Toen we op Doomsday II de uit UK afkomstige doom band Famyne aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van de performance van deze band, we waren niet alleen. We schreven daarover: '' Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomend van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmt en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat. De band ontstond in 2014 en bracht eerder een EP en single op de markt. Met 'Famyne' brengt de band een debuut uit dat alle kanten uitgaat. Net zoals de live beleving is ook deze schijf geen gemakkelijke brok vlees om te verorberen. Maar zo eten wij onzen boterham doom nog het liefst. De band brengt niet echt een doorsnee doom plaat uit, maar eentje waarbij duchtig wordt geïmproviseerd tot geëxperimenteerd.
Uiteraard zijn er de logge, zware en trage instrumentale huzarenstukken zo typisch aan het genre, Black Sabbath halen we dikwijls naar boven bij het luisteren naar songs als “Weatherless”, “Faustus” en “Ghost”. Maar deze band tast dus duidelijk de grenzen van het genre, en bij voorkeur ook zijn eigen grenzen, verder af. Dat laatste zet Famyne voortdurend in de verf. Er valt nergens een speld tussen te krijgen.
Waren we onder de indruk van de instrumentale perfectie dan is het toch die bijzonder veelzijdige stem van Tom Vane die ons nog het meest over de streep trekt. Cleane vocalen, intieme momenten, oorverdovend geschreeuw dat de trommelvliezen doet barsten. Het keert allemaal terug in zijn stem. Daardoor geeft hij een unieke draai aan het genre Doom metal, die we toch zelden tegen komen binnen dat genre. "Alsof je varend op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd blijf je verweesd en van de kaart achter, binnen een wederom ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust wederkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten" schreven we eveneens over dat aantreden op Doomsday II.
Nu deze schijf ademt diezelfde sfeer uit . Een uiterst veelzijdige trip die je tot gemoedsrust brengt, maar ook angst aanjaagt door een dreigende omkadering. Bij “Dreamweaver” een pareltje van meer dan negen minuten lang, wordt die ingenomen stelling nog wat meer in de verf gezet.
Besluit: Zowel instrumentaal, maar vooral vocaal, word je letterlijk meegevoerd over wilde wateren, geconfronteerd met innerlijke rust die voortdurend wordt verstoord door weer een verschroeiende aanpak. Om daarna die gemoedsrust te doen wederkeren. In golvende bewegingen blijft de band op deze elan doorgaan. Er gebeurt zoveel op deze schijf dat de band het genre Doom metal eigenlijk heruitvindt. En dat is wellicht de verdienste van muzikanten die top riffs en drum salvo's uitdelen, maar dus vooral de vocale inbreng van een zanger/vocalist die vooral zijn eigen grenzen verlegt. En feitelijk niet alleen zijn, maar ook de onze.
Tracklist: Wearthless 08:27 Faustus 04:18 Slave Ship 06:36 Ghosts 06:03 Tremor 05:26 Dreamweaver 09:
Nederlands 
Français 
