The Crookes - Veelbelovend Brits bandje die melodieus toegankelijke, frisse, sprankelende en dromerige popsongs brengt in de beste Britse traditie, ergens tussen The Smiths, The Housemartins, The LA’s en Aztec Camzera.
We houden er wel van deze onthaastingsmuziek, die uiterst genietbaar, melig, sfeervol is en kan rocken. Ze zijn niet onweerstaanbaar hoor, maar het zijn gitaarliedjes pur sang, met een rinkelfactor. Drie minuten songs met een handvol singles “Godless girl”, “Bright young things”, “I remember moonlight” en “Bloodshot days”, die prima zijn; “Youth” en “City of lights” zijn moedig. Deze songs allemaal moeten de luisteraar over de streep krijgen en ervoor zorgen dat de band een doorbraak kan forceren. Lekker debuut dus!
De lente is volop in het land en dat zorgt er voor dat de doorsnee-burger een stuk opgewekter door het leven gaat… Extra fijn is het als je dat lentegevoel kan combineren met de complexloze, lekker rechttoe rechtaan muziek van een band als Panic! At The Disco... Deze jongens hebben nochtans een verschrikkelijke periode achter de rug want van het oorspronkelijke viertal verlieten Ryan Ross en Jon Walker de band en zo bleven alleen nog zanger Brendon Urie en drummer Spencer Smith over.
Ondanks deze halvering koos men ervoor een nieuw album te maken en daarbij terug te keren naar de succesformule van hun eerste plaat. Dit betekent in concreto snelle gitaarrock met een wat theatrale en dramatische ondertoon. De meeste songs op dit album werden dan nog eens flink aangekleed met diverse instrumenten (xylophonen, piano, synths, strijkers) en met een aantal kinderkoortjes.
Op ‘Vices & Virtues’ horen we in totaal tien fijne popsongs met zeer catchy refreinen die in een rotvaart passeren. De beste nummers zijn wat ons betreft opener en eerste single “The Ballad Of Mona Lisa” en het meezingbare “Let’s Kill Tonight’ dat een duidelijk gothic- en industrialrandje heeft. Of Panic! At The Disco met ‘Vices & Virtues’ het succes van hun eerste album gaan evenaren is twijfelachtig maar dat betekent niet dat dit geen fijn plaatje is dat perfect past bij de tijd van het jaar!
Defeater is een band die niet stilzit. In 2008 brachten ze hun eerste plaat ‘Travels’ uit, waarna eind 2009 het mini-album ‘Lost Ground’ volgde. Was hun eerste full cd een zeer gelaagde en stevige hardcoreplaat die zijn schoonheid pas na vele luisterbeurten helemaal prijsgaf, dan was ‘Lost Ground’ een stuk melodieuzer en iets toegankelijker. Het was meteen duidelijk dat de band met ‘Lost Ground’ goud in de handen had en het bracht Defeater dan ook geen windeieren. Het aantal fans steeg zienderogen en de sfeer op de eindeloze reeks shows in de States en Europa was overweldigend (check eens de ontelbare you tube-filmpjes gepost door de fans).
We zijn begin 2011 en daar is Defeater al opnieuw met een tweede full album ‘Empty Days, Sleepless Nights’. Veel bands zouden ongetwijfeld pogen een doorslagje te maken van ‘Lost Ground’ en een plaat te componeren waarvan ze denken dat de fans die verwachten . Dat is echter buiten Defeater gerekend want met dit derde album kiest het vijftal resoluut voor hun eigen koers!
Opvallend is dat de plaat eigenlijk uit twee delen bestaat: ‘Empty Days’ bevat 10 stevige (en je zou kunnen zeggen typische ) Defeater-songs, ‘Sleepless Nights’ is daarentegen een combinatie van vier akoestische (!) nummers .
Over het eerste deel van de plaat zijn wij alvast lyrisch! Opener “Warm Blood Rush” is een van de beste songs die Defeater al gemaakt heeft. Zanger Derek start met de woorden “Dear God, what have you done?” waarna de overstuurde gitaren en de roffelende drums hun verpletterende intrede maken en de toon zetten voor het eerste, waanzinnige deel van deze plaat. Daarna volgt “Dear Father”, het nummer dat misschien wel het meest in de stijl van ‘Lost Ground’ ligt. In deze song hoor je de bijzondere wisselwerking tussen enerzijds de emotionele stem van zanger Derek en de al even intense achtergrondvocalen van gitarist Jay! Het derde nummer “Waves Crash, Clouds Roll” houdt er onder aanvoering van topdrummer Andy een hels tempo op na waarna het wondermooie “Empty Glass” volgt. Cleane gitaren, machtig drumwerk, verschillende tempowisselingen, emotionele vocalen en indrukwekkende teksten: het is duidelijk dat Defeater een patent heeft op songs met deze ingrediënten...
Ook de andere nummers op het eerste deel van de plaat weten te bekoren: twee absolute uitschieters zijn nog “White Knuckles” (luister naar die gitaren van virtuoos Jay Maas) en het ongelooflijke “White Oak Doors”. Dit laatste nummer bevat een zeer repetitieve opbouw waarbij zang en stevige drums mekaar aanvankelijk afwisselen tot het moment dat de gitaren van Jay overnemen en zorgen voor een ongelooflijke finale...
Na ongeveer zes minuten horen we plots complete stilte en dat is niet toevallig... Net als ‘Lost Ground’ en ‘Travels’ is ook dit tekstueel een conceptalbum en symboliseert de plotse stilte op “White Oak Doors” het moment dat het hoofdpersonage zich voor een razende trein gooit...
Vervolgens is het tijd voor ‘Sleepless Nights’, vier akoestische songs in het verlengde van een band als Bright Eyes. Het is eigenlijk moeilijk te vatten dat dit allen Defeatersongs zijn die door dezelfde zanger ingezongen werden. Het was trouwens Derek Archambault die dit tweede deel van de plaat volledig componeerde! Wij gokken er in ieder geval op dat heel wat van z’n songs gretig gedownload zullen worden via iTunes.
Onze slotconclusie is dat we in 2011 nog geen beter album hebben gehoord dan ‘Empty Days, Sleepless Nights’ en het zal wel eens heel moeilijk kunnen worden om er nog eentje te vinden die beter is dan deze...
Geen mens die het ooit voor mogelijk hield maar in tijden dat alles digitaal lijkt te worden en op piepkleine mp3-spelers opgeslagen wordt, is er ook een muzikale stroming die besloot om terug de cassettes leven in te blazen.
Wie zich in de jaren '80 bezig hield met de underground moeten we wellicht niet overtuigen welke pareltjes destijds via tapelabels werden uitgebracht. Gevoed door nostalgie en de nodige anarchie brengen groepen terug tapes uit en Onderstroom Records is één van de labels die aan deze revival meewerkt.
Richting Huiswaarts is een groep rondom Gerard Herman die wel van een kort leven voorzien was want nog voor deze groep ooit een podium gezien had, waren zij al lang van deze aardbol verdwenen.
Om het nageslacht (en u) echter te dienen bracht Onderstroom een tape uit die gelimiteerd is op 100 exemplaren.
Deze Nederlandse postpunkwave geluiden zal éénieder associëren met het werk van Aroma Di Amore, ook al is er hier wat meer experiment aanwezig.
De teksten mogen dan wel in het Nederlands zijn, toch moet je veel moeite doen om door het post-punkkabaal er ook maar één woord van te verstaan.
Hetgeen we toch verstonden klonk even zwart als wat we in de eighties hoorden, en dat is geen verrassing want zelfs de journaalbeelden lijken ons terug te brengen naar die zwarte jaren ’80.
Tapes hadden steeds een bedenkelijke geluidskwaliteit en dat is hier niets anders maar het geeft je wel tenminste dat gevoel terug alsof je ergens in 1981 aan je tapedeck gekluisterd zit.
Voer voor echte liefhebbers van het spul dus, en tja...wat voor spul! Overheerlijk!
Wie een klein beetje globetrotter is zal beslist weten dat de Faeröereilanden een archipel is dat zich ergens tussen Schotland en Ijsland bevindt, maar slechts weinig mensen zullen ook maar één noemenswaardige artiest uit deze plaats kunnen opnoemen. Wie weet, brengt deze Budam daar in de toekomst verandering in.
De echte naam van deze mens luidt Bui Dam en deze jazzgitarist besloot op een mooie dag om naar het verre Cuba te trekken om aldaar de bekende Caribische ritmes aan te leren.
Jammer genoeg veranderde deze reis ook zijn leven want bij een verwonding aan diens pols was hij genoodzaakt om zijn instrument op een volledig andere manier te gaan bespelen.
Dit ongeluk veranderde Bui Dam’s levensvisie, zo besloot hij bijvoorbeeld om de wereld te gaan rondtrekken en zo zijn inspiratie op te doen.
Deze levenservaringen transformeerden hem tot een nieuw personage Budam.
Het debuutalbum ‘Stories about angels, demons, lovers and murderers’ werd zowat overal in undergroundkringen bejubeld waarbij sommige hem al snel als de nieuwe Tom Waits gingen beschouwen. Het werd een vergelijking die hem niet lang zinde want Budam moest vooral Budam zijn en met deze tweede cd ‘Man’ gooide hij het muzikaal meteen over een andere boeg.
De thematiek van de plaat werd opgedeeld in vier delen : religie, de natuur, de liefde en de dood. Simpeler kan niet maar het zijn wel meteen de vier elementen die het leven hier op aarde bepalen.
Wie door de lijntjes heen kan lezen heeft al gauw gemerkt dat het hier vooral gaat om luistermuziek.
Budam werkt bijna op minimale wijze waardoor je verplicht bent om naar de teksten te luisteren. Deze Budam kan zich bezwaarlijk een groot dichter noemen daarvoor is het net allemaal iets te simpel, maar geen mens die de levenswaarde ervan kan ontkennen.
Zo haalt hij bij "Elephant" alle cliches naar boven van de bekende tv en de daarbij behorende chips of is " The man who knows everything" de gebruikelijke uithaal naar de brainwashmacht die de media heeft.
Soms slaat Budam de bal wel aardig mis waarbij nummers als "Last song" op een geforceerde vingeroefening lijken maar toch is de eindbalans eerder positief, ook al blinkt deze cd niet uit als het louter om originaliteit gaat.
Een van de beste metalplaten uit 2009 was ongetwijfeld ‘Crack The Skye’ van de Amerikanen van Mastodon. Deze plaat was een indrukwekkende combinatie van progrock met metal en zorgde voor een vernieuwende wind binnen de metalwereld. Slechts zeven nummers op deze plaat maar allen getuigden ze van een ongeloofelijk complexiteit en techniciteit en een uitgesproken vakmanschap.
Hun muzikale superioriteit hebben de heren van Mastodon nu vastgelegd op deze live cd en dvd. Het bewuste optreden vond plaats in 2009 in ‘The Aragon’ in Chicago. Mastodon deelde die avond trouwens de stage met illustere bands als Converge, High On Fire en Dethklok.
Op ‘Live At the Aragon’ horen we integraal het album ‘Crack The Skye’ aangevuld met een aantal andere nummers zoals ”Aqua Dementhia”, “ Motheer Puncher” en ‘Where Strides The Behemoth”. Er wordt afgesloten met “The Bit”, een cover van The Melvins.
Mastodon slaagt er in om de zeer complexe nummers live tot in de perfectie uit te voeren, een heuse prestatie als u het ons vraagt. Enig minpuntje zijn de vocalen op de tracks van ‘Crack The Skye’ die live niet zo overtuigend klinken als op het studio-album.
Bij deze live cd en dvd zit verder nog ‘Crack the Skye: The Movie’, een vrij lange muziekvideo die tijdens de bewuste tournee in 2009 werd afgespeeld tijdens de optredens van Mastodon en is gebaseerd op het bewuste album.
De echte fans kunnen we dit album zeker aanraden want voor de prijs van een gewone cd krijg je immers heel wat in de plaats! Het blijft reikhalzend uitkijken naar een nieuwe studioplaat....
Het vierde album, van de tandem Hendrik Willemyns – John Roan, van Arsenal is er terug eentje om van te snoepen. Ze herdefiniëren hun geluid zonder de zomerse eigenheid te verliezen, en geven steeds verrassende wendingen. Hun warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culterele sound durft iets scherper, venijniger, dwingender en onheilspellender te zijn.
Ze deden (opnieuw) beroep op enkele gastzangers als Johnny Whitney (die z’n ervaring uit de hardcore/punk laat horen), die de songs “Glitter & Gold” en de titelsong een bepalende push geeft. Voor een donkere Arsenal tintje zorgt zangeres Mélanie Pain van Nouvelle Vague, die “Fear of heights” linkt aan The XX, door het spaarzame arrangement van meeslepende gitaarakkoorden en haar indringende stem … Ook het afsluitende “Sunn drumms” is meer dan moeite, met de hiphippers van Depotax, die het nummer doen huiveren en het een broeierige spanning bieden. Nieuw zijn de soundscapes tussen de nummers, die als rustpunten fungeren en de volgende song inleiden …
Natuurlijk graait de band moeiteloos in de bak van exotische, dromerige, dansbare pop, een mengelmoes van zwoele, opzwepende beats, Braziliaanse klanken en variërende zangpartijen die de Arsenal sound naar een hoger niveau tillen, “One day at the time”, “High venus” en de single “Melvin”.
Ze zullen live terug meer dan voldoende instaan voor opwindende live acts, zonnige cocktails, en kleuren je zomer. Prosit!
Eerder hadden we het al over Human Flesh, een groep gevormd rondom de experimentele minimal synth-artiest Alain Neffe. Op hetzelfde Onderstroom Records-label (thuishaven voor de releases van alle vergeten, of onbetaalbare, pareltjes uit het Belgisch wave-verleden) verschijnt nu ook een lp van BeNe GeSSeRiT, en dat moet je dus zo schrijven!
Alain Neffe (aka B. Ghola) vormde deze band samen met zijn vrouw Nadine Bal (Benedict G.) en hun minimal synth is er eentje die hangt tussen The Flying Lizzards en de vroegere Cabaret Voltaire.
Met zo’n beschrijving weet je meteen dat dit een eerder experimenteel werkje is die bol staat van analoge synthgeluiden die niet eens zo ver af staan van de dadaïstische benaderingen van Arbeid Adelt!
Let ook eens op de gekke titels als “Il faut souffrir pour être Belge”, “Il vino Italiano” of “Baiser d’amour”.
BeNe GeSSeRiT: voor mensen die dus eens gek willen doen!
Geen verrassingen op de nieuwe Bellrays. Alweer wordt kolkende garage-rock afgewisseld met onvervalste soul, steeds is het die ongelooflijke strot van Lisa Kekaula die voor de stomende kracht zorgt, de hete riffs van gitarist Tony Fate doen de rest.
“Black Lightning” en “On top” zijn opgehitste hete hangijzers van songs, “Sun comes down” is een klomp pure soul die zo uit de sixties lijkt weggelopen, “Anymore” is een schaamteloze rock ballad en harde rockers als “Living a lie” en “Power to burn” zijn dingen waarbij Guns’n’Roses groen worden van jaloezie.
‘Black Lightning’ barst van de power. Niks nieuws onder de zon, maar het beukt en swingt dat het geen naam heeft.
Samurai Blues - Mani Neumeier & Kawabata Makoto
De naam Mani Neumeier zegt u misschien niet al te veel maar deze mens mag het wel met trots uitschreeuwen dat hij de eerste Duitse muzikant die in Tokyo kan staan pronken met een wassen beeld.
Wat hem zo speciaal maakt? Wel, hij is zowel drummer als oprichter van Krautrockband Guru Guru en de Japanezen hebben nu eenmaal een boontje voor dit soort muziek, ook al blijven ze het nog steeds halsstarig Teutonische avant-garde rock noemen.
Neumeier zelf, stak ook zijn bewondering voor het land van de rijzende zon niet onder stoelen of banken en raakte zo bevriend met Kawabata Makoto, die op zijn beurt de oprichter is van psychedelica-legende Acid Mothers Temple.
De vriendschap gaf ook muzikale vonken en na een intense Amerikaanse toernee besloten deze twee om deze cd te gaan opnemen die uitgebracht is op Bureau B dat allicht bij onze trouwe lezers van de cdrubriek nu al een belletje zal doen rinkelen.
Het leuke aan deze psychedelische kakafonie is dat je naast de typische krautrockpatronen ook heel wat opdwepende ritmes uit de Aziatische keuken aangeboden krijgt, waarbij je eigenlijk een beetje aan de mannen van Archie Bronson Outfit begint te denken.
Ook al is de cover van deze cd allesbehalve uitnodigend, blijft deze “Damurai Blues” een must voor fans van Faust of Can: of dingen waar de Duitsers nu eens terecht kunnen over pochen.
Een leuke vraag op een muziekkwis zou beslist deze kunnen zijn “Noem eens één Tsjechische groep uit de jaren ‘60” en kijk bij ons magazine zou u zelfs het
antwoord op deze onmogelijke vraag weten : The Matadors.
Natuurlijk hadden wij er eerder zelf nog nooit van gehoord maar Munster Records is zo’n label dat bijna op archeologische wijze naar de schatten uit het verleden graaft en waarbij ze dus deze Matadors te voorschijn toverden. Neen, het zijn geen Tsjechen die dwepen met stierendoders maar deze vetkuiven baseerden hun groepsnaam op het gelijknamig 60’s-orgeltje.
The Matadors ontstonden ergens in 1964 waarbij hun optredens in die tijd meestal in Duitsland doorgingen, maar eens zij twee jaar later terugtrokken naar hun geboortestad Praag werden zij ginder al gauw de Benjamins van de jeugd.
Naast heel wat losse opnames was er eigenlijk maar één plaat van deze heren uitgebracht en dan nog wel in 1968 toen deze groep eigenlijk op zijn laatste poten liep, maar deze cd biedt u doorheen deze 24 verloren tracks een mooi overzicht van wat deze groep destijds in hun sas had.
De meeste nummers hebben naast heerlijke fuzzy gitaren ook nog zo’n R&B-tintje waarbij je al gauw gaat denken aan groepen als Them of die beginjaren van The Kinks.
Op een paar Tsjechische tracks na is het merendeel van deze cd in het Engels gezongen. Weliswaar niet een alledaags feit voor onze Westerse oortjes maar beslist de moeite!
1997: Piepjonge Zweedse blonde deerne van 18 jaar scoort een monsterhit “Show me love”, een freaky danspopdisco nummer.
Tien jaar later … vóór 2007 leek Robin Miriam Carllson wel van de aardbodem verdwenen; ze kon maar geen vervolg breien aan haar debuut. Dankzij de keuze in alle vrijheid muziek te willen maken op haar Konichiwa label, kwam ze opnieuw op het voorplan met haar vierde plaat, simpelweg ‘Robyn’ genaamd en de single “With every heartbeat”. Ze kreeg de waardering van bands als The Knife, Röyksopp en Basement Jaxx. Het bewandelen van een eigen pad leverde vruchten af … Op deze return profileerde Robyn zich ergens tussen Madonna, Roisin Murphy en de zangeressen Catherall/Sulley van The Human League. Niet verwonderlijk , want haar sound bood ‘80’s popdance, waarin electro, soul, funk en hiphop waren verwerkt.
Ze is bezig aan een drieluik waarvan ‘Body Talk pt 1’ & ‘pt 2’ uit zijn, 2x 30 minuten; aanstekelijke, briljante electropop en elektronicageflirt horen we, nauw verwant aan New Order – Erasure – G Moroder en het betere Goldfrapp. Een handvol singles zijn terug te vinden, “Dancing on my own”, “Indestructable”, “Hang with me” en “Call your girlfriend”. Op het eind van ‘pt2’ hebben we het bloedmelodieuze “Get myself together”, die het rijtje mooi besluit.
Gastbijdrages zijn er van Snoop Dogg met het trancy hip/electro/poppende “U should have known better” en de trancy soundscapes van Röyksopp op “None of dem”.
Ook Santigold en M.I.A. kijken om de hoek op nummers als “Don’t fucking tell me what to do” en “Dancehall queen”.
Haar muzikale visie zorgt ervoor dat electro een krachtiger gehalte krijgt … Robyn, Pop … Electro … artieste die intrigeert …
In 2006 besloten enkele Rotterdamse vrienden om samen nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen en alhoewel het muzikanten waren van diverse pluimage, klikte het meer dan behoorlijk waarbij men er zelfs in slaagde om de Paradiso uit te verkopen, en nu is het tijd om hun debuutalbum aan het grote publiek voor te stellen.
De kritieken die tot dusver verschenen waren allen uiterst positief en dat is geenszins een verrassing want we hebben hier te maken met muzikanten die weten wat ze met hun instrument moeten aanvangen.
Let wel, en laten we hier eerlijk en wel wezen, ‘Mozaic’ is zeker niet het soort cd die ieder van ons lezerspubliek zal aanspreken want daarvoor liggen de accenten net iets teveel op zowel jazz als op progrock, ook al worden die twee net als bij hun grote voorbeeld Weather Report mooi samengevoegd.
Niet dat het allemaal zulke zware koek is want de ‘serieuze’ sfeer wordt regelmatig doorbroken door de lichtere stem van zangeres Daisy Cools.
De titel is een vlag die de lading dekt want je zou deze cd gerust kunnen omschrijven als een mozaïek van verschillende muziekjes waar plaats is voor zowel gefreak als voor een zwoele rumbasfeer.
Ook zeer leuk is dat The Mirror Conspiracy hier door allerlei filmdialogen te gaan toevoegen haar muziek een cinematografisch karakter geeft, net als bij dat ander voorbeeld: The Cinematic Orchestra.
We gaan niet beweren dat dit een makkelijke plaat is, het is zelfs niet dat bekende spek voor ieders bek maar mensen die avontuurlijke pop met jazzinvloeden weten te pruimen, kunnen gerust hier wat dieper op ingaan.
Liefhebbbers en critici die nogal graag artiesten en bands in hokjes onderbrengen, weten nooit goed wat aanvangen met … And you will know us by the trail of dead. Men noemde het al eens emo-rock, of zelfs de nog lelijker term prog-rock, maar dan wist men geen blijf met de indie elementen en vooral de Sonic Youth trekjes die in hun muziek omvat zitten. Moeilijk te plaatsen dus.
Onze eerste kennismaking met deze band was de prachtplaat ‘Madonna’ uit 1991 waar inderdaad de Sonic Youth invloeden van af dropen. Wij waren meteen verkocht. Met de platen die daarop volgden, en die waren bijna allemaal even schitterend, heeft de band stilaan een geheel eigen geluid gecreëerd waarin ze het bombast en de epische kenmerken niet schuwden maar waar ze ook nooit over de schreef gingen en waarbij de hoge graad van elektriciteit altijd behouden bleef.
Het nieuwe album ‘Tao of the dead’ is dan ook de logische voortzetting van die evolutie. Het is een prima plaat geworden waarin alle typisch ingrediënten in de nodige dosissen verstrekt worden. Fel en gedreven, maar met de nodige nuances.
Nog een zeldzame keer kunnen we Sonic Youth vermelden, maar daarnaast komen zowel The Who als Muse ons voor de geest. Om maar te zeggen dat de diversiteit van dit plaatje alweer niet te onderschatten is.
‘Tao of the dead’ kunnen we opsplitsen in twee delen. Een eerste deel waar potente songs met gezonde punk-energie zorgen voor splijtende rock afgewisseld met melodieuze passages, emotievolle momenten en een teug psychedelica. Zo mogen we de furieuze rocker “Pure radio Cosplay” nu al als een klassieker beschouwen. De songs vloeien ongekunsteld in elkaar, wat de hechtheid van deze plaat wat meer in de verf zet. Dit werkje zal je dus maar best in één ruk uitzitten.
Tweede deel is welgeteld één song “Strange news from another planet” die weliswaar is onderverdeeld in verschillende episodes. Is de term progrock hier op zijn plaats ? Misschien wel, u mag evengoed de term rock-opera over de lippen laten lopen (The Who, weet u wel ?). Wat ons betreft is dit gewoon een ferme en geweldige brok gezond lawaai van over de zestien minuten die al het goede van deze band in zich draagt.
Het is misschien niet meer van deze tijd, maar daar hebben wij lak aan, want “Strange news from another planet” blijft immers over de volle zestien minuten spannend, de song slaat een hoop zijwegen in en gaat verschillende richtingen uit maar komt altijd terug op zijn poten terecht. Het gaat hem om de intensiteit die blijft behouden. En dat is over de ganse plaat zo trouwens. Een voltreffer, dus.
Nederlands 
Français 
