Wie Soror Dolorosa kent, zal Franck Ligabue (drummer) ongetwijfeld kennen. En die Franck komen we ook terug tegen bij dit nieuwe project genaamd Human. Hij is bij Human de drijvende kracht. Hij verzamelde Axel Moreau (drums), Paul Bloyer (gitaar en keyboards), David Garcia (gitaar) en Sylvain Martinie (bas) rond zich. Muzikanten die allemaal hun sporen reeds verdienden in het genre. Via indierock-, cold wave-, death rock- en gothic rock-composities probeert hij muziek te maken over de menselijke natuur in al zijn facetten. Vandaar ook Human.
Op hun debuut presenteren ze ons negen tracks. Opener “Last Exit Before The Crash” is een aardige goth/wavesong, met sfeervol gitaarwerk en een uitnodigend refrein. “Feeding The Ocean” vind ik nog iets sterker en melodieuzer. Vooral de inbreng van het orgel en de baslijn duwen het nummer naar een hoger niveau. “Quai Des Etroits” gaat een beetje op dezelfde weg verder. Het gaat wat richting klassieke gothrock zoals Aeon Sable pleegde te spelen, met een heerlijke baslijn en gitaarwerk. De rest maakt het af. Zo passeren negen tracks die de ene keer wat meer postpunkelementen bevatten en de andere keer dan meer naar wave neigen. Toptracks zijn “Feeding The Ocean”, “Window Pain” en “Quai Des Etroits”.
Wie houdt van dit genre zal hier tevreden mee zijn. Er staan heel degelijke songs op en Franck ontpopt zich tot een degelijke zanger. Een album zonder missers en die bovendien de sfeer van wave en postpunk in- en uitademt.
Esplanades is een Frans duo (uit het naburige Lille) dat probeert flamboyante en energieke pop te maken. Op hun eerste EP, die zeven tracks bevat, slagen ze bijzonder goed in hun opzet. Het doet mij wat aan Mika denken qua energie en rijkdom. In elke song zitten vrij veel ideeën verwerkt. De samenzang en afwisseling van de stemmen werkt goed. Elke song gaat wel meerdere kanten uit. Veelzijdigheid is het woord dat ik erop plak. Het vergroot tevens het luisterplezier. Daarnaast klinken een aantal refreintjes ook wel vrij catchy. Ik denk dan aan hun single “Funny Talking Animals”, “Everywhere Is Safe” of “Kiruna”. Maar dit zonder te hervallen in de gekende clichés. Ze weten dus wel hoe een song te maken en de productie klinkt ook piekfijn. Alain Douches ( o.a. bekend van zijn werk voor Midlake, Mastodon, Sufjan Stevens, …) deed hier de mastering. Ze lieten dus niets aan het toeval over en dat loonde. Afsluiter “Heart-Sized Parade” begint als een popsong en eindigt met een gitaarsolo in de stijl van Muse. Dat is Esplanades, er altijd nog een weerhaakje of een twist aan toevoegen.
Wie op zoek is naar goede pop met diepgang zit hier goed. ‘Rebirth of Bravery’ is een kleine storm in een glas water. Maar wel eentje die mij doet verblijden. Indiepop die ergens te situeren valt tussen Mika, Robbie Williams, Queen en MGMT.
Dirty Toy Company komt uit Vlaams-Brabant en brengt ons old-school hardrock. Denk aan Guns ’n Roses, Mötley Crüe en Bon Jovi. De band, die pas sinds kort een vijfde bandlid heeft, bracht zopas een EP uit bij Cyran Records.
De EP ‘Stand And Fight’ telt vier songs. Openingsnummer is de potige titeltrack “Stand And Fight”. Dit is meteen het meest rauwe nummer van de vier, met onderhuids een militante punk/hardcore-vibe. Met die pompende, rollende baslijnen zit deze track het dichtste tegen metal aan. Helemaal op het einde komt zelfs een grunt langs. “Over The Horizon” is in de lyrics een opeenstapeling van clichés over onderweg zijn. Maar dat buiten beschouwing gelaten is het een compacte, snedige track.
“Nebula” is een moeilijke. Hier geen clichés, eerder het omgekeerde. Maar of de gemiddelde hardrocker zich iets kan voorstellen bij “I’ll take you to the Nebula”, is nog maar de vraag. Een mooie intro overigens die openlijk hint naar “Paradise City” van Guns ’n Roses, terwijl de rest van de song eerder leunt op Bon Jovi en Aerosmith. Hier valt ook op dat de zanger wat moeite heeft om te overtuigen als het totaalvolume van de band niet op volle kracht staat.
“I Hear The Wind” is misschien wel het beste nummer van deze EP. In het eerste deel komt er tongbrekend veel tekst langs, maar in de tweede helft kan er – eindelijk – instrumentaal ongeremd en vermoedelijk wijdbeens gesoleerd worden.
Hardrock is wereldwijd en ook in Vlaanderen aan een revival bezig. Deze Dirty Toy Company is één van onze troeven voor de toekomst. Als ze hun tijd nemen om dat eerste volledige album op te nemen, wordt dat vast een knaller.
De Bulgaarse zangeres Stela Astanasova is klassiek geschoold. Het doel bij de start van de band in 2010 was om klassieke invloeden met metal te verbinden, iets wat je duidelijk hoort in hun muziek. Na acht jaar is er nu, na een EP, hun debuutplaat. De eerste jaren van hun bestaan waren er nogal wat personeelswissels wat misschien de reden is van hun wat trage start. Op hun debuut presenteren ze ons tien songs en twee bewerkingen van songs. Niet alles is dus nieuw. Hun “Fallen Angel In The Hell” was al te horen op hun gelijknamige EP uit 2016. Ook “Immortal Metal Wings” is daarvan afkomstig. Daarnaast dus acht splinternieuwe tracks.
Hun Keltische invloeden (elektrische viool, Ierse fluit) en elementen uit de gothic en power metal zorgen ervoor dat deze band zich onderscheid van de talloze female fronted bands. Opener “End Of The War” is een symfonisch track met veel cello’s en strijkers. De zang klinkt klassiek. Er schuilt veel dramatiek en emotie in de zang. Maar dan wel zo dat het niet melig wordt. De song werkt mooi naar een climax toe. Er is ook voldoende variatie terug te vinden.
Het titelnummer “For All Beyond” bijvoorbeeld bestaat hoofdzakelijk uit piano en vocals. Met wat strijkers en minieme percussie eronder krijgen we hier een fijne ballad die halfweg opengebroken wordt tot een symfonische metaltrack in de stijl van Within Temptation en Nightwish.
“Realm Of Dreams” is een melodische en heel catchy song. De afwisseling tussen female en male vocals geven de song een extra tintje. “There’s No Time” heeft een gothisch kantje. Van het titelnummer en van “Fallen Angels In The Hell” staan nog twee instrumentale versies op dit album. Persoonlijk vind ik dit niet meteen een meerwaarde maar het geeft je wel een beter zicht op de prachtige orkestratie in de betreffende songs. Gelukkig zijn de andere tien songs van groot niveau.
‘For All Beyond’ is één van de uitschieters in hun genre. Genoeg eigenheid en sterke songs maken van dit debuut een prachtige plaat.
Mautiv is het éénmansproject van Steven Ribus. Hij maakt een blend van elektronische beats (gelukkig zijn het geen beats in het genre van Dimitri Vegas and Like Mike) en instrumenten zoals de marimba, vibrafoon en synths. Daardoor krijg je als luisteraar het gevoel dat je een droomwereld binnenstapt of dat je je in een wellness bevindt. Het klinkt dus wat etherisch en dromerig.
Op ‘Brighten’ schotelt hij ons negen nummers voor die soms vrij lang duren (“Burning Aspex” is zomaar eventjes 14 minuten lang), maar steeds langzaam en geduldig opgebouwd worden. Hij mengt de traditionele instrumenten mooi met de elektronica zodat het als één geheel klinkt. Luister maar eens naar “Epsilon”, waar een donker klinkende piano je in de electro leidt tot het één geheel wordt. Op “Liquid” verlaat hij een beetje de ingeslagen weg en gaat hij een beetje Jean Michel Jarre achterna. Dit is het meest swingende nummer van het album. “Somnambulist” doet mij dan wat in de verte aan Buscemi denken.
‘Brighten’ is een geweldig mooi album. Als je je ervoor open stelt dan neemt de muziek je mee ver weg van deze wereld. Eens terug in de wereld klinkt alles terug lawaaierig en druk.
Electronic/Ambient
Brighten
Mautiv
Je zou denken als je de naam leest en de muziek hoort dat we met een Brit of Amerikaan te maken hebben. Niets is minder waar, want de man heet eigenlijk Chris De Smet en is afkomstig uit Kapellen. Zijn artiestennaam ontstond toevallig toen hij terugkeerde uit London en men moeite had om zijn naam uit te spreken. Ze maakten er Chris D. Smith van en dat vond hij een goed idee om te gebruiken op zijn platen.
Met ‘Nuit Blanche’ is hij aan zijn derde release. Tijdens het beluisteren hoor ik vele invloeden vanuit de sixties en seventies. Ik denk dan aan Tom Petty, Beatles, Fogerty, Presley… Opener “The Union” bijvoorbeeld heeft een beetje naast “The Refugee” van Tom Petty gelegen. Het titelnummer bezit een warme slidegitaar dat kleur aan het nummertje geeft. “Long John Silver” is Beatles-vintage. Zo surft hij met elke song doorheen de muziekgeschiedenis. Het enige puntje van kritiek is dat het soms wat teveel opvalt waar hij de mosterd haalt. Langs de andere kant doet hij het met veel overtuiging en helemaal in de sfeer van de jaren ‘60 en ‘70. Hij produceerde en schreef het album zelf. Daarnaast speelde hij ook de bas, de gitaar en de drums in. Verder behoren cello, mandoline, piano en keys tot zijn instrumentaria.
We hadden al Admiral Freebee die grotendeels in de jaren ’70-sfeer muziek maakt. Chris D. Smith komt hem nu vergezellen met fijne en goed gemaakte muziek waarvan we hopen dat de volgende release nog iets meer samenhang en eigenheid zal vertonen. Maar niettemin een aangenaam plaatje.
Deze Zweedse dames zijn al een tijdje bezig. Sedert 2008 en met deze release zijn ze aan hun zesde album, mini-album of EP toe. Ook dit album hangt er wat tussen. Laten we het een mini-album noemen. Ze maken punkrock met meta invloeden. Zangeres Mimi Brander zingt met veel branie en wordt nu en dan ondersteund door de backings van de zusjes Moa en Noa Lenngren. De muziek klinkt dus als een kruising tussen punkrock en hardrock. Snel en snedig. Is het vernieuwend? Niet meteen. Is het origineel? Ook niet meteen. Is het onderhoudend? Ja, dat wel. Zit het goed in elkaar? Ja, dat ook wel. We krijgen dus zes degelijke songs die pit en melodie bevatten. De leadgitaar schudt nu en dan een metallijntje uit haar instrument. De ritmesectie speelt strak en heeft goed naar AC/DC geluisterd. De zang klinkt als die van een echte (hard)rockchick. Denk daarbij een beetje aan de stijl van Joan Jett, Doro…
Echt onvergetelijk is deze release niet. Maar dus gewoon degelijk. De overgave en inzet is er en misschien dat ze live wel het verschil kunnen maken. De nummers lijken mij wel leuk om live te brengen of te horen.
The Heard is een gloednieuwe rock/doomband uit Zweden. Nu ja, nieuw kun je deze band niet noemen. De leden van The Heard hebben al wat watertjes doorzwommen. The Head bestaat uit Crucified Barbara-gitariste Klara Force Rönnqvist Fors, bassiste Ida Evileye Stenbacka en drummer Nikki Wicked (a.k.a. Jannicke Lindström) in samenwerking met Deathstars-bassist Jonas Skinny Disco Kangur (leadgitaar) and performer, model en zanger Pepper Potemkin. Dat er op dit debuut van de band 'The Island' geen speld tussen te krijgen is? Het is dan ook niet zo verwonderlijk. Deze schijf kwam op de markt via Despotz Records. We legden ons oor even te luisteren.
Variatie, gecombineerd met technische perfectie. Waarbij de hoge dosis spelplezier niet uit het oog wordt verloren. Het is de rode draad op deze knappe plaat geworden. In een introductie over dit debuut lezen we het volgende: ''In the deep, dark waters of the Baltic Sea there is an island. A very peculiar island. At first glance it might seem beautiful and peaceful, idyllic even, but the island’s seductive powers are not all they seem." Het gaat dus inderdaad over een conceptalbum over een onbekend eiland dat zijn geheimen prijsgeeft, maar heel subtiel wel blijft hangen binnen walmen van mysterie van een donkere soort.
Opener “The Island” is een heel aanstekelijke hardrocksong, met een knipoog naar de jaren '70. Meteen zet de band je op het verkeerde been, want de rest van de schijf bevat zoveel verschillende laagjes dat je eigenlijk geen muziekstijl kunt kleven op de muziek van The Heard. Bij “A Death Supreme” bevinden we ons plots in een doomsfeer, waarbij de vocale aankleding je kippenvel bezorgt en de muziek traag en dreigend aanvoelt als een klauw uit het donkere bos die je de keel dichtknijpt. Angst en vreugde zijn heel dicht met elkaar verbonden. We doorstaan wilde stormen met “Caller Of The Storm” of voelen een gemoedsrust over ons neerdalen, een teken van hoop en zonnetjes achter de donkere wolken? Zoals bij het lekker up tempo “Tower Of Silence”, waarbij wederom die heel kristalheldere, hoge stem ons kippenvelmomenten bezorgt. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op daaropvolgende songs als “Queen Scarlet”, “Sirens”, “Leaving The Island” en het prachtige sluitstuk “It”.
Eerlijk is eerlijk: het is daarbij niet zozeer één element binnen de band dat ons aanspreekt. Het feit dat iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt binnen The Heard zorgt ervoor dat hier een parel van een gevarieerde schijf wordt afgeleverd, die donker en licht perfect met elkaar verbindt. ‘Island’ was voor de band een ontsnapping uit de realiteit, door het creëren van een eigen eiland waar het ondanks die duisternis goed vertoeven is, lezen we eveneens in diezelfde voornoemde introductie. De band slaagt erin datzelfde gevoel over te brengen naar de aanhoorder.
'Island' is een gevarieerd debuut geworden, boordevol tempowisselingen, duisternis en lichtpuntjes. Waardoor je prompt, met de ogen gesloten vertoeft op uw eigen onbewoond Eiland. Dat gevoel op die bijzondere plek tot rust te komen, ook al voel je dreigend gevaar uit de verte komen doet dan ook eerder deugd dan dat het je angst inboezemt.
Tracklist: The Island 04:38; A Death Supreme 05:03; Tower Of Silence 04:38; Caller Of The Storms 02:30; Revenge Song 04:31; Queen Scarlet 05:46; Sirens 05:52; Leaving The Island 04:41; Crystal Lake 05:09; It 04:08
Sad Sad Sad is een vrij nieuw project rond artiesten die al de nodige watertjes hebben doorzwommen. Niné Cipoletti kennen jullie misschien als vocalist bij Krakow, een band die medio 1998 hoge ogen gooide. Deze band heeft zijn stempel gedrukt op het slowcoregebeuren in binnen en buitenland. Gert Cool (bas) en Wim Smets (gitaar) deden eveneens de nodige ervaring op bij Krakow. Sad Sad Sad ontstond in 2016 en werd later aangevuld met drummer Bert Hornikx. Sad Sad Sad brengt nu zijn debuut op de markt via FONS records en blijkt zijn naam trouwens niet te hebben gestolen. Hoewel dat verdriet eerder uitmondt in een warm deken tegen koude winterdagen, dan je doet belanden in depressieve toestanden.
In songs als “You & I” en “You Know I Love You” voelen we tranen opwellen, dankzij die kristalheldere vocale aankleding die je prompt doet zweven naar andere oorden. En dan zijn we vertrokken voor een toch wel donkere trip, doorheen weemoedigheid en melancholie. Echter zien we telkens die zon piepen achter de donkere wolken van het leven. Zelfs bij songs met veelzeggende titels als “Broken Lovers”, “Gone Forever” en”Storm” voelt het dus niet aan dat er geen hoop meer is in je leven. Ergens doet de pijn vooral een gemoedsrust neerdalen in je hart, en hopen op betere tijden. Sad Sad Sad kiest bovendien bewust voor een sound waarmee een ruim publiek kan worden aangesproken. De toegankelijkheid van deze plaat is immens groot.
Echter wordt er angstvallig op toegezien dat de best breekbare songs niet al te klef gaan klinken. Net door de intensieve duistere walmen die je voelt neerdalen over “In The Dark”, “Let Us Love” en afsluiter “Bird Can’t Fly” schippert Sad Sad Sad voortdurend tussen dat ruim publiek aanspreken, maar de aanhoorder die houdt van intensieve dreampop ook over de streep trekken.
We zijn er ons van bewust dat deze muziek nog het best zal floreren in kleine clubs waar die breekbare muziek het best tot zijn recht komt. Maar waarom zou een festivalweide als Pukkelpop ook niet in zwijm kunnen vallen voor zoveel innerlijke schoonheid, waar pijn en verdriet hand in hand gaan met vreugde en gemoedsrust.
Sad Sad Sad vult de leegte die Krakow heeft achtergelaten met een knap debuut vol dreampop en indiefolk. Net op tijd voor deze donkere dagen, want elke song voelt aan als een donker deken tegen koude winternachten. Dat is uiteraard de verdienste van indrukwekkende muzikanten in de band die je als het ware betoveren. Maar het is de wonderbaarlijke stem van Niné die je telkens bedwelmt, tot tranen brengt en de ultieme doodsteek toedient. Allemaal binnen een breekbare, melancholische omkadering waarbij harten worden geraakt, zonder dat hart te verbrijzelen dus. Maar eerder door een al even donkere gemoedsrust te doen neerdalen.
Tracklist: You & I 03:08; You Know I Love You 03:19; Broken Lovers 03:43; Gone Forever 03:44; In The Dark 02:46; We're Done Here 03:39; Let Us Love 04:22; Storm 07:24; Bird Can't Fly 03:17
Britpop is een genre dat vooral in de jaren '90 hoge ogen gooide. De twee belangrijkste vaandeldragers waren Blur en Oasis. Maar ook Suede, The Verve en Manic Street Preachers droegen bij tot de populariteit van deze strekking medio 1990 tot 1996. Vandaag proberen verschillende bands in de voetsporen van die grote bands te treden, met wisselend succes. Lucid Dream is zo een Britpop-/alternatieve rockband uit Tielt die eveneens een poging waagt en daar met brio in slaagt. "Lucid Dream tast een donkere en dromerige kant af van de alternatieve Britrock." staat te lezen in de biografie op de vi.be-pagina van de band. Lucid Dream bracht een EP op de markt: 'Breakout'. De band zet hiermee zijn stempel op Britpop en het alternatieve rockgebeuren.
Dat Wout Debacker (gitaar, toetsen, stem), Lander Stevens (gitaar), Jonas Hoflack (bas) en Tess Debacker (drum) één voor één top muzikanten zijn, daar bestaat niet de minste twijfel over. Dat bewijzen de gestroomlijnde gitaar- en drumlijnen die aan je ribben blijven kleven al bij “For A Girl”. Een song die al direct gevoelige snaren raakt, op een meeslepende en weemoedige wijze. De kristalheldere stem van Wouter kan gezien worden als een extra kers op de taart, waardoor je naar andere atmosferen lijkt te zweven.
Songs als “Breakout”, “Should I Be?”, “For A Girl” en “In My Blood” blijken bovendien heel toegankelijk te zijn, zonder al te klef te gaan klinken. Die weemoedige tot melancholische walmen die je hoort waaien doorheen de gehele plaat raken een gevoelige snaar, maar door de nogal vrij donkere omkadering kan ook de alternatieve muziekliefhebber worden aangesproken.
Met andere woorden, met deze EP wordt een heel ruim publiek over de streep getrokken, net door dat schipperen tussen beide uitersten. Luister maar naar heel aanstekelijke songs als “Troubled Mind” of “Losing Sleep”. Maar hoor vooral hoe die songs zodanig zijn opgebouwd dat duisternis en licht in elkaar vloeien alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Lucid Dream brengt met 'Breakout' een EP uit boordevol aanstekelijke, dansbare songs omgeven door walmen van melancholie waardoor je eveneens een traan wegpinkt. De leden van deze band bespelen hun instrumenten als tovenaars, maar het is de weemoedige en heldere stem van Wouter die ons die ultieme krop in de keel bezorgt, als perfecte kers op de taart laat ons maar zeggen.
Deze EP straalt duisternis uit, maar baadt eveneens in het licht van hoop. Daardoor kan deze band een ruim publiek aanspreken van liefhebbers van aanstekelijke Britpop tot de alternatieve rockliefhebber die houdt van de weemoedige en melancholische kant van de zaak. Een aanrader van formaat dus voor de Britpopfan die verder kijkt dan zijn neus lang is.
Tracklist: Breakout 02:27; Should I Be 05:38; For A Girl 05:01; Troubled Mind 03:12; In My Blood 04:56; Every Other Day I'm Fine 02:20; Losing Sleep 03:37
KNA LHART bestaat uit Jeroen van Den Vriese, bekend van vele metalprojecten waaronder Bliksem. Samen met Ineke een multi-instrumentaliste vormt hij dus KNA LHART . Zij heeft een wonderbaarlijke stem die heel goed past bij Jeroen en speelt keyboard, trompet en synth & drum programmering. Twee virtuozen, zowel vocaal als instrumentaal, die al even perfect worden aangevuld door Gunther die de drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt. Toen we de band zagen optreden op Catacombfest in Wilrijk schreven we daarover: ''KNA LHART heeft duidelijk het rockhart op de juiste plaats en straalt behalve perfectie een dosis spelplezier uit waardoor we niet alleen tot rust komen na al die mokerslagen, maar eveneens ons rockhart diep wordt geraakt. Een betere kers op de taart en afsluiter van deze meer dan geslaagde dag en avond konden we ons niet dromen.'' Voor ons reden genoeg om die band eens wat beter te leren kennen. Naderhand vernamen we dat KNA LHART een demo heeft uitgebracht.
"Match up a jazz/pop singer and a metal guitarist, give them recording equipment, synths and other gear. Wait and listen what they deliver…" staat te lezen op de vi.be pagina van de band. Met andere woorden wat gebeurt er als je elektronische muziek verbindt met gitaar-virtuositeit? Dat hoor je al bij songs als “Almost Not Sharing”. Een kruisbestuiving die toch vrij uniek kan genoemd worden en waar twee heel aparter werelden elkaar vinden alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het voordeel is dat hiermee een ruim publiek kan worden aangesproken.
De metal komt terug in de gitaarinbreng van Jeroen die zijn enorm indrukwekkende talent compleet in de weegschaal gooit, waarna sprankelende synthesizergeluiden je doen zweven doorheen de kamer. Voortdurend vullen de artiesten elkaar zodanig perfect aan dat deze perfectie zelfs wordt overschreden. Luister maar naar het aanstekelijke “The Blood” tot “Holy Synth”. Het lijkt wel alsof metal en synthpop, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, elkaar letterlijk de hand reiken.
Een demo is doorgaans een visitekaartje. Hieruit blijkt vooral dat het nog alle kanten uit kan gaan met KNALHART. De band slaat aan het improviseren en experimenteren tot in het oneindige met zowel jazz, synthpop als metal. Maar vooral wordt dus letterlijk geknald vanuit het hart. De bandnaam is dan ook heel goed gekozen. En dat allemaal door middel van riffs die kleven aan de ribben te combineren met lekker verschroeiende beats. De vocale inbreng is een extra kers op de taart die we wel kunnen smaken.
Tracklist: Almost Not Sharing; The Blood; Holy Synth; MK DOS; Must Be Beautiful
Tot in den treuren toe gaan we het blijven herhalen: punk is niet dood, het is geëvolueerd. Dat bewezen al meerdere punkbands in het verleden en dat zullen er in de toekomst ook doen. Neem daarvoor vooral eens een kijkje in wat leeft in het undergroundgebeuren, zowel in het buitenland als in eigen land. Neem nu Diss Guy. Deze band ontstond in 2015 en heeft ons live al kunnen overtuigen van zijn kunnen. Op de CD-voorstelling van CLCKWS, een andere veelbelovende punkband die ons land rijk is, zagen we Diss Guy ook aan het werk en schreven daarover: ''Prompt gaan al die heilige huisjes naar beneden en ontstaat ook in ons hoofd een razende wervelstorm die we al lang niet meer hadden gevoeld. Het buitengewone aan deze band, deze muzikanten spelen eveneens op technisch hoog niveau. Alsof ze al meer dan twintig jaar samen spelen.''
Diss Guy bracht een album uit, 'Self'. Dat staat boordevol snelle punksongs die door je strot worden geramd tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Het album lijkt op een speedboot die in een razend tempo over het wilde water vliegt. Dat daardoor alles dezelfde lijn uitgaat, stoort totaal niet. Hoewel de band niet is te vergelijken met Ramones - het gaat meer de weg van bands als Black Flag en dergelijke uit - voelt deze schijf net door dat tempo aan als vele bollen energie die in je gezicht als vuurwerk uiteen spatten. Mokerslag na uppercut krijg je te verwerken. Tot geen spaander geheel blijft van je hersenpan. Het soort punk waardoor ook wij ooit fan zijn geworden van het genre trouwens, schotelt de band ons hier voor. Na “Intro” en “Can't Feel My Face” is er dan ook geen houden meer aan. Diss Guy zet alle registers open en stopt pas als alles plat is gewalst.
Niet teveel woorden aan vuil maken en de volgende mokerslag uitdelen in de vorm van “Fuck No”, “Burning Kross”, “Self”, “Final Seconds” en “Timtation”. Dat verschroeiende tempo blijft Diss guy aanhouden tot het einde met “F.U.K.”, een song van twee minuten en een kwart kort. Kort en bonding zijn de heren dus zeker. Met een duurtijd van gemiddeld één tot twee minuten vliegen de songs in een razend snel tempo over ons hoofd heen. Voor je het weet is alles voorbij, maar voel je de neiging die trip nog eens mee te maken. En nog eens. Tot in het oneindige.
Niets wordt aan het toeval overgelaten. Diss Guy bewandelt typische punkwegen zoals dat moet zijn in deze muziekstijl. De aanhoorder bij het nekvel grijpen, stevig door elkaar schudden en als een losgeslagen bulldozer over de hoofden heen denderen. Geen fratsen en/of teveel overdreven show verkopen. Gewoon in een verschroeiend snel tempo alles plat walsen, tot geen spaander van de woonkamer geheel blijft. Tot je letterlijk zelf de aandrang voelt opkomen die heilige huisjes één voor één omver te gaan stampen. Waardoor de band compleet in zijn missie is geslaagd: hun opgekropte frustratie en woede overbrengen naar de luisteraar.
Tracklist: Intro; Can’t Feel My Face; Cut Loose, Fuck No; Burning Kross; Self; Not Desired; Not My Problem; Final Seconds; Timtation; New Beginning; F.U.K.
The Picturebooks zijn een Duits rockduo met een grote liefde voor de USA. Dat kan je al horen op hun vorige albums. Hun liveshows zijn doorgaans minder gepolijst en het is pas live dat je ziet en voelt waar dat oer-drum-geluid vandaan komt. Philipp Mirtschink geselt zijn drumstel niet enkel met drumstokken maar ook met kettingen of met zijn blote handen.
In maart brengt het Duitse duo het album ‘The Hands Of Time’ uit bij het relatief grote label Century Media en het lijkt erop dat ze “Howling Wolf” als vooruitgestuurde single gekozen hebben omdat het een vlot toegankelijk nummer is. Heel wat toegankelijker alvast dan hun oudere werk.
“Howling Wolf” lijkt niet meteen een ode aan de bijna gelijknamige blueslegende, maar er zit wel een scheut blues en americana in, net als een knap refrein dat lang blijft hangen. De heel primaire drums van Mirtschink zijn uit de duizend herkenbaar. Bij deze single hoort een video met bikers die op Harley’s door een verlaten woestijnlandschap rijden. Cliché, maar we houden er rekening mee dat het Duitse duo zelf ook choppers in elkaar knutselt als de band niet op tournee is. Dan mag het.
De muziek van het Franse Orion Dust omschrijven is niet zo moeilijk maar je hebt een heleboel dingen die in hun muziek verweven zit die je kan opsommen. Hun muziek heeft een progressief kantje, vooral in de opbouw van de nummers. Daarnaast heeft die ook een folk en jaren ‘70 sfeertje. Ze klinken dus niet zoals de meeste hedendaagse progressieve rock- en metalacts. We waren al onder de indruk van hun debuut ‘Duality’ en hun opvolger gaat verder waar de eerste plaat eindigde. Maar voor ‘Legacy’ hebben ze wel gekozen om die in een organischer en warmer klinkend jasje te steken. Dit past uitstekend bij de teksten van zangeres Cecile Kaszowski. De teksten staan vol met verhalen over mythes en andere geheimzinnig zaken. De muziek ondersteunt dit ook mooi via de akoestische gitaren, orgels etc...
Verder moeten we terug zeggen dat Cecile hier indrukwekkende vocals tentoonspreidt. Wat een stem heeft ze toch. “Norroway Song” begint met een soort sjamaan die je in trance moet laten komen. Hetgeen Cecile daarna laat horen, met de nodige ritmeversnellingen, is heel verslavend. Op “Unrising Sun” beginnen ze terug met een uitgestrekte intro. Ditmaal is het een synth die samen met de percussie voor de inkleuring zorgen. Het gitaartje dat langskomt, maakt het geheel af. De spoken words geven het tevens een mysterieus tintje. Ook “The Awakening” is ongeveer op dezelfde manier opgebouwd. Op “Mireio” verlaten ze een beetje het gevolgde pad en hier doet de ritmesectie heel mooie dingen. Dit klinkt heel hedendaags. Er staan zeven songs op en een korte prelude. Samen is dit goed voor meer dan 50 minuten luisterplezier.
‘Legacy’ is het tweede album van Orion Dust en is terug een schot in de roos. Deze band verdient het om ook hier bekendheid te genieten. Fantastisch album!
Nederlands 
Français 
