Op 25 maart komt ‘Jan Juc Moon’ uit, het tiende studioalbum van Xavier Rudd. Na vier jaar is de opvolger van ‘Stormy Boy’ klaar, en of we benieuwd zijn. Opener “I am Eagle” tilt ons didgeridoo-gewijs op naar Xaviers rijkgevulde wereld vol herinneringen. We zweven vijf minuten lang naast de adelaar – je kan hem zelfs horen – en dromen lekker weg bij dit eclectisch nummer. De toon is meteen gezet.
Titeltrack “Jan Juc Moon” is veel rustiger maar al minstens even aangrijpend. De Australische multi-instrumentalist en fervent barefooter toont dat hij veel meer is dan ‘die gast van “Follow the Sun”’. Hij staat al twintig jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een kritische blik op onze maatschappij. “Stoney Creek” begint met een blaffende hond, waarna Xaviers gitaarspel en zachte stem verder verhalen. Op dit spirituele en hoopvolle nummer herkennen we opnieuw Aboriginalgezangen en fluitend bezingt Xavier de schoonheid van de natuur Down Under: lyrics als “This is home” en “There ain’t no other place I’d rather be” tonen dat hij oprecht verliefd is op zijn thuisland.
Het vierde nummer is “Ball and Chain”, de single die in samenwerking met J-MILLA tot stand kwam. Het vrolijke deuntje breekt de flow van het album en zorgt ervoor dat we weer wat aandachtiger gaan luisteren. Het aanstekelijke refrein zal nog even blijven hangen, de stukjes rap vinden we persoonlijk iets minder geslaagd. Op “We Deserve to Dream” gaat Xavier terug de akoestische toer op. Hij ziet het nummer zelf als een lofdicht, een ode aan kameraadschap en saamhorigheid in een wereld die gek is geworden.
“The Window” gaat op dezelfde stroom verder. Terwijl hij aan dit album werkte, contempleerde hij over alles wat in zijn leven gebeurde. Op een gegeven moment keek hij uit de ruit en waaide er een sterke zuidoostenwind. Het voelde als een wind van verandering, een gevoel dat hij probeerde te vertalen op deze nieuwe plaat. De mondharmonica versterkt het reflexieve karakter van dit ingetogen lied. Op “Slidin Down a Rainbow” brengt Xavier nogmaals de verbondenheid met de aarde en de rechten van de Aboriginals als kernthema’s naar voor. De onopgeloste erfenis van zijn overgrootmoeder van vaderskant, die uit de openbare registers verdween nadat ze uit haar Wiradjuri-gebied naar Melbourne was overgebracht, zal hier ongetwijfeld een rol bij spelen.
Op “Dawn to Dusk” komt de rust terug, Xavier weet als geen ander hoe hij na een harder, ruwer hoogtepunt een zalvende balsem moet aanbrengen. Meer dan tien minuten duurt deze parel van een song. De pandemie heeft hem tijd gegeven. Terwijl hij anders de wereld zou rondtoeren, kon hij nu zijn creativiteit en enthousiasme de vrije loop laten en deze omzetten in een positief, inclusief verhaal. Voor het eerst sinds Spirit Bird (10 jaar geleden) heeft hij ook zelf alles gedaan qua instrumentatie, en hij koos er bewust voor om het geluid van de natuur in zijn puurste vorm te integreren, getuige hiervan het betoverende vogelgezang.
Met “Magic” en “Angel at War” kabbelt de plaat rustig verder, hier hebben we het gevoel dat het misschien net iets te langdradig wordt. Dertien nummers is veel, maar afsluiters “The Calling” en "Joanna" knallen toch weer lekker.
De wind waait krachtig door ‘Jan Juc Moon’. Het is een terugkerend beeld dat opkomt wanneer Xavier Rudd de weidse ruimte en de ontzagwekkende natuurelementen van deze aardbol bezingt. Dit moeten we koesteren voor de komende generaties, zoveel is duidelijk. Hij brengt dan wel zomerse, opzwepende muziek, maar desalniettemin met een belangrijke boodschap.
2vinyl LP
Dank, Xavier, tot op 8 of 9 november in de AB, Brussel !
Ball And Chain (ft. J-MILLA) - YouTube
Mild High Club maakt een unieke mix van psychedelische pop en soulvolle jazzlounge met Braziliaanse invloeden. De band rondom de Amerikaanse muzikant Alex Brettin debuteerde in 2015 met het album ‘Timeline’, een jaar daarop gevolgd door ‘Skiptracing’, waarvan het nummer “Hommage” vorig jaar ineens viraal ging.
Het laatste album is dus alweer van vijf jaar geleden. Wel verscheen in 2017 nog ‘Sketches Of Brunswick East’, een samenwerking met de Australische psych-rockband King Gizzard And The Lizard Wizard.
Onlangs verscheen het diverse‘Going Going Gone’. De duurtijd van de songs zijn nogal kort en bondig , waardoor je deze plaat in zijn geheel best beluistert. Het is dan ook een ware ontdekkingsreis van heerlijke klankentapijtjes en rare soundscapes uit 60s, 70s , funk , in verrassende wendingen en experimentjes. Mild High Club tast grenzen af, er is een dreigende ondertoon en de spanning is om te snijden; er is ook een typisch Braziliaans zomers tintje,
Hun politieke boodschappen krijgen wat humor mee. Dit is een avontuurlijk plaatje.
Funk/Jazz/Lounge
Going Going Gone
Mild High Club
Tracklist:
Kluges I (1:48)
Dionysian State (3:04)
Trash Heap (1:16)
Taste Tomorrow (2:21)
A New High (2:47)
It's Over Again (2:07)
Kluges II (2:50)
I Don't Mind the Wait (3:02)
Dawn Patrol (1:34)
Waving (4:20)
Me Myself and Dollar Hell (3:00)
Holding on to Me (1:29)
Eén van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie jazz en –experiment, is de muzikale veelvraat , pianist Bram De Looze.
Hij bracht recent de soloplaat 'Colour Talk' uit, de recensie hier .
Hij zit niet stil … Van zijn nieuwste project citeren we even ''Zowel in de soloprojecten van Bram De Looze als in zijn samenwerkingen, staan expressiviteit, inventiviteit en creativiteit steevast centraal. Voor zijn nieuwe trio Vice Versa, omringt Bram zich door twee klinkende namen uit de jazzwereld: de New Yorkse meesterdrummer Eric McPherson (Jackie Mclean, Andrew Hill, Farao Sanders, Fred Hersch) en de Berlijnse bassist Felix Henkelhausen (Jim Black, Nate Wooley, Lotte Anker). Beiden zijn compositorische meesterbreinen met grenzeloze ritmische mogelijkheden. De Looze componeerde voor dit trio een volledig nieuw repertoire. Verwacht uitzonderlijke benaderingen, waarbij de muzikale regels voortdurend veranderen zonder daarbij aan continuïteit en dynamiek in te boeten. ''
Het is een voortdurend speels improviseren. De drie muzikanten porren elkaar aan. Het lijkt een soort jam . De klanken zijn verrassend en betoverend , het is een soort ter plaatse steeds opnieuw uitvinden . Wat een boeiende wendingen. Het tien minuten lange “The Sequel” is er zo eentje van klankentapijtjes en sounds , waarop ze de grenzen aftasten en durven experimenteren. Er is plaats voor gemoedsrust in een intimistisch kader. Een soort muzikale stuiterbal.
Het is een blijvend gegeven waardoor je als aanhoorder ook van het ene spanningsveld in het ander terecht komt, absurditeit vormt binnen dat concept eveneens een rode draad.
Luister maar de uitstekende songs “Out of the way”, “Birth to prescense”, “Do me a favor” en het twaalf minuten lange epos “Vice Versa”. Een heerlijk spannend , avontuurlijk samenspel van Bram, Erik en Felix. Dit is samen hemelse magie.
Tracklist: The Sequel 10:23 Out of the way 05:29 Birth to presence 10:49 Toubaka (soundioulou Sissoko) 06:56 Do me a Favor T 09:56 Vice Versa 12:43
Jérôme Klein is opgeleid in piano en drums aan het Conservatorium van Luxemburg. Daarna ging hij naar de jazzafdeling van het Brusselse Conservatorium waar hij afstudeerde met een diploma piano, drums en vibrafoon. Van klassiek tot poprock en vrije improvisatie beoefent de artiest zijn kunst op verschillende podia.
Na de release van een eerste EP een paar jaar geleden, bracht KLEIN onder leiding van Jérôme Klein eind december een verbluffend eerste album uit, getiteld ‘Sonder’, een avontuurlijke, kleurrijke plaat.
Zonder verpinken stapt KLEIN over van pop naar jazz tot pure rock. “Catharis” ondersteept dit meteen , het is een vijf minuten lang epos , tempowissels ondergaat, een intieme sfeer creëert , registers opentrekt en de genres kruist. Op die manier wordt de aandacht behouden.
Verderop is er het lange , wondermooie “Catalyst”, “Introversion”, “Poem” en het afsluitende “Sonder'” .
KLEIN maakt van het album, 'Sonder' , een waar kunstwerk, wat doet denken aan een schilderij van Picasso. Per luisterbeurt ontdekken we nieuwe elementen , die het album zo schoon en verrassend maken. Een combinatie van ritmische jazz, elektronica, de mengeling van pop/rock en de vocals. De onverwachtse wendingen maken het nu net boeiend. Een intrigerend plaatje dus.
Tracklist: Catharis 05:41 Episode 04:59 Down 05:58 Solace 04:12 Catalyst 06:10 Introversion 05:02 Creator 05:00 Poem 06:50 Sonder 04:06
jazz/klassiek/poprock
Sonder
KLEIN
We citeren even van de formatie Bam! Trio: ''BAM is het geluid van lichamen die tegen elkaar botsen. Hier zijn lichamen geesten en het lawaai is muziek. In 2017 heeft de detonatie zijn vruchten afgeworpen. De vrucht van de ontmoeting tussen drie bijzondere kunstenaars uit de vier hoeken van Wallonië. Rond dit mythische instrument, het Hammond orgel'' En ook '' Jazz? Ja, maar niet alleen dat .Groove, rock, soul en betoverende ballads vormen de grondstof van dit explosieve brouwsel; een universele cocktail bereid in de robuuste pot van vriendschap.''
Die sound opbouwen rond dat orgel zorgt voor een gezellige huiskamer concert sfeer, waarbij iedereen rond de tafel zit te jammen. Er wordt soms geëxperimenteerd of buiten de lijntjes gekleurd, gezien je met dat orgel zoveel kanten uit kunt gaan. “Icarus” blijft hangen, je voelt je wegzweven en komt tot een gemoedsrust. Ergens is er vaag , maar subtiel een referentie naar de Geest van John Lord van Deep Purple. Met het orgel speelt er een zacht strelende klank in afwisseling met verschroeiende partijen, Er wordt hier lekker geëxperimenteerd. Je zou haast vergeten dat er in de sound ook nog het gitaarspel van Jeunieaux en de onderkoelde drums van Cabay aanwezig is. Hun inbreng is echter minstens even belangrijk als de meesterlijke orgelklank van Maxime Moyaerts.
Wat een klankentapijt, afwisseling en improvisatie van o.m. jazz en rock. Check maar eens “BJ Blues”, “Jardin de éphémeres”, “Poker Sundae” en “Why Not”. Groovy, explosief en ingetogen. De muzikanten zijn op elkaar ingespeeld en durven vernieuwen. Sterk overtuigend.
Tracklist:
Icarus 05:34 BJ Blues 04:19 Distancing 05:19 Jardin des éphémeres 05:01 Poker Sundae 05:15 Rue de Savoie 03:54 Swirl 04:07 Why Not 04:32 Les Abyssales 05:13
Jazz/Rock
One
Bam! Trio
De Amerikaanse gitariste Gia Federico vindt inspiratie bij Steve Vai en Joe Satriani, maar op de titeltrack van haar tweede EP ‘Cosmic Wave’ hoor je net zo goed referenties naar ‘Crises’ van Mike Oldfield. Instrumentale muziek dus met gitaarsolo’s als absolute hoofdrolspelers. Net als Oldfield op dat album zet ze niet enkel zichzelf of enkel haar fantastische gitaarspel in de kijker, maar laat ze de luisteraar ook wat tijd en ruimte om een ruimer kader te vatten. Daarvoor doet Gia hier een beroep op de bassist en drummer van Devil In The Mist, de grungy-gothic-metalband waar Federico samen met zangeres Katy de lakens uitdeelt. Aan de ene kant is het jammer dat we Katy hier niet te horen krijgen op de drie nummers van deze EP, aan de andere kant is dat te begrijpen, want dan zou de grens tussen Gia G en Devil In The Mist wel heel vaag worden.
Heel wat rockliefhebbers gruwen ervan als de focus zo hard op de gitaar ligt en er geen vocalen aan te pas komen. In die valkuil van overdreven egocentrisme is Federico niet getrapt. Haar nummers zijn meer dan ‘hoor eens hoeveel noten ik kan spelen in één seconde’. Er zit ook emotie in, en daar draait het toch om.
En haar invloeden zijn heel divers: van blues tot progessieve rock en jazz.
https://www.youtube.com/watch?v=tUTbX0KeC0A
Als er één groepsnaam is waarbij de vlag de lading volledig dekt dan is het wel Endless Boogie. We zouden echter liegen als we beweren dat de band zijn naam niet gestolen heeft, want dat hebben ze namelijk wel gedaan, met name bij John Lee Hooker. De bluesgrootheid maakte in 1971 ‘Endless Boogie’, niet bepaald zijn beste album maar wel eentje die gekenmerkt was door lange jams en eindeloze gitaarriffs. Net datgene waar de band Endless Boogie een patent lijkt op te hebben. Neem nu songs als “The Offender” en “Jim Tully”, twee joekels die boven de 22 minuten uitkomen, met riffs en solo’s die eindeloos door rollen.
Endless Boogie laveren tussen krautrock, space-rock, boogie en blues. De voorbeelden zijn Edgar Broughton Band, Canned Heat en The Rolling Stones op hun vuilst, check de meest ranzige rocker “Bad Call”.
Er valt zelfs een onvervalste streep Sun O))) te bespeuren op de drone-trip “The Incompetent Villains of 1968”. Frontman Paul Major gromt en grolt in het geweldige “Disposable Thumbs” als Captain Beefheart en Billy Gibbons na het verorberen van een dozijn whisky’s, de ranzige gitaren kronkelen en scheuren tot men er bloedende vingers aan overhoudt. “Counterfeiter” is krautrock die klinkt als een jamsessie van Can en Neu! nadat die zwaar aan de psychedelische drugs hebben gezeten. Fameuze plaat.
Een plaat opleggen die meteen met een brok adrenaline uit de startblokken schiet, hoe fijn is dat niet? In elk geval is dit zo met de vijfde plaat van het Zweedse Rotten Mind (afkomstig uit Uppsala). “Inflammable” is de eerste track en ze schiet inderdaad in vuur. Heerlijke bas van de nieuwe bassiste Liz Panella, een gedreven zang, gitaar en drums maken het af. Daarna volgt de single “Serpent Eyes” dat heel wat dark wave en postpunk bevat met catchy zanglijnen. “Die Young” gaat dan weer meer naar de punk en garagerock.
De productie klinkt super en als band klinken ze ook volwassener dan op hun plaat “Rotten Mind” uit 2017. Zoveel is er muzikaal sedertdien niet veranderd maar ‘t zit hem in de details en de afwerking. En ze hebben ook wat meer elementen uit andere aanverwante muziek in hun songs verwerkt. Het halftrage “(I Ain’t) One To Talk To” heeft een heerlijke donkere bas en lekker gitaartje dat rondscheurt. Love It! Het doet mij wat aan de The Strokes denken.
Het titelnummer “Unflavored” is verre van smaakloos (vergeef mij de flauwe woordspeling). Het bevat een vrij catchy refrein. Zanger Jacob Arvidsson zijn karakterstiek stemgeluid heeft er nog een beetje gekte bij gekregen lijkt mij, wat mooi uitpakt op deze muziek.
Gedurende twaalf songs weet Rotten Mind ons te boeien en bezig te houden. “Unflavored” is een sterke aanrader voor wie van donkere en snedige gitaarmuziek houdt. Je kan je er niet aan mispakken want er staat geen enkele zwakke track tussen. Iets wat ik ook al van “Rotten Mind” uit 2017 zei trouwens.
Live heb ik ze nog niet mogen smaken maar als ze terug onze contreien aandoen ben ik één van de eerste om te gaan kijken. Ze groeiden sedert hun debuut qua bekendheid en stonden al in magazines zoals NME, Vive Le Rock en Gaffa. Ik zou zeggen verplicht luistermateriaal.
Voor wie houdt van o.a. The Strokes, Sons, The Vibrators, The Hives, 1919 etc…
Garagerock/punkrock/darkwave
Unflavored
Rotten Mind
Child Of Night is een Amerikaans trio dat eind vorig jaar zijn eerste album uitbracht: ‘The Walls At Dawn’. Op dat album zit de band op het kruispunt van postpunk en darkwave en daar zullen in Vlaanderen zeker fans voor te vinden zijn.
Openingstrack “Aurora” kan je misschien beter meteen skippen. Het is niet echt een goed visitekaartje voor waar deze band voor staat. Dan is “Unafraid” representatiever: synthwave met drumcomputers en koele, zweverige zang. Vocaal doet dit mij denken aan Strawberry Pills uit Griekenland en Black Snow in Summer uit eigen land, maar muzikaal is dit darkwave vertaald naar het hier en nu: coldwave meets EDM in 2022.
Op “Wounded Child” en “Disappear” komen er als extraatje nog een ijle gitaarlick bij en ritmes die uit de new beat lijken geplukt te zijn, alsof Praga Khan en Elisa Waut een update hebben gekregen.
“Outbreak” is een etherische synthsoundscape die muzikaal niet zoveel voorstelt. “Son” is dan weer een toptrack en had zomaar op een album van Whispering Sons kunnen staan. “Indigence” is een feest van botsende ritmes waardoor je niet van de eerste luisterbeurt mee bent in de trip, maar geef deze song een paar beurten en dan komt ie wel goed binnen. “Cult Of Satisfaction” is dan een stuk klassieker in opbouw en heeft zeker de eerste minuut de look & feel van Editors.
Al die verschillende referenties tonen hoe divers het palet is waar Child Of Night mee schildert en dat maakt van dit debuutalbum een leuke ontdekkingsreis voor de liefhebbers van alles wat leeft tussen de grenzen van postpunk en coldwave.
Deze release is zowel digitaal als op vinyl en cassette beschikbaar.
https://childofnight.com/album/the-walls-at-dawn
“80’s Song” is de wel heel toepasselijke titel van de nieuwe single van Heisa. De referenties naar Tool zullen ze al wel beu zijn, maar voor deze compacte song kunnen we bijna niet anders dan Tool-meets-Joy Division neer te schrijven. De weerbarstigheid en compactheid van deze noise-song doet ook hard denken aan de vroegste versie van de Pixies.
“80’s Song” laat het beste verhopen voor de EP die later dit voorjaar volgt. En nog meer goed nieuws uit het Heisa-kamp: de band is herbevestigd voor het ArcTanGent-festival in Bristol in augustus (Opeth, Zeal & Ardor, Cult Of Luna, Amenra, Oathbreaker, Psychonaut, Hippotraktor en Bear) en ook herbevestigd voor de zondag van het Waregemse Metal Days-weekend, met o.m. Amenra, Stake, Psychonaut en Turpentine Valley.
https://www.youtube.com/watch?v=KrzOjL1pZ7E
Derek & The Dirt maakte in 2018 het album ‘All Today’s Words’ bij. Daarna was er nog de digitale single “Massa” in 2019, maar nadien bleef het opnieuw stil rond deze Gentse gitaarband. Maar net voor het jaareinde van 2021 was er de nieuwe single “Listen To Me Baby”. Of dat nu de voorbode is van een nieuw album, is nog niet duidelijk, maar deze single smaakt wel naar meer: sterke lyrics, mooie songopbouw, catchy rock-vibe, … Alles zit goed tot perfect. Alleen misschien dat Wolf’s solo ons deze keer niet meteen van onze sokken blaast. Nog steeds één van de betere gitaarsolo’s die we in lange tijden gehoord hebben, maar net niet met de magie die we voelden bij albums als het debuut van deze band of ‘Love’s Exaltation’, toen we de gitarist met de eeuwige zonnebril de Slash van de Lage Landen noemden.
Deze single betekent ook de terugkeer van Peter De Bosschere (MyDonna, Needle And The Pain Reaction, Biezebaaze, …) die al in 1992 en 1993 bij Derek & The Dirt op de drumkit zat.
https://www.youtube.com/watch?v=vJwWFP13XFk&t=2s
King Dick is het soloproject van Wim de Busser (Zita Swoon Group, The Colorist, Matt Watts Group, Nubots, Knallertje, …). Tot dusver maakte hij alle King Dick-albums zowat op z’n eentje op de laptop en brengt die dan op vinyl uit op z’n eigen King Dick Records. Enkel het meest recente (‘How To Enlarge Your Penis Naturally At Home For Free’) kwam als cassette uit bij Gazer Tapes. Die diy-albums hadden lo-fi synthpop als gemene deler. Heel goede ideeën, beetje jazzy en 80’s-retro, meestal cheeky-kwajongensachtig en soms tegendraads, maar altijd intrigerend.
Voor het eind vorig jaar verschenen best-of-album ‘Hit Box 21’ veranderde De Busser het geweer van schouder en trok hij naar een professionele studio met een volledige band om de nummers opnieuw op te nemen. Die bandleden zijn Yorgos Tsakiridis (bas en vocals) van o.m. Borokov Borokov en The Hickey Underworld, Jeroen Stevens (drums, vocals en keys) van o.m. Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU) en Gruppo Di Pawloski en Michele Morgante (gitaar en vocals) van Maradona en Mikele And The Mattress. Allemaal gepokt en gemazeld in de brede alternatieve muziek dus. De Busser had vast nog grotere, bekendere namen uit zijn adresboekje kunnen opbellen voor een gastrolletje, maar het siert hem dat hij voor deze best-of dicht bij de essentie gebleven is: de nummers.
Het resultaat is een krachtige ontdekkingsreis met bij elke halte een nieuw landschap. De meeste nummers gebruiken hier een groter deel van hun potentieel dan op de oorspronkelijke opnames, hoewel het uiteraard nog steeds geen gladgestreken popnummers zijn. De (bijna-) dansbaarheid is hier bij een paar nummers minder en het hele album ademt opvallend meer rust uit dan het soms nerveuze knip- en plakwerk dat hieraan vooraf ging. Gelukkig is er nog het pijn-aan-de-ogen-doende artwork voor een extra overtuigende dosis herkenbaarheid. Voor de keuze van de nummers liet King Dick zich o.m. leiden door het advies van zijn volgers op facebook. Het album is dan ook een mooie dwarsdoorsnede van de eerder albums, met “Better Call Me Daddy” als enig nieuw nummer.
Het is geen sinecure om er één of een paar nummers uit te kiezen die hier een beetje boven de rest uitsteken. Fanfavorieten als “The Sex” en “Prayer” hebben in hun nieuwe versies nog niets van hun magie verloren. Mijn hart klopt evenwel net iets harder voor “Sorry Love Song” en “Baby Dick”.
https://kingdickisnr1.bandcamp.com/album/hit-box-21
Dirk Da Davo blijft de meest productieve lid van het duo van The Neon Judgement. Ditmaal een release van een single onder zijn naam. De song begint met een lekkere en warme gitaarriedel die zich doorheen de ganse song beweegt. Een leuke bas. Daarrond komen we de zang van Dirk tegen en zijn vrij gekende elektronische percussie.
Een nummertje dat blijft plakken in mijn hoofd. Herkenbaar en eenvoudig, maar dat is meestal beter dan dat het andersom is. Dit nummer heeft een sterke Neon Judgement invloed of sfeer meegekregen. Vele fans zullen dat helemaal niet erg vinden denk ik.
Daarbij een gekke nihilistische videoclip waar o.a. een drummer een varkenskop aanheeft en met hier en daar nog wat stoned-geïnspireerde toestanden.
Kortom een leuke single dat iets minder vernieuwend klinkt dan zijn vorige releases maar dat zeker en vast een leuk luisternummer is gebleken.
Link video: https://youtu.be/epmjigY4mC4
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastar voor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. In de AB Box , werd echter onlangs de nieuwe plaat, 'Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd het materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken. Het verslag van dit optreden kun je hier nog eens nalezen.
Novastar bewijst met dit album zichzelf te zijn gebleven, maar durft ook avontuurlijk te klinken. “Crooked Court of Dream” zet de toon. De Novastar formule slaat nog steeds aan, de sound is emotioneel beladen, bezwerend en groovy. Zweegers gooit zijn hart en ziel in de nummers, met adrenalinestoten in de vocals. De muzikanten spelen een belangrijke rol, luister maar naar de meesterlijke riedels en drums op typische Novastar songs “Wild Years” en “Your World”, parels die niet moeten onderdoen voor het oudere werk. “Isabelle”, over de gelukzalige relatie met zijn vrouw, is een pakkend mooie afsluiter van de plaat.
'Holler and Shout ' is een overtuigende plaat.
Crooked Court of Dreams (3:49) Deep Are the Eyes (3:05) Holler and Shout (3:06) Wild Years (3:39) Your World (3:24) Judy Folk (3:19) Velvet Blue Sky (3:47) Saturday (4:11) Holding Patterns (3:16) Isabelle (4:21)
Nederlands 
Français 
