De Ronde van Frankrijk was dit jaar het strijdtoneel van Tadej Pogacar en Remco Evenepoel. De twee zorgden geregeld voor spektakel, telkens in de laatste kilometers van een rit. De man die de meeste kilometers in de aanval reed, dat was echter Baptiste Veistroffer (van de Lotto’s). In heel wat etappes ging hij van bij de start in de aanval, vaak solo, ook al wist hij dat hij nauwelijks kans maakte om een rit effectief te winnen of hoog te eindigen in het eindklassement. Maar we genoten wel van zijn strijdlust.
Dat is een lange inleiding om duidelijk te maken dat je niet alleen absolute toppers moet koesteren, maar dat er ook in het grote peloton interessante renners en ploegen rondfietsen. Als we kijken naar alle bands in de heavy metal die naar uw en mijn aandacht dingen, dan is Ramses misschien geen Pogacar of Evenepoel, maar misschien wel een Veistroffer.
Al sinds 1990 maakt deze Belgische band hardrock en heavy metal met Egypte als hoofdthema en dit jaar brachten ze het album ‘Desert Storm’ uit. De kans dat ze daarmee ooit het hoofdpodium van Wacken of Graspop zullen halen, is niet zo heel groot: een Belgische band, zonder steun van een label, in een ietwat ‘belegen’ genre en met een thema waarvoor de grote meute niet meteen warm loopt, … Maar zoals Baptiste Veistroffer laten ze zich niet afschrikken door dergelijke mathematische kansberekening.
Horen we op ‘Desert Storm’ de allerbeste songschrijvers, producers, muzikanten en vocalisten van het grote peloton? Misschien niet, maar dit team ‘smijt’ zich in elke track, in elk album, in elk concert. Van mij krijgt Ramses de prijs van de strijdlust voor dit album.
Er staan volgens mij een paar nummers op die het equivalent van een ritoverwinning in de Tour waard zijn. “Rising Sun”, “The Words of Toth”, titeltrack “Desert Storm”, “The Ankh” en “The Depths of my Soul” om er  maar een paar te noemen.
Het is een rijkelijk gevuld album met dertien nummers. Om de vergelijking met Baptiste Veistroffer door te trekken: ze hadden misschien beter hun tijd en energie geconcentreerd in net iets minder ‘ontsnappingen’, maar je weet natuurlijk nooit vooraf hoe de teerling zal vallen. Voor hetzelfde geld laat je een nummer vallen dat bij de concerten uitgroeit tot een publieksfavoriet.

De Maiden’s, Priest’s en Manowar’s van deze wereld kan Ramses niet verslaan met hun ‘Desert Storm’, maar inzake entertainment en onderscheidingsvermogen, is dit een prima album van een ambitieuze band. Ik hoop dat ze nog wel een paar ritten winnen in hun Tour.

https://www.youtube.com/watch?v=PN8h0Vv7LwY

I See You Now/Come On Summer –single- (album ‘Violence Insane in a Beautiful World’)

Roger Taylor, de legendarische drummer en songschrijver van Queen, heeft zopas twee singles uitgebracht van zijn nieuwe solo-album. Voor de 77-jarige Taylor is ‘Violence Insane in a Beautiful World’ zijn zevende solo-album sinds 1977 en het eerste sinds ‘Outsider’ uit 2021.

“I See You Know” is een doorleefd liefdeslied, van twee mensen die al heel lang van elkaar houden en die toch nog steeds nieuwe aspecten van elkaar kunnen ontdekken en doorgronden. Taylor’s vrouw Sarina maakte de zwart/wit-video bij het nummer. Het is een mooi, romantisch en oprecht slowke, maar het mist een beetje magie. Het sprankelt niet hard genoeg.
“Come On Summer” is dan weer een upbeat, dansbaar nummer waarop Taylor het gezelschap kreeg van het Ndlovu Youth Choir uit Zuid-Afrika. Het koor gaat met de meeste aandacht lopen.

Als pakketje kunnen de singles intrigeren, maar nog niet overtuigen. Maar ze maken ons wel benieuwd naar dat full album. Roger Taylor gaat in het najaar op tournee, maar dan enkel in de UK.

https://www.youtube.com/watch?v=KZivRNcsoJw

Komen de opvolgers van Guns ‘n Roses en AC/DC als iconen van de hardrock misschien uit India? Het zou zo maar kunnen. Als er dan één band is die je moet volgen, dan is het wel Girish And The Chronicles. Ze waren de voorbije jaren vaste klanten in het Vlaamse clubcircuit en ze stonden al op het WildFest in Geraardsbergen. Hun nieuwe single is “Generation Coward”.

Inhoudelijk gaat over hoe we als maatschappij afgestompt zijn. We kunnen alle leed van de hele wereld op onze kleine en grote schermen zien, maar het raakt ons nog nauwelijks. Een terechte vingerwijzing.
En als extraatje krijgen we de loepzuivere vocalen van zanger Girish Prdhan en pittige riffs van Suraz Sun.

Een heel interessante single en we hopen dat het volgende album van dit viertal snel volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=njZq1jmB9tA

Om de zoveel tijd pookt het Nederlands-Belgische punktrio Ford’s Fuzz Inferno het vuur eens hevig op en krijgen we een nieuwe release te horen. Deel 2 van ‘The Book of Fuzz’ (Deel 1 verscheen in 2022) is een leuke verzamelaar geworden voor wie de recente vinylreleases liever op CD wil beluisteren.

Op deze nieuwe verzamelaar staan alles samen elf tracks: vijf tracks van ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ uit 2025 en twee van ‘Elektrofuzzification’, twee releases die op de site een positieve review kregen.
En dan zijn er nog vier tracks die nog niet eerder werden uitgebracht. Het is – zoals wel vaker bij deze band – niet helemaal een complete round-up van de voorbije opnames – daarvoor ontbreken teveel tracks van de vinylreleases – en toch is dit een heel aangename verzamelaar.

Ik verwacht dat de fans en kenners dit blind zullen aanschaffen en dat er ook nog wat nieuwe fans via deze heel toegankelijke CD de weg naar Ford’s Fuzz Inferno zullen vinden.

Van de nog niet eerder uitgebrachte tracks ben ik het meeste gecharmeerd door het dystopische/apocalyptische “Empty Lives And Empty Dreams” en het furieuze “Never Confess”.

https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/the-book-of-fuzz-selected-verses-part-2

In 2026 viert Eva De Roovere het 20-jarige bestaan van ‘De Jager’, haar doorbraakalbum als solo-artieste. Ze speelt dat succesalbum integraal op een tournee. Met klassiekers als “Fantastig Toch” (misschien nog bekender als “Slaap Lekker”, haar samenwerking met Diggy Dex), “Laat Me Je Lied Zijn” en “De Jager” wordt deze concertreeks vanaf het najaar een groot feest van herkenning.

Tegelijk is er in september nieuw album. ‘Sluit De Nacht’, in een productie Koen Gisen, is een eigentijdse mix van levens- en liefdeslied. Het is een ode aan poëzie, melodie en ritme. Een zoektocht naar verbinding en troost in deze woelige tijden, walsend en dansend tussen luisteren en meezingen. Met eigen werk en ook met straffe songs geleverd door of samen geschreven met Gert Bettens, Rick De Leeuw, Dirk Blanchart, …

“Eén en Dezelfde” heeft de duidelijkste signature-sound van De Roovere: upbeat, met een beetje een ondeugende schwung erin, en onder dat vrolijke laagje toch een boodschap meegeven. Mooi. “Alles Komt Goed” begint wat als een schlager, maar neemt dan een bocht om uit te komen bij americana. Andere parels op dit album zijn voor mij “Morgen Misschien”, “Overal Kom Ik Thuis” en “Nog Eén Keer Mijn Schoon Lief”.
Miskleunen of vullers heb ik niet gevonden. Geen grote verrassingen dus, en ook geen teleurstellingen, maar dit is dan ook Eva De Roovere op haar best.
‘Sluit De Nacht’ is een heel aangenaam album. Een prachtig nieuw hoofdstuk in de lange carrière van deze grande dame.

Singles 
Eén en dezelfde Eva De Roovere - Eén en dezelfde

Je kan ‘Sluit De Nacht’ kopen op vinyl, maar de CD bevat een leuke bonustrack met “Encore De Toi”, een Franstalige interpretatie van “Fantastig Toch”.

https://www.youtube.com/watch?v=rGp9XoJmv2w

Tour en info  https://www.evaderoovere.be 

In 2021 waren we al heel lovend over het comebackalbum ‘Sweep Into Space’ van Dinosaur Jr en hun nieuwe, ‘There Near’ maakt ons nog meer enthousiast.
Misschien zijn we zo enthousiast omdat Dinosaur Jr op dit nieuwe album alles gewoon bij het oude laat: rafelige, alternatieve gitaarrock met een hoog jaren ’90 gehalte, met rijkelijk elementen van stoner, noise en grunge rondgestrooid op alle tracks.
Toegegeven, dit album biedt eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Veel evolutie of variatie ten opzichte van het bestaande werk is er niet. Maar noemt het dan ‘vintage’ en dan klinkt het opnieuw hip en trendy. Inhoudelijk (in de lyrics) zoeken we niet naar belangrijke boodschappen. Frontman J Mascis vertelt in interviews dat hij de teksten bij elkaar verzint omdat ze goed klinken. Het is vaak pas later dat hij er zelf een rode draad in vindt of er betekenis in ziet. Op het eerste gehoor is dat voor ‘There Near’ niet anders.
De hoogtepunten dan. Die zijn er zat. Het pompende en bruisende “Take me With You” is er zeker eentje, net als “Read The Room” en “No One’s Ready”. Ook leuk is het punky “Gone Off”. “Clam Along” start met een indrukwekkende en tegelijk krakkemikkige gitaarsolo en krijgt alleen al daarvoor bonuspunten. Enkel op het bluesy “Put It Down” ben ik niet helemaal mee. Met die zeurende vocalen van J Mascis moeten er inzake blues prachtige tracks te brouwen zijn, maar dit is ‘m voor mij niet.

https://www.youtube.com/watch?v=KMPf5HB4rvM

WOW WOW is een nieuw (zij-)project van Wouter Spaens. Hem kan je kennen van Riptunes, IDIOTS, Bherman en Harry Descamps. “Tre Hus På Vannet” betekent zoveel als ‘drie huizen aan het water’ en vormt de neerslag van Wouters’ reis van twee weken door de Noorse fjorden, langs drie huizen aan het water. Elk nummer kreeg de naam van het dorp. Op elke locatie schreef hij één song. De rust, de uitgestrekte landschappen en het leven aan de rand van het water vormden de inspiratie en dat hoor je ook. Als deze EP iets uitstraalt, dan staat innerlijke en uiterlijke rust alvast voorop in het rijtje. Akoestische gitaren, ruimte en eenvoud staan centraal.
Het verhaal achter de songs geeft alles een extra gouden randje. Zouden drie rustige plekken in Vlaanderen dezelfde songs opgeleverd hebben? Ik vermoed dat rustig, hoewel relatief, in Noorwegen toch een andere dimensie bereikt. Of toch de rust die Wouter daar gevonden heeft.
Het concept van reis-songs is niet nieuw, ook niet in deze akoestische folk/jazz richting. We denken bijvoorbeeld spontaan aan “Islas” van Flo. Hier klinkt het ook al overtuigend authentiek. Als WOW WOW houdt Wouter zich aan zijn eigen roots en invloeden, zonder bijvoorbeeld de lokale muziek (songs, instrumenten, toonzetting, tradities, …) te willen integreren. Dat is mooi en eerlijk.
Voor mij had deze reis langer mogen duren (meer songs), maar we kunnen er ook mee leven als hij elke vakantie een nieuwe bestemming aandoet voor telkens een nieuwe EP.

Voor deze EP werkte Wouter samen met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Loverman, Bazart,...). Je vindt “Tre Hus På Vannet” op Spotify.

Folk/Jazz
Tre Hus På Vannet EP
WOW WOW

Tre Hus På Vannet - Single by WOW WOW | Spotify

De nieuwe LuSid hebben we hier begin dit jaar al eens voorgesteld - met hun singles "Stella" en "Like a Sulky Girl" - waarna we hen het etiket van ‘belofte’ hebben opgekleefd. Op hun nieuwe single, “Kinda Fuzzy” hebben ze een grote stap gezet: meer matuur, een betere productie, mooie songstructuur en ze tonen meer lef en overtuigingsdrang. Als we een opmerking moeten geven, dan misschien dat de songtitel niet prominent (herkenbaar, meezingbaar, …) in de song zit.
De sound is iets donkerder, dreigender. Muzikaal zitten ze hier in de slipstream van High Hi, Faith and the Muse, en Garbage.
Knap gedaan, deze derde digitale single. We beginnen stilaan te rekenen op een EP of een full album. Je vindt “Kinda Fuzzy” makkelijk op Spotify.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/101801-like-a-sulky-girl-single

We hebben over Ciska Ciska al eerder gezegd dat ze een reïncarnatie van Joni Mitchell zou kunnen zijn. En dat is op de nieuwe single “Utopia” misschien nog meer het geval. Toch horen we meer dan dat. Er zit tegelijk steeds meer eigen gezicht, eigen klank, eigen woorden in het materiaal van deze talentvolle jongedame.
Live kan ze probleemlos een hele zaal inpakken. Dat hoorden we reeds. Op haar debuutalbum is het nog even wachten, maar wij zijn er nu al van overtuigd dat dat goed komt.
https://www.youtube.com/watch?v=PVtm9ZlF-JY&list=OLAK5uy_n_GOmvAPRbwzxas7tnzGrCNcoS5o12mV0

Diva Duke is een nieuwe Belgische band. Ze hebben een hoop invloeden, van Motörhead tot de Runaways, en kneden die samen tot nieuwe songs. Hun eerste single is “Again”.
De band bestaat uit zangeres Steffi Duprez, gitarist Jelle De Vos (ook van The Sonic Redemption) en de broertjes Warre en Ferre Heyvaerts aan bas en drums. Ze hebben geen groot masterplan, geen image consultants. Wel een oefenruimte, een gedeelde obsessie voor muziek die iets te zeggen heeft, en genoeg energie om iets in beweging te gaan zetten.
Ze hebben inmiddels hun eerste liveoptreden achter de rug. De invloeden komen uit hardrock, stoner, punk, rock en postpunk. Hun puike debuutsingle “Again” gaat over de kracht die je voelt als je stopt met uitleggen en gewoon doorzet. Rauw, direct en zonder omwegen. We horen een degelijke songstructuur, goede muzikanten en bakken energie. En de productie is prima.
Diva Duke is een bandje dat we binnenkort eens in een club willen zien.
https://www.youtube.com/watch?v=ARRl0ULhqro