Basa Mortuko - wat staat voor ‘woestijnklimaat' is een samenwerking tussen Kyoko Baertsoen en Ronald Vanhuffel. Beiden hebben een voorliefde aan bands als Dead Can Dance en Massive Attack Het duo brengt een overtuigend debuut uit 'Basa Mortuko', van dromerige en sferische soundscapes.
“Airdrop” is een wondermooie ‘reis’ opener. In een sprookjesachtig, filmisch klankentapijt brengt multi-instrumentalist Ronald aanstekelijke beats aan, gedragen door Kyoko’s kristalheldere, warme stem. Zachtmoedig van aard is het .
Op “Reach Out” heerst een bevreemdend, subtiel donker sfeertje, zonder echt een duister gevoel te creëren .
Het duo maakt de brug tussen aanstekelijkheid en experiment in hun dreampop/elektronica. Basa Mortuko tast grenzen af. “Kudikarma” is spookier en heeft meer het triphopconcept van een Massive Attack. “Alsafar” valt op door Oosterse elementen..
In elke song ervaren we hoe droom en donkerte elkaar vinden. Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze, waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren . Een intrigerende versmelting dus van (verschillende) karakters die elkaar aanvullen en tekenen voor een oogstrelend debuut. Een hemelse kruisbestuiving dus!
Tracklist: Airdrop - Burning Souls - Hero - Reach Out - Kudikarma - Alsafar - Hiroshima - Hidden Faces - Promised Land - Earth - Diamond - A feeling of Loss
Dream pop/Elektronica
Basa Mortuko
Basa Mortuko
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig is. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door 'the wire magazine' geprezen als 'een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico.
Nu komt de nieuwe plaat 'Great Expectations' uit. Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
"Een plakwerk van ideeën'' zo omschreef de band het in een recent interview. Het is een gevarieerd meesterwerk. Een plaat bol van verrassende wendingen, improvisatie kunstwerken en experimentjes worden verbonden met toegankelijkheid. Het gelaagde “Crow in the dark” is er zo eentje. Een avontuurlijk nummer dat alle richtingen uitgaat. Mooi wat ze weten te verwezenlijken . Pop, avant-garde, met een vleugje humor en bittere ernst. Het doet denken aan de werkwijze van Frank Zappa; de luisteraar wordt overrompeld door de uiteenlopende effecten van deze muzikanten.
We staan ook even stil bij het meesterlijke drumspel van Karen, een muzikante die houdt van grenzen aftasten en verleggen . Ze weet haar spel te passen in de gitaarriedels en de vocale schoonheid.
Zwerm bewandelt een eigenzinnig muzikaal pad in het genre. Een variërende klankenwereld, avontuurlijk, filmisch van aard, die de fantasie prikkelt en een visueel totaalbeleving biedt. Sterk!
Tracklist: Crow In The Dark 04:32 - Peel Of The Sentiment 04:23 - On My Way To Aguno 04:22 - No Sign Of Dawn In The Sky 05:17 - It All Serves A Purpose 05:20 - Great Expectations 07:51 - My Umbrella 05:18 - Melusine 05:18 - Heavy Machinery 05:00 - No Questions No Lies 04:25
Pianist Michel Reis, bassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen kennen elkaar sinds hun schooltijd en hebben in 1998 een trio opgericht. In 2011 kwamen ze opnieuw bijeen om muzikale ideeën en composities uit te wisselen. Hun debuutalbum verscheen twee jaar later. Vanaf dat moment stonden ze op het podium van internationale jazzfestivals en brachten ze nog twee albums uit.
De muzikanten hebben uiteraard niet stil gezeten ondertussen, ook solo of binnen andere projecten drukten ze hun stempel in de jazz.
Terug bij elkaar is ‘SLY’ nu het nieuwe album. Een uur lang worden we meegenomen in hun trip (=veredelde jamsessie). Piano, drums en bas vullen elkaar op speelse wijze aan. Sterk. “Snowdrip” is meteen een fijn voorbeeld van hun vriendschap, kunde op de ingetogen, aanstekelijke en groovy instrumentatie. “If you remember me”, “Fantastic mr. Fox”, “The Rebellion” en “Dairy of an unfetterend mind” leunen hierop aan. Een gevarieerde aanpak in het genre die enorm wordt geapprecieerd.
Wij lieten ons gewillig meeslepen op het klankentapijt van aanstekelijke jazzy tunes van het trio.
Reis/Demuth/Witltgen leveren een overtuigende plaat af , hun hechte vriendschap wordt omgezet in warme , ontspannende virtuositeit en speelsheid. Klasse!
Tracklist: 1. Snowdrop 2. No Storm Lasts Forever 3. If You Remember Me 4. Fantastic Mr. Fox 5. Silhouettes on the Kuranda 6. Viral 7. Diary of an Unfettered Mind 8. Let Me Sing for You 9. Venerdi Al Bacio 10. Nanaimo 11. The Last We Spoke 12. The Rebellion 13. Home Is Nearby
Thorium zette zich in 2018 met een knaller van een debuut op de metalkaart. "Dit debuut van Thorium is ronduit fantastisch. Vernieuwen doen ze niet maar ze waaien een frisse bries doorheen gekende stijlen en genres. Alles samen krijgen we toch een herkenbaar geluid met de nodige eigenheid. Een meer dan geslaagde plaat." schreef Musiczine.net .
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Thorium is een grote aanwinst binnen de Belgische metal scene. Een gloednieuwe plaat verscheen, 'Empires in the sun'. Een verrassend meesterwerk, waarop Thorium buiten zijn comfortzone treedt, maar aan zijn roots trouw blijft.
We hebben een akoestische intro op “Dreams of Empire”. “Exquisite”, “Powder and Arms II” en “Where do we go” tekenen voor snelle, harde uppercuts. De virtuositeit van de muzikanten komt naar boven. Op de titelsong “Empires in the sun” noteren we een word intro. We krijgen een mix van NWOBHM, bay area thrash metal, power en progressieve metal. Thorium treedt buiten z’n comfortzone en daar houden we van. De songs zijn als mokerslagen en ondergaan verrassende wendingen. Knap!
Een zeer interessant drieluik is ‘1302’, gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience. Een episch meesterstuk weliswaar, Thorium laat zich van z’n filmische kant zien. De band experimenteert in sound en vocals. “1302: the Golden shadow” is een dertien minuten lang epos, dat ons omver blaast.
Algemeen zijn de vocals emotioneel beladen.
Thorium brengt een boeiend, afwisselend meesterwerk, die ook de fans van de heavy/speed metal aanspreekt.. "Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van de oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat tav de andere wat meer afwijken." lieten ze optekenen in een interview.
In die opzet zijn ze met brio geslaagd. Ze blijven hun roots trouw, maar bieden ruimte voor openheid wat de originaliteit siert. .
Deze tweede is sterk en onderstreept hun virtuositeit en experimenteerdrift. Puik Plaatje dus!
Tracklist: Dreams of Empire 00:53 Exquisite 03:52 video Powder and Arms II 03:08 Where Do We Go 03:54 video More Than Meets The Eye 04:42 Empires in the Sun 05:12 video The Old Generation 04:44 video Winterfall 05:15 Itchin' and Achin' 03:18 1302: The Minstrel [part I] 02:09 1302: The Golden Shadow 13:02 1302: The Minstrel [part II] 02:15
AKI is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder AKI schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt deze naar buiten in verschillende bezettingen.
Voor de nieuwste EP ‘Niobe’ werkte Anke haar muziek uit met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (bas) en Willem Heylen (gitaar). Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim, september 2020.
Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën, die beduidend openstaan voor improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die warmte en melancholie biedt.
In die jazz zorgt AKI voor een nostalgisch , emotievol aanvoelen, beeldrijk van een filmisch landschap, jazz en minimalisme.
Ondertussen hadden we een fijn interview met Anke over deze release hier
Ondertussen werd de EP ook via streaming voorgesteld hier
Voor de EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze. De band dompelt je onder in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen. Een fantasieprikkelend, hypnotiserend klankentapijt dus, de titelsong “Niobe” tekent voor dit gevoel .
Net als de mooie, eenvoudige hoes, ademt de plaat volstrekte rust uit o.m. “Ver”, “Lang geleden” , “Tokyo” en “Over Zee” . De harp en bas sluiten dus perfect aan op softe gitaarriedels en drums .
De beelden zijn sober, ingetogen en krachtig, net als de muziek. De stilte is beeldrijk. Uit die beelden blijkt dat AKI een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte. De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’, “Hoog in de lucht” typeert dit alvast .
De muzikanten beheersen sterk hun instrumenten, en zorgen dus voor muzikale finesse bijgevolg.
Tracklist: Niobe 06:20 Ver 04:23 Lang Geleden 06:36 Tokyo 07:43 Over zee 05:19 Hoog in de lucht 03:52
De Wandelgangen is een trio met een Nederlandstalig repertoire; ze halen invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut 'Farao' uit: ''Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten."
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Over die release en hun plannen, hoe interactief omgaan met deze crisis waarin we nu leven en de sociale media, hadden we in 2020 er een fijn gesprek over, per mail, met zanger/gitarist Pieter Paesen.Hier
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ze brachten een gloednieuwe single uit “Hart Geschaafd”.
De band profileert zich binnen de Nederlandstalige rock en postrock, die we lichtjes durven linken aan Noordkaap en De Kreuners . Een brok muzikale energie, die uppercuts en adrenalinestoten uitdeelt. Maar De Wandelgangen beschikt ook over een eigen smoel. Een breed publiek kan worden aangesproken door de toegankelijkheid en het meebrulgehalte. Met verder een knipoog naar een band als Beuk , die dit weet te doen in West-Vlaanderen , doen zij het in Limburg.
Deze single nodigt uit om De Wandelgangen live te zien … We want more!
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=xBl5Oh7rQvc
Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken, het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.
Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10
Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.
In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.
Tracklist: Intro - The Chosen Cancer - Clockwork in the Past - Unfolded - The Day I Died - Unbearably Human - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home
Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, “Aphrodite”. Ter info: ''Mindtrip is mijn solo project, opgestart in 2020. Het jaar van COVID19. De lockdown gaf me tijd om uit te voeren wat al lang in mijn hoofd spookt. Als live gitarist & bassist in Covid tijden was dit het perfecte excuus om me op te sluiten in mijn homestudio en me te verdiepen in gitaarklanken, opnames, geluiden verkennen, arrangementen uitwerken en opnieuw beginnen." , einde citaat.
We hebben een filmische totaalbeleving, die zorgt voor rust in je hoofd, maar ook niet te lang, want er zitten voldoende tempowissels en up tempo’s in die bijna vier minuten, wat de aandacht scherp houdt. Het is vergelijkbaar met een wandeling in de natuur, je komt in een rustige omgeving en er steekt een wilde storm op, alles wordt woelig door bliksems, donder, en plots is alles gedaan en keert de rust terug , maar … ook de ravage. Dit gevoel ervaren we. Het is totaal wat anders dan bij Charcoalcity; het toont z’n veelzijdigheid aan. En bij elke luisterbeurt ontdekken we die finesse , het maakt de single een bijzonder pareltje; dit smaakt naar meer …
psychedelica/postrock
Aphrodite -single-
Mindtrip
https://www.youtube.com/watch?v=rudh9x38RgI
De Amerikaanse zanger/singsongwriter/gitarist Tim Scott McConnell heft met ‘Black Valley’ zijn vijfde solo-album uit, onder de noemer Ledfoot. McConnell is al actief sinds de jaren 70 als solo-artiest en als lid van diverse formaties. In de jaren 80 genoot hij vooral bekendheid als lid van The Rockats en in de jaren 90 met de band The Havalinas. In die laatste hoedanigheid tourde McConnell o.a. als voorprogramma van Bob Dylan tijdens zijn ‘No Mercy’-tour in Engeland en Frankrijk. Vorig jaar verscheen van Ledfoot, het melodieuze ‘A Death Divine’ dat hij samen met TNT's Ronni Le Tekro opnam, een overtuigend singsongwriter duo-album.
‘Black Valley’ is de opvolger van zijn vierde album ‘White Crow’ , dat in 2019 uitkwam. Vanaf de titelsong voel je een warme gloed, de donkere, weemoedige kant van de bluesroots. Ledfoot in z’n genre doet denken aan een poëet als Leonard Cohen. Af en toe kan het wat luchtiger zijn . “Angel Town” is intens, mooi , somber.
Ledfoot zijn muziek wordt soms omschreven als 'gothic blues'; “Take Away the hurt” en “Broken Eyes” klinken gevoelig, aanstekelijk en worden gedragen door zijn warme, doorleefde stem.
'Black Valley' is een mooie schijf van een grootmeester binnen de bluesroots, die luchtigheid, openhartigheid en weemoed, emotionaliteit samenbrengt.
Tracklist: Black Valley - Take Away The Hurt - Without Love - Broken Eyes - Poor Man's Lullaby - Angel Town - Crossed My Heart - This I Know - Falling Down - Slip Away
Het instrumentale trio AZIOLA CRY uit Illinois bestaat uit Jason Blake en Mike Milaniak op gitaar en Tommy Murray op drums. Het trio bracht hun debuutalbum, ‘Ellipsis’, uit in 2005, gevolgd door ‘Ghost Conversations’ in 2007. De groep trad op met bands als Behold... The Arctopus, Don Caballero, Tiles, Far Corner, enz; ze traden ook op progressieve rock festivals als M.A.R.S. Fest. Na een periode van bijna veertien jaar tussen twee albums, keert AZIOLA CRY in 2021 terug met ‘The Ironic Divide’.
Deze schijf bevat vier songs, met een gemiddelde duur van zeven tot éénentwintig minuten. Best is het plaatje in zijn geheel te beluisteren. Het is een langgerekt uitgesponnen filmisch concept met een donkere intensiteit.
Elke song is opgebouwd uit iconische laagjes waarbij de luisteraar wordt meegesleurd van de ene naar de andere donkere gedachte; o.m. op het eenentwintig minuten lange epos: 'The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse' . Het is een song die uit vier delen bestaat die perfect op elkaar aansluiten, alsof je een spannend boek aan het lezen bent met begin, strofe en slot. Die spanning, gedrenkt in een donker badje, bezorgt je koude rillingen; maar er is het gevoel dat je beschermd bent tegen duistere machten .
In de vele lagen geluid hebben we verrassende wendingen en tempowissels in gitaarriedels en mokerslagen ; het is een gevarieerd boeiende aanpak, .
Het smaakt naar meer … in dit langgerekt kader ervaren we een overweldigend gevoel en een donker welbehagen. Mooi hoe de gitaristen te werk gaan in combinatie met die drumsessie.
Tracklist: And Cowards 09:36 Hollow Reflections 06:38 The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse 21:05 Scars Now Rest Where Once Bore Wings 12:28
Daemonia Nymphe's muziek voor het Shakespearean toneelstuk 'Macbeth' uit 2016 (voor Het Nationaal Theater van Noord-Griekenland,) gaat verder dan de rest van hun werk; hun eigen specifieke stijl is nog steeds duidelijk aanwezig op het ganse album. Eén van de composities die opviel is "Witches' Lullaby", hier de inspiratie voor samenwerkingen met vrouwelijke vocalistes, met wie de band hun artistieke visie deelt, o.m. de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf improviseren op ditzelfde stuk en maken een unieke interpretatie van "Witches' Lullaby”.
Onlangs hadden we een fijn gesprek met de band over deze release hier
Verschillende vocalisten verleenden dus een bijdrage aan dit theatraal kunstwerk, o.m. de Japanse Hattis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Brits/Portugese Victoria Couper samen met de Brits/Turkse Reyhan Yusuf en de Griekse Evi Stergiou.
Net als een theaterstuk is het muzikale werkstuk een geheel . Elk heft een eigen , unieke rol, van een fluisterende stem , nachtengalen vocals uit de duisternis of een versmelting ervan . Daemonia Nymphe neemt je mee op reis naar hun fantasieprikkelende wereld. De wisselende sound heeft een hypnotiserende inwerking , melacholie en weemoed heersen en een intense gemoedsrust komt over je heen.
Kortom, een muzikale schoonheid in een aparte sprookjeswereld, die je ver durft weg te duwen van onze realiteit …
Tracklist: Majo tachi no komori-uta 05:32 La nana de las brujas 05:24 Canção de embalar das bruxas 05:00 Nanoúrisma ton magissón 02:39 Witches' Lullaby 05:25
Folk/Ethnic/Triba
Witches' Lullaby
Daemonia Nymphe
Komrad Shoes - dirk. - En we hebben een Weezer!
Op een speelse manier zichzelf relativeren en belachelijk maken om serieus genomen worden en tevens dé meezinger van het jaar afleveren: Je moet het maar kunnen. En dan nog geruggensteund met een ‘belachelijk’ goede videoclip als was het een heuse reclamespot ( met Leli als cameo ). Je moet het maar kunnen. Jelle wil absoluut niet het warm water uitvinden met zijn poppy indie rock. Ik wed dat Weezer een arm veil heeft om zo’n sterke single neer te poten. Het weze Ben Crabbe vergeven dat hij dirk. een metalband noemt.
Madou - Tonen hoe het moet
We kennen Madou van “Niets is voor altijd” en “Wilde Nachten” uit 1981 alweer. Waar is Madou in godsnaam de laatste veertig jaar gebleven? In begin jaren tachtig vormden ze een unieke combinatie van folk met uitstekende arrangementen, gestoeld op eerder wat bittere teksten. Nu deze hybride muziek wel blijkt aan te slaan hebben instrumentalist Wiet Van de Leest, zangeres Vera Coomans en tekstleverancier Jan Devos besloten tot een reünie.
Deze pioniers komen eens de puntjes op de i zetten en tonen hoe het moet. Alles begon onder invloed van hun kroost. Zoon Thomas die ook al elders zijn sporen verdiende , slaagde erin het vuur weer aan te wakkeren. Never change a winning team. Dus met dezelfde formule als voorheen levert Madou meteen een instant klassieker en perfect radio 1 voer. Madou toont hoe het moet met een pompende bas, een heerlijke Fender Rhodes en strijkarrangementen. En dan nog die ronduit fantastische nachtegalenstem van Vera met die melancholische ondertoon.
Hun nieuw materiaal werd reeds virtueel voorgesteld, samen met oud materiaal op 14 maart. Alle nummers staan als huizen en jong en oud vallen niet te onderscheiden. Er is dan ook niets dat gedateerd klinkt, zelfs na 40 jaar. Wiet, Vera en Jan, waar hebben jullie de laatste veertig jaar rond gehangen? We kunnen niet wachten tot alles weer open gaat en jullie alle Cactussen, Dranouters, Labadous en theaterzalen overweldigen met jullie finesse.
Nederlands 
Français 
