Een tributeband die ook albums opneemt, dat geeft soms een dubbel gevoel. Dan heb je ook nog eens tributebands die eigen songs opnemen die van hun tribute zouden kunnen geweest zijn. Dat is lovenswaardig, al gaan er dan nog meer wenkbrauwen omhoog. Van nog een andere categorie is ‘Introducing The Analogues Sideshow’, het nieuwe en eerste album met eigen nummers van de inmiddels internationaal gevierde Nederlandse Beatles-tributeband The Analogues. Met niet expliciet de vermelding dat ze het zo goed hebben proberen doen als de Beatles, maar wat een goed album is dit geworden!
Als tributeband staan The Analogues bekend om hun hang naar perfectie en dat is op dit album niet anders. Good old crafmanship in arrangementen, inspelen en inzingen. En dan dat songschrijven! Dat is van een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben op een album. De Analogues is dan ook een verzameling talent bij elkaar. Als solo-artiest was ons al Diederik Nomden opgevallen, maar de andere Analogen moeten niet voor hem onderdoen.
Dit album katapulteert ons naar de jaren ’70 en ’80. Dat kunnen we eigenlijk vooral verwoorden door te verwijzen naar de referenties die de songs oproepen. “Say That You Will” doet mij denken aan Billy Joel en aan Wings. “Nothing Can Hurt Me Today” heeft een southern rock-vibe zoals Waren Zevon, al zit er ook wat Travelling Wilburys en Leo Sayer in. “Magnetic Fields” had op ‘London Town’ van Wings kunnen staan. “Turned Into Sand” klinkt als jazzy/Oosterse desertpop (Ravi Shankar meets de Beach Boys?) met een finale die schatplichtig is aan Pink Floyd. Op “Can’t Figure You Out” hoor ik echo’s van the Kinks en “Still Waiting” doet me dan weer denken aan “Short People” van Randy Newman.
Met Wings en de Travelling Wilburys komen we al wat in het vaarwater van de Beatles. Een paar songs zitten zo goed in elkaar dat ze ook op een Beatles-album hadden kunnen staan: het springerige “Yeah Yeah Yeah” had van de jonge Beatles kunnen zijn en “Patience” heeft de allure om een albumtrack van ‘Sergeant Pepper’ te kunnen zijn. De absolute toptrack van het album is evenwel “Goodfoot”. Speels, cheeky, catchy en toch heel ingenieus in elkaar gezet, met die slide en die dubbele zang. Dit hadden Paul en John ook wel kunnen bedenken.
‘Introducing The Analogues Sideshow’ is een topalbum voor wie houdt van vakmanschap bij songschrijvers en muzikanten.