Cate Le Bon - Kleurrijke, toegankelijke en indrukwekkende avant-garde van het moment

In de desolate Mojave-woestijn van Californië maakte Cate Le Bon tijdens de coronapandemie niet alleen als hobbyist praktische meubels, maar daar zag ook haar zesde en laatste indrukwekkende langspeler ‘Pompeii’ het levenslicht. Voor de wereldwijde concertwinterslaap hebben we Cate Le Bon met de LP ‘Reward’ aan het werk mogen zien op Sonic City 2019.
Hoe bracht ze het er deze keer van af na die winterslaap en met de nieuwe songs?

Tot onze spijt was support act Mega Bog niet van de partij voor de concertavond in de AB Club. De Amerikaanse Erin Birgy die experimentele avant-pop brengt, heeft reeds een rijke discografie waardoor ze een ideale opwarmer zou geweest zijn.

Op de tonen van een flashy 80s riedeltje en onder een mysterieuze waas, kwamen Cate Le Bon en haar vier backing muzikanten het podium op. Met een neon retro Vox-gitaar onder de armen begon ze met “Dirt on the Bed”, ook het openingsnummer op haar laatste plaat. Een riskante trage opener maar het fantasierijke gevoel en de muzikale dosering (nu eens saxofoon dan eens gitaar) bezorgden ons al meteen een vertrouwd gevoel. In “French Boys” hadden we een David Bowie-indruk tijdens diens Low-periode. De gelijkaardige duistere new wave bleef als een rode draad door Le Bon’ set lopen.
“Moderation” was een eerste uitschieter die live betrekkelijk funky klonk. Al vroeg op de avond bleek de avant-garde artieste goed bij stem maar dat viel nog meer op tijdens onder andere “Daylight Matters” en “Cry My Trouble Away”. Even dachten we Siouxsie Sioux aan het werk te zien tijdens het surreële “Mother's Mother's Magazines”, Devo tijdens het eclectische “Magnificent Gestures” of Talking Heads tijdens het eerder vermelde “Daylight Matters”.
Het publiek in de gezellige kleine club werd nummer na nummer uitbundiger, alsof er telkens een schepje indrukwekkendheid er bovenop werd gedaan. Zo was de sfeer uitgelaten naar het einde toe tijdens het toegankelijke “Harbour”, het zachte “The LIght” en het zeer herkenbare “Home to You”, het hoogtepunt van de avond. Tussenin trakteerde ze ons nog op een western passage met “Miami”. Na die vele positieve indrukken kon Le Bon nog eens op haar eigen abstracte wijze uitpakken met “Remembering Me” en “Wheel” waarmee ze haar reguliere set afronde.
UIteraard kon een bisronde niet ontbreken en verraste ze ons met het contrastrijke en wat wrange “Sad Nudes” en een zeer kleurrijke cover van Bill Nelson’s “Do You Dream In Colour”.

Ondanks de duidelijke invloeden en de niet altijd toegankelijke avant-garde muziek, heeft Cate Le Bon opnieuw een blijvende kleurrijke en fantasierijke indruk nagelaten.

Setlist Dirt on the Bed - French Boys - Moderation - Daylight Matters - Pompeii - Running Away - Cry Me Old Trouble - Mother's Mother's Magazines - Magnificent Gestures - Harbour - Miami - The Light - Home to You - Remembering Me - Wheel - Sad Nudes - Do You Dream in Color

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Rhye - Maestro in sensualiteit

Het was al even geleden dat de sensueelste R&B van Rhye nog eens kon weerklinken in een Belgische zaal. Na doorbreekplaat ‘Woman’ werkte Mike Milosh niet langer meer met producer Robin Hannibal. Toch heeft Milosh de afgelopen drie jaar niet stilgezeten en bracht ‘Blood, Spirit’ en ‘Home’ uit. Genoeg nieuw materiaal dus om romantische zieltjes live te beroeren en te winnen.

Een bijna volgeladen Koninklijk Circus wachtte vol ongeduld de komst van Rhye af, al had dat ook te maken met de mysterieuze muziek en het duistere podium. In alle stilte en wat ongemakkelijk kwamen de zeven artiesten van Rhye tevoorschijn. De spanning vervloog wanneer Milosh met zijn herkenbare androgyne falsetstem, vergelijkbaar met Sade, de eerste noten zong. Toch begon opener “Verse” zeer rustig en afwachtend. Gedurende “Please” maakte Rhye met een funky opbouw en een opzwepend eind een eerste sterke indruk. De kop was eraf en Milosh bedankte het publiek voor de eerste (en zeker niet de laatste) keer.
Hoewel de frontman grotendeels zelf de muziek maakt, liet hij live toch voldoende ruimte om elke muzikant zijn moment de gloire te beleven. Nadat de cellist met een duistere passage soleerde in “Major Minor Love”, mocht de drummer voor een eerste keer alles uit de kast halen in een indrukwekkende outro. “Count to Five” was dan opmerkelijk door de keyboardsolo en de strakke funky baslijn. Live was het alvast een totaal andere beleving dan wat we op de platen gewoon zijn. “Phoenix” was daar nog zo’n voorbeeld van waar zowel publiek als band wild van werden. Een autotune passage van de toetsenist in “Last Dance” had iets mee van Daft Punk maar die keuze bleek toch goed te pakken bij de toeschouwers.
Ondanks de muzikale uitbundigheid, was de typerende subtiele sensualiteit die Rhye niet verloren gegaan. Koppeltjes knuffelden nog intenser tijdens “Helpless” en “Last Dance”. Vervolgens imponeerde Milosh in hoogtepunt “Open” door zonder micro in een muisstille zaal de gekende zeemzoete lyrics fluisterend te zingen. Samenzang, vingergeknip en ongetwijfeld hoge endorphine-gehaltes bij het publiek waren het dankbare resultaat. “Hunger” ging nog voor een laatste keer de funky toer op.
Een bisronde zou de etherische beleving volledig teniet hebben gedaan en daarom koos Rhye om af te sluiten met “Song For You”. In dit rustig en beklijvend slot kreeg Milosh als een meesterlijke maestro de hele zaal aan het zingen.

Setlist Verse - Please - Major Minor Love - The Fall - Last Dance - Helpless - Waste - Count to Five - Phoenix - Shed Some Blood - Open - Hunger - Song For You

Organisatie: Live Nation

Alex Cameron - Soms brilliante, soms lauwe potsierlijkheid

Voor potsierlijke, snedige, humoristische muzikale verhalen moet je bij Alex Cameron zijn. De Australische concept artiest / entertainer Alex Cameron bezingt in zijn eerste twee platen, ‘Jumping the Shark’ en ‘Forced Witness’, rare figuren met rake observaties. Na meer introversie en persoonlijkheid in ‘Miami Memory’, vond hij in ‘Oxy Music’ een middenweg tussen het imaginaire en het autobiografische. Benieuwd hoe hij met zijn band dit live zou overbrengen.

Om de Europese tour kleur te geven, was daar de Londense Rosie Alena met haar sprookjesachtige bezwerende support act. Ondanks de frivole verschijning en de krachtige, veelzijdige stem, kon zij met haar twee muzikanten helaas niet altijd boeien. Bij momenten klonk ze als een jonge Sharon Van Etten en had ze visueel iets van Joni Mitchell of Kate Bush. In “God’s Garden” deed ze een poging tot theatrale grandeur terwijl “The Light” dan wat kinderlijk aanvoelde. Tijdens het slotnummer “Adore Me” bleken de toeschouwers dan ook zijn aandacht te hebben verloren. Jammer…

We lieten het niet aan ons hart komen en keken dan ook uit naar de main act van vanavond. Niet alleen brengt Alex Cameron op plaat de nodige edge en humor, maar hij doet dat ook met een gladde en ongeremde podiumpresence. Als een echte dandy gekleed in leren broek, bloemenhemd en witte onderhemd nam hij nog voor de eerste noten vielen, zijn gekende pop pose aan. “Happy Ending” begon ondanks de hoge verwachtingen wat traag maar het einde was één en al charisma. Cameron was in het 80s popachtige “Country Figs” in zijn element en zocht vaak de concertgangers op met zijn indringende blik en androgyne (iets tussen David Bowie, Christopher Walken en Tilda Swinton in) verschijning.
Cameron bracht het vrolijk klinkende “Far From Born Again” vol kwinkslagen en zette ons vaak op het verkeerde been. “Candy May” en “Miami Memory” waren ingekleed als liefdesliedjes en waren kolfjes naar het publiek zijn hand. Een eerste hoogtepunt was het swingende “Sara Jo”, een nummer van het moment (zie: vaccinatie). Het makkelijk-mee-te-zingen refrein en de heerlijke saxofoonpassages van businesspartner Roy Molloy bleven als echte oorwormen nog lang plakken.
Helaas was de spanningsboog niet strak gespannen of zat er niet veel fut in Cameron en zijn bandleden. Zo klonken “Prescription Refill”, “Stranger’s Kiss” en “K-hole” eerder hol en lauw, alsof ze plots op automatische piloot aan het cruisen waren. De vermoeidheid mocht dan na hun Europese tour wat in de kleren zijn gekropen, toch kreeg de entertainer en de zijnen ons opnieuw aan het dansen met “Marlon Brando”. Opvallend ook was dat enkel bij dit nummer de drummer er volop van genoot in tegenstelling tot de rest van de set. Na een uitvoerige bedanking en wat complimentjes over hoe heerlijk we wel ruiken, kregen we als zoethoudertje nog “Politics of Love”.
Na slechts een uur bleven we wat achter met gemengde gevoelens en maar deels ingeloste verwachtingen. Toch konden we ons optrekken aan de enkele briljantje hoogtepuntjes die de fans en de geïnteresseerden wel wisten te overtuigen.

Setlist: Happy Ending - Country Figs - Far From Born Again - Candy May - Miami Memory - Sara Jo Prescription Refill - Stranger’s Kiss - K-Hole - Marlon Brando - Politics of Love

Organisatie: Botanique, Brussel

Nilüfer Yanya - Goudeerlijk met een duister randje

Nilüfer Yanya is ondanks haar prille carrière toch een opvallende en boeiende artieste. Na haar indrukwekkende debuutplaat ‘Miss Universe’ (2019) ging ze verder met haar herkenbare vocals en soulful / R&B-geïnspireerde melodieën. Voor haar persoonlijk was de afgelopen coronaperiode productief want met ‘Inside Out’ (2021) en ‘Painless’ (2022) (en tussenin wat singles en EP’s) pakte ze opnieuw uit met haar kunnen. Gelukkig en eindelijk konden we haar eens terug live aan het werk zien.

Als bijpassende support act had de in-Parijs-geborene Londenaar Léa Sen de eer om het Orangerie-publiek warm te maken. Met een looppedaal bij de hand en een zachtblauwe gitaar om de schouder, bracht ze er goed van af. “Much to Lose” was overladen met een vleugje Tame Impala terwijl “I Feel Like I am Blue” vocaal imponeerde. Sen waagde zich op het slot aan nieuwe demo's die ze tijdens de tour met Nilüfer Yanya, die op zijn einde liep, heeft geschreven. Een trefzekere keuze die het publiek duidelijk heeft overtuigd.

In gekende stijl en opstelling, kwamen Nilüfer Yanya en haar drie bandleden toch iets vermoeid het podium op. Gelukkig werden alle twijfels met "Midnight sun" weggespeeld. Yanya en haar band straalden een natuurlijke rust uit tijdens de toch wel emotioneel beladen songs. "Belong to you" beukte heerlijk met een zalige saxofoonsolo en doodeerlijke lyrics.
Kenmerkend ook is het phasereffect op Yanya's gitaar wat bij momenten deed denken aan 90s grunge. Haar nieuw materiaal met de 2 eerstgenoemde songs, "Chase me", "Stabilise", "Another life" en "The dealer" groef live nog dieper in Yanya's soms duistere kant. Wat het publiek ook duidelijk waardeerde.
Bindteksten waren zoals gewoonlijk niet haar ding waardoor ze soms onwennig of onverstaanbaar iets prevelde. Helaas brak dat soms het tempo van het concert waardoor we al snel snakten naar het volgende nummer. Toch bleef ze imponeren met een heerlijke cover van PJ Harvey's "Rid of Me" en een prachtige gedestilleerde "Same Damn Luck".
De afgematte indruk hadden we opnieuw voor de bisronde. Toen Léa Sen de band opgewekt kwam vervoegen voor het laatste nummer, kon Yanya het concert toch nog sterk beëindigen.

Nilüfer Yanya had ondanks de vermoeidheid genoeg te bieden om er een goudeerlijke en boeiende concertavond van te maken.

Setlist: midnight sun - belong with you - chase me - The Unordained - L/R - Rid of Me (cover) - stabilise - Baby Luv - Same Damn Luck - anotherlife - Angels - Trouble - the dealer - In Your Head - Crash - Heavyweight Champion of the Year

Organisatie: Botanique, Brussel

Lucy Dacus - Gevoelige en brute eerlijkheid

Van gevoelige snaar tot brute eerlijkheid. Lucy Dacus wist opnieuw het publiek in te pakken met haar beklijvende en rake pareltjes in een uitverkochte Rotonde. Ze is daarmee op weg naar het beste van haar prille carrière.

De eerste noten van vanavond werden verzorgd door de Britse Fenne Lily die al voor de tweede keer met Lucy Dacus op tour ging. Met twee albums, ‘On Hold’ (2018) en ‘BREACH’ (2020), had Lily al voldoende songs om ons een half uur te intrigeren. Het subtiele contrast van zacht naar hard in “Car Park” en “Birthday” werkte aanstekelijk. Het doodeerlijke “I Used to Hate My Body but Now I Just Hate You” raakte live nog harder onze gevoelige snaar dan op de plaat. Vergelijkingen met Dry the River of Marika Hackman en uiteraard Lucy Dacus waren niet ver te zoeken. Met twee beklijvende nieuwe nummers sloot de aimabele Fenne Lily de support-act krachtig af.

Lucy Dacus wist de laatste jaren met eigen muziek en zijproject Boygenius (met Julien Baker en Phoebe Bridgers) meer en meer muziekfans te overtuigen. Niet verwonderlijk dus dat ze veel mensen naar de Botanique wist te lokken. Op haar laatste plaat ‘Home Video’ (2021) blikt ze - meestal autodidactisch - terug op haar jeugd en hoe ze omgaat met haar gevoelens of geaardheid. In opener “Triple Dog Dare” en iets later in het swingende “Hot & Heavy” vatte Lucy Dacus dat alvast goed samen. Al vroeg in de set bracht ze één van haar indie-hitjes “Addictions” die zachtjes werd meegezongen door vele toeschouwers.
Zonder blozen en met enorme veel charme haalde ze haar beste Frans voor de bindteksten. Het is met diezelfde natuurlijke charme dat ze ons imponeerde met het kabbelende “VBS” (over bijbelkampen) en het sferische ingetogen “Cartwheel”. Haar cover van Edith Piaf’s “La Vie en Rose” paste perfect in het plaatje.
Wat opvalt is dat Lucy Dacus rijkere arrangementen gebruikte in haar meest recente muziek. De keuze voor autotune vocals in “Partner in Crime” voelde eerst ongewoon aan maar het geheel klopte uiteindelijk. Ondanks de zachtaardige verschijning kwam ze verrassend hard uit de hoek in “Thumbs”. In deze song over oprechte medeleven en diepe empathie kreeg ze het publiek muisstil en liet ze hier en daar traantjes rollen. Even later met “Please Stay” deed ze dit kunstje opnieuw over met een schepje er bovenop.
Tijdens het hartverwarmend kampvuurmomentje in “Going Going Gone” zongen we gezellig mee met de band die vooraan het podium opgesteld stond. Meezingen of beter gezegd meebrullen konden we later met “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en - uiteraard - het ijzersterke “Night Shift”.
In de ongeplande encore kregen we een uitgepuurde “Fool’s Gold” te horen en zagen we hoe Lucy Dacus er ongelooflijk van genoot.

Setlist: Triple Dog Dare - First Time - Addictions - Hot & Heavy - Christe - VBS - Cartwheel - La vie en rose (cover) ) - Yours & Mine - Partner in Crime - Brando - Thumbs - Going Going Gone - Please Stay - I Don’t Wanna Be Funny Anymore - Kissing Lessons - Night Shift - Fool’s Gold

Organisatie: Botanique, Brussel

The Weather Station - Overtuigende sprankelende indiepareltjes

Tamara Lindeman is al sinds het begin (2009) de drijvende kracht achter The Weather Station. Na een verloop van verschillende muzikanten is de groep eindelijk met de vijfde en voorlaatste plaat ‘Ignorance’ (2021) doorgebroken. Het is vooral met die plaat dat The Weather Station het publiek in de Botanique wist in te pakken.

De van Nieuwe-Zeelandse Ierse folkmuzikanten had het genoegen om met de main act van vanavond te touren. Weldoordachte keuze want de innemende pure folk van Aoife Nessa Frances riep kristalheldere beelden op van weidse velden en verlaten stranden. Ook straf dat ze op haar eentje de rijke arrangementen die ze op plaat brengt, live met overtuiging wist over te brengen. Een artieste dus om in de gaten te houden en die vast nog indrukwekkender zou klinken met live backing band.

Na de verpozende pauze kwam The Weather Station stilletjes het podium op. Opener “Wear” gaf thematisch aan waar het vaak over ging gaan: de verhouding van de nietige mens tot de overweldigende natuur, de gemengde gevoelens ten opzichte van de huidige klimaatsverandering en de disruptieve kracht van menselijke gedrag. Een hele boterham vol maar de band bracht die volle lading met enige rust en subtiliteit. In het ogenschijnlijk opgewekte “Loss” liet de klarinet een diepe indruk na. Lindeman was het publiek dan al dankbaar waarna ze met een verwijzing naar de verwarrende coronaperiode de perfecte aansluiting vond bij “Separated”.
Het was af en toe al duidelijk dat de frontvrouw last had van een vervelende hoest waardoor ze niet voluit kon zingen. “Way It Is, Way It Could Be” schuurde met rake country en folk-toetsen aan bij Big Thief of Laura Marling. Terwijl de band met het breekbare “Stars” uit laatste plaat ‘How Is It That I Should Look at the Stars’ even gas terug nam, leek haar stem het even te begeven. Zichtbaar belemmerd sloeg ze zich erdoor en kon ze nog het korte en krachtige “Notice You Turn Away” met verve uitzingen.
Nog beter was “I Try to Tell You”, een opmerkelijke single over de impact van de mens op natuur en hoe die quasi naïef verkeerde keuzes maakt. De powerballad “Better Now” zou zo geschreven kunnen zijn door HAIM en gebracht worden door Fiona Apple.
Het concert leunde nog verder naar indie-rock met het strakke “Heart”, het eclectische “Robber” en het fijn aansluitende “Atlantic”. Als de band zijn visitekaartje nog niet had afgegeven, deed ze dat dan absoluut met “Parking Lot”. De zachtaardigheid van de vocals afgewisseld met de opzwepende drum en de rake gitaar- en pianomelodieën werd smalend door het publiek omarmd en goedgekeurd.
Gelukkig had Lindeman nog genoeg fut over om in de encore het liefelijke duet “To Talk About” te bezingen met de gitarist. The Weather Station stuurde ons de nacht in met het ogenschijnlijke folky “Thirty” dat volledig vervelde tot een country rocknummer.

Ondanks de vervelende kriebelhoest van Lindeman kon The Weather Station ons eindelijk live bekoren met de muzikale creaties van de afgelopen jaren.

Setlist Wear - Loss - Separated - You and I (On the Other Side of the World) - Way It Is, Way It Could Be - Stars - Look - Tried to Tell You - Better Now - Heart - Robber - Atlantic - Parking Lot - Subdivisions - Encore: To Talk About – Thirty

Organisatie: Botanique, Brussel

La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm

Er was even radiostilte rond psych punk kraut band La Femme maar na vijf jaar hebben Sacha Got en Marlon Magnée hun derde langspeler ‘Paradigmes’ (2021) de wereld ingestuurd. Dezelfde herkenbare hypnotiserende en surrealistische deuntjes uit ‘Psycho Tropical Berlin’ (2014) en ‘Mystère’ (2016) weerklinken ook in hun laatste muzikale telg. Afgelopen zondag kregen ze (eindelijk!) de kans om die laatste plaat live uit de doeken te doen.

Een uitverkochte AB was hun aandeel want in eigen land, Frankrijk, zijn ze al een klein decennia een waar fenomeen. En wat bij onze zuiderburen gebeurt, slaat al eens makkelijk over tot bij ons. De broeierigheid van het publiek voelde wonderwel prettig aan.
Nog voor dat het duo met vijf backing muzikanten, waaronder twee zangeressen, het podium opkwamen, zorgde het publiek voor een opgewekte sfeer. Met opener “La femme” was de toon en de sfeer meteen gezet. De herkenbare kraut-elementen en het ijle maar toch zachtaardige Franse gezang gaf een vertrouwd gevoel. Ze lieten er geen gras over groeien want al meteen kwamen daar de nieuwe songs als het funky nostalgische “Nouvelle-Orléans” en het snedige quasi morbide “Le sang de mon prochain”. De hele beleving werd met indrukwekkende hologrammen ook visueel gesterkt. De roadtrip van “Cool Colorado” was een lekkere binnenkomer bij het publiek die het refrein heerlijk meezong.
Hypochonders moesten even de oren en de ogen sluiten bij “Mycose” dat luider, scherper en beukender dan anders klonk. Uit volle borst krielden de toeschouwers ook mee met “Nous étions deux”, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam! La Femme vond het momentum en liet niet los tijdens “Foutre le bordel”. Magnée, intussen half uitgekleed, stond er zelf niet bij stil en nam regelmatig  de zware keyboard in de handen om daar losjes een solo uit te tokkelen. Het tempo bleef hoog met het van onder het stof gehaalde “Paris 2012”. Een theremin kan uiteraard voor een psych-kraut band niet ontbreken en die werd gretig gebruikt in het absurde opborrelende “Antitaxi”.

Even hadden we de tijd om tijdens “Le jardin” (met spaanstalige lyrics!), “Va” en “Tu t’en lasses” om op adem te komen. Dit was ook het moment waar het geheel wat minder boeide en de band haar concentratie verloor… Gelukkig hielden ze hun meest bekende single “Sur la planche” maar ook “It’s Time to Wake Up” en “Tatiana” achter de hand om ons finaal door elkaar te schudden. 

Setlist: La femme (intro) - Nouvelle-Orléans - cool colo - le sang - mycose - nous étions 2 - télé - foutre - Paris - anti - suive - Jardin - ou va le monde - Elle e t aime pas - plancher - wake up - vagues – tat

Organisatie: Backinthedayz (ism Ancienne Belgique, Brussel)

Robbing Millions + Movulango - Eclectische, behendige en sympathieke roversbende

Robbing Millions heeft na de zelfgetitelde debuutplaat in 2016 een bescheiden succes behaald tot buiten Brussel. De jazzy indie cultband rond Brusselaars Lucien Fraipont, heeft ondertussen een metamorfose ondergaan waardoor de sound van de tweede langspeler ‘Holidays Inside’ eclectischer, jazzier, strakker en dromerig klinkt. Nog meer dan de lockdown, was het nieuwe label MGMT Records, van het gelijknamige bekende duo uit New York, de katalysator voor Robbing Millions’ recente release.

Het geluk had Robbing Millions niet aan hun kant, want na de nieuwe beperkingen waren er enkele shows geannuleerd. Gelukkig kon Fraipont en de zijnen toch hun geliefkoosde thuismatch spelen in de Ancienne Belgique.

Maar eerst mocht Movulango een poging wagen om het zittend publiek op te warmen. De jonge Gentenaar heeft tot dusver weinig uitgebracht maar toch verraste hij live met zijn gevarieerde opgenomen arrangementen en zijn sterke gekleurde stem. Met rake moves en een visuele opstelling die heel retro aanvoelde, was het allesbehalve saai om hem aan het werk te zien. De new wave van de jaren 80 waren een duidelijke inspiratiebron terwijl de eigentijdse en persoonlijke Movulango-toetsen voor de frisse originaliteit zorgden. Met uitschieter “Leave”, denk aan een mix van Mac Demarco en Car Seat Headrest, slaagde Movulango in zijn opzet. Laat dat nieuw materiaal maar komen!

De main act had ondanks de beperkingen toch heel wat geïnteresseerden en fans naar de AB kunnen lokken. Uiteraard had Robbing Millions nieuw materiaal om te delen waar ze met “Overdry” meteen aan begonnen. De pulserende synthintro werd handig aangevuld met de behendige gitaarmelodieën van Fraipont. Op het daaropvolgende in het Frans en Engels gezongen “Camera” surften ze verder op de psychedelische 80s-golf. Nog één van de laatste LP was “Family Dinner” waar er een grappig familietafereel met gepaste clichés bezongen werd. Het latino-geïnspireerde “Tiny Tino” klonk aanvankelijk grappig en bijna kinderlijk, maar de hoekige tempowisselingen à la math rock sloegen het publiek met verbluffing. Handig daaraan vastgeknoopt was het oudere “Bigfoot” die dito hoekig klonk. Ook “Wiagw” en “Negative Blonde” kwamen als oldies aan bod.
Charmant aan Fraipont is dat hij zijn Franstalig accent niet wegsteekt en er dus handig gebruik van maakt. Uiteraard zijn de gelijkenissen met Air of Phoenix dan ook niet ver te zoeken. Het gemoedelijke maar toch mysterieuze instrumentele “Dynamic Plants” blonk uit in moodswings en creatieve jazzy melodieën. Tussendoor werden we verder getrakteerd met het gloednieuwe “Doctor”, meer van dezelfde psych synth indie maar dan nog eigenwijzer. “One of a Kind” zat muzikaal zeer complex ineen, maar het viertal bracht die moeiteloos over aan het opgewekte publiek. Het frivole “Have Tea”, met een bedanking voor Fraipont’s mede-acteur in de humoristische videoclip, kwam goed binnen als zoetmaker.
De dolenthousiaste toeschouwers waren duidelijk niet verzadigd. Gelukkig werden we in de encore verwend met het surrealistische “Chewie Chewie” en het geweldige hapklare “In the No Air” waardoor iedereen uit zijn stoel ging om alsnog volop te kunnen genieten.

Robbing Millions bracht met ‘Hollidays Inside’ één van de meest opvallende Belgische releases van dit jaar uit. Ook live heeft Fraipont vele harten gestolen van het (ondanks de maatregelen) zeer enthousiast publiek!

Setlist: Overdry - Camera - Family Dinner - Tiny Tino - Bigfoot - Rapa Nui - WIAGW - Dynamic Plants - Back - (New) Docter - One of a Kind  - Have Tea - Negative Blonde - Encore: Chewie Chewie - In the No Air

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Meskerem Mees - Meesterlijke en frivole spontaniteit

Meskerem Mees is na haar overwinning op Humo’s Rock Rally in 2020 en enkele radiohitjes al lang geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Onlangs heeft ze eindelijk haar debuutplaat ‘Julius’ uitgebracht waaruit ze voor dit optreden veel uit geput heeft.

Als eerste aan de beurt was er Sura Sol. De Brusselse heeft al wat muzikale ervaring met het trio Las Lloronas. Sura brengt diezelfde mix van akoestische muziek en slam poetry met uiteraard veel persoonlijke toetsen. Ook al was ze op van de stress, toch bracht ze haar muziek met overtuiging en finesse, wat merkbaar was in "Seaside" en "Other Side". Niet enkel had ze haar sterke en gevarieerde (soms een hoge, soms eens diepe) stem, een akoestische gitaar en een ukulele tot haar beschikking, ook gebruikte ze al borstkloppend haar lichaam om één van haar nummers te brengen. In “Le clown est mort” etaleerde ze enig haar meertaligheid in het Frans en het Spaans. Met oprechte charme kreeg ze in "Little Humans" en afsluiter "Shine" iedereen zachtjes aan het zingen. Een leuke en geslaagde opwarmer!

Meskerem Mees kwam met (vervang)cellist Frederik Daelemans het podium op terwijl het voor de rest muisstil was. Toch maakte ze een ontspannen indruk toen ze zachtjes begon met het fantasierijke “Astronaut”. Aarzelend en aftastend maar vervolgens overtuigend was het publiek zeer dankbaar voor deze opener. De rijke fantasie die Meskerem Mees heeft, speelde haar in “Parking Lot” parten waardoor ze de aanzet van lyrics even vergat. Gezwind en charmant maakte ze dat slippertje even recht, wat haar meer dan hartelijk werd vergeven. Het publiek genoot ingetogen van het schouwspel waardoor je tijdens “Season Shift” als het ware een speld kon horen vallen.
Dat Mees een bezwerende stem heeft, was al vroeg in de set merkbaar maar die ontplooide ze volledig in het sterke “Song for Lewis” en het heerlijk kabbelende “Blue and White”. Soms balanceerde de Gentse tussen opgewekte zelfzekerheid en twijfelende droevigheid. De frivoliteit in “Queen Bee” en “Where I’m From” stond mooi in contrast met het droevige “Man of Matters”. Even beeldde ze het nummer in door naar het plafond te staren.
Het meer bekende “Joe” en uiteraard “The Writer” kon op heel veel enthousiasme rekenen van de toehoorders. Tussendoor liet ze met een nieuw nummertje even zien wat ze nog in haar mars heeft. Het bisnummertje “Better Never than Forever” diende als leuke afsluiter waar ze het publiek al zingend helemaal meekreeg.
Elk detail in de muziek, de bindteksten en de mimiek maakte dit een perfect concert. Meskerem Mees’ spontane quasi speelse onbezonnenheid en de uiterst kundige muzikale pareltjes maken haar een zeer boeiende artiest die je graag in je gezelschap wilt.
Door omstandigheden was dit helaas haar laatste concert van dit jaar al zullen we uiteraard nog veel van haar blijven horen!

Setlist
Astronaut - Parking Lot - Season Shift - Song for Lewis - Man of matters - Try You Might - Dandelion - Joe - Queen Bee - Blue and White - Away the Sparrow - Best Friend - The Writer - Where I am from - Better never then forever

Organisatie; Botanique, Brussel

In het kleine maar gezellige zaaltje van Villa Bota aan het Brugse Astridpark, ontvouwde afgelopen donderdagavond zich een fijn en gezellig tafereel met J. E. Sunde. De Amerikaanse singer-songwriter, voluit John Edward, brengt vanuit Wisconsin, prachtige americana/folkpareltjes uit. Die pareltjes kregen we te horen in een intieme gezellige sfeer waar Sunde ook graag met ons in gesprek ging.

Ondanks dat het op plaat, tot dusver twee, zeer rijk klinkt qua arrangementen, was het live zeer sober. Slechts uitgerust met een gitaar en microfoon, slaagde hij er al zittend in om het publiek te beroeren. Als binnenkomer was er “Fire of the Mountain” die de verhouding tot een god en de nietigheid al meteen beklemtoonde. Zijn stem was met de typische vibrato meteen herkenbaar en al duidelijk voldoende opgewarmd.
Vervolgens deed zijn vocale behendigheid in “Clover” soms denken aan The Tallest Man on Earth of Passenger. In datzelfde nummer schudde hij zijn eerste sterke gitaarsolo van de avond losjes uit zijn mouw. Als ijsbreker had hij het in zijn eerste bindtekst over de mooie Brugse binnenstad waar hij handig zijn eigen woonplaats aan breidde. Hoewel Wisconsin muzikaal weinig bekend is, toonde hij aan met het rake “Love Gone to Seed” hoe de afkomst voor een muzikant van weinig belang is. Sufjan Steven-gewijs beeld hij zich vervolgens een leven in Los Angeles met “Sunset Strip”.
Het unieke aan concerten van zo’n kleine omvang, is dat de artiest graag de tijd neemt om het over zijn muziek te hebben. Bij J.E. Sunde was het niet anders. Als een folktroubadour gaf hij geregeld inkijk in hoe zijn nummers zijn ontstaan of door wat ze zijn geïnspireerd. Op haast filosofische wijze haalde hij op zeer gevatte wijze zijn kunstwerkjes uiteen. Soms leek hij het spoor kwijt te zijn van wat hij precies wou zeggen, maar het publiek was telkens mee. Bijvoorbeeld ging het in "Prism" chronologisch snobisme oftewel waarom we op sommige vlakken niet verder staan. Dat iedereen een eigen pad volgt met zijn ups en downs maar ook met blinde bochten was enig mooi gebracht in "Blind Curve". “We Live Each Other’s Dreams” behandelde het feit dat je bij anderen opkijkt naar dingen die jij niet hebt.
Toch was het concert ook luchtig en licht komisch. "Easy kid" ging over een vervelende ontmoeting op een moment dat Sunde daar niet echt zin in had. Zijn beginnende kennis van het Frans was de aanleiding voor "Alice". Als de Amerikaan over liefde zong, dan was dat alles behalve platte pastiche. Zo bracht hij veel nummers uit zijn laatste langspeler ‘9 Songs about Love’ zoals onder andere “Love Gone to Seed”, “I Love you,  You’re my Friend” en “Your Love Leaves a Mark on Me”. Ontroerend mooi was het hoogtepunt “I Don’t Care to Dance”.
De gelukkigen die aanwezig waren, kregen met afsluiter "Creature feeling", die hij rechtop en zonder micro zong, een zoveelste extraatje.

Op een natte koude novemberdag slaagde J.E. Sunde met zijn benaderbaarheid en vrijgevigheid iedereen met een gelukzalig gevoel naar huis te sturen.

Setlist
Fire of the Mountain - Clover - Love Gone to Seed - Sunset Strip - I Love You, You’re My Friend - Prism - Your Love Leaves a Mark on Me - We Live Each Other’s Dreams - I Don’t Care to Dance - Alice - Easy Kid - Risk - Wedding Rings - Blind Curve - I Will Smile When I Think of You - Glory, Gloria - Creature Feeling

Organisatie: Cactus Club, Brugge