Een tributeband die ook albums opneemt, dat geeft soms een dubbel gevoel. Dan heb je ook nog eens tributebands die eigen songs opnemen die van hun tribute zouden kunnen geweest zijn. Dat is lovenswaardig, al gaan er dan nog meer wenkbrauwen omhoog. Van nog een andere categorie is ‘Introducing The Analogues Sideshow’, het nieuwe en eerste album met eigen nummers van de inmiddels internationaal gevierde Nederlandse Beatles-tributeband The Analogues. Met niet expliciet de vermelding dat ze het zo goed hebben proberen doen als de Beatles, maar wat een goed album is dit geworden!
Als tributeband staan The Analogues bekend om hun hang naar perfectie en dat is op dit album niet anders. Good old crafmanship in arrangementen, inspelen en inzingen. En dan dat songschrijven! Dat is van een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben op een album. De Analogues is dan ook een verzameling talent bij elkaar. Als solo-artiest was ons al Diederik Nomden opgevallen, maar de andere Analogen moeten niet voor hem onderdoen.
Dit album katapulteert ons naar de jaren ’70 en ’80. Dat kunnen we eigenlijk vooral verwoorden door te verwijzen naar de referenties die de songs oproepen. “Say That You Will” doet mij denken aan Billy Joel en aan Wings. “Nothing Can Hurt Me Today” heeft een southern rock-vibe zoals Waren Zevon, al zit er ook wat Travelling Wilburys en Leo Sayer in. “Magnetic Fields” had op ‘London Town’ van Wings kunnen staan. “Turned Into Sand” klinkt als jazzy/Oosterse desertpop (Ravi Shankar meets de Beach Boys?) met een finale die schatplichtig is aan Pink Floyd. Op “Can’t Figure You Out” hoor ik echo’s van the Kinks en “Still Waiting” doet me dan weer denken aan “Short People” van Randy Newman.
Met Wings en de Travelling Wilburys komen we al wat in het vaarwater van de Beatles. Een paar songs zitten zo goed in elkaar dat ze ook op een Beatles-album hadden kunnen staan: het springerige “Yeah Yeah Yeah” had van de jonge Beatles kunnen zijn en “Patience” heeft de allure om een albumtrack van ‘Sergeant Pepper’ te kunnen zijn. De absolute toptrack van het album is evenwel “Goodfoot”. Speels, cheeky, catchy en toch heel ingenieus in elkaar gezet, met die slide en die dubbele zang. Dit hadden Paul en John ook wel kunnen bedenken.
‘Introducing The Analogues Sideshow’ is een topalbum voor wie houdt van vakmanschap bij songschrijvers en muzikanten.
De release dateert reeds van juni, maar het duurde even tot onze redactie aan een vinyl geraakte voor een review van ‘Pesch Is The New Orange’. Deze tweede EP van Pesch verschijnt immers enkel fysiek (op splatter-vinyl en opnieuw zonder sleeve of kartonnen hoes), en dus niet op Bandcamp en nauwelijks op YouTube of andere digitale kanalen.
Van deze vier songs kenden we nog maar enkel de vooruitgeschoven single “I Wish I Was An Animal”, een spottende brandbrief tegen alle uitwassen van het mensdom. Muzikaal hebben we Pesch al sterker weten presteren dan met deze relatief trage en hoekige, psychedelische EBM met ijskoude beats. Beter dan dat doen ze op het tweede nummer van de A-kant, “Hurricane”. Geen cover van Bob Dylan, wel een wervelende EBM/synthwave-track over orkanen en andere meteorologische verschijnselen.
De B-kant opent sterk met “We Need A Hit”, een nummer dat ze al live brachten op de releaseshow voor de eerste EP van Pesch. Very tongue-in-cheek uiteraard en een track die gegarandeerd een glimlach op je gezicht schildert. Muzikaal steekt alles heel degelijk in elkaar. Het vierde en laatste nummer van deze EP is “I Feel Like I’m Made In China”. Muzikaal en qua thema lijkt dit een zinderende ode aan of knipoog naar “Hiroschima” of andere tracks van ‘China Town’ van new beat-pionier Nux Nemo (Jo Bogaert). Maar dan met het typische Slabbynck-sarcasme in de lyrics naar het hier en nu gekatapulteerd.
Het trio Vandekerkhof, Slabbynck en Claeys weet op deze tweede EP van Pesch minder te verrassen dan op ‘Melba’ van een jaar eerder, maar er staan ook geen nummers op die teleurstellen. Peter Slabbynck koketteert er op facebook mee dat Pesch enkel middelmatige tot slechte concerten zou spelen, maar in de studio werkt de formule van Pesch vooralsnog uitstekend.
Op naar de derde EP dan maar. Wordt dat dan perzik met tonijn of perzik in blik? Of komt er dan een releaseshow in de Auberge du Pêcheur?
Dance/Elektro
Pesch Is The New Orange EP
Pesch
Rick Blom - Pop & Art (60 popmuzikanten over het kunstwerk van hun leven) - Interviewboek
Auteur Rick Blom is naast journalist en historicus ook bekend als bassist van de new wave/ dancepunk band Stakbabber. De insteek voor dit boek ( hij heeft al boeken uit zoals “Honger” en “Een geschiedenis vd Eerste Wereldoorlog”) is de dag waarop hij het Reina Sofia Museum in Madrid bezoekt en daar een kunsttekening van de Franse kunstenaar Francis Picabia ontdekt. Het werk laat hem niet los en hij laat het zelfs op zijn lichaam tatoeëren. Het werk fungeert voor Blom als een spiegel die laat zien wie hij is in het leven en waarvoor hij staat. Zo ontstond het idee voor dit boek waarin hij aan zestig Belgische en Nederlandse muzikanten vraagt naar hun favoriete kunstwerk en één song. Voor de meesten werd dit een eigen compositie en soms ook een nummer van iemand anders die hun enorm raakt. De kunstwerken gaan van beelden, litho’s, schilderwerken tot meubelstukken.
Het boek bevat schoon volk als daar zijn: Blaudzun, Meskerem Mees, Colin H. van Eeckhout, Spinvis, Gers Pardoel, Ruben Block enzovoorts. Ook inhoudelijk is het interessant omdat het toch telkens een persoonlijk inkijk in iemands ziel/gedachten geeft. Als voorbeeld neem ik het interview van Slongs (rapster en zangeres) waarin ze vertelt hoe haar succes leidde tot een burn-out. Dat gevoel wanneer je crasht en het gevoel dat je daarbij hebt vond ze uitstekend terug in de litho van Bart Hellemans. Als song neemt ze “Doedaogendicht” uit haar debuutalbum. Ze kreeg enorm veel reacties op dit nummer van mensen die er steun uit haalden. De boodschap erachter ‘dat je vertrouwen moet hebben dat alles terug goed komt’ was voor velen een krachtige boodschap.
Zo heeft dit interview meerdere lagen. Je kan een kunstwerk ontdekken, je leert iets bij over de persoon achter de zanger en je kan een song vanuit een andere invalshoek ontdekken. Voorwaar een boeiend boek dat er zeker en vast mag zijn en waar veel muziekliefhebbers iets kunnen aan hebben.
Vanaf 9 oktober in de betere boekhandel te verkrijgen.
The Dictator EP
Catherine Graindorge featuring Iggy Pop
‘The Dictator’ is een intrigerende EP, maar het verhaal erachter is minstens zo interessant. En dat willen we jullie niet onthouden.
Catherine Graindorge is een Brusselse violiste, componiste en actrice. Sinds 2012 en de release van haar eerste solo-album ‘The Secret Of Us All’ werkte ze samen met artiesten als John Parish (PJ Harvey, Thou), Bertrand Cantat (Detroit), Nick Cave, Warren Ellis en Mark Lanegan. Daarnaast componeert ze soundtracks en in 2017 bracht ze met haar instrumentale trio Nile On waX een derde album uit. In 2021 nam ze als soloartieste met het album ’Eldorado’ op in Bristol met de legendarische John Parish als producer en muzikant.
Aan dat lijstje van ‘belangrijke namen’ kan de Brusselse nu nog een mooie toevoegen, die van Iggy Pop. Die speelde eind vorig jaar twee van haar tracks in zijn BBC 6 Music show. Daarop stuurde ze een email naar Iggy via de producer van de show om te zeggen dat ze zeer vereerd was en graag met hem aan een track zou werken. Het was volledig spontaan, ze had nooit gedacht dat er ook echt iets zou gebeuren. Tot haar ongeloof en verrukking kreeg ze twee dagen later antwoord: "Catherine, ik zou graag een liedje doen".
Iggy vroeg haar om hem een liedje te sturen. Ze begon te improviseren en stuurde hem er drie. Toen begonnen ze ideeën uit te wisselen. Iggy Pop schreef de tekst voor “The Dictator” twee maanden vooraleer Rusland Oekraïne binnenviel. In de intro declameert en bromt Iggy Pop met zijn diepe, ronde bariton over een soundscape van viool en synths. Daarna zingt hij nog een paar strofes, met vrouwelijke backings. Naarmate de song vordert verandert de toon naar broeierig-dreigend en onbestemd onbehagen. Inzake toegankelijkheid voor een breed publiek is dit veruit de beste, maar we betwijfelen toch of dat brede publiek hiervoor voldoende uithoudingsvermogen heeft.
Graindorge schreef de tekst voor "Mud I", die Iggy uitbreidde met "Mud II". Met zijn typerende stem ontvouwt de zanger een visioen van een wereld die steeds meer in chaos verzinkt, terwijl hij worstelt om verlossing te vinden. Hier wordt begonnen met veel minder dreiging, met Iggy Pop die eerder rustig vertelt, met relatief lange pauzes. De onderhuidse dreiging bovenop de cinematografische soundscapes komt hier van combinaties van snaar- en blaasinstrumenten. Ondanks de rustige parlando voel je het nakende onheil.
De EP eindigt met de onheilspellende en dreigende track "Iggy", de enige van de EP waarop hij niet zingt of spreekt. Het onbehagen wordt hier bijna tastbaar en na de drie eerdere songs wordt zelfs de afwezigheid van de vocalen van Iggy Pop hier een soort van aanwezigheid.
‘The Dictator’ is geen vrolijke EP, maar weerspiegelt perfect de gevoelens van heel wat mensen nu we te kampen hebben met een oorlog aan de grenzen van Europa, een energiecrisis, oplopende inflatie, onzekere toekomstperspectieven, … Dat alles komt dan ook nog eens kort na de soms bevreemdende maatregelen van de viruspandemie. Als twee mensen gans dat pakket van gevoelens en emoties kunnen vatten in minder dan een half uur muziek, dan wel Catherine Graindorge en Iggy Pop.
https://catherinegraindorge.bandcamp.com
Op 13 mei verscheen de EP ‘Lilith’ van Galine. Dit nummer is de derde single/videoclip eruit. De song staat tevens als laatste op die EP en heeft daardoor een bijzondere betekenis. Het staat voor de poort naar een nieuw hoofdstuk. Wat dat nieuw hoofdstuk zal inhouden hebben we vooralsnog het raden naar. De song zelf gaat over vast zitten en weten hoe je het kan oplossen, maar het toch niet kunnen bewerkstelligen. Je rekent erop dat de ander de moeilijke beslissing voor je neemt. Dat is voorwaar nogal een interessantere invalshoek dan ‘ik hou van jou’ en ‘ik laat je nooit meer los’.
“I Don’t Mind You Leaving” is een gevoelig nummer dat niet meteen laat zien wat het allemaal in petto heeft. Het komt langzaam op gang met piano/keys en zang; om dan voorzichtig open te bloeien tot een moderne popsong. Het werd samen met Daan Schepers geschreven die ook de mixing deed.
Zoals gezegd is het een mooie popsong met inhoud en waar je wat tijd voor mag nemen. Muzikaal wordt Galine ondersteunt door Ester Coorevits, Wouter Vandersype (I Will, I Swear), Sven Sabbe (Momoyo) en Thomas Van Caeneghem.
De bijhorende videoclip: https://www.youtube.com/watch?v=8JGmxaY42PE&t=1s
De eerste single “Versailles” die verschijnt is de voorloper voor het gelijknamige album dat ook binnenkort verschijnt. Bij de eerste luisterbeurt intrigeerde het nummer. Het klinkt wat donker, in een modern jasje, hier en daar muzikaal wat flarden Sioen en Bazart, tekstueel doet het een beetje aan Aroma di Amore denken. Ja, het doet mij wat dit nummer en het heeft tevens ook een catchy refrein.
Wie zijn Winston? Het is een band rondom de figuur Simon Alice René die tevens dichter is. Hij deed in het verleden al mee aan Humo’s Rock Rally en Limbomania. Hij kent al een beetje de klappen van de zweep. Naast dichten en muziek schrijven is hij ook graficus en verzorgt hij het artwork op zijn plaat.
De tekst van Versailles is een protest tegen de politicus en de journalist en hun symbiotische relatie tot elkaar. Het wordt deels vanuit het standpunt van de politicus en deels vanuit de journalist vertelt. Als voornaamste muzikale invloed voor dit werk citeert hij Michael Jackson. Dat is verrassend vind ik. Die had ik niet zien aankomen bij het beluisteren.
Al bij al vind ik dit een sterke single! Als de rest van het album van dit niveau is dan zal dit wel de nodige airplay krijgen me dunkt.
Winston - Versailles - YouTube
Elektro/Rock
‘Raw’ is het album dat uitgebracht werd naar aanleiding van een documentaire over de band ZZ Top. Voor die docu zette de Amerikaanse rockband zich in 2019 in een oud concert- en danszaaltje in hun geliefde Texas. Of ze toen al een idee hadden van het nakende overlijden van bassist Dusty Hill is niet duidelijk, maar als aan ode aan Dusty kan dit album wel tellen.
De songs werden zo goed als live opgenomen, maar zonder publiek. Een beetje live-corona-style hoewel daar toen nog geen sprake van was. Het is geen akoestisch album en het is ook geen ‘Best Of’ geworden. Klassiekers als “Sharp Dressed Man” en “Pearl Necklace” ontbreken op deze ‘Raw’.
Wat we wel te horen krijgen, zijn de vaste waarden uit hun live-set: “I Heard It On The X”, “Tush”, “I’m Bad, I’m Nationwide”, “Brown Sugar” (geen cover van The Rolling Stones), “Just Got Paid”, “La Grange” en “Tube Snake Boogie”. “Legs” en “Gimme All You Lovin’” zakken in deze versies een beetje door het ijs, zonder de bombast van de gebruikelijke liveshows van de Texanen. Een euvel dat elke song van ‘Eliminator’ en ‘Afterburner’ torst.
Zijn er al niet genoeg live-albums van ZZ Top? We kregen in 1975 al het halve live-album ‘Fandango!’ en meer recent werden nog oude live-opnames opgepoetst en uitgebracht, met in 2009 onder meer Rockpalast-opnames uit 1980 en recent nog de verzamelaar ‘Live! Greatest Hits From Around The World”, met opnames uit verschillende periodes en steden.
Wat maakt deze ‘Raw’ dan zo gedenkwaardig, behalve dat dit het laatste album is met Dusty Hill? Voor de fans die geen illegaal gemaakte opnames kopen is dit een mooie kans om enkele ‘vergeten’ oude nummers te horen in hun ‘definitieve’ live-versie: “Thunderbird” en “Certified Blues”, twee nummers uit de beginperiode die ze in 2012 en 2013 nog eens opgediept hebben voor een tournee maar daarna nog zelden gespeeld hebben en “Blue Jean Blues” (het B-kantje van “Tush”). En Billy Gibbons stelt zelden teleur als gitarist en zanger.
Als je al wat albums van ZZTop in huis hebt, doe deze er dan ook maar bij.
Het Brugse hardrocktrio BEUK brengt eind dit jaar een nieuwe EP uit en daarvan krijgen we al een eerste single te horen. “Woord Voor Woord” is een uppercut van jewelste. Band en producer Ace Zec (Cobra The Impaler, Customs, King Hiss, …) hebben hard hun best gedaan om de wall of sound van ‘Beuker’, het vorige album, naar de kroon te steken. Dat album werd opgenomen met de beroemde producer Romesh Dodangoda (Motörhead, Bring Me The Horizon, Bleed From Within, Monuments, Sylosis, ..). Dat zijn grote schoenen om te vullen.
BEUK heeft al eerder sterke singles uitgebracht, maar misschien voor het eerst hoor je hier een band met het mes tussen de tanden. Een donderende drum-intro, vlijmscherpe gitaren en een ‘giftige’ tekst over roddel en achterklap. Het brave van ‘Strak Plan’ lijkt hiermee definitief afgeschud en ingeruild voor adjectieven als ‘gemeen’ en ‘smerig’. En dat jasje past de Bruggelingen misschien nog het beste.
A Slice Of Life is een zeskoppige band die postpunk, rock en wave bij elkaar brengt. De nieuwe single “Seven Days” is het visitekaartje voor hun tweede album dat later dit jaar verschijnt. Hun vorige album, ‘Restless’, kwam in 2018 uit bij Wool-E Discs en was gemixed door Koenraad Foesters (Whispering Sons, Ground Nero, Silent Flag, Honeymoon Cowboys, …). Hij deed ook de mix van deze nieuwe single.
In de lyrics gaat het op deze “Seven Days” over het kort na elkaar verliezen van beide ouders. Een universeel thema dat refereert naar eenzaamheid en verdriet en dat in dit (post)covid-tijdperk misschien nog net iets anders en intenser beleefd wordt door de songwriter en zijn publiek. Je merkt ook wel dat Dirk Vreys zijn hele ziel in deze track gelegd heeft. Ook muzikaal vult de band mooi de emoties van wanhoop en woede perfect in, op een ietwat klassieke, maar heel catchy manier.
In een genre waarin alles al eens eerder gedaan is, is deze verzameling van authenticiteit meer dan welkom. “Seven Days” is een puike single die het verdient om heel ruim opgepikt te worden.
https://www.youtube.com/watch?v=nVKBp6fJsDM
“Interbeing” gaat het in oktober verschijnende album ‘Violate Consensus Reality’ vooraf. Het Mechelse trio komt hier met een ferm opgebouwd nummer af. Een epische gitaarintro van een dikke minuut waarna de andere instrumenten langzaam komen meespelen. Eenmaal goed op weg krijgen we stevige naar grunt neigende vocals in ons gezicht gesmeten met afwisselend ook hier en daar cleane zanglijnen tussen. Naar het eind toe voegen de synths nog wat melancholie toe. Na bijna zeven minuten stopt de song met een laatste drumslag.
Een schitterende voorbode voor hun nieuw album. Een slim opgebouwde song waar alles lijkt te kloppen.
Post-rock/Alternative Rock
Interbeing -single-
Psychonaut
In oktober komt het nieuwe album ‘Happy Grey’ van Dirk Da Davo en bassman Sanchez onder de naam DD Sanchez uit. “Man in the Dark” is een vooruitgeschoven single om de mensen warm te maken voor het nieuwe album. Het moet gezegd worden dat deze track heel wat troeven heeft. Hij heeft om te beginnen een warme, speciale sfeer mede door het gitaarlijntje. De gitaar heeft die warme zuiderse klank wat dan weer mooi contrasteert met de rest van de instrumenten die iets cleaner klinken. Tevens is het een herkenbaar en catchy nummer. Het is een beetje opgebouwd als destijds met The Neon Judgement. Maar het jasje waarin de songs steken ademen wel minder industrial invloeden uit. De song borduurt verder op de sound die ze op hun vorige mini-EP maakten en dat is een goede zaak want nummers als “When Strangers Pass By” en “Vampire State” waren zeker en vast de moeite waard.
Een zwaluw maakt de lente nog niet zeggen ze maar het klinkt toch veelbelovend en doet verlangen naar die lente.
Alternative dance/electro
Man in the Dark -digital single-
DD Sanchez
Katteman is het pseudoniem rondom de electronica freak Bert de Rijcke; dit is één van zijn ontelbare projecten en pseudoniemen. De man verlegt grenzen, experimenteert met ambient en houdt van jazz improvisatie.
‘The Forgotten Tapes' is er ook die verrast in die verschillende muzikale creaties. Het circa dertig minuten lange “The less the know the better” leidt dit meteen in, de elektronische soundscapes , intiem , meeslepend , bevreemdend gaan alle kanten uit. Het klinkt filmisch, fantasieprikkelend. “Butter beans”, iets verderop biedt meer van dit.
In een verstilde ambient sfeer klinkt '”The Golden tape”; gaandeweg trekt Katteman de registers open en klinkt het crescendo feller. Je wordt op die manier meegetrokken in zijn muzikaal verhaal. Dit nummer “The Golden Tape” gaat naar de populaire elektronische muziek ergens van de jaren '90, maar niet te kitscherig of gedateerd.
De muzikale kameleon levert een fraai veelzijdig werkstuk af. intiem, donker, zweverig en opzwepend van aard.
https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/the-forgotten-tapes
Tracklist: The Less They Know the Better 29:23 The Golden Tape 25:54 Butter Beans 18:39
Elektronische muziek/ambient/jazz
Katteman
The Forgotten Tapes
YOKAI is een collectief muzikanten die in verschilllende projecten bezig zijn. Toch vinden ze de tijd voor YOKAI, die in 2019 al een titelloos debuut uithadden. ‘Sentinelle’ volgde in 2021. Eerder dit jaar kwam de derde worp, 'Groupe de Grâce', een kruising van jazz en psychedelica, waarin deftig geïmproviseerd wordt.
"Hun muziek reist door delicate composities, hypnotiserende grooves en grove improvisaties, waarbij de luisteraar wordt blootgesteld aan een nieuwe mix van jazz, etnische muziek en psychedelica" lezen we in de bio.
We kunnen dit beamen door de platen heen. Ook de hoes , een foto met natuurpracht, liet een tipje van de sluier los. « Mascotte », « Roubaix » zijn meteen oorstrelend, een trip in de schoonheid van de natuur, het zijn bedwelmende, hypnotiserende soms licht dreigende klanken.
« Laika » heeft een jankend gitaartje, en de blazers zorgen voor een groovy tune – zoals op » Ledeberg ». Percussie en drums vormen de boventoon. Na de weemoedige parel « Laika », volgt een vrolijker »Amazonas ».
YOKAI biedt een veelzijdige deels sprookjesachtige sound in het genre, luister maar eens « Cheval de rëve » en « Sentinelle » en het afsluitende, de genadebeker, « Coup de Grâce ».
Een diversiteit is te vinden van trommelgeroffel, sierlijke geluiden uit het bos, bevreemdende klanken tot mars muziek. Een ritmische totaalbeleving.
Tracklist: Mascotte 06:33 Roubaix 04:10 Het Bos 08:35 Laïka 02:59 Amazonas 02:51 Ledeberg 06:03 Cheval de rêve 02:57 Sentinelle (Album version) 04:17 Coup de grâce 03:04
Grid Ravage is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de 'The Sound of the Belgian Underground' schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club op het festival BRDCST in de AB . "Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde", schreven we erover…
Naar aanleiding van dit optreden, en de release van het debuut album hadden we een fijn gesprek met Yves De Mey dat je hier nog eens kan nalezen
De muziek van Grid Ravage moet je ondergaan, in de messcherpe klanken wordt de pijngrens benaderd, in de verstilde stukken ervaren we een ‘overleven’.
Een bedwelmend klankentapijt brengen ze , maar evenzeer zijn er de crecendo’s die oorverdovend kunnen worden.
Ze experimenteren ten volle en weten ons diep te raken.
De songtitels tonen aan dat je de plaat in zijn geheel moet beluisteren, het is een langgerekte, avontuurlijke trip, die je confronteert met je eigen ik en persoonlijkheid ; van waanzin, de dood, de diepste pijn van verlieservaringen , alsook de schoonheid van het leven, de geboorte,, de opkomende zon bij het ochtendgloren, het samen met familie of vrienden genieten van de kleine dingen van het leven.
Grid Ravage weet de realiteit, de levensloop van ups en downs te onderstrepen in een fantasieprikkelende, filmische sound. Prachtig.
Grid Ravage
Experimenteel/Elektronica
Dropa Disc
Tracklist
SIDE A: 1. GR 2.GRR 3.GRRR 4.GRRRR
SIDE B: 1. GRRRRR 2. GRRRRRR 3. GRRRRRRR 4. GRRRRRRRR
Nederlands 
Français 
