te beleven op “Giorgi by Moroder” , een gevat eerbetoon aan de man.
Vocoder vocals en robot tunes vullen aan en klinken niet storend binnen de nummers . De gasten zetten in , de robots nemen over .  En tot slot is er ook ruimte voor enkele loungy nummers .
Kortom, Daft Punk heeft een gevarieerd evenwichtig album uit.

Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al  ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh)  en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel …  Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”,  tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.

Een overtuigende indie ontdekking is alvast Brns (spreek uit Brains) , uit het Brusselse die sterk voor de dag komen met de plaat ‘Wounded’ van zeven nummers . Gespierde, dynamische, frisse broeierige songs , met hooks , weerhaken, die onstuimig en toch poppy klinken. Een gelaagde chaos , beheerst overstuurd en avontuurlijk , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten, ergens tussen mathrock , postrock met psychedelica invloeden .
De songs  intrigeren door de percussie , keys, melodica en de boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. De beklijvende zangpartijen en de toegevoegde meerstemmige zang geven elan en kleur . “Deathbed” en “Mexico” zorgden voor de doorbraak;  het combo biedt live extravertie aan hun materiaal .
Brns - Een gretig spelend band & must see!

Een dosis gezonde rock’n’roll krijgen we te horen op de titelloze full cd van Shapeshifter . Vergewis u niet met de Nieuw-Zeelandse band. Het is een Belgisch kwartet die  90s rock speelt in de beste traditie van The Scabs, waarbij ruimte is voor snedige , vettige, boeiende soli .  In sommige nummers krijgen de toetsen een prominente rol , of wordt een sax toegevoegd , wat kleur en elan geeft . Fijn rockend plaatje dus bijgevolg!
Intussen is de groepsnaam veranderd in Shapeshifted
Info
https://www.facebook.com/shapeshifted.be
http://shapeshiftedbe.com/

Mosquito, Kevin Imbrechts en Nico Kennes uit het Leuvense , hebben hun eerste full cd uit. Broeierige stevige nummers , met een donkere , duistere tune , die ergens het midden houden tussen stoner, sludge, psychedelica , postmetal en -rock  . 
Meteen weet het duo de aandacht te scherpen met “The fall” , “Thrice”, “Ecleptic”, “Front stage façade” en “Paradigm shift” . Ook de opbouwende felle sound van “A senseless saga for the sullen”, “Victim vs vagrant” trekken letterlijk een geluidsmuur op .
Het duo heeft zondermeer een donkere, krachtige overtuigende plaat uit!

http://mosquito.bandcamp.com

Bass drum of death - Interessant garage rock’n’roll duo, die op hun tweede plaat een reeks energieke rauw rockende songs bieden , als “I wanna be forgotten”, “Fine lies” , “Bad reputation” en “You’ll never be so wrong” , die kunnen gelinkt worden aan hard- en punkrock. Het duo duikt met  “Shattered me” en “Faces of the wind” graag terug in de sixties en glamrock .
Met z’n twee brengen ze een uitermate geslaagd album, waarbij ze durven door te gaan , beuken en verwoestend klinken!