Uniek zijn is dezer dagen eigenlijk onmogelijk geworden, alles is wel eens ooit voorgedaan. Maar toch ontdekken we nog bijna maandelijks tot dagelijks bands of artiesten die net door een bijzonder aanstekelijke en tot de verbeelding sprekende inbreng toch net iets meer uniek kunnen genoemd worden dan de doorsnee rock- en punkbands. Eén daarvan is de Belgische rock act Beuk, die met Nederlandstalige rockmuziek ons in 2018 al een paar keer heeft omvergeblazen. Nu, er is ook een Duitstalige versie van Beuk. Die luistert naar de naam Zuperking. De groep rond zanger en gitarist Frank Bahmuller, geboren en getogen in Stuttgart, werd opgericht in 2003. De band kende enkele personeelswissels, en laste zelfs een pauze in van circa vijf jaar. Sinds 2018 trekt Zuperking weer de boer op om, we citeren ''Eager to play, always ready to party and they are going to blow your mind''.
Hoewel ze puur muzikaal eigenlijk niet in de zelfde richting liggen als Beuk, gaan beide bands wat manier van brengen van hun lekker aanstekelijke rock en punk muziek wel degelijk dezelfde kant uit, zo merken we voortdurend op bij het beluisteren van 'Zuperking'.
Met 'Zuperking' onder de arm draait de band inderdaad een gloednieuwe bladzijde om en is duidelijk klaar om zijn plaats binnen het rock- en punkgebeuren terug in te nemen. Vanaf het catchy en aanstekelijke “Scheisdreck” tot “Untergang”, “Egotripper”, “Die Mauer” en afsluiter “Lacherlich” valt ons de humoristische kijk op. Maar de band houdt je meteen ook een soort spiegel voor. Vandaar dat we in het begin van deze recensie ook verwijzen naar een band als Beuk. Want net zoals die laatste straalt Zuperking iets uitzonderlijk uit dat ervoor zorgt dat dus niet alleen daken er zullen afvliegen, maar dat je ook dooreen wordt geschud en wakker wordt uit je roze bubbel. Het grote pluspunt aan deze schijf is trouwens dat de songs smeken om live te worden gebracht. Pas op het podium komen ze nog het best tot hun recht, en daarmee is de vergelijking met Beuk dus compleet.
We kunnen dan ook, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, losweg stellen dat Zuperking het Duitstalige antwoord is op Nederlandse rockbands als Beuk. Met diezelfde energieke ingesteldheid ramt Zuperking als een losgeslagen bulldozer alle heilige huisjes omver, en laat geen spaander heel van je hersenpan. Dit allemaal gekruid met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Dat dit bovendien allemaal gebracht wordt in het Duits is een enorme meerwaarde binnen het geheel, en zorgt ervoor dat we wel degelijk een heel unieke rock- en punkband voorgeschoteld krijgen, die zonder moeite kan wedijveren met menig punk en rock act in gelijk welke taal en strekking. Want puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Tracklist: Scheisdreck; Untergang; Egotripper; Die Mauer; Lacherlich
Hoewel in de omschrijving van 'genre' doom/gothic moet staan, valt op Splendidula geen label te kleven. Dat merkten we al toen deze uit Genk afkomstige band zijn debuut 'Splendidula' op de markt bracht, toen in eigen beheer. Via Inverse Records bracht de band nu een gloednieuwe schijf op de markt: 'Post Mortem'. We moeten ons al excuseren bij de topmuzikanten binnen de band, want het meest opvallende hoogtepunt aan deze schijf is de zeer tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. Daarmee kan je dus Kristien Cools haar stem nog het best vergelijken. En dat is als compliment bedoeld.
Dankzij een intensieve instrumentale intro met “Post” kom je in een doomsfeertje terecht, waarna we vertrokken zijn voor een trip die je koude rillingen zal bezorgen tot op het bot. ‘Splendidula’ verstaat namelijk de uitzonderlijke kunst om doom en andere gothic-genres zowel instrumentaal als vocaal tot kunstvorm te verheffen. Luister maar naar het wondermooie “Insanity”, een song die je letterlijk bij de keel grijpt. Vooral dus doordat Kristien haar stem je bedwelmt, maar ook tot waanzin drijft. Beter dan dit kunnen we het niet uitdrukken. Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was. Net zoals voornoemde sirenes in de wateren spelen met het gemoed van de scheepslieden, speelt Kristien dus ook met ons gevoel. En laat ons telkens totaal verweesd achter, in een donkere hoek waar het eigenlijk ook fijn vertoeven is.
Het extra mooie aan deze schijf: elke song ademt diezelfde atmosfeer uit. Dat is zowel bij “Nami” als “Aturienoto” tot “Stream Of Consciousness” het geval. Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk. En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
Tracklist: Post; Nami; Too Close To Me; .38; Insanity; Aturienoto; Stream of Consciousness; Mortem.
We bespraken in dit magazine al de vooruitgeschoven single “I’m Always Fine” van Mauger. De band die uit wat DNA van Absynthe Minded en Sioen bestaat en daarnaast gewoon stuk voor stuk rasmuzikanten in zijn rangen heeft. Die single kon ons trouwens meer dan matig bekoren en dus keken we uit naar wat hun debuutplaat ons te bieden zou hebben.
‘Sunday Competition’ probeert ons subtiel met negen songs te verleiden. Een opzet waar ze moeiteloos in slagen. Opener “Route Du Soleil” klatert als een beekje voorbij met een akoestische gitaar en spaarzame percussie. De rest doet de stem en de melodie. Hier is ‘less is more’ zeker waar. “Come Back To The City” drijft op een heerlijk basritme en een zang met weerhaakjes. Het doet mij ietwat aan Eels denken. En dat is een toch een geweldig compliment. “Streets Run Dry” begint in de intro als Eisbär van Grauzone om dan meteen over te gaan naar een laidback rockgroove die wat aan Lenny Kravitz doet denken. Maar alles dan gegoten in een indiepopsong. Laten we zeggen een poppy versie van Millionaire.
Negen songs kunnen lang duren, maar is soms ook te kort. Bij Mauger is het dat laatste. Negen songs zonder al te veel franjes maar voorzien van rake arrangementen en melodieën. Songs die beetje bij beetje onder je huid kruipen en je niet meer loslaten. Een authentieke en warme plaat. Waar wacht je nog op? U moest hem al in huis hebben.
De Nederlandse band Legion Of The Damned draait al mee sedert 1990. Aanvankelijk was het onder de naam Occult waarmee ze vijf albums uitbrachten. Met hun laatste nieuw album zijn ze met Legion of the Damned aan hun zevende album toe en o mijn god wat scheuren ze als jonge honden op ‘Slaves of The Shadow Realm’. Het album is een plezier om naar te luisteren. Dit dankzij de heel fijne productie waardoor de bas heerlijk zingt en de gitaarstukken en de drums mooi hun plaats krijgen. Maar eveneens ook vanwege het goede materiaal en het enthousiasme dat je hoort. Luister maar eens naar de knaller “Charnel Confession” waar we meegezogen worden door de wervelwind van de ritmesectie en de heerlijke gitaarriffs. Toch wordt het melodieuze dat ze op de laatste platen hanteren niet vergeten. Het moet gezegd dat het ene het andere niet in de weg staat. Ook de zang van Maurice Swinkels is ditmaal van hoog niveau. Elke song heeft wel minstens iets dat het aantrekkelijk maakt. Op “Slaves Of The Southern Cross” krijgen we thrashmetal en een refrein dat live uit volle borst meegezongen kan worden. Op “Noctural Commando” staan mooie overgangen. “Black Banners In Flames” heeft dan weer een schitterend stuk ritmesectie waar de track loos op kan gaan en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Alleen op de openingstrack krijg je het gevoel dat ze moeite hebben met het tempo, waardoor de song wat haastig overkomt. Maar de andere tracks maken dit kleine euvel meer dan goed.
We hebben vijf jaar op nieuw werk moeten wachten maar met een album als dit, was het wel het wachten waard. Een eerste hoogtepunt in het jonge metal jaar. Verplichte voer voor de liefhebbers van het genre.
Dave Keuning is de leadgitarist en mede-oprichter van The Killers, met wie hij tot nu toe vijf albums heeft opgenomen. 'Prismism' is zijn debuutalbum als solo-artiest. Toen hij zich opgebrand voelde door het toeren met The Killers begon hij wat muzikale ideeën die hij door de jaren heen had verzameld aan elkaar te koppelen in zijn thuisstudio. De bedoeling was om één song te maken, maar het werd een verzameling van 14 tracks waarbij Keuning alle instrumenten zelf heeft ingespeeld, behalve enkele drumpartijen. Hij is op ‘Prismism’ verantwoordelijk voor alle akoestische en elektrische gitaren en veel keyboards. Hij toont een fascinatie voor elektronische muziek die hij niet helemaal kwijt kan bij The Killers.
Keunings fascinatie voor elektronische muziek kan je in grote lijnen terugvoeren naar de synthpop van de jaren ’80. Niet de vaak gitzwarte undergroundmuziek uit die periode, maar de verhalende, smoothe popmuziek die toen de nationale radio domineerde. Denk aan Scritti Politti, Japan, Godley & Creme, Thomas Dolby, Hall & Oats, Howard Jones, The Psychedelic Furs, Womack & Womack, …
In zijn teksten graaft Keuning iets dieper dan zijn Killers-kompaan Brandon Flowers, maar tegelijk heeft hij het moeilijker om een pakkend refrein te bedenken. Keuning heeft ook niet echt een aaibare stem die je de songs insleurt, maar eerder een zeurderige, dromerige klankkleur. Op titelsong “Prismism” gebruikt hij een stemvervormer, maar dat brengt evenmin zoden aan de dijk.
Keuning kan wel perfect een popsong voor stadions en arena’s in elkaar knutselen. Dat hij dat eerder al deed bij The Killers, blijkt o.m. op “Boat Accident”, “I Ruined You” en “Pretty Faithfull”. Die hebben een duidelijk herkenbare Killers-stempel, al zijn ze net iets minder bombastisch dan volbloed Killers-songs. Het zijn overigens de betere songs van dit album, want als hij de afslag neemt naar de radiovriendelijke retro-synthpop, blijkt dat de kwaliteit eerder middelmatig is.
Als zangeres van het akoestische folkgezelschap The Golden Glows weet Katleen Scheir sinds 2005 haar stempel te drukken op het folkgebeuren in ons land en ver daarbuiten. De band bracht het in 2018 tot 'residence artist' in onze Ancienne Belgique in Brussel, en dat is toch heel wat. Met 'Border Guards' bracht Katleen Scheir haar debuut op de markt. In de traditie van Joni Mitchell, Alela Diane en Beth Gibbons gooit de jongedame haar grootste wapen in de strijd. Die bijzonder breekbare engelenstem die je ontroert of een glimlach op het gezicht tovert. Spelen met emoties is dan ook de rode draad op het debuut, en daarvoor is bewust gekozen. In de biografie lezen we namelijk: ''Border Guards bevat een selectie van 12 uiterst persoonlijke, emotionele maar vaak ook hoopvolle songs. Katleen Scheir vertelt in de songs haar persoonlijke verhaal: van opgroeien in een ontwricht gezin, volwassen worden met vallen en opstaan en het proces van een slepende ziekte waaraan haar moeder in 2016 overlijdt. "
Vanaf de eerste sprankelende parel “Back To My Isle” legt Katleen de lat enorm hoog om de aanhoorder een krop in de keel te bezorgen. Maar gelukkig bevatten de beste emotioneel mooie songs als “Border Guards”, “Here And Now” en “I Know Your Planet” voldoende zonneschijn om er niet voor te zorgen dat je daardoor depressief dreigt te worden. Eerder zijn die songs gedrenkt in een badje van melancholie tot weemoedigheid. Echter schuilt er telkens hoop achter de donkere wolken. Uit het leven van elke dag gegrepen dus. De jongedame laat zich bovendien omringen door klassemuzikanten die haar songs naar een Hemels hoog niveau tillen. We citeren: ''Katleen deed voor de opnames van ‘Border Guards’ in de Sputnik Studio beroep op haar vaste bandleden: Martine de Kok op piano en accordeon, Lotte De Blieck op bas en Hans Dockx op drums.Daarnaast hoor je op het album bijdragen van trompettist Jon Birdsong (Black Flower, Beck, Jan Swerts), gitarist Geert Hellings (Guido Belcanto, Jim White), zangeres Nel Ponsaers (The Golden Glows, Stef Kamil Carlens), violist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems), celliste Charlotte Vavourakis , trombonist Maarten Scheir (Ambrassband) en de Italiaanse Grammy-genomineerde mondharmonicavirtuoos Fabrizio Poggi (Garth Hudson, Robert Plant, The Blind Boys of Alabama). "
Op dit gevarieerde elan blijft de jongedame, geruggesteund door een sprankelende pianoklank of een viool-inbreng die je naar verre oorden doet zweven, dan ook doorgaan tot het bittere einde. Op songs als “The Green Road”, “Lullaby For Achilles”, “Gypsy” en “Narcissus” brengt Katleen melancholie en weemoedigheid samen tot een sprankelend en goudeerlijk geheel waarbij je dus een traan wegpinkt, maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken.
'Border Guard' is een best persoonlijke plaat geworden waarbij Katleen Scheir haar ziel volledig bloot legt. De songs vertellen echter niet enkel haar, maar ook mijn en uw verhaal. En dat zorgt ervoor dat dit bijzonder aantrekkelijk fokdebuut een schijf is die aan je ribben zal kleven, van begin tot einde; die je enerzijds zal ontroeren, waarbij je een traan wegpinkt van verdriet en innerlijke gemoedsrust en anderzijds dus ook een glimlach op de lippen zal toveren bij het eerste zonlicht van de dag, want die schijnt na elke donkere wolk, weet je wel. Door middel van haar bijzonder uiteenlopend stembereik hypnotiseert Katleen je letterlijk, en laat ze je met een goed gevoel vanbinnen achter, waarbij tranen van verdriet, maar eveneens van intensieve vreugde tot het oneindige met elkaar worden verbonden.
Tracklist: Back to My Isle (3:50) Border Guards (2:29) Here And Now (5:13) I Know Your Planet (3:48) Bump On My Road (3:33) The Green Road (4:44) Lullaby For Achilles (3:39) Gypsy (4:45) Narcissus (2:09) Out Of The Comfort Zone (3:33) That's Where She Belongs (3:32) The Sun (2:45)
Breng twee bijzondere en tot de verbeelding sprekende artiesten in hun genre samen en er ontstaat een magie die we niet anders kunnen omschrijven als onaards. Innerwoud (ofwel Pieter-Jan Van Assche) is een imposant contrabasspeler, die geluiden uit dat instrument tovert waarvan we tot op heden het bestaan nog niet kenden.
Voor zijn nieuwste project 'Haven' werkte hij samen met sopraan Astrid Stockman. Deze artieste speelde theaterrollen als ‘Venus’ (Venus & Adonis, Blow), ‘Belinda’ (Dido & Aeneas) en ‘Donna Elevira’ (Transparent - Laika). En dat is maar een kleine greep uit het aanbod.
Elke song op ‘Haven’ is opgebouwd rond die contrabas gecombineerd met het Hemels hoog stembereik van Astrid. Waardoor we prompt zijn aanbeland in een theaterzaal waar een sopraan haar publiek op het puntje van de stoel doet zitten. Eens de stem de hoogte ingaat, bezorgt Astrid je dan ook kippenvel en een krop in de keel en gaan de haren op onze armen prompt recht staan van innerlijk genot. Geruggesteund door die al even grensverleggende contrabasgeluiden, die je wegvoeren naar heel, heel verre oorden. Het meest interessante aan dit meesterwerk echter is dat beide artiesten elkaar blindelings lijken te vinden, en bovendien hun hele gewicht in de weegschaal werpen om de aanhoorder een perfecte trip aan te bieden. De perfectie wordt dan ook over elk van de vier songs op deze schijf gewoon overschreden, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen.
'Haven' van Innerwoud & Astrid Stockman zorgt voor een intensieve, deugddoende donkere trip die je de adem afsnijdt. Beide artiesten zijn in ieder geval virtuozen wat stem en contrabas betreft. Eens die bijzondere stem van Astrid en uitzonderlijke contrabas inbreng van Innerwoud met elkaar in aanraking komen ontstaat echter iets magisch dat je zonder meer kunt bestempelen als onaards. Elke keer opnieuw, ook na meerdere luisterbeurten, drijven we dan ook weg naar die ongekende oorden ver verwijderd van de harde realiteit van het leven. Binnen een donkere omkadering, zonder pijn te doen maar eerder door een zwarte walm over je hart te doen neerdalen die je tot diepe innerlijke gemoedsrust brengt.
Tracklist: Elegy I 05:46; Elegy II 11:55; Elegy III 01:59; Elegy IV 11:01
Haven
Innerwoud en Astrid Stockman
Consouling Sounds
Esplanades is een Frans duo (uit het naburige Lille) dat probeert flamboyante en energieke pop te maken. Op hun eerste EP, die zeven tracks bevat, slagen ze bijzonder goed in hun opzet. Het doet mij wat aan Mika denken qua energie en rijkdom. In elke song zitten vrij veel ideeën verwerkt. De samenzang en afwisseling van de stemmen werkt goed. Elke song gaat wel meerdere kanten uit. Veelzijdigheid is het woord dat ik erop plak. Het vergroot tevens het luisterplezier. Daarnaast klinken een aantal refreintjes ook wel vrij catchy. Ik denk dan aan hun single “Funny Talking Animals”, “Everywhere Is Safe” of “Kiruna”. Maar dit zonder te hervallen in de gekende clichés. Ze weten dus wel hoe een song te maken en de productie klinkt ook piekfijn. Alain Douches ( o.a. bekend van zijn werk voor Midlake, Mastodon, Sufjan Stevens, …) deed hier de mastering. Ze lieten dus niets aan het toeval over en dat loonde. Afsluiter “Heart-Sized Parade” begint als een popsong en eindigt met een gitaarsolo in de stijl van Muse. Dat is Esplanades, er altijd nog een weerhaakje of een twist aan toevoegen.
Wie op zoek is naar goede pop met diepgang zit hier goed. ‘Rebirth of Bravery’ is een kleine storm in een glas water. Maar wel eentje die mij doet verblijden. Indiepop die ergens te situeren valt tussen Mika, Robbie Williams, Queen en MGMT.
Aroma Di Amore is verleden tijd. Maar zie De Delvers probeert de leegte die ze achter gelaten hebben in te vullen. Dit vijftal grossiert in een blend van wave en postpunk met Nederlandstalige teksten. Op hun debuut in eigen beheer staan tien tracks die gemiddeld twee minuten lang zijn. En dat is prima, want nergens krijgen we eindeloze herhalingen. Het is net als de muziek en de teksten basic, to-the-point. Geen flauwekul of lange solo’s. En toch zit alles erin wat er moet in zitten.
Daar waar de Engelstalige teksten in veel bands gewoon een klankbord zijn, vinden we hier teksten die persoonlijk maar ook veelzeggend zijn. Ik ben heel blij dat ze hun teksten in het coverboekje hebben gezet. Niet dat ze niet verstaanbaar zijn, want ze zijn in het Algemeen Nederlands gezongen. Geen woord staat er teveel, juist voldoende om je er je eigen betekenis aan te geven. De muziek is, zoals we eerder zeiden, direct en soms best catchy. “Onrust” is bijvoorbeeld een heel sterke song waarin je de onrust ook in het nummer kan voelen. Op “1000 Vragen” doet Laura Haemels (toetsen) de lead vocals. Dat levert dan een andere soort vibe op. Ze doet het niet perfect (er kan nog wel wat geschaafd worden aan haar zangstem), maar wel met de juiste inzet. Heel in de verte hoor je dat ze nu en dan de mosterd halen waar onder andere A Slice Of Life (die nieuwkomer van vorig jaar) ook uit put.
Soms punkrocken ze ook ferm zoals op “Wij Worden Wakker”. Hier doen ze mij een beetje aan de Nederlandse band De Dood denken. Op “Ik Volg De Wind” krijgen we dan weer darkwave van de bovenste plank.
De Delvers bewijzen dat het Nederlands ook best mooi en spannend is om in te zingen. Dit samen met de gebruikte invloeden vullen ze het gat dat bands zoals Noordkaap, Aroma Di Amore en zelfs Arbeid Adelt (alhoewel die nog actief zijn) achterlieten. En we zijn blij met een band zoals De Delvers. Ik miste dat ongecompliceerde en directe dat ze in huis hebben. Een heel fijn debuut! Nu es checken waar ik die in de buurt aan het werk kan zien.
Bram Weijters is een Belgische jazzpianist die vanuit uiteenlopende projecten grenzen heeft verlegd in de jazz en aanverwante gebeuren. De man is een meester in het improviseren tot in het oneindige. Eén van die projecten is een samenwerking de met Amerikaanse trompettist Chad McCullough. De heren vinden elkaar al ruimschoots tien jaar en vullen elkaar ondertussen blindelings aan. Dat is ook te merken aan de nieuwste releases die ze samen op de markt brachten. 'Pendulum' is ondertussen de vijfde schijf waarop beide heren samenwerken.
‘Pendulum’ is een conceptalbum ronde 'de tijd'. De mens blijft doorheen de eeuwen gefascineerd door dat gegeven. En dat vinden we ook terug op deze schijf. Vaak intimistisch of dan eerder door je een krop in de keel te bezorgen of tot tranen toe te bewegen wordt dat fenomeen uit de doeken gedaan. Van de prille ochtend 'A Different Light' - ochtendstond heeft goud in de mond -, over de loop van de dag, met vallen en opstaan, golven van intens geluk en even groot verdriet, gaat de tijd verder naar de middag om te eindigen in de stilte van de avond en de nacht.
Geïnspireerd door het muzikale genie van Bach en zijn ordening van muzikale werken als het Well Tempered Klavier en de Goldberg-variatie zorgt dit duo ervoor dat de aanhoorder zijn of haar stelling van die tijd zelf kan invullen. Er zit voldoende variatie tot improvisatie binnen de schijf, waardoor je als aanhoorder dus je fantasie wat moet laten werken wat die tijd betreft. Zo maken we een vreugdesprong bij het trompetgeschal van Chad op “Escapement” of krijgen we een krop in de keel bij de gevoelige piano-inbreng van Bram op “The Same But Different”. De heren weigeren zich trouwens ook vast te pinnen op één muziekstijl, streepjes klassiek en jazz worden door elkaar geschud alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Songs na song blijven Bram en Chad ons verrassen en buiten adem achter laten.
Het ongrijpbare tot vaak onbereikbare van het gegeven de tijd wordt op deze schijf voortdurend uit de doeken gedaan. Bram Weijters & Chad McCullough prikkelen vooral de fantasie van de aanhoorder door het brengen van een heel filmische, intimistische kijk op die tijd. Net zoals een componist als Bach zijn tijd ver vooruit was, verlegt dit duo bovendien grenzen in het klassieke en jazzgebeuren waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Net doordat beide heren elkaar blindelings vinden in dit concept ontstaat dan ook iets magisch mooi en toch ook ongrijpbaar, waardoor je als luisteraar letterlijk wegzweeft in de tijd... naar verleden, heden en toekomst.
Als het de bedoeling was om ons met al die aspecten te confronteren in dat circa 59 minuten en 25 knappe parels van songs, of ons een spiegel voor te houden van 'de tijd' waarin we leven, hebben geleefd en zullen leven, dan is het duo met 'Pendulum' volledig in zijn opzet geslaagd.
Tracklist: Opening 03:45; A Different Light 02:32; Raindrop 03:27; The Same Prelude 02:03; The Same Melody 01:35; Still Dark 02:26; Suspended Weight 01:53; Crackle 02:17; Spiral Part One 03:18; Escapement 01:39; The Same But Different 02:52; Ratchet Wheel 02:03; Different Prelude 03:02; The Same Path 01:27; Which Way 02:38; The Same Waltz Part One 02:25; Crystals 01:29; At Ease 02:19; The Same Twelve Notes 02:28; Spiral Part Two 01:44; Different But The Same 02:12; Pondering 02:36; A Different Night 02:52; Closing 00:51.
Blues/Jazz
Pendulum
Bram Weijters & Chad McCullough
BØM’s eerste single (“Harlot”) verdiende op deze site reeds een dikke pluim. Op hun tweede single, “Blue Beard (Or How He Lost His Cock)”, gaan ze nog een paar stappen verder. Het is opnieuw een komen en gaan van potige blues, progrock en stoner, maar deze keer nemen ze daar ruim negen minuten voor. Dat toont dat ze alvast genoeg ambitie hebben (en compleet niet mikken op airplay).
Ze voegen ook nog iets toe aan het recept van “Harlot”. Ergens rond de zes minuten ver in deze track komt de breed uitwaaierende hardrock van Led Zeppelin even langs, die wordt afgelost door – opnieuw – Jimi Hendrix en Josh Homme.
We zijn streng. De ambitie om de volle negen minuten te kunnen boeien, wordt niet ingelost. Vooral aan de nochtans zorgvuldig (en mooi volgens de regels van de progrock) opgebouwde intro hadden die van BØM nog wel een minuut en iets meer kunnen afpitsen zonder aan de kracht en geest van het nummer te raken.
Ook in de productie scoren ze minder dan op “Harlot”, omdat het drumgeluid hier net iets minder zorg en liefde kreeg. Maar dat zijn schoonheidsfoutjes waar we een jonge band niet willen op afrekenen. Onthoud dus toch vooral dat deze “Blue Beard” nog altijd meer dan zeven minuten luistergenot biedt voor alle fans van stoner en prog.
De Italiaanse progressieve metalband Althea ontstond feitelijk al in 1998. Waarom dat aan ons is voorbij gegaan, is tot op heden nog steeds een raadsel. Echter na enige demo's en bezettingsperikelen bleef het redelijk stil rond de band. Pas in 2014 brengt Althea een volwaardige EP uit: 'Eleven'. Gevolgd door een knappe progressieve metal schijf 'Memories Have No Name'. De band ontving hiervoor zeer goede recensies.
Sinds begin januari ligt er nieuw werk in de winkel: 'The Art of Trees'. Een knappe schijf boordevol melancholie en intensiviteit, die doet denken aan een wandeling in de bossen en het daarbij bewonderen van de bomen rondom u. Inderdaad, de kunst van de boom uit de doeken gedaan.
De toon wordt al gezet bij “For Now”. Een heel warme song die wordt opgebouwd naar een zekere climax, zonder echt door de geluidsmuur te gaan. Eerder valt het serene karakter van de songs ons nog het meest op. Daarbij is de warme stem van zanger Allissio Accardo een enorme meerwaarde binnen het geheel. Bij elke songs speelt de man dan ook heel bewust met de emoties van de aanhoorder, en doet hij een zekere gemoedsrust over jou neerdalen. Zonder je in slaap te wiegen, maar eerder door de aanhoorder onder te dompelen in badjes van weemoedigheid raakt Althea telkens een gevoelige snaar.
Zowel vocaal als instrumentaal blijkt Althea bovendien een zekere zin voor improviseren naar voor te brengen en zelfs lichtjes te experimenteren. Het wordt de aanhoorder echter ook niet al te moeilijk gemaakt. De songs moeten namelijk gemakkelijk in het gehoor liggen, maar intensief genoeg zijn om je niet in slaap te wiegen of al te melig te gaan klinken. Een opzet waarin Althea met brio slaagt. De gehele plaat ademt dan ook iets hartverwarmend uit, vergelijkbaar met wat je voelt na die fijne boswandeling. Alsof je al de problemen in het dagelijkse leven even kunt vergeten, door je te storten in walmen van diepe intensiviteit zonder al te grote woorden te gebruiken. Maar eerder door de eenvoud vergelijkbaar met een wandeling in dat bos, en het aanschouwen van de schoonheid van de natuur rondom u.
Althea brengt een bijzonder aantrekkelijke progressieve rockplaat uit, die je enkele luisterbeurten moet gunnen. Want na elke beurt ontdek je weer bijzonderheden die je voorheen niet had opgemerkt.
'The Art of Trees' is een melancholische ontdekkingsreis in het bos van het leven, die je dan ook na elke luisterbeurt opnieuw zal verwonderen en diep raken. Dankzij de bijzonder intensieve manier waarop de songs je hart raken, op een heel bijzondere plaats en op een zeer eenvoudige maar al even intensieve wijze.
Tracklist: For Now; Deformed To Frame; One More Time; Today; Evelyn; Not Me; The Shade; The Art Of Trees; Away From Me; Burnout.
Vorig jaar heb ik Susanna haar soloalbum ‘Go Dig My Grave’ besproken. Een album waarop ze bekende songs een ‘Susanna-behandeling’ geeft en ze voorziet van haar mooie stem en barokke, verstilde aankleding. Daarnaast bevatten ze ook eigen songs in dezelfde sfeer. Een album waar ik van genoten heb. Op haar nieuwste werk gaat ze verder deze weg op.
Ditmaal liet ze zich inspireren door het werk van Jheronimus Bosch. De titel is een verwijzing naar de ‘Tuin Der Lusten’, een schilderij van de hand van de Middeleeuwse kunstenaar. Door haar songs te baseren op zijn werk krijgen we uiteenlopende songs te horen. Van het verontrustende “Ecstasy X” met de warse synthsounds tot het eerder dromerige titelnummer ‘Garden of Delight’ dat hoofdzakelijk op een pianolijn drijft. Soms doet ze wat aan Tori Amos denken, bijvoorbeeld op ‘Death And The Miser’. Het album heeft een uitgesproken donkere en verontrustende vibe. Op zich toont dit duidelijke gelijkenissen met het werk van Bosch. Op dit album wordt Susanna trouwens begeleid door The Brotherhood Of Our Lady dat vernoemd werd naar het illustere Lieve Vrouwe Broederschap dat Bosch steunde. Op zich vind ik niet dat dit album hierdoor heel veel anders klinkt tegenover haar vorige soloalbum. De synthsounds die aanwezig zijn, geven het een vreemde en soms een bovenaardse twist. Toch krijg je niet het gevoel dat je naar elektronische muziek luistert. Daarvoor zijn de zang en de songs teveel in gothische, klassieke en andere genres gedrenkt.
Net als ‘Go Dig My Grave’ laat dit album bij mij na beluistering een geweldige nadruk na. Het album kruipt na verloop van tijd onder je huid. Het heeft een beetje hetzelfde effect op mij als toen ik Nick Cave’s ‘Skeleton Tree’ had gehoord. Prachtig, eigenzinnig en intrigerend.
Garden Of Earthly Delights
Susanna & The Brotherhood Of Our Lady
SusannaSonata/Konkurrent
De Nederlandse metalband Shuulak is een fenomeen dat je ook live moet gezien hebben om het hele plaatje te snappen. Muzikaal zit deze band op het kruispunt van Leave’s Eyes en Kamelot met in de mix vooral snelle heavy metal, en ook wel wat prog en thrash. Op ‘Nigredo’, hun EP van vorig jaar, kregen we reeds knappe composities, een sterke zanger met stevige cleane vocalen en het betere, agressieve gitaarwerk voorgeschoteld. Met ‘Albedo’ hebben ze drie nieuwe tracks klaar die ze als single releasen via Bandcamp.
“Hunter’s Moon”, de eerste track, doet me een beetje denken aan een huwelijk van Queensrÿche en Iced Earth. Hier opnieuw een heel sterke songopbouw, met het betere riffwerk als extraatje. Het mysterie van de bandnaam en logo houden ze nog wat aan in de lyrics. Op “The Meek” voeren een lekkere groove en flink wat melodie de boventoon, in zodat ze hier uitkomen bij moderne, alternatieve heavy metal. Ergens voorbij halfweg komt er nog wat prog-thrash aansluiten. Slotnummer “Albedo” is een track met enkel piano en de heerlijke cleane vocalen van Bastiën. Deze track klokt af op nauwelijks een minuut en heeft daardoor veel weg van een interlude of een intro.
Shuulak kwam al een paar keer naar Vlaanderen om live te spelen. Hopelijk brengen ze bij één van hun volgende doortochten snel een volledig album mee.
Nederlands 
Français 
