D.O.A., de legendarische punkband uit Canada die eigenhandig het genre hardcore uitgevonden heeft, heeft een nieuw album uit voor hun veertigste verjaardag. ‘Fight Back’ is een stevige brok punkrock geworden. De leeftijd heeft weinig vat op zanger/gitarist Joe ‘Shithead’ Keithley.

Deze punkrockers stammen nog uit de periode dat punk per definitie politiek geladen was en op dit album nemen de Canadezen vooral de Verenigde Staten en hun president op de korrel. De lyrics van openingstrack “You Need An Ass Kickin’ Right Now”, “Killer Cops”, “The Cops Are Coming” en “Just Got Back From The USA” laten weinig aan de verbeelding over. De intro van “Time To Fight Back” had van hun generatiegenoot TV Smith kunnen zijn, al zou die misschien niet zo direct zijn en meer beeldspraak gebruiken.

Evengoed staan er een paar vullers op deze ‘Fight Back’, zoals “We Wont Drink This Piss” (over light-bier) en “The Last Beer”. Leuk, maar ze halen de angel uit de politieke agressie van het album als geheel. Die twee hadden ze beter cadeau gedaan aan de Cosmic Psychos.

“You Can’t Stop Me” (over Reggie Dunlop, een personage uit de ijshockeyfilm Slap Shot), “State Control” en “Gonna Set You Straight” laten de jonge generatie punkrockers horen hoe het moet: snel en snedig, een meebrulbaar refrein, een onderwerp dat ertoe doet en toch catchy. Het is soms wat rommelig en qua productie stelt dit allemaal niet veel voor, maar zo doen ze het bij D.O.A. al veertig jaar.

De verrassingen zitten helemaal op het einde van het album met een cover van Bob Dylan’s “Wanted Man” en het dan toch eens heel raak geproducete “World’s Been Turned Upside Down”, waarop D.O.A. een beetje klinkt als de venijnigste versie van New Model Army.

‘Fight Back’ maakt duidelijk dat D.O.A. nog lang niet uitgezongen is. Punk is niet dood, maar heeft al eens een middagslaapje nodig.

Sedert een zevental jaren zijn deze Australiërs (Perth) bezig en ze zijn reeds vrij actief geweest. Dit is, naast enkele eEP’s, hun derde of vierde album dat ze loslaten op de wereld. Het hangt er een beetje vanaf van wanneer je iets een plaat of een EP noemt. En het moet gezegd worden dat ze voor dit album gezocht hebben naar een verdere evolutie in hun muziek. Wat natuurlijk voor de meeste muzikanten het doel is: je muziek en jezelf als artiest ontwikkelen en verder evolueren. Dat is bij dit viertal zeker het geval.
Als we ‘No Thether’ vergelijken met hun debuut ‘Deaden The Fields’ (2011) dan merken we dat toen nog ruimte was in de songs alsook ruimte voor spielerlei en arty invloeden zoals jazz, pianogeklater etc… Je kreeg de indruk dat ze eens wilden tonen wat ze konden.
Op hun nieuwste album heeft dit plaats gemaakt voor een sound waar alles voller, urgenter en matuurder klinkt. Er komt ook nog nu en dan piano en jazz elementen voorbij maar die zijn meer onderdeel van de totale sound en minder als een arty-farty gegeven.
Maar vooral zijn ze nu meer gebruik gaan maken van drone sounds in hun songs, terugkerende riffs die wat aan doom doen denken en nog een aantal elementen. Bijwijlen is het allemaal nogal duister zoals op “Cavern Ritual”. Het goede is dat ze toch weten te boeien en dat de songs veel details bevatten die je na meerdere beluisteringen blijft ontdekken. “Signal Erosion” begint iets opgewekter en met een hoger tempo waarin de sfeer bepaalt wordt door etherische gitaarklanken (of synthsounds die zo klinken) en fijne baspartijen. Op “Inner Dissonance” komt geritsel en gekraak voorbij met daarop een heerlijke piano en experimentele percussie.
Zo krijgen we zeven verschillende songs die de ene keer meer dan tien minuten lang zijn en de andere keer dan weer maar drie minuten duren.
‘No Tether’ is een volwassen plaat met een indrukwekkend geluid van een band in evolutie. Een zoektocht vastgelegd op plaat. Een nieuw ijkpunt in hun muzikale bestaan.

‘Czech Up Vol. 2’ opent met fuzzed-out spacerock op de track “Blaznivej Kiki” van Olympic die gaandeweg vervelt tot een sixties hippietrack. Muzikaal leunt deze openingstrack bijzonder sterk aan bij wat er toen in de VS gebeurde, met dat orgelgeluid dat dat tijdsvak zo typeert. En dat is dan weer tekenend voor de muziek van die periode in het toenmalige Oostblokland Tsjechoslowakije.

Na de Tweede Wereldoorlog was Tsjechoslowakije het meest Westers-georiënteerde land van het Oostblok. Er was persvrijheid, er werden stappen gezet om de vrijemarkteconomie opnieuw in te voeren, de artiesten hadden vrij spel en er was vrijheid van meningsuiting. Cultureel werd er eerder aansluiting gezocht met de andere kant van het IJzeren Gordijn dan met de Russischgezinde landen. Toch tot 1968. Toen vielen de Russen en enkele bondgenoten het land binnen en werden  alle vrijheden ingeruild voor harde repressie.

Het verzamelalbum ‘Czech Up’, het tweede reeds in de rij, verzamelt de pop- en rockmuziek uit die periode, zowel van voor als van tijdens de repressie. En dan zie je dat ook na de inval van de Russen de Tsjechoslowaken nog lang vasthielden aan hun band met het Westen. Ze omarmden o.m. freejazz, soul, bigband-disco en progrock, coverden ze Amerikaanse hits en maakten ze eigen popmuziek die op hetzelfde niveau stond als die in West-Europa.

De Sam & Dave-cover “Hold On, I’m Coming” van de Framous Five baadt in de typisch Amerikaanse soul-vibe. Je hoort op deze verzamelaar voorts nog een Tsjechische vertaling van “Piece Of My Heart” van Janis Joplin (“Padni na kolena” door Eva Pilarova). “Nocni moditba” van Apollobeat twijfelt tussen Songfestival-ambities en psychedelica-pop. “We’d Be Happy” van de Beatings had zo van een Belgische band in de sixties (Pebbles, Cousins, Wallace Collection …) kunnen zijn en heeft een orgelsound dat je ook bij The Doors terugvindt.  Ook “Snakes” van The Blue Effect had net zo goed in België of Nederland opgenomen kunnen zijn. Je hoort ook vaak vage hints naar pakweg Shocking Blue (Vulkan met “It’s Always Ever The Same”) en The Blue Diamonds, maar de Amerikaanse invloeden zijn toch sterker.

Het mag best jammer genoemd worden dat geen van deze Tsjechoslowaakse bands tot bij ons geraakt is, want er waren er zeker bij die zeker hitpotentieel hadden. “Bils Ma Boy” van Valerie Cizmarova had zo op de soundtrack van de eerste James Bond-films kunnen staan. We kunnen vandaag ook alleen maar respect hebben voor een generatie muzikanten die zich niet lieten muilkorven door de politiek.

Na 1968 werd rock verboden en jazz werd pas opnieuw toegelaten vanaf de jaren ’90. Heel wat bands speelden in de underground-scene. Concerten werden vaak stilgelegd door de politie, instrumenten werden in beslag genomen en bandleden riskeerden opgepakt te worden. Labels als Supraphon bleven evenwel constant materiaal opnemen en uitbrengen. ‘Czech Up’ is samengesteld uit het archief van dat label.

Niet als heeft de tand des tijds met evenveel verve doorstaan, maar dat geeft net wat extra charme aan dit verzamelalbum. Je hebt pas een volledig beeld als je ook enkele halve missers laat horen. Was de huidige Tsjechische of Slowaakse rockscene maar net zo interessant als die van die periode.

Sinds het verschijnen van het debuut ‘Evil Unleashed’ (2006) heeft Angelus Apatrida zowel op als naast het podium zijn stempel gedrukt op het typische 'Bay Area Thrash metal' gebeuren. Anno 2018 is daar niet veel aan veranderd. Via Century Media Records bracht Angelus Apatrida wederom een nieuwe parel van een thrash metal uit, die wellicht niets of weinig toevoegt aan het gedoodverfde concept. Maar de band staat nog steeds op een eenzame hoogte zijn ding te doen, er valt vanaf begin tot einde geen speld tussen te krijgen.
Dat blijkt al vanaf die eerste song “Sharpen The Guillotine”. Direct de aanhoorder bij de strot grijpen, en doorgaan tot de luisteraar compleet murw is geslagen. Dat was in 2006 de reden waarom we vielen voor dat knallende debuut. Dat is nog steeds het geval. Angelus Apatrida legt de lat zowel instrumentaal als vocaal telkens opnieuw torenhoog. De perfectie wordt dan ook voortdurend overschreden.
Zijn het de vlijmscherpe, strakke gitaarlijnen van Guillermo en David Álvarez of de verschroeiende harde drum salvo's van Víctor Valera. Tot de bulderende vocale aankleding, waarbij Guillermo Izquierdo je letterlijk een spiegel voorhoudt, en de agressie voortdurend als een mokerslag in het gezicht terecht komt. Deze band bezorgt je bij elke song opnieuw die ultieme adrenalinestoot na de andere.
Ook bij daarop volgende kleppers als “Ministry of God”, “The Hum”, “Downfall of the Nation”, telkens grijpt Angelus Apatrida je letterlijk bij het nekvel en gaat als een bulldozer in de menigte. Tot alles plat is gereden, en geen spaander van je hersenpan overblijft. Doorgaans zouden we het feit dat een band steeds diezelfde truc boven haalt , zien als een minpunt. Angelus Apatrida komt hier echter gewoon mee weg. Omdat ze ook nu weer een kwalitatief ijzersterke schijf naar voor brengen die aanvoelt als een mokerslag in het gezicht. Van begin tot einde.
Besluit: Dat de band dat anno 2018 nog steeds op zo een eenzaam hoog niveau, eigenzinnig zijn ding blijft doen en zich van niets of niemand iets aantrekt, daarvoor kunnen we enkel en alleen maar waardering opbrengen. Deze schijf is een zoveelste toevoeging aan een lange reeks uitzonderlijk sterke Thrash metal werk die de band in het verleden reeds uitbracht. En bewijst bovendien dat Angelus Apatrida na al die jaren nog steeds stevig in het zadel zit. Dit ondanks het feit dat de gedoodverfde opvolgers staan te kloppen op de deur. Ze zullen echter nog even hun buurt moeten afwachten.
Tracklist:
Sharpen The Guillotine 06:01  Betrayed 06:06 Ministry Of God 05:00  The Hum 04:26  Downfall Of The Nation 04:50 One Of Us 03:14 The Die Is Cast 05:24 Witching Hour 06:00 Farewell 06:25 Martyrs Of Chicago 05:00