Binnen de vrouwelijke sing/songwriterschap, gedrenkt in de Britse classic rock/blues & folk zijn de dames van Smoke Fairies, Jessica Davies en Katerine Blamire te situeren. Een plaat van rustige, innemende songs, gedragen door een etherische samenzang, een stemmenpracht en muzikaal perfect op elkaar ingespeeld. Elf bloedmooie dromerige, weemoedige songs, waarbij Jack White een handje meehielp. Een plaat dat put uit de traditie van Emmylou Harris, die echoes galmt van Jefferson Airplane en Fairground Attraction en mee de frisse wind kan bepalen, die we al eerder hoorden van Alele Diane, Joanna Newson, Jana Hunter, Jessica Lea Mayfield, Marie Sioux, Jolie Holland, Laura Veirs en Cocorosie.
Aantrekkelijk materiaal dus op het heerlijke debuut ‘Through low light and trees’ van twee mooi ogende ladies, die we niet mogen vergeten toe te voegen aan ons lijstje van ‘fijn debuut’…
Het oceaangevoel overvalt je bij het beluisteren van de nieuwe JJ plaat, ‘To the sea’, de definitieve doorbraak van de Amerikaan in Europa, die al toe is aan de vijfde cd. In Hawaii werd hij surfkampioen, maakte hij documentaires over water en ging hij erover zingen. Erg succesvol is hij in de Usa.
We horen zachtaardige akoestische songs en een paar echte bandsongs. Hij deed beroep op boezemvrienden G Love en Paula Fuga voor het overtuigende, beresterke materiaal als “At or with me”, “From the clouds”, “The upsetter” en “Red wine, mistakes, mythology”.
Zomers getinte singsongwriterpop, die een frisse bries biedt. Muzikaal refereert hij aan de onvolprezen Bobby Sichran, gezien pop, blues, soul en hiphop in het songmateriaal verweven zijn. “Only the ocean” trekt terecht een streep over de golvende muziek en de happy tunes. Bezwerende, broeierige pop van deze Jack Johnson!
Aeroplane debuteert met ‘We can’t fly’, die ondertussen is gereduceerd tot de Belgische producer Vito De Luca; twee maand voor de release van de debuutplaat gaf z’n kompaan Stephen Fassano er de brui aan. Wat we horen op het debuut is uiterst aantrekkelijk, leuk, broeierig, meeslepend, aanstekelijk en dansbaar! Popdance rijkelijk overgoten van diverse invloeden als electro, disco, soul, jazz en trance. Gitaarriedels, electrobeats, strijkers, ‘70s disco, Hammond en psychedelica toetsen vullen aan, zonder zich te verstappen aan kitsch!
Met een knipoog naar het werk van Giorgi Moroder en Air’s debuut ‘Moon safari’, die toen even origineel uit de hoek kwam.
“We can’t fly” en “Superstar” zijn al twee prachtige hitsingles; de prachtige instrumental “My enemy”, omfloerst van zalvende strijkers en groovende electrodance, zal volgen. Franse tunes horen we in de filmische “The point of no return” en “Caramellas”, zo geplukt uit de ’70s Franse Z/W films of door het zwoel transpirerende karakter, uit de ‘Emmanuelle’ reeks. Of er is de souljazzy aanpak op “London bridge” en “I don’t feel”. Voldoende variatie valt te noteren dus. Ook het gastenlijstje van artiesten en vocalisten draagt bij tot het brede concept. Aeroplane staat namelijk voor een heel genre. En het klinkt als een klok!
Als je de geschiedenisboek van de muziek openslaat is het opzienbarend om te zien hoe bepaalde iconen soundtracks maakten voor films die eigenlijk niks betekenden, om maar niet te zeggen hoe ze erbij kwamen om hun talenten vrij te geven voor dergelijke prullaria.
Dieter Moebius is ook zo’n voorbeeld hiervan. Misschien is hij niet de naam die je op T-shirts ziet prijken maar deze Duitser stond in de jaren ’60 wel met Cluster en Harmonia aan de wieg van de invloedrijke krautrockbeweging. Later werkte Moebius mee met Brian Eno in de tijden dat die het ambientgeluid uitvond, dit alles om u maar te vertellen dat Moebius geen muzikant is waar naast kan gekeken worden.
Het gekke van de zaak is dat de muziek van Moebius ideale soundtracks werden genoemd ook al zou het pas op het einde van diens carriere zijn dat er hem in 1986 gevraagd werd om de soundtrack te verzorgen van ‘Blue Moon’, een Duits thrillerniemendalletje van ene Karsten Wichniarz. De film werd door geen mens bezocht en al vrij vlug belandde deze soundtrack dan ook achteraan de verkoopbakken waar geen mens naar keek.
Vandaag de dag is er plots een ware heropleving (en gelukkig ook waardering) voor het krautrockfenomeen waarbij deze plaat vandaag een duur hebbeding geworden is en nu bijna drie decennia later voor het eerst op cd verschenen is.
Het moet gezegd worden dat dit het werk is van een genie die reeds lang over zijn hoogtepunt heen was maar wie de moeite doet om deze collage van geluiden te beluisteren zal zonder twijfel de hand van de grootmeester herkennen.
Absolute topvoer voor krautrockfans en ook al raden we lezers die niet vertrouwd zijn met het krautrockfenomeen aan om vroegere releases uit te proberen maar al bij al blijft dit een meer dan interessant muzikaal stukje.
Al bijna 25 jaar staan The Spermbirds aan de top van de Europese hardcorescène. ‘A Columbus Feeling’ is in die kwarteeuw ‘slechts’ hun achtste full album en is een swingend punkplaatje geworden. Op de meeste nummers horen we hardcoregeluiden die zo uit de jaren tachtig komen: snelle rifs, snedig drumwerk, de scherpe stem van zanger Lee Hollis (vergelijkbaar met die van Jello Biafra) in combinatie met melodieuze achtergrondoortjes en vooral zeer herkenbare refreinen. Toch is het duidelijk dat The Spermbirds hun uiterste best deden om een paar nieuwe muzikale paden in te slaan. Luister maar naar het lekkere titelnummer dat begint met een fijn banjo riedeltje en invloeden uit blues en country haalt. Ook tekstueel zijn The Spermbirds niet in het verleden blijven hangen getuige het nummer “Can’t live without It” waar ze de steeds grotere (multi-) mediaverslaving aan de kaak stellen en promoten voor meer sociaal contact.
Tenslotte nog een pluim voor de productie want ‘A Columbus Feeling’ knalt lekker uit je boxen. The Spermbirds hebben een authentieke punkplaat gemaakt en toonden overduidelijk hun relevantie!
‘The Dissent of Man’ is al het 15 studio-album van de punkveteranen van Bad Religion. De groep rond Brett Gurewitz (naast gitarist ook de eigenaar van het Epitaph-label) en zanger Greg Graffin is ondertussen al meer dan dertig jaar actief en oefent nog steeds een enorme invloed op diverse punk- en rockbands van over de hele wereld. De band werd wereldwijd bekend met hun pakkende nummers, de typische driestemmige achtergrondkoortjes en de maatschappijkritische teksten met daarbij een uitgesproken visie op religie en politiek.
Voor dit album werd al gestart met schrijven in 2008 maar door vele tourverplichtingen werd dit album pas midden 2010 uitgebracht.
‘The Dissent of Man’ is dus al even uit maar toch vonden we meer dan de moeite om er alsnog de nodige aandacht aan te geven.
Hoewel de heren al wat van leeftijd zijn , knallen ze er nog altijd stevig op los, getuige songs als opener “The Day That the Earth Stalled”, “Avalon” “The Resist Stance” en “Meeting Of the Minds”. Het zijn stuk voor stuk catchy songs met kritische teksten, een zanger in topvorm en de zo herkenbare koortjes. Op tijd en stond neemt de band flink wat gas terug en kiezen ze voor meer rock georiënteerde geluiden. Luister maar eens naar het hitgevoelige “Won’t Somebody”, onze favoriet “Turn Your back on me” en de zeer meezingbare afsluiter “I Won’t Say anything”.
‘The Dissent Of Man’ ligt dus volledig in de stijl van voorgaande albums en is gewoon een prima album is met heel veel goeie songs. Misschien verwachten de mensen wel eens wat innovatie en wat variatie van Bad Relgion, maar laat ons eerlijk zijn: de band blijft doen waar ze goed in is en kan gerust nog een hele tijd mee!
De kwade lo-fi rock met een punky edge van de eerste twee albums is voorgoed verdwenen bij The Thermals. Maar de sterkte van de band is gebleven, namelijk het schrijven van simpele en spontane rock songs zonder veel franjes. Ook de schrik voor producers lijkt weggeëbd, er is deze keer al wat meer tijd in de studio doorgebracht en het moet niet allemaal zo nodig woest en ongeschoren klinken.
Fans van het eerste uur zullen dus een beetje moeten wennen en ook wij vinden soms dat The Thermals hier toch iets meer uit de bocht zouden mogen vliegen, maar achter het wat opgekuiste geluid schuilen er toch een handvol eerlijke en frisse indie-rock songs.
Ook als The Thermals zich inhouden maken ze immers knappe ongecompliceerde muziek. Naar goede gewoonte houden ze het ook dit keer kort met een tiental tracks in een half uurtje. Meer is te veel, dat snappen zij als geen ander en zo kan dit fijne trio ons steeds blijven boeien.
Alweer een geslaagd Thermals schijfje dus, ook al is de woede van weleer een eind weg.
De doom-metal van Electric Wizard kunnen we nog best omschrijven als een bijtende psychedelische trip met zware gitaren, meer heavy dan metal eigenlijk. De heren doen het al langer dan vandaag, met als magnum opus de ruwe bolster ‘Dopethrone’ uit 2000, een zware brok hypnotiserend hels lawaai.
Ook ‘Black Masses’ is alweer onheilspellend, log, zwaar en giftig. Vertrekpunt is nog steeds de oer-metal van Black Sabbath, maar de heavyness wordt tot een hogere dimensie verheven. Vuile, luide en trage riffs en bezwerende vocals zorgen voor een hels en vol geluid, scheurende solo’s doen de rest.
Electric Wizard weten een beklemmende sfeer op te bouwen via extreme killers van songs, het tergend trage “Satyr X” is een brok bijtend zuur van tien minuten, “Venus in Furs” (niks te maken met de VU) is een pot smerige noise, “Scorpio Curse” is een moordende bulldozer.
Afsluiter “Crypt of Drugula” is sprekend voor de beangstigende sound van Electric Wizard, het is een losbarstend onweer met niet te voorzien gevolgen.
Te bewonderen in de Trix op 07/03 en komende zomer op Graspop, ongetwijfeld achter een schimmig rookgordijn, en pokkeluid !
The Sore Losers komen uit Hasselt en behaalden een tweede plaats op de recentste HRR editie. Ontstaan uit het ter ziele gegane El Guapo Stuntteam hebben ze nogal snel een debuutplaat uit. Eentje om U tegen te zeggen. Eerlijk gezegd, het kwartet klinkt niet écht Belgisch, maar Amerikaans. De productie van het debuut was in handen van Pascal Deweze.
Ze hebben schitterende aanstekelijke, broeierige retrorockende en americana songs uit, die ergens tussen White Stripes, The Raconteurs, Wolfmother, Led Zeppelin en Big Star liggen. Straf wel wat het gezelschap verwezenlijkt! Zwaar aangezette, intense retrorock, potige rock en gevoelige poprock; de ‘60s ‘70s invloeden zijn groot, bepaald door de lichthese hoge zang van Jan Straetemans. De songs hebben een bluesy ondertoon en krijgen elan door de slides en soli partijen.
Een geweldige debuut is dit met “Beyond repair”, “Silver seas”, “Born to please”, “Your smile” en “Juvenile heart”. En “Hollow tree” en “Coming home” worden overstelpt door prachtige slides en soli. Jack White mag opkijken naar dit beloftevol Belgisch bandje!
Het NYs Interpol heeft al drie interessante platen afgeleverd, ‘Turn on the bright lights’, ‘Antics’ en ‘Our love to admire’. Broeierige, donkere, heerlijke waverock, warm, aanstekelijk, broeierig, dromerig en fris, in een sluimerend, melancholisch, mistroostig kader bepaald door scherp, strak en venijnig gitaargetokkel, diepe, gevoelige basstunes en gedragen door de bariton zang van Paul Banks.
Intussen zijn ze tot een trio gereduceerd en moeten ze de geluidsbepalende bas missen. Op de nieuwe plaat wordt het zo goed mogelijk opgevangen. Muzikaal gaat Interpol eerder terug naar hun begindagen met die broeierige, donkere meeslepende sound. We noteren een handvol pareltjes als “Succes”, “Lights” en “Barricades” . Een song als “Memory serves” doet het tempo zakken, is trager en sfeervoller, maar binnen die stijl kunnen ze niet allemaal de aandacht houden, luister maar naar de halfgeslaagde “Always malaise (the man I am)” en “Summer well”. Op “Try it on” klinkt een piano en synthtunes door, maar overtuigt in z’n geheel dan weer niet. Onder de indruk zijn we wel van de twee afsluitende songs “All of the ways” en “The undoing“, die door de repeterende ritmes en tunes filmisch, beeldrijk en huiveringwekkend zijn.
Algemeen is ‘Interpol’ wel een goede plaat van deze talentrijke band, met een paar uitschieters.
‘Special Moves’ is de eerste live plaat van de Schotse postrockers, als we de BBC Sessions ‘Government Commissions’ niet meerekenen. Een mooi overzicht vormt deze ‘move’ van ‘Young team’, ‘Come on die young’, ‘Rock action’, ‘Happy songs for happy people’, ‘Mr Beast’ en ‘The hawk is howling’.
Het Schotse vijftal werd gevolgd door Vincent Moon (bekend van de fantastische site ‘La blogotheque’), die iets wou terug doen na de soundtrack ‘Zidane – a 21st century portrait’, door Mogwai verzorgd.
De Fransman volgde het kwintet tijdens en rond hun twee optredens in april 2009 in de Music Hall van Williamsburg. Het is een prachtige live registratie van een prachtige band, die met de vorige cd het vuur en het heilige geluid van de postrock opnieuw aanwakkerde.
De band start uitermate filmisch met “I’m Jim Morrison, I’m dead” en “Friend of the night”; krachtig en luid kunnen ze uit de hoek komen als je luistert naar de opbouw en explosies van “Mogwai fear Satan”, “You don’t know Jesus”, “I love you, I’m going to blow up your school” en de finale reeks “2 rights make 1 wrong”, “Like heroid” en “Glasglow megasnake”; de combinatie sfeervol en zacht horen we dan wel op “Hunted by a freak”, “Cody”, “I know you are but what am I”.
Voortreffelijke plaat. Uitermate boeiend. Benieuwd hoe het nieuwe werk nu in 2011 zal klinken.
Alle mooie sprookjes beginnen met de magische woorden “Er was eens..” en bij Walhalla Records is dit niet anders. Niet alleen is dit de naam van een Antwerpse platenzaak waar je allerlei pareltjes uit de 80’s op de kop kan tikken maar zaakvoerder Lieven De Ridder had ook nog een andere droom.
Als passioneel muziekliefhebber ging hij letter als een ‘archivaris’ op zoek in de Belgische ondergrond in de wereld van de tapereleases want zo ging dit enkele decennia terug.
Nu plaatst het nieuw talent hun nummers op hun My Space maar in de goede oude jaren ’80 brachten groepen zelf hun materiaal uit op cassetjes. Het genre dat Lieven voor ogen hield was de zogezegde minimal wave of cold wave-genre.
Net zoals in andere landen waren ook Belgische groepen aangetrokken tot het geluid dat Joy Division voortbracht. Sommigen vergaarden roem zoals Neon Judgement, Siglo XX of Red Zebra maar er waren ook een heleboel doemdenkers die nooit buiten het tapecircuit geraakten en met deze reeks wil Lieven hun enkele decennia na datum nog eens in de belangstelling stellen, en gelukkig maar want ieder nummer kan zijn plaats in het Belpop-rijk opeisen.
De meest bekende Belg op deze plaat (want ja hoor, dit is enkel op vinyl verkrijgbaar) is zonder twijfel Marcel Vanthilt die hier met het uiterst grappige “Als ik Gust De Coster was” op de proppen komt, maar ook hoor je hier bijvoorbeeld een (onherkenbare) Elisa Waut in tijden dat ze nog stond te swingen op de tonen van de begindagen van The Cure.
Verder vind je hier Autumn, Tangible Joy, The Misz (die eindelijk de erkenning krijgen die ze verdienen), Emotional Violence (onlangs nog te zien op het BIMFest), Berntholer, Secret Life en Enzo Kreft terug.
Zoiets zou destijds een Gust De Coster aangeprezen hebben, en Gust had altijd gelijk!
Tony Joe White is zowat in zijn eentje verantwoordelijk voor de term swamp blues, een genre die hij ook op deze nieuweling met verve vertolkt.
De songs op ‘The shine’ zijn nogal basic, ze sluipen traag en geniepig voorbij gestuwd door de diepe bariton van White en zijn immer zalvende gitaar en mondharmonica.
Ook al zijn de verhalen die TJ white hier vertelt niet de meest opwekkende, de sound van de plaat is warm en relaxed. Dat is niet alleen de verdienste van White zelf, maar ook van zijn puike begeleidingsband die hier elke noot op het juiste moment en de juiste plaats spelen. Dit levert pareltjes op als “Ain’t doing nobody no good” en “Season man”. White kan het ook volledig in zijn eentje op “Roll train roll”, folk-blues in al zijn puurheid.
Enkel op “Strange night” wordt er wat meer gas gegeven en kunnen we spreken van een voorzichtige rocker. Verder is ‘The shine’ een heerlijk verstild en rustig voorbijglijdend werkstukje die de rust in huis brengt, en dat mag ook al eens.
Tony Joe White speelt op 22/02 in Het Depot te Leuven en op 04/03 in Cactus Brugge, ‘t is maar dat u het weet.
The Whigs worden in de media gelanceerd als zijnde de nieuwe stadionrock sensatie. Beetje eigenaardig, een nieuw Amerikaans groepje dat het gammele repetitiehok nog niet is ontgroeid al de stempel stadionrock meegeven. Misschien heeft het wat te maken met hun présences als support act van de ook al vermeende stadionrockers Kings Of Leon.
Er zitten al wat U2 echootjes op de gitaren en The Foo Fighters komen er ook wel aan te pas, maar wij zouden het bandje even goed een plaatsje kunnen geven tussen Britse namen als Futureheads en Franz Ferdinand, zij het wat minder getalenteerd. Dus met de term stadionrock gaan we maar voorzichtig zijn. Het is trouwens ook geen compliment als je ’t ons vraagt, U2 is men ook pas stadionrock beginnen noemen van zodra ze mindere platen begonnen te maken. En ook die Kings Of Leon referenties zijn niet echt een opsteker gezien het bedenkelijke niveau van hun laatste werkstukje ‘Come around sundown’.
The Whigs rocken op ‘In the dark’ bij momenten aardig door en hebben met “Kill me Carolyne” en het aanstekelijke “Black Lotus” een paar knappe songs in huis, maar op het eind komen ze toch niet echt met een eigen smoel uit dit album. Het is het soort groepje dat je de komende festivalzomer ergens in de vroege namiddag zal kunnen aanschouwen en waarvan u zich ’s avonds zal afvragen hoe ze nu ook al weer klonken.
Laten we hen het voordeel van de twijfel geven.
Nederlands 
Français 
