Nel Mertens is een Vlaamse punkdichteres met al een paar dichtbundels op haar naam. Ze schrijft ook reviews van albums en concerten en dus stond het enigszins in de sterren geschreven dat haar gedichten ooit wel eens op muziek zouden gezet worden. Haar muzikale partner in crime is JP De Brabander van This Can Hurt en DeLaVega.
De eerste release van N.E.L. en J.P is de single en video “Zelfbeeld Van Denaldie”. De tekst van Nel gaat over iemand met een laag zelfbeeld, over Tinder en over winkelen om de leegheid te compenseren. In de look & feel van de vocalen hoor ik dezelfde miskenning en onbegrip als op “Canto Marginal” van Stef & De Tong, ook meer dichter dan zanger. De muziek klinkt als knisperend frisse elektronische postpunk.
Wat Nel en JP hier brengen bouwt voort op een oude traditie. Wie oud genoeg is, denkt dan samen met mijn aan wat de Nederlander Ton Lebbink deed, of anders aan “Niets Is Voor Altijd” van Madou of aan “Voor De Dood” van Aroma di Amore. Vlaanderen heeft nood aan poëten die ons af en toe eens een spiegel voorhouden, ook al is het niet altijd fraai wat we daarin te zien krijgen.
Elektro/Dance
Zelfbeeld Van Denaldie
N.E.L. & J.P
Vasilis Dokakis is één van de leden van de Griekse artrockband No Clear Mind. ‘Lotus’ is zijn debuutalbum en het is een bijzonder aangenaam album geworden.
Met een minimum aan begeleiding (vooral synths, een beetje drum, een paar strijkersarrangementen, een snuifje saxofoon, …) en vooral met zijn mijmerende, licht filosofische en gefluisterde lyrics houdt Dokakis je aandacht meteen vast. Dokakis zoekt rust en weet die ook over te brengen op de luisteraar. Het is contemplatief, rustgevend, voortkabbelend, …
Het is niet makkelijk om in dit nest de mooiste eieren aan te duiden. Wat ons betreft mag je op bandcamp starten bij het fragiele “Amazing”.
Vasilis Dokakis is de Griekse evenknie van onze Belgische SJ Hoffman. Wie één van zijn albums in huis heeft, kan bijna blind deze vinyl bestellen.
https://vasilisdokakis.bandcamp.com/
De Finse thrashmetalband is bezig aan zijn tweede jeugd. In 2021 brachten ze hun comebackalbum ‘Reveal The Ravage’ uit, bijna 30 jaar na hun laatste release. Dat het vuur na zo’n lange stilte hoog kan oplaaien bewijzen de Finnen met furieuze liveshows. Op 4 maart spelen ze hun eerste concert ooit in België in Hell in Diest.
Het zal in deze hel leuk meebrullen zijn met de nieuwe single van deze Finnen. “Candles” is een uptempo thrash-track met een leuk meezingkoortje en snedige gitaren. De invloeden komen zowel van de Amerikaanse Bay Area als van de Teutonen-thrash van de jaren ’80 (Destruction, Sodom, Kreator, Accept, …).
https://www.youtube.com/watch?v=Pp9T80fY1Bo
Electro-industrial band Freakangel uit Estland had al een tijdje geen nieuw werk uitgebracht. Daar komt binnenkort verandering in met een nieuw album. Als voorafje is er deze “Suicidal”, een digitale single die je gratis mag downloaden van Bandcamp. Daar zie je ook meteen de uncensored versie van de videoclip, voor wie ook een plaatje bij het praatje wil.
Deze “Suicidal” is heeft een stompend ritme, stomende electro-industrial-synths en luide metal/noise-gitaren. Het is uiteraard vocalist D. Darling die alle aandacht naar zich toe trekt met zijn provocerende lyrics. Alles samen komt Freakangel op deze single uit bij het betere werk van shockrocker Marilyn Manson. Nu die steeds meer aantijgingen naar zijn hoofd krijgt, kan Freakangel netjes in het gat duiken.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/suicidal-break-the-cycle
Jean Bosco Safari staat al meer dan 40 jaar met twee voeten in de muziek en zijn muzikale hoogtepunten zijn te talrijk om ze hier op te sommen. Dit jaar is hij helemaal terug, maar een comeback zou een flauwe noemer zijn voor iemand die nooit echt weggeweest is.
Zijn nieuwe single “The Holy Ones” is een upbeat poprock-song die alle godsdiensten relativeert in één grote, gezamenlijke rondedans. Een beetje zoals The Radios of The Beatles al eens een serieuze boodschap verpakten in een lichtvoetig deuntje. Aan de muziek werd in New York gewerkt met Mark Plati, de producer David Bowie’s album ‘Toy’ en voorts ook de man achter de knoppen voor o.m. Fischer-Z en Axelle Red.
Gesneden koek voor Radio 1 en Radio 2 en een toets van de zomer in deze nog donkere maanden. Het is misschien wat te gepolijst, maar het zit zo goed in elkaar dat ik er meer van dat album wil horen.
https://www.youtube.com/watch?v=zRh7tHQ_oD4
Lector. is een Belgisch powerrocktrio, opgericht in 2020 met de ritmesectie van BØM. Stuwende baslijnen, opzwepende drums en scheurende gitaren zijn hun ingrediënten voor krachtige gitaarsongs. In 2022 speelden ze al een aantal mooie supports, voor o.m. Ramkot, Rhea en The Cold Stares.
“What Do You Want From Me” is de tweede single van hun debuut-EP die op 24 maart uitkomt. Daarvoor zijn ze samen met Hannes Cuyvers (Ramkot, Rhea) de Number Nine Studios & Dunk studios ingedoken. De eerste single was “Corneia”. Hiermee stonden ze in Spotify's 'New Music Friday BE' en stonden ze wekenlang op #1 in de 'Ruig en Riffs' playlist.
“What Do You Want From Me” gaat volgens de band over het bereiken van je kookpunt. Het nummer beschrijft dat ene moment wanneer je naar jezelf in de spiegel kijkt en de confrontatie aangaat met jezelf.
Voor deze tweede single kunnen we heel wat leuke referenties bovenhalen: Black Rebel Motorcycle Club, The Dead Weather, Psycho 44 en the Black Keys.
Lucky Came To Town is een Belgische band die ergens tussen folk, blues, country en americana in zit. Eén van de spilfiguren is Kim Van Weyenbergh van Rain Dog. Het geluid is uitgesproken Amerikaans en ook in de lyrics is die verwijzing onvermijdelijk.
De EP ‘December Sessions’ kwam eind 2022 uit en is inmiddels te horen op bandcamp en spotify. Deze EP is de opvolger van ‘This Is Lucky Came To Town’ uit 2021 en de vijf nummers werden live in de studio opgenomen.
“Ghosts Of The Mississippi” is een prachtige, bluesy en romantische ballad die gedragen wordt door de stemmen van Kim en Annemie en die in de outro een leuke gitaarsolo krijgt.
“Hold Back Time” heeft eveneens dubbele vocalen. Die van Annemie krijgen we echter uitsluitend ‘achter’ die van Kim te horen en nooit alleenstaand, hoewel Annemie’s stem een interessante klankkleur heeft. Kim heeft duidelijk veel vertrouwen in zijn songs en zijn stem zou elke song kunnen dragen zonder hulp, maar met de dubbele vocalen doen Lucky’s songs me denken aan de tweevoudige stemmen van The Jayhawks of Thee Holy Strangers.
“Home Ground” is een brave mid-tempo rocker en de laatste eigen song op de EP is “My Love Is True”. Dat is een ongegeneerd vrolijk liefdeslied. En dat zijn de moeilijkste. Liefdesverdriet is zo veel makkelijker te beschrijven dan de ongeschonden verliefdheid, al zeker als je wat naar country en americana neigt. De Lucky’s komen er mee weg zonder melig te klinken. Fantastisch.
Van John Prine leent Lucky Came To Town dan nog “Angel Of Montgomery”. Dit is niet de eerste cover van deze song uit 1971, het is er wel eentje die John Prine zou inkaderen, mocht hij nog leven.
Opnieuw een fijne EP van een band die niet zou misstaan op Radio 1.
https://luckycametotown.bandcamp.com/album/december-sessions-3
Wie is opgegroeid in de jaren ’90 of wie graag teruggrijpt naar die periode voor zijn favoriete rockmuziek, die kent waarschijnlijk nog The Dandy Warhols. Die van onder meer “Bohemian Like You” en “Every Day Should Be A Holiday”. Toen The Dandy Warhols begonnen, was er ook Brian Jonestown Massacre. Een bevriende band die net zulke licht psychedelische retrorock maakte.
Dat was leuk: twee bands die elkaar inspireren en elkaar naar een next level loodsen. Het begon mooi, met niets dan lof in elke richting. Later werd het minder fraai. The Dandy Warhols scoorden hits en deden grote tournees, terwijl Brian Jonestown Massacre steeds verder op de achtergrond geraakte. De liefde tussen de bands verwaterde en sloeg om. Nog vóór beide bands zo goed als van het wereldtoneel verdwenen, schoten de verwijten alle kanten uit.
Vandaag maakt Brian Jonestown een voorzichtige comeback. De band werd opgepikt door de organisatoren van het Desertfest en ze kregen daar een prominente plek op de affiche in Antwerpen. Een beetje out of the blue misschien want de psychedelische en soms rammelende rock van deze band zal niet bij elke geroutineerde Desertfest-fan zo hoog aangeschreven staan. Maar het werkte wonderwel. Ze mochten ook nog eens mee op tournee met Mercury Rev.
In de slipstream van die vernieuwde aandacht is er nu ‘The Future Is Your Past’, het nieuwe, twintigste album van Brian Jonestown Massacre. Opgenomen in een summiere driemansbezetting, maar met een rijke, gevulde en breed uitwaaierende sound. Er staan een paar absolute pareltjes op. “The Light Is About To Change” heeft alles om live uit te groeien tot een klassieker. Wat een spanning en intensiteit!
“Your Mind Is My Café” is dan weer één brok vrolijkheid en optimisme. “Nothing Can Stop The Sound” heeft in de vocalen en in de hele vibe van de song een postpunk-toets. “All The Feels” en “Fudge” zijn heel aangename tracks met een volbloed retro-sound.
Een andere track die net iets boven de middelmaat uitstijgt, is “Do Rainbows Have Ends”. Een paar keer slaat het trio de bal mis: “Mother Of All Fuckers” en “Stuck To Yous” kunnen beide op geen enkel moment overtuigen.
‘The Future Is Your Past’ is één lekkere brok retro-psych-rock. Voor de vinyl-kopers is er ook een versie waarvan je de hoes zelf kan inkleuren, potloodjes inbegrepen. Ook als – niet-ingekleurde- investering zal dat wel een goede zet zijn.
Post-metalband An Evening With Knives uit Eindhoven is een band die we regelmatig tegenkomen in het Vlaamse clubcircuit. Na twee albums en evenveel EP’s acht dit Nederlandse trio de tijd rijp voor een live-album. Corona-live-opnames zonder publiek dan wel, maar in het aangename gezelschap van liefst 50 versterkers. Die stonden in de Effenaar (vandaar FNR) in een kring rond de band opgesteld.
De ‘wall of sound’ is da nook heel goed ‘voelbaar’ aanwezig op dit album en dit is ook hoe je deze live ervaart: je voelt het pompen in je maag en trillen in je middenriff. Vier tracks komen uit het album ‘Sense Of Gravity’, twee uit ‘Serrated’ en eentje uit de EP ‘Fade Out’. Voor de volledigheid hadden ze misschien nog één track uit hun debuut-EP ‘Thoughts & Regrets’ live kunnen brengen, maar het is net zo waarheidsgetrouw dat die nummers niet meer in de live-set zitten. Leuk is dat deze live-versies geen één-op-één-kopies zijn van de studioversies. De nummers zijn echt wel geëvolueerd in de live-set tot aan deze opnames. Dat maakt van dit album een onmisbaar tijdsdocument voor elke fan.
Aan de ene kant missen we op dit live-album toch de reacties van het publiek, anderzijds is An Evening With Knives nu niet de band waarbij het publiek luidskeels begint mee te brullen of het ritme begint mee te klappen. Toch niet voor zover wij dat hebben kunnen vaststellen. Dat is dan ook de enige opmerking en we kunnen ermee leven dat we bij het beluisteren van ‘FNR Sessions’ na elk nummer zelf een applausje moeten improviseren.
https://aneveningwithknives.bandcamp.com/album/fnr-sessions
Voor de inmiddels afgelopen Week Van De Belgische Muziek bracht Arbeid Adelt! een hommage aan Bobbejaan Schoepen door zijn "De Taal Van De Liefde" te coveren. De cover past net als de begin dit jaar uitgebrachte single “Pelikaan” in de aanloop naar het nieuwe album ‘Het Heelal Is Hier’ dat later dit jaar uitkomt. Dat nieuwe album werd vorig jaar al voorafgegaan door de EP ‘Het Heelal Is Hier’ met daarop de nummers “Fris! Fris! Het Heelal Is Hier” en ook al “Pelikaan”. Een beetje verwarrend misschien? Wij onthouden vooral dat we tot dusver van Arbeid Adelt! in twee jaar nog maar twee nieuwe nummers gehoord hebben. En nu een cover.
Arbeid Adelt! heeft een geschiedenis met covers. Eén van hun doorbraak-nummers was “De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen”. Dat was dezelfde titel als bij John Terra, maar niet echt een cover, eerder een persiflage. Ook hebben ze bij Arbeid Adelt! al een paar verschillende cover-versies opgenomen van “Death Disco” van PIL. De jongste versie daarvan stond op de EP van vorig jaar.
Wat Vanthilt, Van Acker en Vanroelen aanvangen met deze hit van Bobbejaan is – naar de normen van Arbeid Adelt! – bijzonder kort (een ruime anderhalve minuut) en behoorlijk saai. Muzikaal is dit een heel brave synthpopversie en het enige uitdagende aan de lyrics is dat Vanthilt er zelf niks aan toevoegt of weglaat. Het provocerende zit ‘m dan misschien in de bijhorende video met kussende Russische/communistische leiders (goed gevonden) en misschien nog in het feit dat dit nummer ook al bestond in een versie van John Terra.
Het zou kunnen dat 2023 40 jaar na “Lekker Westers” nog eens het jaar wordt van Arbeid Adelt!, maar daar zijn we nog niet helemaal van overtuigd.
https://www.youtube.com/watch?v=aK6sCXFgj8Y
Dargor is een Poolse band die atmosferische, melodische blackmetal brengt. De bandleden verdienden al hun sporen bij o.m. de symfonische blackmetalband Scarlet Moon en de heavymetalband Arondight. Dargor bracht reeds twee EP’s uit en het eind vorig jaar verschenen ‘Ascend To Infinity’ is hun debuut-full album op Meuse Music Records. Dat Belgische label bracht in 2021 ook al Dragor’s EP ‘Descend Into Chaos’ uit, met o.m. covers van Samael en Satyricon.
Dargor heeft twee vocalisten, één voor de screams en één voor de grunts, en leunt sterk op het melodische en atmosferische, met zelfs wat gothic-elementen. De band heeft bovendien een bandlid op toetsen. En er komen al eens solo’s langs uit de heavy metal. Dus misschien is Dargor niet iets voor de blackmetal-puristen, maar wel voor wie zonder oogkleppen naar alle mengvormen van blackmetal kijkt. De belangrijkste invloeden komen volgens oprichter Michal Kustra van Samael, Dimmu Borgir, Naglfar, Dissection en Summoning en dat lijkt me een heel correcte reeks referenties.
Muzikaal hebben ze bij Dargor alles goed voor elkaar: de juiste emoties oproepend, agressief, gevarieerd, van een hoog technisch-muzikaal niveau, … Alleen de lyrics over verdriet en agressie liggen een beetje teveel in het verlengde van wat we al zoveel keer eerder hebben horen langskomen. In de zeg maar pure black metal kan je eindeloos dezelfde thema’s herkauwen, maar in de atmosferische black metal horen we doorgaans heel andere onderwerpen aan bod komen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Destruction” en “Afterlife”.
https://dargor.bandcamp.com/album/ascend-to-infinity
Stef noemt zijn nieuwe single “Canto Marginal’” zelf commerciële zelfmoord. Dat is een vorm van zelfonderschatting door deze voormalige Katastroof. Maar het is inderdaad een uitdaging: een gedicht van 8 minuten, in parlando, met aan het begin slechts een minimale bezetting van een zuinige gitaar. Die bezetting groeit elke minuut aan tot Stef op het einde begeleid wordt door een volledige band, als ook het gedicht naar zijn climax gaat. En dat gedicht over het leven in de marginaliteit is een regelrechte kopstoot richting de zelfvoldane, volgevreten hogere en middenklasse.
In de traditie van Velvet Underground en TV Smith kan Stef het lelijkste en meest geminachte van onze maatschappij verheven tot kunst. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=gGG5wxjEznY
J Mascis verraste ons in 2021 met het fijne Dinosaur Jr-album ‘Sweep It Into Space’. Niet zoveel later is er nu ‘Moon Is’, een nieuw album van Mascis’ zijprojectje Heavy Blanket.
Heavy Blanket is de band die Mascis sinds 1984 heeft met hogeschoolvrienden Pete Cougar en Johnny Pancake, die drums en bas toevoegen aan deze instrumentale tracks, maar eigenlijk is het een vehikel om ‘iets’ te doen met de reeksen gitaarsolo’s en riffjes die Mascis opnam en niet in andere bandprojecten kwijt kan. Dat zijn bij momenten geniale solo’s, progressieve lo-fi grunge.
Van de zes songs is opener “Danny” veruit de sterkste. Met een ongeveer duidelijke songstructuur en een heerlijk geluid. Ergens tussen de vroege Black Sabbath en Yawning Man in. De andere tracks hebben een veel minder duidelijke of coherente structuur en hangen enkel aan elkaar dankzij het eindeloze gepingel van Mascis.
”Crushed” lijkt een 70’s gitaarorgie te gaan worden en pakt dan toch de afslag naar Black Sabbath meets desertrock. Titeltrack “Moon Is” heeft een ietwat kleffe, klassieke prog-ruggengraat en weet nauwelijks te enthousiasmeren. “String Along” is zowat één solo van ruim acht minuten. Een heel goede gitaarsolo van acht minuten overigens, maar dat wil ik hem nog wel eens live zien naspelen.
“Eyevoid” doet aan het begin vaag wat denken aan Jimi Hendrix, maar krijgt al snel de signature-gitaarsound van Mascis. “Say It To You” heeft heel zuinig toch wat vocalen (er klinkt wat geneurie op de achtergrond) en is de meest slome track, met de meeste doom & gloom.
Als album stelt ‘Moon Is’ een beetje teleur. Het gebrek aan zelfdiscipline om uit deze op het schap gegooide reeks riffs en solo’s toch een ‘gewone’ song te smeden, dat gebrek is bijna tastbaar aanwezig. Applaus voor wat Mascis gitaar-technisch voor elkaar krijgt, boegeroep voor de luie donder die niet net iets harder zijn best deed.
We citeren: 'Duplex is de ontmoeting tussen twee gerenommeerde muzikanten uit de Belgische scene - Didier Laloy en Damien Chierici. Degenen die bekend zijn met hun respectieve werken zullen misschien verrast zijn door hun samenwerking, want het is ook de ontmoeting van twee generaties en twee muzikale universums die niet noodzakelijkerwijs voorbestemd waren om elkaar ooit te kruisen. Olivier Cox op drums en Quentin Nguyen op keyboards completeren de bezetting van de band. Het resultaat van deze creatieve ontmoeting is Maelstrom - een surrealistisch muzikaal reisverhaal met een Belgisch tintje, geïnspireerd door zowel echte als denkbeeldige reizen. Een eclectische en etherische ervaring, Maelstrom is een muzikale reis die je naar de uiteinden van de aarde brengt.'
Een prachtige reis trouwens, die muzikaal intiem, ingenomen als gedreven, extravert kan klinken , met duidelijke improvisaties. Een veelzijdig karakter horen we op “Magic House”, o.m. met een intro “Cast Off”. Eens in die muzikale wereld van Duplex horen we talrijke uitstapjes en onverwachtse, verrassende wendingen. Adembenemend!
Het klinkt uitgekiend als complex, zonder te vervallen in een chaotische brij. Het siert hen, luister maar naar “Valse de Quessant” of “Cabestan co”.
Duplex maakt met 'Maelstrom' een brug van jazz en folklore, orkestratie en improvisatie.
Een muzikale taal, reis, die, zonder woorden, wonderschoon klinkt doo z’n diversiteit. De grenzen tasten ze af, zeker die van viool en accordeon. Een unieke, overtuigende combinatie.
https://www.youtube.com/watch?v=OL9lTGJPCms
Nederlands 
Français 
