Voor mannen als W.R.3 hebben wij alleen maar het diepste respect: al bijna 30 jaar staan gitarist Fabrice en zanger Wim aan het roer van War Risk Three en timmeren ze keihard aan de punkrockweg. Met drie nieuwe muzikanten in de gelederen trakteren ze ons nu op hun nieuwe cd ‘Only The Hard Way’. 7 nummers volgen elkaar in een sneltempo op waarbij het vijftal uit Denderleeuw ons een melodieuze en zeer meezingbare mix serveert van punk en rock-n-roll. Onze favoriete nummers zijn het knallende openingsnummer “What is going on” en het ietwat donkere “That’s what I want”. De band spiegelt zich naar verluidt graag aan een band als Funeral Dress, na het beluisteren van dit energieke album is dit zeker terecht.
Voor liefhebbers van melodieuze en op Amerikaanse leest-geschoolde punkrock zullen The Flatliners zeker niet onbekend zijn. De mannen komen dan wel uit Canada maar maken muziek zoals die midden jaren negentig door veel bands uit de Westkust van de VS werd gefabriceerd. Zoek op de derde CD van The Flatliners dus niet naar originaliteit of vernieuwing maar geniet gewoon van de snelle gitaarpartijen, lekkere melodieën en de zeer meezingbare vocalen. Absolute pluspunt is de rauwe, doorleefde stem van zanger Chris Cresswell die de vergelijking kan doorstaan met strotten als die van Tom Gabel van Against Me en van Jimmy Stadt van Polar Bear Club, het geeft de muziek van The Flatliners net dat tikkeltje extra. Op ‘Cavalcade’ staan met “Cary the Baner”, “Bleed”, “Monumental” en “Here Comes the Trebble” een handvol pracht nummers. Hier en daar horen we ook invloeden van ska en reggae ( “He was a Jazzman”) maar duidelijk iets minder dan op voorgaand werk. Hoewel de band niet de hele plaat het hoge niveau weet aan te houden is ‘Cavalcade’ toch een bovengemiddelde plaat …
Telkenmale als we de nieuwe Black Keys een draaibeurt geven vinden we hem beter, en we vonden het van in het begin al een heel aardige plaat. Waar gaat dat eindigen ?
Na hun uitstapje met Danger Mouse op de voorganger ‘Attack and release’ zijn Dan Auerbach en Patrick Carney het terug meer bij de roots gaan zoeken, maar het hippe van de Danger Mouse periode hebben ze lekker voor zich gehouden, en net dat zorgt op ‘Brothers’ voor spitsvondigheid, passie en bruisende grooves.
Het duo heeft niet alleen de blues een nieuw elan gegeven, ook met soul en funk spelen ze een heerlijk spelletje. Vooral de intrede van een spits orgeltje doet het een en ander stomen op het tintelende “Tighten up” en het olijk wiegende “The only one”. Auerbach stuwt bij momenten zijn vocalen richting falsetto en komt hier bijzonder goed mee weg. Over de hele plaat trouwens triomfeert de soulvolle stem van Auerbach, de man zingt beter dan ooit.
Deze keer mag er ook af en toe een basgitaar meedoen. De baslijn van het gloeiende “Sinister kid” zijn ze wel voor een stukje gaan lenen van “Little umbrellas” op Zappa’s ‘Hot Rats’ album, maar dat is dan het betere jatwerk, zeg maar, want eerder had dEUS ook al hetzelfde basloopje gepikt voor “W.C.S first draft” op hun debuut cd.
De vettige Black Keys, zoals we hen kennen van ‘Thickfreakness’, halen het smerigste van de blues naar boven op “She’s long gone” en het instrumentale “Black mud”. Iets verderop smijten ze zich in onvervalste soul met de prachtige plakkers “Too afraid to love” en “Never gonna give you up”. Het duo brengt ons van de ene verleiding in de andere, tonnen variatie maken deze plaat zo sterk.
The Black Keys weten op ‘Brothers’ als geen ander authentieke blues en soul in een hedendaags hip daglicht te plaatsen. Wie de band aan het werk gezien heeft op Rock Werchter weet waarover we het hebben. Voor de rest : herkansing in de AB op 15/11.
Dertig jaar is ze intussen geworden, de uit Leeds afkomstige sympathiek ogende Corinne Bailey Rae. Ze debuteerde vier jaar terug met een sfeervol semi-akoestische, betoverende soulpopplaat, die een jazzy, soms triphop neigende ondertoon had. Stijlvol uitgewerkt songmateriaal gedragen door haar warme, helder overtuigende zang. Ze trad alvast in de voetsporen van Nelly Furtado, Norah Jones, Macy Gray, Sheryl Crow, Billie Holiday en Marvin Gaye. Ze wist met een handvol romantische nummers, “Put your record on”, “Choux pastrey heart”, “Trouble sleeping” en “I’d like to” het publiek te overtuigen.
In 2008 sloeg het noodlot toe … haar echtgenoot saxofonist Jason Rae overleed, waarschijnlijk door een overdosis alcohol en methadone. Ze kon pas vorig jaar de draad opnemen en ze vertaalde het verwerkingsproces in elf emotioneel geladen, dromerige, mijmerende songs. De lichtvoetigheid van het debuut maakte plaats voor een sombere reflectie.
’The sea’ is het neerpennen van haar gevoelens in donkere dramatische souljazzypop, die af en toe een forsere (rockende) noot toebedeeld krijgt ... Op die manier gaat het van het ingehouden “Are you here” en “I’d do it all again” naar een krachtige “The blackest lily” en “Paper dolls”, onder haar zachte stem. Artistieke schoonheid met voldoende variaties.
’The sea’ is opnieuw een plaatje voor de zomeravonden en leidt een gelouterde come-back in …
Holly Miranda … een 27 jarige zangeres uit Brooklyn NY, maakt(e) deel van het relatief onbekende The Jealous Girlfriends, maar komt in de picture met een wonderschoon solodebuut, opgenomen in de studio’s van Dave Sitek van Tv on the radio. Een sfeervol dromerige plaat van stemmige songs door de synths, blazers, freaky soundscapes, strijkers, computerbeats en haar bepalende, bezwerende, hemelse soms hoog uithalende vocals. Door de Tv on the radio invloedssfeer creëert ze het klanktapijt. De eerste songs “Forest green, oh forest green”, “Joints” en “Waves” springen al meteen in het oog en onderstrepen de muzikale finesse en geborgenheid. “High tide” en het afsluitende “Sleep on fire” intrigeren door de broeierige opbouw. Avontuurlijker zijn dan “Canvas” en “No one just is” door de verrassende wendingen en het brede, gevarieerde geluid. Verder is er de intimiteit van “Everytime I go to sleep”; “Slow Burn treason” is dan een duet met Kyp Malone van TVOTR.
’The Magician’s Private Library’ overtuigt door de arty sing/songwriting en de subtiele popklanken.
Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de wat in verval geraakte Amerikaanse o zo beloftevolle melancholische en dromerige indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse. Hij was de geluidsbepalende instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en Dangerdoom en stond al in voor productiewerk van Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green, waarbij hij invloeden van soul, funk en hiphop laat doorsijpelen.
Een hartverwarmende sound horen we onder Broken Bells met de twee heren als sparringpartners. Subtiele en melodieuze bedroom popelektronica is het overwegend met o.a “Vaporize”, “October” en “Mongrel heart”; wat verderop gaat het richting Blur, “Citizen” en “Trap doors” en neigt “Your head is on” naar ‘60’s pop. Strijkers klinken door op het avontuurlijke “Sailing to nowhere” en af en toe mag het grooven en krachtiger zijn zoals de opener “The high road”, knipoog Everlast, “The ghost inside” met de wave en electro van Fad Gadget en het afsluitende “The mall & misery”.
Beide vennoten vonden elkaar en brengen een leuk wegluisterende plaat.
Al enkele jaren zijn de broers Scott en Seth Avett uit North Carolina bezig. Ze hadden vijf platen uit, die in Europa geen voet aan de grond kregen. Ze graven in de americana, folk, bluegrass en country en het lijkt er nu toch op dat ze een logische verderzetting vormen van The Jayhawks en The Counting Crows door de gedoseerde aanpak van hun rootsmusic. Op de nieuwe plaat, ‘I and Love and You’, btw geproduceerd door Rick Rubin, horen we de zingende broers op akoestische gitaar en banjo, halen ze er Bob Crawford bij op contrabas en een breed arsenaal aan instrumenten naast drums en percussie sieren de sound, orgel, piano harmonium, viool, cello, mandoline en tuba.
De americana van Bonnie ‘Prince’ Billy en Wilco klinken op de recente cd goed door en hun dertien sfeervolle gevarieerde midtempo songs overtuigen. Van de rootswereld van de Avett Brothers kun je niet genoeg krijgen …
Wie met een naam als Betty And The Werewolves komt aandraven, zet natuurlijk meteen het publiek op het verkeerde been want al gauw denk je aan een of andere B-horrorfilm en verwacht je dat ze muzikaal als The Cramps uit de hoek zullen komen, maar deze nieuwe poppunksensatie uit London tapt uit een geheel ander vaatje.
De hoes toont talrijke koekjes waarbij het water in je mond komt te staan en ook al hebben we er niet echt lang moeten over nadenken om dit te schrijven, kan je stellen dat dit debuut een soort van koekendoos is. Alleen is dit voer voor lekkerbekken die houden van poppy punksongs die soms lonken naar de Motownstal, rammelmelodietjes die niet vies zijn van wat 60’s (The Pipettes), poppunk met wat surf (Dum Dum Girls) of gewoon zeemzoete DIY-punk (Kenickie).
Wie een beetje vertrouwd is met het Damaged Goods-label zal ondertussen wel weten dat je hier steeds terecht kan voor een gezonde dosis poppunk die niet vastgebonden zit aan één of andere stijl, en met Betty And The Werewolves als nieuweling op hun catalogus kunnen we alleen maar van een verrijking spreken…
INFO www.myspace.com/bettyandthewerewolves
Hypes zijn een onderdeel van de muziekindustrie geworden en nog voor deze vrolijke jongens uit Brooklyn ook maar een cd uit hadden werden ze door de NME zonder meer gebombardeerd als de coolste band van New York. Het is maar hoe je het bekijkt, maar dit brengt natuurlijk met zich mee dat de verwachtingen torenhoog gespannen zijn en dat elke fout genadeloos afgestraft wordt, wat de meeste recensenten dan ook deden bij hun recente bezoek tijdens Les Nuits Botanique.
Een paar weken later volgt er dan de tweede proef, hun cd. Net als Vampire Weekend weten The Drums een verdomd fijne combinatie te vinden tussen de surfpop van de jaren ’60 (Beach Boys) en de coldwave van de jaren ’80 (de begindagen van The Cure).
Het is een aanstekelijke formule maar het onthult ook meteen de zwakte van deze groep want voor één cd is dit alles best genietbaar, om maar niet te spreken over het verslavend effect dat de single “Let’s go surfing” heeft, maar of dat nu een garantie is voor een lange carrière blijft alsnog de vraag.
Wie moet je nu een steen werpen, de pers of het groepje? The Drums hebben een zeer genietbare cd afgeleverd waar we nog geregeld zullen naar luisteren maar het ultieme meesterwerk is het nooit geworden (en waarschijnlijk hebben die jongens daar nu zelfs nog het potentieel niet voor).
Het is zeker niet de eerste keer in de muziekgeschiedenis dat een artiest zijn gitaar oppikt en bedwelmd geraakt door de natuurlijke pracht, en daarbij besluit om wat liedjes te gaan componeren maar toch doet Soft Cat aka Neil Sanzgiri het enigszins anders.
Eerder was Neil betrokken bij Talking Tiger Mountain en toen hij van het grijze Texas naar Baltimore verhuisde was hij zo onder de indruk dat hij de bewondering voor de natuurlijke pracht in muziektaal wou omzetten. Ruimschoots toegegeven als je zoiets leest (en dan nog weet dat het om een folkplaat gaat) kun je maar beter het hart vasthouden voor de goede (lees niet saaie) afloop, maar Soft Cat verkoos het frivole pad waar naast traditionele instrumenten (akoestische gitaar, banjo) plaats gemaakt worden voor wat psychedelica.
Ook al lijkt het op goedkope journalistiek neigt dit naar de beginplaten van Beck, en als we het menen (en dat doen we) dan is dat meer dan zo maar een goed teken.
INFO www.myspace.com/softcatsoftcat
Wie nog op reis moet vertrekken en op zoek is naar een leuke zomerplaat voor in de wagen, kunnen we met stip de nieuwe plaat van Nada Surf aanraden. Nieuw is misschien het verkeerde woord want ‘If I Had a Hi-Fi’ bevat enkel covers van de favoriete artiesten van Nada Surf.
De Amerikanen kozen er voor om songs van twaalf zeer uiteenlopende bands te coveren. De meest bekende zijn “Enjoy the Silence” (Depeche Mode), “Question” (Moody Blues), “Love and anger” (Kate Bush) en “The Agony of Laffitte” (Spoon). Daarnaast staan er op deze plaat een hele rist onbekende nummers waaronder zelf een Franstalig en een Spaanstalig. Nada Surf koos dus absoluut niet voor de makkelijkste weg maar het moet gezegd, ze komen verrassend goed weg met alle genoemde songs.
Het Amerikaanse drietal slaagt erin de covers te voorzien van de typische, zomerse Nada Surf-sound.Hier en daar dommelt de plaat wel in bij nummers als “Janine” (Arthur Russel) en “You Were So Warm” maar over het algemeen is ‘If I Had a Hifi’ een zeer sterke coverplaat geworden!
The Bear That Wasn’t …De naam is afkomstig uit een kinderboek van Frank Tashlin. Man achter het muzikale project is de uit Genk afkomstige singer/songwriter Nils Verresen. Hij brengt aangenaam weemoedige muziek van een zelf gecreëerde sprookjeswereld, twaalf leuke (fictieve) droomverhaaltjes, gedragen door z’n zachte breekbare stem.
Op het debuut horen we lieve songwriterpop op gitaar, die soms wat breder omlijst kan zijn, vooral in de eerste helft van de plaat. Artiesten als Elliott Smith, Bon Iver, Damien Rice, Sufjan Stevens, Sparklehorse en bands van eigen bodem als The Bony King Of Nowhere en Isbells zijn niet vreemd. Zonder afbreuk aan mans invloedrijke oeuvre, speelt hij heerlijke pareltjes.
Primeur van Nils is dat hij op de fiets een tocht van 365 dagen onderneemt door België, die hem zelfs nu langs Nederland, Duitsland en Denemarken leidt. Voor de mensen die onderdak bieden, brengt hij solo op summiere wijze z’n luister/fluistersongs. Een hachelijk avontuur, dat onnoemelijk gewaardeerd wordt.
The Album Leaf is duidelijk geëvolueerd van droompop ‘met complexe constructies’ naar droompop ‘met toegankelijke melodieën’. De uit San Diego afkomstige band is gecentraliseerd rond Jimmy Lavelle, hier bandleider en in een ander muzikaal leven deel uitmakend als toetsenist van The Black Heart Procession.
Het vijfde album Aa choruis of storytellers’ blijkt het meest complete album door het dromerige gitaarspel, de subtiel warme en knisperende elektronische geluidstapijten, de licht prikkelende ritmes, de rijkelijke arrangementen door de klassiek aandoende strijker en de prachtige, rustgevende soundscapes. Postrock à la Explosions in the sky en Mogwai worden toegevoegd.
De grotendeels instrumentale sound wordt door de mooie woorden en zang van Matt Resovich gekruist. Elf sfeervolle songs met erg toepasselijke songtitels als “There is a wind”, “Within dreams”, “Fallin from the sun” en “Summer fog”, die het Album Leaf geluid onderstrepen. Te koesteren, dit plaatje!
Uit de as van de groepen Double US en het legendarische Eightbal herrees in 2000 The Agitators. Deze Antwerpse heren maken een heerlijke mix van streetpunk en melodieuze ‘oi’ in het verlengde van bands als Cockney Sparrer, GBH, The Clash en Rancid. Ze zingen bovendien over de belangrijkste zaken in het leven: voetbal, vrienden en bier drinken! De mannen zijn al een decennium actief maar dit is naast een split cd met de punkrockers van The Heartaches en twee full cd’s slechts hun derde volwaardige album.
Nu is er dus ‘Among Friends’ en het moet gezegd worden: dit plaatje weet ons te bekoren! De straatpunkers slaagden erin verschillende sterke nummers te componeren waarbij het onmogelijk is om niet luidkeels mee te blèren of om je hoofd stil te houden. De hele plaat is zeer melodieus en de productie is ijzersterk.
Het begint al met het gevarieerde en meezingbare openingsnummer “Eddy Would Go” dat de toon zet voor de hele plaat. Zoals vanouds handelen er op ‘Among Friends’ heel wat nummers over de meest edele der balsporten: in “4 minutes”, onze favoriet op deze plaat wordt het legendarische kopbaldoelpunt van Georges Grun bezongen, in “Red and White” declareren The Agitators hun liefde voor Royal Antwerp FC en in “No to the Merger” laten ze duidelijk blijken wat ze denken van een eventuele fusie met een paarse voetbalvereniging. Ook “Markus Agitator”, een ode aan hun overleden drummer, “You’re going down” en het emotionele “Friends (are there for you)” vinden wij ongelooflijke klassenummers.. Een laatste pluspunt is het accent van zanger Mark Van Lier die rechtstreeks weggeplukt lijkt uit de Engelse straatpunkscène.
Nederlands 
Français 
