Sludge metal, post-metal, instrumentale doom, atmosferische metal... het is niet zo evident om een naam te plakken op de muziek die we horen op ‘Icon’, de tweede schijf van de Italianen van Lento.
Het is ook niet iedereen gegeven om deze veertig chaotische minuten zomaar uit te zitten, een meer dan geoefend oor is namelijk vereist.
In tien relatief korte nummers horen we een dreigende combinatie van loeiharde riffs en rustige, atmosferische passages. De songs zijn overgoten met veel feedback, verschillende effecten en een hele hoop synths en dat zorgt voor een enorm dissonante en complexe lap muziek. Wie doorzet en dit plaatje diverse keren draait, hoort ondanks de vele zware riffs de verschillen en de originaliteit in de tien nummers.
Zo start opener “Then” nogal somber en ambient waarna de stevige drums de perfecte overgang maken voor volgende nummer “Hymn”. Die song start met een flinke portie doommetal waarna het tempo flink opgetrokken wordt om vervolgens terug in een dreigende, rustige atmosfeer te eindigen.
Andere tracks zijn dan weer directer en meer metalgetint zoals “Limb” en “Still”. Dan is er ook nog het opvallend rustige slotnummer “Admission”, een soort outro van zes minuten dat klinkt als één langgerekte droom.
Het is duidelijk dat Lento hard gesleuteld heeft aan dit plaatje dat trouwens gratis te downloaden is op www.denovali.com/lento/ .
Wie houdt van bands als Amen Ra, Pelican, Knut, Cult Of Luna of zelfs God Speed You Black Emperor moet zeker es naar ‘Icon’ luisteren en dan vooral volhouden, het loont zeker de moeite.
The Pattern Theory ontstonden zo'n dikke 4 jaar geleden in thuishaven Leeds, maar ondertussen is deze groep door het vele toeren (en de nodige personeelswisselingen) getransformeerd tot een Berlijnse groep.
Het bleef wel zeer lang wachten op het debuutalbum wat men mooi wist te omzeilen door te stellen dat de groepsleden nu eenmaal te veel ideeën hadden. Het is maar hoe je het weet te verpakken maar toch slaagden The Pattern Theory erin om met een mooi evenwichtig post-rockalbum voor de dag te komen.
Al gauw blijkt het geen toeval te zijn dat deze mensen in Duitsland vertoeven want de invloeden van bands als To Rocco Rot of Kreidler haal je er zo uit. Acht instrumentale nummers die beheerst worden door Tortoise-achtige gitaartjes met talrijke xylofoontjes op de achtergrond. We hebben het inderdaad al eerder gehoord, maar het blijft wel mooi.
Ooit was “Gypsy Blood” een prachtig nummer van het ondertussen vergeten Doll by Doll, maar misschien zal het in de toekomst wel geassocieerd worden met een groep uit Chicago die met ‘Cold in the guestway’ een meer dan fijn debuut weet af te leveren.
Een album dat trouwens uitgebracht werd op Sargent House en wie enigzins vertrouwd is met het indiewereldje, zal wel weten dat dit een label is dat garant staat voor kwaliteit.
Twaalf nummers lang word je ondergedompeld in een shoegaze lo-fi sfeer waarbij alles lekker vuil klinkt. De gitaren staan afgesteld naar heerlijke The Jesus & Mary Chain-normen ten tijde van ‘Psychocandy’ terwijl er een broeierig My Bloody Valentie-sfeertje rondom de composities hangt.
Wie hier een kant en klaar indieplaatje verwacht, zal meer dan bedrogen uitkomen want hoe rammeliger het klinkt des te beter, ook al houden deze heren uit Chicago ook wel van een pittige melodie.
Een plaat die waarschijnlijk de wereld niet zal doen veranderen maar in het rijtje van The Soft Moon en andere Rayographs-achtige dingen, zouden we zeggen : u bent wellekome!
Ondertussen bestaat het Franse collectief Collection D’Arnell-Andrea reeds zo’n twintig jaar en is deze ‘Vernes-Monde’ hun negende cd geworden.
Gedurende deze jaren konden oprichters Christophe d’Arnell en Chloé Saint-Liphard op een ruime aanhang rekenen waarbij hun neoklassieke klanken vooral succes hadden in gothicmiddens. Dit viel vooral te verklaren door de vaak sombere en melancholische geluiden die deze groep uit Orléans wist te brengen en natuurlijk ook door hun verwantschappen met andere darkwave-acts als Opera Multi Steel.
Nadat op vorige platen werd geëxperimenteerd met een geluid waarin gothgitaren de bovenhand haalden is deze ‘Vernes-Monde’ eerder een terugkeer naar hun vroeger geluid en voor wie daar met vertrouwd is, weet meteen ook dat je dit in de cdkast mag gaan klasseren naast Dead Can Dance.
Prachtrelease dus!
Duff McKagan moet in het rock-n-roll-wereldje een echte ‘survivor’ zijn… dat lijkt ons toch de enige, juiste conclusie als je ziet welke rij verslaafden z’n muzikale pad kruisten. Hij was het laatste originele lid die het zinkende schip van Axl Rose en Guns N’Roses verliet. Verder speelde hij in Velvet Revolver samen met Scott Weiland, een graag geziene gast in tal van ontwenningsklinieken. Tenslotte was hij in 2010 eventjes actief in Jane’s Addiction, de band van veelbesproken figuren als Navarro en Pery…
De man heeft in ieder geval nog altijd iets te zeggen en hij doet dat met z’n eigen Loaded-band. Na eerder werk in 2001 en 2009 is deze ‘The Taking’ het derde full-album.
Gelieve niet te vergelijken met Velvet Revolver of Guns N’ Roses, niet alleen is Duff McKagan’s kwalitatief iets minder maar ook muzikaal zeer sterk verschillend.
Duff McKagan en zijn band maken muziek die je zo in de jaren negentig zou kunnen situeren en in het verlengde ligt van groepen als Smashing Pumpkins, Foo Fighters, Alice In Chains en The Stooges.
We horen invloeden uit de punkrock (vooral dan in de zeer herkenbare stem van Duff), grunge, stoner en alternative rock. De ene keer komt de band vrij complexloos uit de hoek, de andere keer doet ze dat vrij agressief en met het nodige pit. Heel wat songs klinken zeer radiovriendelijk en dat geldt met name voor “We Win”, “Indian Summer” en “King Of The World”. De meeste nummers hebben slechts 1 of 2 luisterbeurten nodig en blijven meteen hangen in je geheugen.
Kortom, Duff McKagan maakte met ‘The Taking’ een verdomd lekker plaatje waarmee hij meer dan zomaar uit de schaduw van z’n vorige bands treedt!
Niemand die het ooit zou verwachten maar de blonde stoot van Transvision Vamp, Wendy James, is weer helemaal terug De grote hamvraag blijft weliswaar wie er anno 2011 nog op deze dame zit op te wachten.
Zoals vroeger het geval was, zinspeelt Wendy terug op de factor ‘uitdaging’ want in tijden dat de heren van de volksgezondheid er alles proberen aan te doen om de bevolking van de kankerstok af te houden, zit Wendy ongestoord op de hoes haar sigaretje paffen.
Dus jawel heren, ook al verkochten de laatste wapenfeiten van Transvision Vamp voor geen meter, blijft ze nog steeds een rockchick eerste klas.
Muzikaal vertaald zich dat in een cd die ergens het midden houdt tussen een verloren 80's plaat en een mindere versie van pakweg Nancy Sinatra. Zo is "One evening in a small cafe" zowaar in het Frans gezongen en lijkt het erop of ze een beschermelinge van wijlen Gainsbourg geworden is.
Of ze het nu allemaal meent of dat het niet meer is dan wat pose is om in het kielzog van andere 80’s sterren nog een graantje mee te pikken van het tanend succes, wie zal het zeggen?
‘I came here to blow minds’ is een aangename plaat met een gezicht die we maar al te graag terug zien, maar of we er onze slaap gaan voor laten?
Indie pop uit Oostenrijk, ‘t is eens iets anders … Francis International Airport is met deze ‘In the woods’ al aan zijn tweede album toe. Het eerste is aan ons -en ongetwijfeld ook aan u- volledig voorbijgegaan, doch dat ligt gewoon aan het feit dat het plaatje nooit tot aan onze geoefende oortjes is geraakt.
Op ‘In the woods’ haalt de band uit met vernuftige indie pop aanleunend tegen een aanvaardbare vorm van bombast. Fijne gitaartjes, prettige samenzang, luchtige strijkers en een frisse sound. U mag het raar vinden, maar wij denken zowel aan Pinback als aan Genesis (met Gabriel, geen Collins).
Hoewel de songs lekker in elkaar steken en voor aardige zijstapjes en omwentelingen zorgen, blijven ze toch niet echt hangen. Het is allemaal (te) netjes in laagjes op elkaar gestapeld, maar ergens ontbreekt de furie. Arcade Fire en Elbow zijn de grote voorbeelden die vooralsnog onbereikbaar zijn, Francis International Airport mankeert de passie die deze bands wel hebben.
Na beluistering hebben we niet het gevoel dat we onze tijd verspeeld hebben maar hebben we ook niet meteen de neiging om het plaatje onmiddellijk opnieuw op te zetten, met uitzondering misschien dan van een fijne song als “Solaris”.
Geen slecht ding dus, dit schijfje, maar iets meer uitspattingen waren wenselijk geweest. Om hiermee als Oostenrijkers internationaal door te breken is een nogal heel optimistische gedachte. Een mens weet maar nooit.
Sam Beam, de talentrijke Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, is een bezige bij hoor. Naast de ingetogen folkamericana liet hij op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ (2007) al een bredere, extraverte aanpak horen en ook de dubbelaar ‘Around the well’ van twee jaar terug, omvat een mooie compilatie van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Op die manier is de muzikale rit van ‘Kiss each other clean’ te begrijpen, want Beam is ondertussen uitgegroeid tot een popsmid, die varieert van ingenomen naar brede, frisse en luchtige variaties van pop, americana, folk, psychedelica en een vleugje afro. Hij blikt terug naar de ‘70s retrorock en valt op met talrijke composities als “Walking far from home”, “Me & Lazarus”, “Half moon”, “Rabbit will run”, sfeervolle americana naar de intens broeierige “Big burned hand” en de groots opgezette, prachtige afsluiter “Your fake name is good enough for me”, die maar liefst zeven minuten duurt. De intimiteit ontdek je tussenin, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door z’n warme, melancholische stem.
Deze interessante Amerikaanse singer/songwriter blijft niet per plaatse trappelen in zelfingenomenheid, maar zorgt voor een brede horizont en invloedssferen, rijk, avontuurlijk en toegankelijk. Hij kan achterom kijken naar artiesten als Sufjan Stevens en Midlake, en weet ons nog steeds te verbazen in z’n tienjarige carrière.
Uit Montréal, Canada zijn ze afkomstig, dit weird collectief Suuns die indierock moeiteloos mengt met krautrock …door dromerige, knisperende, trancegerichte en repeterende elektronicatunes, grommend (elektronisch) vernuft, verdwaalde, schurende gitaren en een zwevende, ijle soms onverstaanbare praatzang van Ben Schermie … Suuns, voor wie houdt van Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of het zoekt bij oudjes Spacemaen 3, Suicide en Kraftwerk.
Een spannend, broeierige, intrigerende sound, doeltreffend, dreigend en onheilspellend; de songs, twee tussendoortjes niet inbegrepen, zijn avontuurlijk én toegankelijk, maar ook een beetje spooky. De toegevoegde sax vormt in dit concept een meerwaarde en doet terecht een Lost Highway sfeertje oproepen.
We houden er wel van en ze zijn zeker een toegevoegde waarde … Te koesteren!
Het Hamburgse duo Eva en Philipp Millner hebben een sfeervol, dromerig, melancholisch debuut uit, een palet van een elektronische klankkleur, waarin trippop en etherische pop sluimert. Ze halen invloeden aan van landgenoten Notwist en Lali Puna, door o.m. de knisperende elektronica. Die Duitse elektronicascène roert best aangenaam in dezelfde stijl. De eerste drie songs, “Solace”, “Grab the sunset” en “Happy virus” vormen het cachet van de plaat. “Song for a sailor”, ergens middenin en “Let’s write the streets”, op het eind, klinken iets aanstekelijker en krachtiger dan de doorsnee ‘donkere’ droompop van het duo.
Een origineel, rauw, aanstekelijk gitaargeluid, aangevuld door een verbeten dreunende bas en een opzwepende, droge drum. Huppelende en frisse ritmes, die onstuimig, fel en intens klinken. Dat is de muziek van de Amerikaanse blonde Marnie Stern. Hier horen we invloeden van ‘90s iconen Pixies, Throwing Muses, het oude Polly Harvey, de Kim Deal projecten The Breeders / The Amps, Melt Banana en de dames van Sleater-Kinney.
Ze geeft een portie stevige, jachtige, dynamische en bruisende rock. Ze valt op door vingervlug tikkend gitaargejengel en haar schelle stem, die over de songs heen waait. Ze kan haar gitaar geselen en martelen. Tien songs ‘to the point’.
Het Kill Rock Stars label heeft een killrockende lady in huis, die op de meeslepende songs speldenprikken toedient en zorgt voor ferme explosies tussenin.
Een vijftal jaar terug verscheen een mooie compilatie van de twintigjarige carrière van deze grootmeesters binnen de industrial/rock. Ze waren samen met Swans en Einstürzende Neubauten de basis van de industrial, door hun elektronicasounds. Trouwens, zonder hen was er geen sprake van de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands.
Door de jaren bleef hun muzikaal recept wel uniek: dwarrelende elektronica, een strakke en opzwepende percussie en een dosis voorgeprogrammeerde metalgitaarloops, bepaald door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler. De songs hadden een dreigende, onheilspellende spanning, en er waren de slepende ritmes en verrassende wendingen.
In 2008 verbreden ze ietwat het gezichtsveld met een akoestische sound op ‘Knock on wood’, een geluid dat in vroegere nummers al eens doorsijpelde …
Op de nieuwe plaat hoor je de evenwichtsoefening, een dosis oud vertrouwde elektronica, industrial en een akoestische setting.
Ondanks het feit dat ze minder ruig, hard en experimenteel klinken, intrigeren ze in hun toegankelijk karakter; ze voeren met regelmaat het tempo op en behouden de aandacht in die nerveuze, broeierige sfeer en spanning, gedragen door de herkenbare stem van Treichler, o.m. op songs als “Blooming”, “No man’s land”, “Mister sunshine”, “Miles away” en “Once again”. “Tenter le grillage” is stevig en krachtig. Intussen kun je even wegdromen en genieten van enkele sfeervolle songs als “Two is tango” en “Introducing”.
Uitgeblust is de band zeker niet, integendeel ze gaan nog steeds creatief te werk en zorgen voor meeslepend materiaal. Jong zijn ze niet meer, maar de goden leven nog steeds …
Om eerlijk te zijn dachten we dat de Duitsers van Guano Apes er enkele jaren geleden de brui aan gaven. Blijkbaar besloten zangers Sandra, gitaristen Henning en Stefan en drummer Dennis op er in 2009 opnieuw een lap op te geven. Een lap erop geven, dat is althans wat de band in haar beginjaren (zo eind jaren negentig) deed en waardoor ze enorme successen kende met overbekende hits als “Lords of The Boards” en “Open Your Eyes”. Guano Apes stond toen voor een fijne cocktail van puntige rocksongs met wat metalinvloeden én met de ruige, schreeuwerige stem van frontvrouw Sandra. Je zou kunnen stellen dat het viertal toen de juiste band op het juiste moment was...
Nu is er na al die jaren het comeback-album ‘Bel Air’ en van alle fijne opmerkingen van hierboven is jammer genoeg geen sprake meer. Weg zijn de rauwe vocalen, de stevige riffs en het ruwe kantje van de band, in de plaats krijgen we veel poppy en melodieuze geluiden én ongevaarlijke, gepolijste vocalen. Zo krijgen we een twaalftal ‘popsongs’ waarvan enkele misschien wat airplay zullen krijgen maar waar wij toch niet warm van komen. Ipv de juiste band op het juiste moment, lijkt Guano Apes ons nu een volledig voorbijgestreefde muziekgroep.
Wie houdt van Avril Lavigne of Gwen Stefani kan dit plaatje misschien een kans geven, fans van het eerste Guano Apes-uur lopen best met een boogje rond ‘Bel Air’.
Dat Fat Mike een neus heeft voor muzikaal talent, is wel het minste dat je kunt zeggen van de eeuwig grappende frontman van NOFX. Nieuwste aanwinst van z’n Fat Wreck Chords zijn deze Cobra Skulls. Dit drietal uit het Amerikaanse Reno bestaat al sinds 2005, maakte twee full albums en tourde dat het een lieve lust was.
Om hun overstap naar het label van Fat Mike te vieren, brengen ze deze EP ‘Bring The War Home’ uit. We horen vier nieuwe vlammende punkrocksongs en 1 cover van het legendarische Bad Religion. Dit cd’tje duurt slechts 12 minuten maar het is meer dan genoeg om ons te overtuigen dat de Cobra Skulls verduiveld veel in hun mars hebben. Ze combineren ouderwetse melodieuze punkrock met een flinke scheut rockabilly en hanteren daarbij een lekker tempo. Opvallen doet ook de zeer fijne strot van zanger Devin Peralta (die Argentijnse roots heeft en op vorig werk regelmatig in het Spaans zong) die de sound van Cobra Skulls net dat extraatje meer geeft.
Deze EP doet ons reikhalzend uitkijken naar het eerste volwaardige album van dit drietal op Fat Wreck Chords!
Nederlands 
Français 
