Unzucht (te vertalen als ontucht) wordt door sommigen bij de groep van de Neue Deutscher Härte (NDH) gerekend en door anderen dan weer niet. Muzikaal zitten ze er niet zo heel ver van en ze deelden al het podium met NDH-bands als Eisbrecher en Megaherz.
Het bekendste feit waarmee Unzucht al de pers haalde, was het vertrek van hun zanger Daniel Schulz (Der Schulz) naar Oomph!. Hij wordt sinds 2024 bij Unzucht vervangen door Timm Hindorff.
‘Neon Dom’ is het eerste album waarop die te horen is. Muzikaal gaat ‘Neon Dom’ nog net iets meer naar de metal dan eerdere releases: zwaarder, agressiever en met meer nadruk op de gitaren. De sound klinkt alsof hij gemaakt is op maat van de grote stadion-arena’s. De dark gothic rock van vroeger zit er ook nog wel stevig in (denk aan HIM), maar het voelt alsof deze band iets te bewijzen heeft en daarom een tandje bij steekt. Alsof ze zichzelf naast het veel populairdere Oomph! willen zetten.
Inzake onderwerpen – alle lyrics zijn in het Duits - blijft Unzucht bij de dark romance in het algemeen en het leven in de schaduw van de maatschappij. “Nachtschatten 1” loopt bijna geruisloos over in “Nachtschatten 2”. Het is het meest ambitieuze luik van dit album, waarop de band inzake muzikale techniciteit, songopbouw en productie alle sluizen open zet.
Voor mij zijn de beste tracks “Katharsis”, “Neon Dom” en “Krieger”.
Voor de liefhebbers bestaat dit album ook in versie met remixen van onder meer Vlad in Tears en Death Valley High en met instrumentale karaoke-versies van alle nummers.
https://www.youtube.com/watch?v=S3YnLoyXV6w
Rockband Triggerfinger bracht zopas hun nieuwe album ‘Tarmac’ uit, maar vond ook nog de tijd om een bijzondere cover op te nemen die niet op dat album staat: “Wannsee” van Die Toten Hosen.
Met dat nieuwe album gaat Triggerfinger opnieuw op tournee en dan staat Duitsland nog maar eens op de agenda. In het verleden werd Triggerfinger door de punkpioniers van Die Toten Hosen al meermaals uitgenodigd als support voor grote stadionconcerten en die band heeft zo een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van de Belgen in Duitsland.
Deze cover is daarbij de welgemeende ‘dankuwel’ van Triggerfinger. In onberispelijk Duits gezongen door Ruben Block, met een perfecte mix van Greg Gordon en een pak mysterieuzer dan het origineel. Bij Die Toten Hosen gaat het over een zomers liefdesverhaal en een ode aan de buitenwijken van Berlijn. Triggerfinger kleurt daar een mysterieus, duister randje rond.
Misschien niet zo catchy als hun kopjes-en-mes-cover van “I Follow Rivers” van Lykke Li, maar wel opnieuw knap gedaan, deze “Wannsee”.
https://www.youtube.com/watch?v=pvu9sLv2RPs
Het is al van 2024 geleden dat we inzake releases nog een teken van leven kregen van Transistor, de band die we toen hard vergeleken met De Mens en andere Nederlandstalige rockbands van de jaren ’90. Maar kijk, daar zijn ze terug, met een knappe cover.
Het is niet de eerste cover die Transistor brengt. Ze maakten al een leuke mash-up van “Oh Darkness” van Admiral Freebee (vertaald naar “Oh Duisternis”) en “Soms Vraagt Een Mens Zich Af” van Gorki. Deze keer gaan ze aan de haal met “Door De Wind”, het nummer van Stef Bos waarmee Ingeborg in 1989 naar het Eurovisie Songfestival trok. Ze eindigde in Zwitserland op de 19de plaats, maar in Vlaanderen werd het nummer een hit. De aanleiding is dat Ingeborg haar 60ste verjaardag viert.
In de versie van Transistor krijgt “Door De Wind” een rockend jasje aangemeten en dat past deze song perfect. Ik zou willen denken dat deze rockversie in 1989 het misschien wel beter zou gedaan hebben dan het origineel. Voor mijn part had Transistor deze cover zelfs nog met ‘vuiler’ mogen brengen.
Leuk, maar nu wachten we op nieuw eigen materiaal van Transistor.
https://www.youtube.com/watch?v=jaXaBR97v5Y
https://musiczine.net/index.php/nl/item/96326-vriendelijke-groeten
Vorig jaar verraste The Great White Nothing ons met een fijn debuutalbum dat vol stond met atmosferische, soms filmische en tegelijk heel intense postmetal. Pas volgend jaar komt er met ‘Passage II’ een vervolg op ‘Passage I: Melancholia’.
Om de liefhebbers niet te lang op hun honger te laten zitten, is er nu de EP ‘Live at Motormusic’, met drie nummers.
De drie nummers zijn live in de studio opgenomen, zonder (hoorbaar aanwezig) publiek. Daardoor krijg je als luisteraar een beter idee van hoe deze band live klinkt. Bovendien zijn op twee tracks rustige pianofragmenten toegevoegd, als om het contrast met de luidste passages nog te versterken. Voor de luisteraars is dit om duimen en vingers bij af te likken.
Een extra cover of een nog niet uitgebracht nummer was zeker ook welkom geweest als extraatje, maar op deze manier is dit ook al een leuk en interessant tussendoortje.
https://www.youtube.com/watch?v=1Nd17fKdJPk
Derek - Een vallende ster, maar nog niet uitgezongen
Derek & de Tedere Kompanen
Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een reeks albums in het Nederlands (en in het Gavers dialect). Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels of het Frans. Derek stelt binnenkort zijn nieuwe Nederlandstalige album ‘Hunker’ voor in Oostende, zijn nieuwe thuisstad. In Herzele was er vooraf al een try-out.
Het was niet de grote massa die was opgedaagd voor deze try-out, maar dat is ook niet de bedoeling. En de drie gastzangers van het album waren er niet bij. Wel aanwezig waren de Tedere Kompanen, met heel wat leden die al langer aan Derek’s zijde spelen. Dirk’s dochter Ciska doet backings op het album, maar zij was er niet bij in Herzele. De jongedame heeft haar eigen carrière als Ciska Ciska.
De avond begon zowaar met een bandvoorstelling – niet gebruikelijk zo aan het begin, maar de bandleden betekenen veel voor Derek – en met “Sacrament”, een nummer dat Derek samen met Rony Verbiest uitbracht in 2013. Later zou het waarom duidelijk worden van deze ietwat bijzondere start van de avond. Als tweede nummer volgde “Het Licht Aan Zee Is Anders”, het eerste die avond van het nieuwe album. De zee is prominent aanwezig op ‘Hunker’ nu Derek verhuisd is naar de koningin van de badsteden: ook in “In Het Duinenkerkje” en “Sidonnia” over de standbeelden van stripfiguren op de zeedijk. Alle nummers zijn in Oostende geschreven en eentje is er zelfs opgenomen.
“Mijn Alfabet” is gebaseerd op een spelletje onder familie dat Dirk op een kerstavond ter plekke uitgevonden had: bij elke letter van het alfabet binnen de paar seconden één of meer trefwoorden opschrijven. Hij deed de oefening recent opnieuw en componeerde er een prachtig, jazzy lied mee. Eén van de hoogtepunten op ‘Hunker’ en met de huilende lapsteel van Nils werd het ook in Herzele een eerste hoogtepunt in de set.
Na “Simona”, een (oude) ode aan Dirk’s moeder, volgde “Een Beetje”. Op het album is het een mooi duet met Vera Coomans. Voor de try-out werd het een rockende solo-versie. Het rocken werd daarna aangehouden met “Tot Jouw In Memoriam” (uit het album ‘Banneling’). Het stevigere werk werd op veel applaus onthaald in De Steenoven.
“Over De Grenzen” is een vertaling van een tekst van de Oostendse schilder Léon Spilliaert. De cover van ‘Hunker’ is een werk van Spilliaert. Dit is van het album het enige dat in Oostende zelf opgenomen is, zonder de Tedere Kompanen. Sam Serruys kreeg carte blanche om het nummer muzikaal in te vullen. In de live versie bouwt het nummer mooi op naar een crescendo. “O Wat Is Het Leven Zoet” noemt Derek zijn draaimolen-walsje en dat vat het nummer mooi samen. “Je Leeft”, ook al uit ‘Banneling’, eindigt voor Dirk met het gefluit van de vogeltjes langs de Leie. Op uitnodiging van Derek laat het publiek zijn mooiste gefluit horen.
Als inleiding naar “Ik Hunker Naar Jou”, op het album een duet met Guido Belcanto, vertelt Dirk over zijn jaarlijkse deelname aan de Belcanto Classic (een fietstocht). Hij overhandigde daarbij telkens een paar demoversies van nieuwe liedjes aan Guido en kreeg daarna een handgeschreven brief met opmerkingen terug. Het was Guido Belcanto die Derek het duwtje gaf om in het Nederlands te gaan zingen.
Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single uit het album ‘Hunker’, greep Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde. 50 jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, waarin de twee iconen ons allemaal een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynische lied. In zijn opsomming van absurde aankopen lijkt deze song een beetje op de opsomming van beledigingen in “Hè Hè” van Jan De Wilde.
In de toegift zaten nog “Kinderspel”, het enige overgebleven nummer van ‘Hunker’, en vooral “Donker Purper”. Dat laatste is de vertaling van “Deep Purple” van het recentste album ‘Faster’ van Derek And The Dirt. Het is een ode aan Rony Verbiest, die Dirk eens vertelde dat hij ooit in coverband zat en toen nummers van Deep Purple speelde.
De avond begon met Rony en eindigde ermee. En daartussen kregen we alles te weten en horen van het nieuwe album. Mooi.
Organisatie: CC De Steenoven, Herzele + Derek
Days of Ray should be on top of your list
Days of Ray brengt een nieuw, fris geluid vanuit Gent. Nieuw en toch herkenbaar. Wie niet beter weet zou het als retro durven omschrijven. Zij dwalen. Dit is universele pop-rock van de bovenste plank. Harmonische zang, catchy melodielijnen die vooral hoop en vertrouwen uitstralen, pakkende teksten die verder kijken dan de eigen navel, meezingbare refreinen, gepolijst maar niet gladjes.
De vier bandleden hebben allemaal sinds de jaren ’90 van vorige eeuw een strafblad in andere bands. Al die kennis en ervaring hebben ze sinds kort gebundeld in Days of Ray. Hoe Days of Ray klinkt, dat kunnen we nog het beste uitleggen met een paar referenties. The Housemartins ten tijde van ‘The People Who Grinned Themselves To Death’. Elvis Costello toen hij “Veronica” uitbracht als single. Crowded House meets The Beatles. The Kinks inzake attitude. Die kleuren en smaken mengen ze bij Days of Ray tot hun eigen gerecht en, Mijn God, wat klinkt dit lekker. Niet retro. Niet belegen. Niet overdreven nostalgisch. Lentefrisse, universele magie uit vier instrumenten en een paar microfoons.
Na de EP ‘Here We Are’ uit 2025 komt de vierkoppige band nu met een full album. Productief zijn ze wel, want op ‘Night Answers Day’ staat geen enkele halve misser. Elke song mikt recht in de roos. Het album werd voorgesteld in het concertzaaltje van Trefpunt in Gent, zonder support-band. Dat zaaltje liep mooi vol.
Slechts weinig bands hebben de luxe dat ze hun producer hebben als geluidstechnicus voor hun releaseconcert. Staf Verbeeck deed dat perfect. Fiona Brown die op het nieuwe album backings en synths toevoegt, was er eveneens bij. Zo komen ze bij Days of Ray wel heel dicht bij de opnames en dat mag natuurlijk helemaal voor een albumrelease.
Ook alle vijf nummers van de EP stonden allemaal op de setlist, zodat het publiek een heel compleet kreeg van deze band. Er zat ook al een nieuw nummer in de set (“Curiosity”) en een cover (“I Got You” van Split Enz, de band van de Finn-broers). En bij de meeste nummers was er een praatje. “Neighbours & Refugees” gaat over open deuren en verdraagzaamheid. Het furieus rockende “You’d Better Change” is een oproep voor Donald Trump. “Frederic” blijkt een samentrekking van Fred (frontman) en Eric (zijn vroeg gestorven vader). “San Francisco” van de EP is dan weer opgedragen aan Fred’s moeder, die fan was van Scott McKenzie (met “San Francisco” als bekendste nummer, maar geen cover). Elk nummer kreeg in Gent de aandacht die nodig was.
Het publiek in Gent geniet met volle teugen en zingt en klapt verschillende nummers mee. Live klinken een paar nummers net iets harder. “Moon” krijgt bijvoorbeeld een instant herneming waarin drummer Geert Bonne eens al zijn duivels mag ontbinden, aangevuurd door het publiek. Op andere momenten komt hij dan weer net heel zacht uit de hoek. Altijd in dienst van de songs. Dat geldt overigens voor de hele band en de hele set. Het album werd vlekkeloos nagespeeld met nog wat extra dash en punch er bij.
Mijn favorieten van deze avond waren “A World Surreal” en “Sparkle Of The Day”, naast publieksfavoriet “Top Of My List” (van de EP). De toegift was een gedurfde keuze “Sea of Tranquility” en “The Sun” vormden misschien een breuk met de opgebouwde euforie van de avond. Derde toegift “Dear Elisabeth” maakte nog veel goed.
Na het concert was het aanschuiven aan de merch-tafel en werd er aan de toog nog lang nagepraat. De conclusie was unaniem: Days of Ray, die zijn goed bezig.
Organisatie: Trefpunt, Gent
Aghogho betekent ‘kind van God’ in het Nigeriaans en is de artiestennaam van de 23-jarige Caro Abutoh. Haar eerste single “I Want You To Feel It” werd afgelopen zomer heel warm onthaald in eigen land en vindt ook in Frankrijk mooi zijn weg. Haar nieuwe single is “I Wasn’t Made For You”, een vederzacht neo-soul-dekentje. Het is geïnspireerd door All About Love van de baanbrekende Amerikaanse schrijfster en feministische denker Bell Hooks. In flow en stemgeluid hoor ik wat echo’s van Meskerem Mees.
“All About Love raakte me heel diep, vooral hoe een gebrek aan liefde vroeg in je leven later bepaalt hoe je liefde geeft en ontvangt. Mijn song gaat over iemand wegduwen van wie je houdt, omdat je niet gelooft dat je die liefde verdient. Maar uiteindelijk is het een lied over hoop: dat je ondanks alles oké zult zijn”, vertelt Caro over dit nummer.
Op 20 november verschijnt Aghogho’s nieuwe EP ‘Bold In Mystery’. Caro tekende zelf voor de productie, met Willem Ardui als klankbord. Yunas De Proost van Meltheads verzorgde de mix. Op basis van de twee knappe singles zijn wij alvast benieuwd naar die EP.
https://www.youtube.com/watch?v=S-T7cnPX7AQ
Simeon staat voor Sebastiaan Simoens, een jonge songwriter uit de Kempen. Na “Attic Door” brengt hij nu de single “The Longing” uit. Een lichte, zachte en melancholische dreampopsong over het verlossende lichtpuntje dat je ziet na een donkere periode.
Voor deze singles trok Sebastiaan naar Nashville waar zijn oude kennis Brian MacDonald (Judah and the Lion) het album producete. Jo Francken (Tamino, Zaz, Het Zesde Metaal …) mixte het album, dat nog dit najaar uitkomt.
Eerder bracht hij al muziek uit onder de naam Somebody Called Me Sebastiaan (naar een liedje van Steve Harley & Cockney Rebel) en was hij lid van het kunstenaarscollectief Ablatief.
https://www.youtube.com/watch?v=NbM3jnvqui8
De Limburgse alternatieve rockband Yerra Yerra blijft maar catchy singles spuien. Deze “Secret Garden” hadden we misschien niet zien aankomen na de eerdere singles “Nepal”, “Do It Again” en “Mad About You” (cover van Hooverphonic).
Nog een nieuw gezicht van deze band, nu met meer invloeden van de jaren ’80 (Les Rita Mitsuoko) en ’90 (Elastica) en van synthwave in het algemeen. Een sterke compositie die je zacht dwingt om te blijven luisteren. Knap hoor.
Laten we het erop houden dat we nu wel genoeg singles gehoord hebben en dat we graag eens dat volgende full album op ons bord zouden krijgen.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/103169-mad-about-you-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100522-nepal-single
https://www.youtube.com/watch?v=1a1zA41kAXE&list=RD1a1zA41kAXE&start_radio=1
In 2020 was er “Not Your Baby”, de debuutsingle van Foxey. Dat klonk toen veelbelovend, maar na een leuke start werd het wat stil. Nu is er Valerie & The Foxes met dezelfde zangeres en een nieuwe debuutsingle: “Woman Like Me”.
De invloeden van eerder zijn er nog, maar misschien net iets minder prominent aanwezig. Het gaat van pop en rock tot soul en swingende blues op deze single. De krachtige en mooi gekleurde stem van Valerie staat nog steeds heel centraal. De gebalde vocale power doet soms wat denken aan Natalia.
Het verschil tussen Foxey en Valerie & The Foxes zou zijn dat dit minder gepolijst is en meer karakter heeft, maar dat komt er op deze single nog niet helemaal uit. Dit heeft wel eenzelfde retro-toets als Amy Winehouse indertijd.
Volgend jaar komt het full album uit en dan zullen we nog beter kunnen inschatten waar deze band naartoe gaat, maar dit klinkt opnieuw heel veelbelovend.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/80137-not-your-babe-single
https://www.youtube.com/watch?v=a1kXJr4h9tM&list=RDa1kXJr4h9tM&start_radio=1
Nederlands 
Français 
