SPC ECO ofwel het duo Rose Berlin en Dean Garcia, ook bekend als het brein achter baanbrekende alternatieve rock band Curve maar in het verleden ook lid van Eurythmics, brengt het soort Dreampop dat je binnen een eerder melancholische, weemoedige omkadering doet wegzweven naar heel verre oorden. Maar er is eigenlijk veel meer aan de hand. Circa 26 jaar nadat Curve de muziekwereld in vuur en vlam zette, en elf jaar na het oprichten van SPC ECO is de band klaar voor het omdraaien van een volgende bladzijde met hun nieuwste schijf 'Fifteen'. Een pareltje dat verleden en vandaag perfect met elkaar verbindt,  met het oog naar de toekomst gericht.
“Fading Out of time” geeft al de toon aan. Een song boordevol zwevende klanken. Maar vergis u niet, de band lijkt niet volledig in zijn kaarten te laten kijken. De experimentele en eerder zwoele aanpak bezorgen je wel degelijk een ware krop in de keel maar doen ook heel bewust de wenkbrauwen fronsen. Net door een eerder bevreemdend aanvoelende aanpak, waar verdovende instrumentale huzarenstukken worden gecombineerd met een al even melancholische vocale omkadering, Dat is het geval bij songs als “Teach Yourself”, “That's it well don”, “Fifteen”  en “The Heart and sould”. Maar is eigenlijk ook de rode draad op de volledige schijf. Schipperend tussen donker en licht, tussen zoet en dreigend spreekt het duo dan ook voortdurend uiteenlopende emoties aan binnen songs als “Breathing” - een songtitel die perfect binnen dat plaatje past trouwens - “Melancholia mania” en “Stars”. Telkens binnen een omkadering die je dus letterlijk naar adem doet happen, en waarbij enerzijds het angstzweet je op de lippen staat, en duistere gedachten het lijken over te nemen. Maar ook lijkt anderzijds dus de zon schijnt achter die donkere wolken.

Besluit: Telkens opnieuw slaagt SPC ECO erin die snaar te raken die duisternis en licht perfect met elkaar verbindt. Zonder geluidsmuren echt af te breken, maar wel door je hart op een heel bijzondere wijze te raken. Binnen een vreemd aanvoelende omkadering, zowel vocaal als instrumentaal, laat het duo bovendien de weg open om vooral uw fantasie te prikkelen. Beluister deze schijf bij voorkeur met de ogen gesloten om de klanken en vocalen op u te laten inwerken. Tot je, eens onder hypnose gebracht, in een trance terecht komt waardoor een bonte wereld voor jou zal open gaan die enerzijds zal aanvoelen als een zacht deken tegen koude winteravonden, maar heel subtiel er ook zal voor zorgen dat je uw demonen strak in de ogen kijkt.

Tracklist: 1 Fading Out Of Time 02:38 2 Teach Yourself 04:47 3 That's It Well Done 06:44 4 Fifteen 04:22 5 Out In The Cold 05:23 6 The Heart And Soul 04:55 7 Breathing 04:25 8 Melancholia Mania 04:17 9 Stars 05:25 10 Left Out 04:10 11 In Silence 02:36 12 Gloria Sudafed 03:31 13 Never Can Know 03:32 14 The Reason Why 05:03 15 The Little Ones Out Of Time Mix 12:26

Het duo Kippner en Weissinger wisten ons in 2016 al murw te slaan met een onwaarschijnlijk gevarieerd debuut 'Mission Control'. Onder de naam I Am A rocketship bracht de band recent een opvolger uit 'Mind Grafitti'. Het is als artiest verdomd moeilijk nog origineel te klinken, alles is wel eens voorgedaan. Maar I Am A Rocketship slaagt er toch weer een unieke draai te geven aan het typische elektronische muziekgebeuren.
De kruisbestuiving tussen Kippner en Weissinger zorgt voor een soort magie die we inderdaad niet elke dag tegen komen. Dat hoor je al aan openingsong “Face Off”. Waarbij de opvallende rauwe stem van Kippner je letterlijk hypnotiseert en wegvoert naar totaal andere oorden. Geluiden van golvende waters , door middel van elektronische drones die recht door je hart boren krijgen we dan weer voorgeschoteld bij “Vertigo”. Die beats worden enkel doorbroken door dromerige zanglijnen. Dat op en neer bewegen in golvende lijnen vinden we ook terug in de daarop volgende songs. Meer nog, het is de rode draad op de volledige schijf geworden.
Besluit: Het meest opvallende aan 'Mind Graffiti' is dus vooral enorm veel variatie in stijlen en het brengen daarvan. Golvende tussen verschroeiend hard je trommelvliezen doen barsten, en eerder intiem de gevoelige snaar raken wisselen elkaar in een razendsnel tempo op. Bovendien vullen zowel Kippner als Weissinger elkaar blindelings aan waardoor een soort magie over jou neerdaalt, die een verslavende invloed heeft op je gemoed. Waardoor je deze trip nog eens wil herhalen, tot het oneindige. Met dank aan een uniek duo top muzikanten/vocalist die met deze schijf experimenteert tot het oneindige en dus weer eens een grens verlegt binnen het elektronische muziek gebeuren, waar feitelijk geen grenzen zijn.

Tracklist: 01 Face Off  02 Vertigo 03 Intermittent 04 Hot in Here 05 Castaway 06 Kick 07 Take Your Time 08 Regret 09 Mind Grafitti 10 Du Hast 11 High Above it All 12 Closing Credits

Elektro/Alternatief/Experimenteel
Mind Grafitti
I Am A Rocketship
My Long Wkn/Shameless promotion PR

Circa Negen jaar, zo lang hebben de fans moeten wachten op nieuw werk van de Melodieuze black Metal formatie Lemuria. De band stelde onlangs 'The Hysterical Hunt' voor in een goed gevulde JH Vizit, Wilrijk. We waren daar ook bij en schreven daarover: " Het meest opvallende op deze avond? We zagen vier bands die op hun eigen wijze sage en legendes uit occulte verhalen tot leven brengen binnen een donkere omkadering die je angst aanjaagt, tot waanzin drijft en murw slaat. Al dan niet door middel van een eerder humoristische inbreng, maar telkens met dat ene doel voor ogen. De winter in je hart nog even laten voort duren, zelfs tijdens het opkomen van de eerste echte lentezon op een zachte februari avond. Net na Valentijn was het dan ook gezellig die donkere zijde van onszelf weer op te zoeken, maal vier, na weer een geslaagde avond vertoeven in de donkere krochten van de 'underground' van de zware en duistere metalen."
Een goed geoliede machine op dat podium dus. Of dat ook op plaat het geval is vroegen we ons af? Het was in elk geval het wachten meer dan waard. Want 'The Hysterical Hunt' laat een band horen die vele bladzijden heeft omgedraaid en duidelijk klaar is om eindelijk de Black Metal wereld compleet te veroveren. Van de voormalige folk metal uit de beginjaren schiet niet veel meer over, maar het occulte rond die mythische verhalen is ook anno 2019 nog steeds overeind gebleven zo blijkt uit songs als “A Plague Upon the land”, “Between man and wolf” en andere “As Darkness Falls” pareltjes.
De plaat is een concept album geworden over het Beest Van Gévaudan, dat in de achttiende eeuw voor dood en verderf zorgde op het Franse platteland. Zo gaat het verhaal. Die waanzin, die angst en die bloederige taferelen vinden we dus terug in de riffs en salvo's van elk van de topmuzikanten binnen de band. Dat daarbij meer naar duistere black metal wordt gegrepen, zorgt ervoor dat die folk elementen binnen de muziek van Lumeria anno 2019 je tot op het randje van waanzin drijven. En dat is dus in grote lijnen de verdienste van nieuwe frontman en zanger Daan wiens stem letterlijk door merg en been gaat. Luister maar naar songs als “A Secret Life” waar zijn vocale inbreng je koude rillingen bezorgt en de haren op je armen zullen recht komen van pure innerlijke angst, zeker weten.
Aangezien hier een verhaal wordt verteld is het niet zo dat sommige songs eruit springen, het is het totaalplaatje dat je op het puntje van je stoel doet luisteren en vooral voor zorgt dat je de beelden van die weerwolf voor ogen haalt, die op middernacht je huis binnen treedt en je gehele gezin uitmoordt. Waarna je in de ochtend opstaat, en met angst in de ogen het tafereel gadeslaat. Bang voor de nacht die volgt. Die angst straalt de schijf van begin tot einde uit, en dat is toch heel belangrijk bij een concept album. Dat je diezelfde angst voelt in je hart, dat de mensen toen hebben moeten gevoeld in die barre tijden, is wat ons nog het meest over de streep trekt.
Besluit:  Lumeria brengt na negen jaar wachten een plaat uit in verlengde van hun verleden, met deze keer meer oog voor het Black Metal gedeelde, en met een groep top muzikanten in hun midden die eindelijk allemaal dezelfde kant uitkijken. Met als kers op de taart een nieuwe frontman die met zijn stem en uitstraling perfect inspeelt op het verhaal op deze klasse schijf. Dat is dus op het podium het geval, dat blijkt nu ook uit die nieuwe prachtschijf.

Tracklist: Prologue (The Land Of The Beast) - A Plague Upon The Land  - The Hysterical Hunt  - Between Man And Wolf  - As Darkness Falls  - Of Winter And Hell  - A Secret Life  - Deceptive Hibernation  - An Elusive Monster  - Endgame (The Impending Truth)  - Epilogue (Before The Dawn).  - A Dream That Never Came (Bonus Track)

Toen we op Doomsday II de uit UK afkomstige doom band Famyne aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van de performance van deze band, we waren niet alleen. We schreven daarover: '' Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomend van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmt en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat. De band ontstond in 2014 en bracht eerder een EP en single op de markt. Met 'Famyne' brengt de band een debuut uit dat alle kanten uitgaat. Net zoals de live beleving is ook deze schijf geen gemakkelijke brok vlees om te verorberen. Maar zo eten wij onzen boterham doom nog het liefst. De band brengt niet echt een doorsnee doom plaat uit, maar eentje waarbij duchtig wordt geïmproviseerd tot geëxperimenteerd.
Uiteraard zijn er de logge, zware en trage instrumentale huzarenstukken zo typisch aan het genre, Black Sabbath halen we dikwijls naar boven bij het luisteren naar songs als “Weatherless”, “Faustus” en “Ghost”.  Maar deze band tast dus duidelijk de grenzen van het genre, en bij voorkeur ook zijn eigen grenzen, verder af.  Dat laatste zet Famyne voortdurend in de verf. Er valt nergens een speld tussen te krijgen.
Waren we onder de indruk van de instrumentale perfectie dan is het toch die bijzonder veelzijdige stem van Tom Vane die ons nog het meest over de streep trekt. Cleane vocalen, intieme momenten, oorverdovend geschreeuw dat de trommelvliezen doet barsten. Het keert allemaal terug in zijn stem. Daardoor geeft hij een unieke draai aan het genre Doom metal, die we toch zelden tegen komen binnen dat genre. "Alsof je varend op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd blijf je verweesd en van de kaart achter, binnen een wederom ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust wederkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten" schreven we eveneens over dat aantreden op Doomsday II.
Nu deze schijf ademt diezelfde sfeer uit . Een uiterst veelzijdige trip die je tot gemoedsrust brengt, maar ook angst aanjaagt door een dreigende omkadering. Bij “Dreamweaver” een pareltje van meer dan negen minuten lang, wordt die ingenomen stelling nog wat meer in de verf gezet.
Besluit: Zowel instrumentaal, maar vooral vocaal, word je letterlijk meegevoerd over wilde wateren, geconfronteerd met innerlijke rust die voortdurend wordt verstoord door weer een verschroeiende aanpak. Om daarna die gemoedsrust te doen wederkeren. In golvende bewegingen blijft de band op deze elan doorgaan.  Er gebeurt zoveel op deze schijf dat de band het genre Doom metal eigenlijk heruitvindt. En dat is wellicht de verdienste van muzikanten die top riffs en drum salvo's uitdelen, maar dus vooral de vocale inbreng van een zanger/vocalist die vooral zijn eigen grenzen verlegt. En feitelijk niet alleen zijn, maar ook de onze.

Tracklist: Wearthless 08:27 Faustus 04:18 Slave Ship 06:36 Ghosts 06:03 Tremor 05:26 Dreamweaver 09:

Doom metal
Famyne
Famyne
Eigen Beheer