Cobra The Impaler is de nieuwe metalband van gitarist Thijs De Cloedt (Haester, ex-Aborted, Horses on Fire), zanger Manuel Remmerie (Majestic Sun, Von Detta), James Falck (Bear) en Mike Def (Horses on Fire). Dirk Verbeuren (Megadeth, Soilwork en Aborted) heeft alles ingespeeld, maar de livedrummer is intussen Ace Zec. Deze laatste deed eveneens de mix voor het album en de single “Blood Eye” die we als aperitiefje voorgeschoteld krijgen.
Cobra The Impaler kon ons meteen overtuigen bij hun live-debuut op Headbanger’s Balls Fest in Izegem. Lees hier .
Toen reeds was het moeilijk om een genre te kleven op het soort van metal dat deze band brengt. De complexe songopbouw en de tempowisselingen in “Blood Eye” hebben ze misschien geleend van de deathmetal, maar de stoner-vocalen duwen de song een andere richting uit. Meer naar de moderne heavy metal en naar Mastodon en Baroness, maar dan met meer scherpe randjes.
Er werd ook aan de meezingbaarheid gedacht, met een ‘I’ll face you, tyrant’ die je al bij de eerste luisterbeurt kan meebrullen.
Op het album ‘Colossal Gods’ is het nog wachten tot volgend jaar, maar dat wordt er eentje om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=6wSa_pxyezA
De Australische instrumentale postrockband Sleepmakeswaves begon zijn carrière met twee albums bij het Australische label Bird’s Robe Records alvorens uit te komen bij twee Europese toplabels in het genre: het Belgische dunk!records en Pelagic Records. Sindsdien bracht Bird’s Robe al een verzamelalbum met drie EP’s uit van Sleepmakeswaves en nu is er ‘Live At The Metro’, de live-registratie van een concert van 2015, opgenomen voor een radio-uitzending.
De fans van de band en van het genre in het algemeen zullen bijzonder blij zijn met dit live-album. Het werd opgenomen in 2015 in Sydney, na een lange tournee die deze band onder meer naar België bracht.
Kort voor deze opname stond Sleepmakeswaves met nagenoeg dezelfde set in de Kavka in Antwerpen, met Skyharbor en Tides From Nebula. De set bestaat vooral uit tracks van ‘Love Of Cartography’, het album uit 2014 dat de Australiërs op die tournee aan het promoten waren. Enkel de openingstrack en de setafsluiter komen van hun debuutalbum ‘…And So We Destroyed Everything’: “In Limbs And Joints” en “A Gaze Blank And Pitiliess As The Sun”.
Fans van ‘Love Of Cartography’ krijgen met ‘Live At The Metro’ dan ook waarschijnlijk de beste versie ooit te horen van die set, met een wel heel enthousiast publiek tussen de tracks in.
Als extraatje krijg je de bedankingen van de band erbij en een paar leuke quotes over de tournee. Een leuk live-album voor wie de band al langer volgt en misschien kan deze sprakelende live-registratie ook enkele fans overtuigen die rotsvast geloven dat in postrock het album altijd beter is dan het concert.
https://sleepmakeswaves.bandcamp.com/album/live-at-the-metro
Beech wist ons in 2018 aangenaam te verrassen met de EP ‘Teabag’. Nu is er het debuutalbum ‘Artifact’ en de belofte van ‘Teabag’ is uitgekomen: een volledig album met lo-fi verveeld-klinkende slackerpop in de geest van Lemonheads, Pavement en Teenage Fanclub. Met hier meer aandacht voor de melodie en meer upbeat dan bij de grote voorbeelden van de jaren ’90. Er zit soms zelfs iets zonnigs of zomers in deze Belgische slackerpop. De grens tussen slacker en dreampop wordt een paar keer overgestoken, in de beide richtingen. Het enige wat we nog missen is zo nu en dan een direct herkenbaar refrein dat de songs een eigen gezicht heeft.
De toon in de lyrics en in de muziek in het algemeen (die vocale harmonietjes in de koortjes!) is dus eerder positief-upbeat en vrolijk; al zijn er tracks waar er misschien toch een kleine schaduw over hangt.
Het niveau ligt constant hoog en dan is het moeilijk om er een paar positieve uitschieters uit te halen. “A Big Surprise” en “Another One” zijn heel sterke songs. “Into My Room” en zeker “Wrap Your Head Around It” hadden in de jaren ‘90/2000 misschien zelfs een paar weken in de Afrekening kunnen staan.
Daaruit zou je kunnen besluiten dat Beech twee of drie decennia te laat komt met deze fijne blend van slacker en dreampop, maar wie weet is deze band de voorloper van een slacker-revival. Het zou hen zeker gegund zijn.
Naar goede traditie bij Gazer Tapes is deze ‘Artifact’ van Beech vooral op cassette beschikbaar.
https://gazertapes.bandcamp.com/album/artifact
Ons land staat niet bekend als de absolute top in bluegrass en americana, maar er zijn momenten dat we scoren. ‘Hurricana’ is zo’n album dat ons verrast in originaliteit en kwaliteit.
A Murder In Mississippi gooit op dit album een paar genres op een hoopje. De basis is americana en bluegrass, maar de kruiding komt van folk, blues en dark country. Waar andere bands in die genres al snel naar traditionals en covers grijpen, kiest deze Gentse band voor veel eigen composities waarbij je wel een gevoel van herkenning krijgt, alsof het toch traditionals zijn die je al eerder hoorde.
Eén van de grootste troeven van A Murder In Mississippi is zanger-gitarist Leander Vandereecken, een naam die we ook kennen van de Missy Sippy All Stars en blijkbaar ook van hardcore/metalband 6 Days Of Justice. Leander zingt zonder overdreven Southern-accent (soms zelfs met een eerder Schotse of Ierse toets) en heeft een aangename stem. Je gelooft hem, zowel in de feel-good-songs als in de treurende/murder ballades. De vocale afwisseling komt van Mirthe en Lore en die afwisseling in de backings en zelfs een paar keer in de lead vocals (zoals op het heerlijke dreamfolk-duet “Starlightdreamer”) tilt het geheel naar een nog hoger niveau. Dat zou misschien wel wat vaker mogen gebeurd zijn op dit zo ook al fijne album, want het contrast tussen de vrouwelijke en mannelijke vocalen is puur goud.
Muzikaal zijn er hoofdrollen voor banjo en viool en komen er geen of nauwelijks klassieke drums aan te pas. De composities zijn – uiteraard – allemaal heel klassiek, maar zitten wel goed in elkaar, met veel aandacht voor de melodie en de meezingbaarheid van het refrein.
Openingstrack “River Whispers” twijfelt wat tussen folk en americana, terwijl “Wrong Side Of The Road” een uitnodiging is om te gaan linedancen. Deze single heeft overigens een heel leuke en goed ingeblikte video. Het scheelt niet veel of dit was een one-take video die – alvast bij mij – inzake aanpak herinneringen oproept aan die van “Unfinished Sympathy” van Massive Attack.
Maar terug naar de muziek. In bluegrass en dark country heb je minstens een paar tranentrekkers nodig en die hebben ze zeker bij A Murder In Mississippi, zoals in murderballad “Forever And A Day”. “The Raven And The Oak Branch Tree” is een swingende bluegrass-hymne over iemand die zijn ziel aan de duivel heeft verkocht. De song vertraagt met elk couplet tot op het einde de trein zich opnieuw op gang trekt. Heel mooi gedaan, dat spelen met het tempo.
“Run Brother Run” is een ongecompliceerd uptempo dronkemanslied dat het live zeker goed zal doen.
Het absolute hoogtepunt, voor mij dan toch, is het onheilspellende en met veel power gebrachte “Your Kingdom Burning”.
‘Hurricana’ is een bijzonder aangenaam album met een ongekend hoog niveau.
Er komt toch heel wat goeds voort uit Kortrijkse regio. Ditmaal The Waltz, een viertal dat hier de vooruitgeschoven single “Red-Orange Moon” op de wereld loslaat voor hun komende debuut album (met name ‘Looking Glass Self’) volgend jaar.
Deze jonge band dook de Dunk! Studio binnen tijdens de pandemie om een plaat op te nemen. Deze single is gestoeld op een heavy groove van bas en drum waarop de rest van de song komt op te liggen. Het klinkt vrij potent dus. Het bevat een leuke bridge waarin alles down gaat en ietwat psychedelisch klinkt. Het staat er als een huis moet ik zeggen.
Een leuke track dat het beste doet vermoeden voor de rest. Qua stijl ligt het ergens tussen Idles, The Jesus Lizard, de ruwere Blur, de grooves a la Franz Ferdinand…
Hun vorige single “Flowers” is ook de moeite waard om eens te beluisteren. Het is ietsjes melodieuzer dan deze single. Je hoort er elementen van de jaren 90 in, ook elementen van indie rock, shoegaze, alternative rock en dat allemaal door elkaar gemengd tot hun eigen stijl.
Een aanradertje.
The Waltz - Red-Orange Moon (Official Video) - YouTube
Nils Frahm werd bekend dankzij zijn mix van klassieke muziek en elektronische muziek (synths, drumcomputers, loops). Deze ‘Old Friends New Friends’ is een lange verzameling van eerder onuitgebrachte stukjes piano van 2009 tot 2021. Volgens Frahm is het niet echt een nieuw album omdat er geen grote lijn, verhaal of thema in zit en ook niet echt een verzamelalbum, maar zo voelt het wel.
De Duitser geeft twee redenen op voor dit album. De eerste is dat hij wil vermijden dat er later iemand door zijn muzikale kluizen zou graaien end at die dan zomaar wat bij elkaar zou graaien om langs de kassa te komen. Hij ‘redt’ deze 23 fragmenten en de rest wordt voorgoed gewist of opgestookt. Een tweede reden is dat Frahm broedt op een soort van nieuw begin. Daarover wil hij nog niet veel kwijt, maar het moet zijn dat deze pianostukjes niet langer bij dat nieuwe verhaal zullen passen.
Het verzamelalbum dan. Het gaat – zoals je kan verwachten – een beetje alle kanten op. Van heel naakte, verstilde en kleine piano-akkoorden tot al meer uitgewerkte en ge-arrangeerde stukken. “Rain Take” is bv. heel mooi uitgewerkt, tegenover ingetogen, kleine stukjes als “Berduxa” of “Late”. Het treurende “Todo Nada” heeft een typische ruis als van een stoffige vinyl. “Wedding Waltzer” swingt en walst een klein beetje, op een jazzy kind of way. “Further In The Making” heeft een wat Oosterse look & feel.
Bij heel wat tracks op ‘Old Friends New Friends’ bekruipt je hetzelfde gevoel: je snapt meteen waarom die track niet op de brandstapel ging, maar je voelt ook duidelijk dat ze (nog) niet de innerlijke kracht hebben van zijn werk op ‘Felt’ of ‘Screws’. Je voelt je getuige van een artiest die zoekt en probeert, die dingetjes uitwerkt of weggooit. In hun soms nog onbewerkte vorm herinneren sommige liedjes meer aan zijn soundtracks dan aan pakweg ‘Juno’. De opnamekwaliteit is niet altijd fantastisch.
“New Friend” is – op de intro en outro na misschien – een mooie, voldragen track die met een beetje meer vijlen en schaven zeker sterk genoeg is voor een regulier album. Hetzelfde geldt voor “Nils Has A New Piano”. Mijn persoonlijke favoriet is “Strickleiter”.
Deze goedgevulde verzamelaar zal toch vooral de bestaande fans plezieren. Ondertussen kijken we uit naar dat nieuwe begin van Nils Frahm.
De naam Jim Davies zal misschien niet direct een belletje doen rinkelen, maar hij speelde gitaar op de singles “Firestarter” en “Breathe” van The Prodigy. Daarna deed hij nog mee met Pitchshifter en tal van andere projecten. Deze ‘Prey Later’ is zijn tweede solo-album als producer (en ook nog gitarist).
Er staan op dit album een paar stompers die inzake aanpak en energie herinneren aan The Prodigy. EDM met een flinke dosis industrial, redelijk donker ook.
De vocale hulp komt o.m. van Tut Tut Child, zijn echtgenote Abbie Aisleen en van Jamie Mathias, de bassist van Bullet For My Valentine. Twee nummers werden gemixed door Empirion. Dat komen en gaan van vocalisten en de diversiteit aan subgenres bovenop de twee Empirion-mixes maken van ‘Prey Later’ een heel nerveus album, maar dat kan dit genre van electro/EDM wel hebben.
De beste tracks op dit album zijn zonder meer “Hit The Reset” en “Choose Your Poison”, de twee Empirion-mixes die op een album van The Prodigy hadden kunnen staan, het slepende, dreigende, apocalyptische “Prey Later” en het duistere “The Killing Way”.
https://jimdavies.bandcamp.com/album/prey-later
Deep Purple kent iedereen natuurlijk van “Child In Time” of “Smoke On The Water”, zogenaamde onsterfelijke classic-rocksongs die al decennialang genadeloos door onze strot geramd worden tot we er indigestie van krijgen. Deep Purple is echter ook verantwoordelijk voor pareltjes als “Lazy”, “Highway Star”, “Mistreated, “Hard Lovin Man”, “Flight Of The Rat”, “Burn” of “Fireball”, stuk voor stuk songs die rauwer, intenser en potiger klinken dan die belegen klassiekers. Dat is natuurlijk allemaal al lang geleden, want Deep Purple is in feite al jarenlang dood maar ze weten het zelf nog niet. De dood is met name ingetreden bij het definitieve vertrek van de geniale maar helaas ook onhandelbare Ritchie Blackmore. De enige vermeldenswaardige stuiptrekking die Purple zonder Blackmore nadien nog heeft ingeblikt is ‘Bananas’ (2003).
De koppigaards houden zichzelf tot op vandaag nog kunstmatig in leven -het zijn volhouders, dat moeten we hen dan wel toegeven- met als vervanger Steve Morse, een dertien-in-een-dozijn gitarist die telkenmale meent een rits overbodige guitar-hero-clichés uit de kast te moeten halen terwijl niemand daar om gevraagd heeft.
Dead Purple (nee, geen drukfout) vindt nu dat de tijd rijp is om een hoop all time classic-rock songs te gaan coveren. Alsof daar iemand zit op te wachten. Wie kan er nu in hemelsnaam iets aanvangen met de zoveelste versie van “White Room”, ook weer zo een song die we net een keertje te veel gehoord hebben. Bovendien is de abominabele Purple versie dan ook nog eens een regelrechte blamage voor Cream. Ook aan Peter Green’s “Oh Well” voegen ze niets toe, of het moet een lepel smakeloze stroop zijn. En zo gaat dat de hele plaat door. Als afsluiter komt Dead Purple dan nog eens af met “Caught In Te Act”, een zogeheten rockmedley, ook iets wat dateert uit de prehistorie en nooit meer opgegraven had mogen worden. Onder meer Led Zeppelin, Spencer Davis Group en Booker T & The MG’s worden hier schaamteloos verkracht.
Grootste pijnpunt op dit covervehikel is echter zanger Ian Gillan, ooit een gedreven hard-rock giller die alle toonaarden aankon, nu een eentonige brompot wiens stem elke vorm van animo is kwijtgeraakt. Een mens zou haast compassie krijgen met de arme man, zeker nadat we nog eens ‘Machine Head’, ‘Made In Japan’ of ‘In Rock’ achter de kiezen hebben gedraaid.
De oudjes zullen hiermee waarschijnlijk wel de tijd van leven hebben gehad, maar konden ze dit echt niet gewoon binnen de muren van de studio houden?
Dit is de meest tenenkrommende plaat van het jaar.
Crashdiët is terug met een nieuwe single. Deze sleaze/glamrockband is vooral bekend vanwege de steeds wisselende samenstelling, ondanks hun status en succes. Het zesde album waarvoor ze nu in de studio zitten en dat in 2022 uitkomt, zal misschien het eerste album van deze band zijn met dezelfde zanger als het vorige album.
Het proevertje heet “No Man’s Land” en deze single laat het beste verhopen. Dit overstijgt de glam en sleaze en heeft catchy elementen van Crashdiët’s landgenoten als Europe en Sabaton. Het ritme, de aanstekelijke vibe, de meezingbaarheid, … Het lijkt een makkelijke formule, maar enkel als alles juist zit werkt ze ook en dat is hier het geval. Voor de liefhebbers van klassieke hardrock is dit gesneden koek.
https://www.youtube.com/watch?v=eidua-3li_Q&t=4s
‘Red Light’ is de tweede single van Silent Flag, het nieuwe project van Dirk Vreys (Zombikini, A Slice Of Life, the OcsCURE) en net als bij de vorige single (“Enter The Batcave”) krijgt hij hierop bijstand van zijn Franse So What?-maatje Yannick Rault (Photon, This Grey City, Closed Mouth…).
De nieuwe single is opnieuw een sterk staaltje dark wave, met een boodschap aan de bevolking. Dat het misschien wel even genoeg is geweest. Het rode licht van de songtitel verwijst naar allerlei signalen inzake politiek, klimaat, corona, migratie en Vreys roept ons op om die signalen niet langer te negeren (te blijven slapen). Wat we dan wel moeten doen, vertelt hij er niet bij.
In zijn analyse en zeker ook muzikaal leunt deze “Red Light” aan bij “Different World”, het jongste album van Enzo Kreft. Al voegt Silent Flag wel nog wat gitaren toe aan de synths en zitten ze toch in een ander muzikaal universum. Geen remixes deze keer, hoewel dat bij “Enter The Batcave” soms toch wel een meerwaarde was.
Na twee singles wordt stilaan duidelijk waar Silent Flag naartoe gaat. En voor die richting kunnen wij enkel groen licht geven.
https://www.youtube.com/watch?v=t_PXfOxEDQI&t=3s
De coronapauze geeft labels de tijd en ruimte om in hun archieven te duiken en de fans te verblijden met nooit eerder uitgebrachte studio-opnames en - meer nog - registraties van concerten. Het concert dat Bruce Springsteen speelde op de No Nukes-marathon in New York werd door de geschiedschrijving reeds lang als legendarisch bestempeld. Aan de basis van die legende lagen de twee tracks van dat concert die op het No Nukes-verzamelalbum stonden: “Stay” en een medley met o.m. “Devil With The Blue Dress” en “Jenny Take A Ride”.
We mogen het coronavirus dankbaar zijn dat nu het hele concert verschijnt als DVD, CD en LP. In 1979 was Bruce Springsteen al een ster, maar nog niet de legende die hij vandaag is. ‘Born To Run’ had hem een paar jaar eerder naar de top van het Amerikaanse rockcircus gecatapulteerd, maar ‘Darkness On The Edge Of Town’, dat een jaar voor de No Nukes-concerten uitkwam, deed daar geen schepje bovenop. Singles als “Badlands” deden nauwelijks iets in de hitparade en zouden pas later publiekslievelingen worden. Het album op zich werd wel goed onthaald door de critici en de fans.
Op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’ krijgen we in de aanvang een mooie, maar misschien beperkte greep uit ‘Darkness On The Edge Of Town’, met “Badlands”, “The Promised Land” en “Prove It All Night”. “The River” zou pas een jaar later uitkomen op het gelijknamige album en je hoort dat deze versie nog niet de kracht heeft van die latere single-versie. Hetzelfde geldt ongeveer voor “Sherry Darling“, ook van ‘The River’, maar daarvan zit deze vroegere live-versie toch al iets dichter tegen het origineel van de studio-opname.
Vervolgens grijpen the Boss en zijn band terug naar hun live-klassieker “Rosalita” en succesnummers van ‘Born To Run’, met “Thunder Road”, “Jungleland” en uiteraard “Born To Run”. Eens ze helemaal op dreef zijn, komen de in de vorige eeuw uitgebrachte tracks van de No Nukes-verzamelaar. En als je nu het hele concert hoort, klopt het verhaal dat zowat alle artiesten en bands van die verzamelaar bewust niet voor hun hits gekozen hebben voor op die verzamelaar. Zij (of hun managers) dachten dat die No Nukes-verzamelaar commercieel helemaal niets zou doen en kozen daarom voor nummers die je snel zou vergeten.
Bruce Springsteen sluit deze concertopname af met de traditional “Quarter To Three“ en dan een –eindelijk officiële versie van het jumpy “Rave On“, een track die de fans vooral kennen van bootlegs.
We hebben lang moeten wachten op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’, maar voor de fans was dit zeker het wachten waard. Ook voor jongelui die Bruce Springsteen nog moeten ontdekken is dit een fijne introductie.
The Legendary 1979 No Nukes Concerts
Bruce Springsteen & The E-Street Band
Columbia/Legacy/Sony Music
Ik volg High Hi reeds sinds hun debuut-EP in 2015 en heb altijd ergens het gevoel gehad dat er meer in die band zat als er wat ballast overboord zou gegooid worden. Toen hun single “Daggers” vorig jaar opgepikt werd door StuBru, ze een grote Afrekenings-hit scoorden en op elk coronaproof podium in Vlaanderen mochten aantreden, was er aan de ene kant de geruststellende gedachte van ‘zie je wel’ en anderzijds de vaststelling dat er op het album ‘Firepool’ toch weer een paar tracks stonden waarvan ik maar moeilijk begrijp hoe ze aansluiten op wat deze band live betekent.
De nieuwe single “Return To Dust” staat inmiddels reeds in de Afrekening en het publiek heeft altijd gelijk, dus ik zal er wel compleet naast zitten met mijn analyse, maar voor mij is deze samenwerking met producer Tucan Taylor Michaels (Jungle, Superorganism, …) een gemiste kans. De vocalen van Anne-Sophie en Didi zijn hier bijna onherkenbaar en emotieloos en de song drijft op synth-klanken van dertien in een dozijn. Bas, drum en gitaar moet je met een vergrootglas gaan zoeken in de sound. Pas als een eind voorbij halfweg (ergens rond de 2 minuten) het koortje invalt is er een moment van herkenning.
Alles wat deze band uniek maakt en ons in het verleden wist te overtuigen, werd hier overboord gegooid en ingeruild voor catchy-urban eenheidsworst met een korte piano-riedel als smalle basis.
Bands mogen zeker evolueren, wij hebben niet liever, maar op dit pad is High Hi mij kwijt.
https://www.youtube.com/watch?v=egyM7d_ZJW8
Al vanaf de eerste tonen van het razende debuutalbum ‘Brutalism’ hadden we door dat Idles een buitengewoon punkbandje was dat zou uitgroeien tot één van de meest opwindende Britse rockgroepen van het moment. Ze hebben ook niet bepaald stilgezeten, na 4 jaar zijn ze al aan hun vierde album toe.
Wat je op zijn minst kan zeggen is dat hun sound al serieus geëvolueerd is. De furie van de eerste plaat heeft plaats geruimd voor meer diversiteit en avontuur. Idles heeft zijn horizonten verbreed, heet dat dan. Of dit nu goed nieuws is laten we aan u over. We hebben de neiging om te stellen dat de band ‘volwassener’ is geworden. Maar bij wilde groepjes waar spontaniteit en razernij doorgaand de grootste troeven zijn is volwassen worden eerder een vloek dan een zegen.
Laat het ons dan maar houden op ‘anders’, want de nieuwe weg die Idles hier ingaat is op zijn minst even energiek en dynamisch. De band experimenteert al eens met wat elektronica (“Progress”) en laat geregeld het tempo zakken, maar het blijft wel steeds spannend. Frontman Joe Talbot is nog altijd kwaad maar dat hoeft zich deze keer niet persé te manifesteren in roodgloeiende punksongs. Maar geen nood, De explosiviteit van de begindagen komt hier en daar nog wel wat deuren intrappen, zoals op “The Wheel” en “Crawl !”, twee stormrammetjes die het niet slecht zullen doen op de komende moshpitfeestjes. Zoals bijvoorbeeld in de AB op 26/02.
Jeroen Geerinck opereert hier onder de naam Geronimo. Misschien ken je hem van o.a. “Snaarmaarwaar”, “Hot Griselda” of “Spilar”.Hij is naast een muzikant ook een producer en studio-ingenieur die veel ervaring heeft met het maken van folk albums. Op dit album beperkt hij zich niet tot folk maar mixt hij verschillende genre-elementen door elkaar. Hij componeert, speelt, mixt en neemt alles zelf op.
De opener “Break of Day” ligt nog dicht tegen singer-songwriter en folk aan. Op “Wetland Track” en het titelnummer “Run High” steekt hij er meer variatie en stijlen in. De synth geeft het geheel een moderne toets en de percussie zorgt voor een stuwend effect. Op “Run High” heeft de elektrische gitaar een prominente plaats en laat hij ze volop ‘vertellen’. Het is melodieus en het vervangt zo ook de zang die hier op dit album niet aanwezig is. “Pace Up” is ook een mooi liedje dat mij wat aan de jonge Mark Knopfler doet denken. De meeste songs hebben folk elementen maar evenzeer rock invloeden uit o.m. de jaren zeventig. Denk aan Neil Young, Bob Dylan, etc…
Het album heeft een fijn, aangenaam geluid. Je hoort duidelijk dat hij dit gewoon is. De liedjes zitten goed in elkaar en ondanks het instrumentale karakter, verveelt het niet snel. Hij weet het boeiend te houden door zijn melodieën uit te bouwen en van mooie arrangementen te voorzien.
Instrumentale folk-roots
Run High
Geronimo
Nederlands 
Français 
