Een wulpse Kate Mosh op de cover, het zal wel bij Bryan Ferry zijn gentleman imago horen, maar ons is het vooral toch om de muziek te doen. Na de recente reeks geslaagde Roxy Music reünie concerten hadden wij eigenlijk stiekem gehoopt op een nieuwe Roxy Music plaat, en dan nog liefst eentje in de trend van de eerste vijf legendarische albums uit de jaren zeventig. Maar goed, we krijgen hier dan toch de zoveelste Ferry solo plaat op onze schoot geworpen, we zullen het daar maar mee doen. Wetende dat geen van zijn solo albums echt legendarisch is zullen we onze verwachtingen dan ook maar niet te hoog stellen.
Hoewel er toch wat medewerking is van originele Roxy leden Brian Eno, Phil Manzanera en Andy Mc Kay is er hier geen spoor van de grillige en furieuze rock van de eerste Roxy platen. Wat primeert is de verfijnde, geraffineerde en zwoele typische Ferry stijl die we ook kennen van het latere Roxy werk (vanaf Manifesto uit 1979). Alles is haarfijn uitgebalanceerd, het klinkt overal zeer glad en gestileerd, en is bijgevolg dus ook totaal ongevaarlijk. Zowel uw lief , uw poedel als uw oma zullen deze muziek wel weten te pruimen, maar niemand zal er een uitbundige ‘Wow !” uitproesten.

Het moet gezegd, de elegante aanpak doet het soms ook goed, zoals op de soulvolle opener “You can dance”, op de knappe ballad “Me oh my” en op het heerlijke “Reason or rhyme” die dankzij stijlvol voorbijglijdende gitaren veruit de sterkste song van de plaat is.
Verder kunnen we een geeuw echt niet onderdrukken bij stroperige kost als “Alphaville”  en “Heartache by numbers”, liedjes die in het kapsalon niet zouden misstaan maar bij ons moet u er niet mee afkomen.
En het kan nog erger. De stuntelige poging om iets met dance en elektronica te doen in “Shameless” is een complete afgang en Fery’s abominabele versie van de anders zo mooie Tim Buckley klassieker “Song to the siren”(helemaal onsterfelijk gemaakt door This Mortal Coil) is zo slijmerig dat onze tenen er zodanig gaan van krullen dat wij een bezoek aan de dokter niet langer kunnen uitstellen willen we die krengen terug op hun plaats krijgen. Ook afsluiter “Tender is the night” is een ongelooflijke stinker waar liters stroop aan hangen.
Zo kabbelen alle songs gewoon ongestoord verder. Ze mogen dan al gracieus klinken, ze weken helemaal niets los, of ’t is een pak ergernis.

Bryan Ferry’s nieuwste cd is dus al even glad gestreken als zijn kostuums. U mag het ding met de feestdagen gerust op uw salontafel laten liggen, maar wij zouden er maar al te graag onze gretig bijtende Jack Russel op afsturen om het schijfje vakkundig aan flarden te rijten. Zij naam is Iggy, zijn lievelingssong is “I wanna be your dog”, zijn motto is “Lust for life” (al geeft hij daar een heel eigen en tamelijk agressieve interpretatie aan) en hij bijt met plezier volledige stukken uit dure Versace kostuums. Geen fan van Bryan Ferry dus.

Ook in Oostenrijk vinden we liefhebbers van het punkrockgenre. Dat bewijzen althans de mannen van Astpai die met ‘Heart To Grow’ aan hun derde langspeler toe zijn. Op de plaat horen we een zeer afwisselende mix van punk, pop en hardcore in een vrij melodieus jasje waarbij we spontaan denken aan bands als Kid Dynamite, Strike Anywhere, None More Black en Good Riddance. De arrangementen zijn zeer gevarieerd, we horen de nodige tempowisselingen, er is samenzang en ook qua productie zit alles zit snor. De rauwe stem van zanger Zock is best te pruimen (jammer wel van dat Duits accent) en er is met “Man will oder nicht” zelfs een nummer in de eigen taal.  De songs zelf zijn degelijk maar jammer genoeg ook niet meer.
‘Heart To Grow’ is daardoor een degelijk maar zeker geen superalbum geworden en is eigenlijk alleen maar voer voor fans van het genre..

Dungen’s nieuwste album ‘Skit I Allt’ (vraag ons vooral niet wat het wil zeggen) is goed nieuws voor liefhebbers van de Zappa meesterwerkjes ‘Hot Rats’ en ‘The Grand Wazoo’, voor freaks die  een flinke streep Hendrix in hun kast hebben staan, of voor jonge gasten die Tame Impala een fantastisch groepje vinden. Met zijn allen mogen ze dit album aanschaffen om, al dan niet in het gezelschap van een schoon mokkel en een joekel van een joint, eens goed bij weg te zweven. Dit ding is echter zo psychedelisch als een vliegende roze olifant na het verorberen van een tiental LSD cocktails.
In tegenstelling tot de grote voorbeelden van begin jaren 70 houdt Dungen het bij vrij korte tracks, maar qua sound zouden we hen in een rokerige seventies jazz kroeg situeren waar de meest vreemde figuren aan de bar zitten en waar vroege Pink Floyd, Can, Traffic, The Doors, The Mothers Of Invention en zatte Jethro Tull in de juke box zitten. 
Gelieve u niet te storen aan het rare taaltje, dit zijn immers Zweden die in hun moedertaal zingen. U klaagt toch ook niet als u geen jota begrijpt van waarover het onaards mooie Sigur Ros het heeft.
Lekker geflipt plaatje. … Oh, ja. We weten toch wat de albumtitel wil zeggen, we hebben het opgezocht : “Fuck it all !”. De deugnieten.

Je kan er uw huis op verwedden dat Lemmy ieder optreden begint met de legendarische woorden “We are Motorhead and we play rock’n’roll”. Vervolgens geeft de band er een ferme lap op en krijgen de fans precies datgene waarvoor ze gekomen zijn, vuile en luide rock’n’roll.
Ook dit nieuwe album is zo voorspelbaar als de volgende aflevering van FC De Kampioenen. Luid, simpel, hard en steeds rechtdoor (ballads zijn taboe), met de steeds meer naar whisky ruikende gortige strot van Lemmy op het voorplan. Je kan de plaat onderling inwisselen met zijn twee voorgangers ‘Motorizer’ en ‘Kiss of death’, geen kat die het zal merken. Het niveau van hardrock mijlpalen als ‘Overkill’, ‘Bomber’ en ‘Ace of Spades’ zal wel nooit meer gehaald worden, maar het rock’n’roll- en drankgehalte blijven ongeroerd.
Is dit dan een goeie plaat ? Tuurlijk is het een goeie plaat. Dit is Motorhead !