The Mudgang is terug. Live doken er al een hele tijd nieuwe en oude versies van deze puike garageband op, maar nu is er ook nieuw werk. Single “I Hear You” komt met een leuke video met tal van verwijzingen naar de Beatles en ook muzikaal gaan de Gentse garagerockers een beetje in die richting.
Dat levert een leuke clip en song op, maar het klinkt niet zo smerig en gemeen als we van The Mudgang gewoon waren. Maar we zijn blij dat ze terug zijn en we kijken uit naar de volgende singles.
De eerstvolgende single, “Lack Of Love”, is voor september en daarop zal Tom Derie (van o.m. Soapstone en Ultrasonic 7) meedoen. In januari van volgend jaar is er dan het nieuwe album ‘Goofalicious’.

https://youtu.be/Sq5ToH4kK8w

De Waalse band Demenzia Mortis brengt blackened deathmetal en is met het nieuwe album ‘Anti Kult’ niet aan zijn proefstuk toe. In 2018 brachten ze reeds hun debuut-EP ‘Memento Mori’ uit. Twee van die tracks, “Blood Ritual” en “Memento Mori”, werden geremasterd en als bonus tracks aan het nieuwe album toegevoegd. Met die bonussen erbij zijn er vier guests op het album: Anouk van BleedSkin (Waalse deathmetalband) en Lilith Kumiho op “My Blood Runs Black” en Matt van het Franse Death Agony en Marvin van de Belgische death/blackmetalband Disfigured Sky op “Blood Ritual”.
De muziek klinkt vooral rauw, brutaal en agressief. Meestal nerveus en gejaagd, zoals in de jaren ’90. Met veel punch en met veel klassieke black- en deathmetalverwijzingen in de lyrics. Een beetje wat je kan en mag verwachten, maar dat kan dit genre wel hebben. Ze brengen het wel allemaal met veel branie en overtuiging.
De productie is degelijk, maar eerder sober. De introtrack “Dies Irae” is een beetje voorspelbaar en “Dark Resolution” kreeg een leuke outro. De gasten brengen een welgekomen afwisseling. Voorts is het vooral ‘what you see is what you get’: een band die op een heel eerlijke manier toont waar ze goed in zijn.

Tijs Vanneste kennen we van de tattoos van Tom Boonen, van Van Echelpoel en als initiatiefnemer van reality-tv-reeks ‘De Kemping’. In een iets verder verleden zorgde hij voor de grunts en screams bij Oceans Of Sadness. Die avantgardemetalband bestond van 1995 tot 2011, bracht enkele prachtige albums uit en ging internationaal op tournee. In 2015 was er een korte reünie op Graspop, het festival waar ze vijf keer eerder optraden. Vanneste was overigens één van de gastzangers op de EP ‘Era’ van Off The Cross in 2018. Maar met metal heeft het nieuwe album van Tijs Vanneste niets te maken.
Het nieuwe album ‘Hier Is’t Goed’ vormt de soundtrack bij de TV-reeks ‘De Kemping’. Voor het inspelen kreeg Vanneste hulp van o.m. Paul Van Bruystegem (Triggerfinger, Wolf Banes, …) en Kate Ryan komt een countrydeuntje meezingen (op het guitige “Duzend Keer”). Zijn Van Echelpoel-maatje Yves Gaillard (Hadise, Regi, ...) voegt een remix toe van “Het Gevaar”.
Met de tv-reeks als springplank en de al enkele jaren aanhoudende aandacht voor pop en rock in het dialect, lijkt dit album een gouden zet. En het is bovendien een heel degelijk album. Een aantal songs doorstaat de vergelijking met het beste van de Fun Lovin’ Criminals, Ertebrekers en de Fixkes. Er valt niet op elke song een duidelijk genre-etiket te kleven, maar de grootste gemene deler is een soort van smoothe, laid back Belgicana, met elementen van pop en rock en soms de look en feel van folk of country. De nummers lijken alsof ze wat nonchalant of met weinig ambitie in elkaar zijn gezet, maar niets is minder waar. Het is vakwerk.
Overigens staat niet de muziek centraal, wel de lyrics. Die zijn gebaseerd op de gesprekken van Vanneste met de deelnemers aan de tv-reeks. Voor ‘De Kemping’ selecteerde hij tien langdurig werklozen, mensen die achtervolgd worden door verslaving, foute keuzes of gewoon brute pech. In de coronazomer van 2020 liet hij hen een camping bouwen én uitbaten in Geel, met hemzelf niet zozeer als baas, maar eerder als diegene die het overzicht houdt en die als luisterend oor fungeert. Daarnaast bevatten de lyrics uiteraard een paar bedenkingen over zichzelf en over zijn geliefde Kempen. En dan nog “Den Tijd", een heel geslaagde cover/vertaling van “The Times They Are A-Changing” van Bob Dylan. Het gefluisterde, gesproken en gezongen Kempens is misschien niet zo sappig als het West-Vlaams van pakweg Het Zesde Metaal of Flip Kowlier, maar het is makkelijker te volgen als luisteraar.
Hoogtepunten zijn “Het Viske”, “Twijfels” en “Pelicano”. ‘Hier Is’t Goed’ is een album dat meteen een glimlach op je gezicht schildert, ondanks de soms zware onderwerpen die in de lyrics opduiken.

Van bij de eerste noten van “I Ain’t”  herken je het geluid van Dinosaur Jr. En dan moet J Mascis nog beginnen zingen. Dat voelt meteen als een soort van thuiskomen. Herkenbaarheid is een goede start voor een band met trouwe fans, maar is nog geen garantie voor een goed album. We kunnen de conclusie nu al verklappen: ‘Sweep It Into Space’ is een bijzonder goed album. Het kan zich moeiteloos meten met de betere uit hun rijkgevulde oeuvre, zoals ‘Where You Been’.
Op “I Met The Stones” klinkt Dinosaur Jr harder dan ooit en zijn de hoogdagen van de grunge en de alternatieve gitaarrock van de jaren ’90 helemaal terug. Dinosaur Jr verkeert na zowat 37 jaar in een absolute topvorm.
Kurt Vile mocht als producer aantreden, maar hij blijft vooral in de luwte. Vile is mede-oprichter van het hippe The War On Drugs en heeft na zijn vertrek uit die band nog knappe dingen gedaan, maar als producer weet hij wanneer hij gewoon moet registreren wat al goed is. Vile krijgt wel een leuke bijrol op de vooruitgeschoven single “I Ran Away”, meteen de meest poppy track van het album, met “Take It Back” op een dichte tweede plaats. Op de overige tonen Mascis en Lou Barlow nog maar eens hoe je stoner, grunge en noise combineert tot catchy rocksongs.
Twaalf tracks en niet één die verveelt of die je als vullertje kan aanduiden. En toch ook flink wat variatie. “Garden” is een soort van grungeballad, terwijl “Hide Another Round” meer een rechttoe-rechtaan-rocksong is en “N Say” en “Walking Back To You” naar de noiserock overhellen. “I Expect It Always“ is een gouden track voor iedereen die in de jaren ’90 hield van wat we toen alternatieve gitaarrock noemden. En zo staan er nog wel een paar op dit album.
‘Sweep It Into Space’ is een meesterwerk voor wie houdt van luide gitaarrock zoals in de jaren ‘90. Heel toegankelijk, heel catchy, heel inventief en vooral heel herkenbaar. Of Dinsoaur Jr hiermee nog vlot nieuwe fans zal winnen, valt moeilijk te voorspellen in deze ongewone tijden. Het is hen alvast gegund.

https://www.youtube.com/watch?v=JGXxFSWewmw