Toen we A Thousand Sufferings in 2017 aan het werk zagen in Het Bos in Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’
Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische blackmetalscene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaarriffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees en het drumgeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx die ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer openzwaaien. Dat merkten we vorig jaar nog toen we de band zagen aantreden op het gezellige festival Unholy Cogreation. De band bracht ondertussen met 'Bleakness' een album op de markt waar die walmen van intensieve zwaarmoedigheid je eveneens vanaf de eerste tot de laatste song de keel dichtknijpen.
Na een - naar de normen van deze schijf - vrij korte, dreigende intro zijn we vertrokken voor een reis naar de donkerste kamertjes van onze ziel. “Antagonist” is niet alleen oorverdovend lang uitgesponnen song van bijna tien minuten, die voornoemde donkere klauwen grijpen om zich heen, alsof ze bloed hebben geroken. Bloed van de mens welteverstaan. Duisternis zorgt vaak voor nachtmerries en angstig om jou heen kijken. A Thousand Sufferings slaagt erin jouw meest weerzinwekkende demonen op te roepen op deze schijf, op een enerzijds trage maar meedogenloze wijze. Om anderzijds, eens alle registers opengetrokken, die oorverdovende geluidsmuur op te trekken die je hart letterlijk door midden scheurt. “Temple”, “Ghostriders” en het negen minuten lange “Faces” zijn dan ook allemaal gebouwd rond die totaalbeleving waarbij je je hart in je keel voelt kloppen, en je op het puntje van je stoel zit te rillen van pure angst. De bijzonder griezelige aankleding laat geen streepje zon door. En dat zorgt dan weer voor één van de meest angstaanjagende nachtmerries, die u zich prompt voor de ogen haalt.
Net zoals op dat podium is het de kruisbestuiving tussen die vlijmscherpe riffs , verpulverende drumsalvo's waardoor wervelstormen zorgen voor de ene na de andere aardbeving, met een rauw en onaards aanvoelend stemgeluid dat ons de ultieme doodsteek toedient en dat ons het meest over de streep trekt. 'Bleakness' is geen plaat voor tere zieltjes, want de zenuwen staan van begin tot einde gespannen tot je - eens de rit over is - wakker wordt badend in het zweet van angst. Kortom: A Thousand Sufferings haalt de meest donkere gedachten bij ons naar boven, tot we compleet waanzinnig zijn geworden. Dit is het soort horrorscenario waarvoor wij graag, met een lekker potje popcorn, de cinema bezoeken. Dat is ook het soort black/doommetal waardoor we gewillig de confrontatie met onze meest duistere demonen aangaan. Puurder dan dit kan duisternis niet zijn.
Tracklist: Bleak 03:20; Antagonist 09:50; Clouds 05:15; Temple 08:20; Ghostriders 04:49; Faces 09:10
Youff staat garant voor de meest extreme en overstuurde noise rock die er in ons landje wordt geproduceerd. Dat wisten we al van hun vorige terreurbom ‘Et Cetera’, en met ‘20/20 Hindsight zijn ze er niet bepaald radiovriendelijker op geworden. De gitaren klinken alsof ze ergens van een schroothoop zijn gehaald waar de jonge Sonic Youth zijn gevaarlijkste afval heeft achtergelaten. Youff graaft die dingen gewoon terug op en jaagt er dan doodleuk een genadeloze bosmaaier door.
De vocals lijken fatale noodkreten van een psychopaat die in een dodencel zijn laatste uren doorbrengt.
Youff is Lightning Bolt die met een schroevendraaier uw schedelpan doorklieft, of Daughters die zonder enige vorm van verdoving uw ingewanden verwijderen.
Om maar te zeggen, Youff is geen wandelingetje in het park. Tenzij u zich om middernacht in een duister park begeeft alwaar een serial killer u met de glimlach én met een hakbijl staat op te wachten.
‘20/20 Hindsight’ is een plaat die krijst, schuurt, brandt, schreeuwt en verplettert, eentje waar je nooit zonder kleerscheuren uitkomt.
Wij Belgen mogen best toch wat meer trots zijn op wat onze metalscene te bieden heeft. Dat is een statement die ik al verschillende keren heb gemaakt, ik kan dat niet genoeg herhalen. Neem nu Slaughter The Giant. Dit melodieuze death/blackmetalcollectief haalt zijn inspiratie bij bands als Fragments Of Unbecoming, Killswitch Engage en Ignominous Incarceration, maar beschikt vooral duidelijk over een eigen smoel. Toen we de heren vorig jaar zagen optreden op het festival Frietrock schreven we daarover: 'Bij veel bands lag alles iets te nadrukkelijk op diezelfde lijn, waardoor de aandacht al te vaak verslapte. Maar toch stellen we bij elk van hen eveneens enkele opvallende elementen vast waardoor we dan weer kunnen besluiten dat er zeker en vast potentieel naar de toekomst toe inzit. Echter is het vooral de bedoeling van de organisatie om jonge of minder bekende bands podiumkansen te geven. Ook daarvoor kan de organisatie van Frietrock op onze waardering rekenen. Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg.''
Slaugher the Giant brengt zijn eerste EP op de markt: 'Aslylum of the Damned'. En ondanks dat het nog om een vrij jonge band gaat, hebben de leden daarvan al heel wat watertjes doorzwommen. Zo speelden zanger Benny Ubachs en drummer Joren Baert beiden bij The Scalding en maakte gitarist Timi Devos het mooie weer bij Evilenko. Die ervaring in het vak nemen de heren ook mee in dit nieuwe project. Het resulteert in een ijzersterke death/blackmetalplaat waar nergens en speld valt tussen te krijgen. Na een vrij lange intro, die langzaam als een gif je aders binnendrijft, zijn we vertrokken voor een niets meer of minder dan ijzingwekkende trip doorheen helse taferelen. Doordat de bandleden elkaar perfect aanvullen, ontstaat dan een kruisbestuiving die de poorten van de Hel letterlijk doen openzwaaien. Zware riffs en donderslagen als drumsalvo's vliegen ons rond de oren. Maar het is vooral die stem van Benny, die telkens combineert tussen clean en oorverdovende grunts, die ervoor zorgt dat de haren op onze armen bij elke song rechtkomen. Van pure angst. Zeker weten.
Dat laatste is trouwens de rode draad op “Torture And Madness”, “The Hell In Me” en “Raging Demons”. En bij uitbreiding door de volledige schijf. Demonische wezens kom je over de gehele lijn tegen. Is dat enerzijds in een razendsnel en meedogenloos tempo, dan schuilt er anderzijds plots wat meer melodie in een al even ijzingwekkend, dreigende ‘Asylum Of The Damned’. Vooral zitten elk van de nummers op deze EP heel strak in elkaar, en klopt het plaatje volledig. Elke riff sluit dan ook perfect aan op de volgende mokerslag, of de grunt en de vocale inbreng.
Die verschroeiende aanpak zorgt voor een perfect visitekaartje naar de fans toe die nog moesten twijfelen. U zult niet worden ontgoocheld, neem dat van ons aan.
Apocalyps Nu! is een titel die perfect past in het totaalpakket dat hier wordt afgeleverd door Slaughter The Giant. De band is op basis van deze klasse-EP trouwens duidelijk klaar voor het grote werk. De band staat binnenkort op Antwerp Metal Fest, waar ze zullen zorgen voor een apocalyptische totaalbeleving.
Meer informatie over Antwerp Metal Fest vind je op https://www.antwerpmetalfest.be. Het is een metalfestival dat je trouwens, als doorsnee metalliefhebber van het eerste en het laatste uur gewoon niet mag missen. Net zoals het optreden van deze veelbelovende death/blackmetalact Slaugther The Giant dus. Want zonder enige overdrijving, met Slaughter the Giant krijgen we een kersverse ijzersterke parel binnen de black- en deathmetal aangeboden, die ons dus op het podium al kon murw slaan. Maar ook door middel van deze EP dooreen schudt, waardoor diezelfde demonische wezens ons eveneens tot moes slaan. En dat is hoe we onze boterham met black/death metal het liefste verorberen.
Tracklist: Apocalypse Now; Torture And Madness; The Hell In Me; Raging Demons; Asylum Of The Damned.
Bij de liefhebbers van film en TV-series zal de naam Jack Savoretti wellicht een belletje doen rinkelen. Zijn muziek wordt gebruikt in series als Grey’s Anatomy ,Teen Wolf en The Vampire Diaries, om maar een paar voorbeelden te geven. Jack Savoretti is een singer-songwriter die door zijn muziek en zachtmoedige stem vooral de gevoelige snaar raakt. Met 'Singing To Strangers' bracht de man zijn ondertussen zesde schijf uit, waarbij braafjes tussen de lijntjes wordt gekleurd. Maar eerlijk is eerlijk, die gezapige aankleding bezorgt je wel degelijk een krop in de keel. Al mocht het voor ons wel wat avontuurlijker en intenser zijn geweest.
Dat breekbare en zeemzoete waarmee Savoretti de haren op je armen doet rechtkomen? We vinden het dan ook net iets te weinig terug om ons compleet over de streep te trekken. “Candlelight” is een poging in de goede richting. Jack zijn zachtmoedige stem klinkt hier breekbaar als porselein. Bij een song als “Better Off Without Me” doet zijn stem me zelfs sterk denken aan Bryan Adams en dergelijke songs hadden er wat mogen staan op deze schijf. Want het zijn net deze soort songs die er bij films en dergelijke voor zorgen dat de emotionele beladen atmosfeer tot een hoogtepunt wordt gedreven waardoor je met tranen in de ogen achterblijft.
Uiteraard beschikt Savoretti over een zeer warme stem, die aanvoelt als een deken tegen donkere winteravonden. Het breekbare in zijn stem, doet ons meermaals naar adem happen. Luister maar naar het intieme en mooie “Singing To Strangers (Interlude)” waar Jack zijn stem volledig in de strijd gooit om de aanhoorder te bedwelmen. Er zitten heus nog wel van die hartenbrekers tussen. Zoals afsluiter “Music's Too Sad Without You”, een liveversie met Kylie Minogue. Wiens stem dan weer een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het is dus niet allemaal kommer en kwel bij Savoretti. Integendeel, Jack profileert zich op een gezapige en heel magisch mooie wijze tot een hartenbreker eerste klasse. Daar bestaat geen enkele discussie over.
Jack Savoretti brengt met ‘Singing To Strangers' een plaat uit die gevoelige snaren van de aanhoorder zullen raken, doordat de man zijn bijzonder kristalheldere stem in de strijd gooit en songs zodanig emotioneel aankleedt dat je gewoon met een krop in de keel achterblijft. Echter blijft hij hierbij iets te angstvallig binnen oppervlakkige lijntjes kleuren, waardoor niet elke song een even geslaagde trip naar ons hart blijkt te zijn. Dit album klinkt dus vooral iets nadrukkelijk als een easy-listening popplaat, inclusief bijbehorende strijkers, koortjes en dergelijke meer. Op zich is daar uiteraard niets mis mee. De liefhebber van deze soort singer-songwriter/popmuziek zal zeker aan zijn trekken komen. Ikzelf had toch graag een iets meer gedurfde en avontuurlijke aanpak gezien en gehoord. Zoals we in het verleden nog al hebben meegemaakt bij Savoretti. En zoals dat ook in zijn filmmuziek het geval is. Helaas vervalt Savoretti op deze schijf dus iets te nadrukkelijk in oppervlakkigheid, waardoor zulke momenten zeer zeldzaam zijn, en het ons beetje een gemiste kans lijkt om ons hart volledig te veroveren.
Tracklist: 1. Candlelight 04:32; 2. Love Is On The Line 03:31; 3. Dying For Your Love 04:02; 4. Better Off Without Me 04:02; 5. What More Can I Do? 04:58; 6. Singing To Strangers (Interlude) 02:53; 7. Youth And Love 03:56; 8. Touchy Situation 04:27; 9. Greatest Mistake 04:59; 10. Things I Thought I'd Never Do 04:11; 11. Going Home 04:27; 12. Music's Too Sad Without You (Live from Venice).
Succesvolle deelnames aan Humo’s Rock Rally en een goed onthaalde debuut resulteerden voor Geppetto & The Whales in o.a. optredens op grote festivals als Pukkelpop. Het leek de band medio 2012-2014 voor de wind te gaan. De band was aan een opmars naar boven toe en ook wij waren daar enkele keren getuige van. In 2015 zagen we Geppetto & The Whales aan het werk in Concertzaal De Casino in Sint-Niklaas en schreven daarover: ‘De lont was bij dezen aan het vuur gestoken en Geppetto & The Whales konden de rest van de avond niets meer verkeerd doen. Niet alleen zijn er de wondermooie songs als “Maxburg”, “Jonathan” of “Bright Star” die allen schipperen tussen hartverscheurend, intiem en meeslepend. Ze werden met een soort vurigheid en gretigheid gebracht die ons en de aanwezigen heel diep raakte. De ene keer kon je een speld horen vallen in de zaal, het volgende moment scheurden de gitaren heel diep door je vege lijf heen, als een scherp mes. Kortom: Nergens werden geluidsmuren afgebroken, maar de set zat boordevol heel uiteenlopende variaties en tempowisselingen. Die aan de ribben bleven kleven"
Toen werd het plots stil rond deze veelbelovende Belgische band, tot recent hun nieuwste schijf op de markt kwam: 'Passages'. Alsof ze nooit echt weg zijn geweest, zo klinkt openingssong “Faust”. Diezelfde melancholische en weemoedige aankleding als voorheen, waardoor we als aanhoorder in diepzinnige gedachten vertoeven binnen intieme sferen en ons gewillige lieten hypnotiseren. Het is ook op deze nieuwe schijf overeind gebleven. Ook bij de daaropvolgende pareltjes als “Tall Leaves”, “Nunki” en “How We Got Here” worden nog steeds geen geluidsmuren afgebroken, maar wel die uiterst gevoelige snaren geraakt. Is er dan niets veranderd? Meer dan ooit hoor je duidelijk een band die volwassen is geworden en vooral een band waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. Tijd uittrekken voor herbronning in je leven. Het kan ervoor zorgen dat je, eens een nieuwe adem gevonden, sterker dan ooit de toekomst met een brede glimlach tegemoet kan zien. Ook Geppetto & The Whales heeft dankzij deze herbronning zichzelf letterlijk teruggevonden, zoveel is duidelijk.
Songs die één voor één niet moeten onderdoen voor songs die de band in het verleden uitbracht, maar eveneens laten zien en horen dat de toekomst voor wat eens toch was uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands binnen weemoedige muziek, er wederom heel rooskleurig uitziet. Dat is vooral wat Geppetto & The whales ons met deze klasseplaat voorschotelt.
We hopen alleen stilletjes dat ze weer geen vijf jaar moeten wachten om ons te verblijden met aan de ribben klevende songs als “Man From Porlock”, “Ruts” of “Rites Of Passage”. Echter, het was het wachten meer dan waard.
Tracklist: 1. Faust; 2. Tall Leaves; 3. Nunki; 4. How We Got Here; 5. Man From Porlock; 6. I Know Who You Were; 7. Ruts; 8. Thirteen Lovers; 9. Stuck In Reverse; 10. Rites Of Passage; 11. At Little Bay; 12. Jigsaw; 13. Dusseldorf.
Het komt zelden voor dat een band zo enthousiast je een nieuwe schijf in de handen steekt, met glinsteringen van trots in de ogen. Nu, Exoto mag helemaal terecht trots zijn op hun nieuwe aanwinst. 'Absolution in Death' is een doorsnee-deathmetalschijf die de meest donkere gedachten bij ons naar boven brengt, binnen een atmosfeer die je tot waanzin drijft. Dat is het soort deathmetal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen, om de apocalyps letterlijk te doen ontstaan in ons hoofd. Exoto wist ons vorige zomer al murw te slaan op het gezellige festival Frietrock, waar de band erin slaagde om op klaarlichte dag de duisternis letterlijk te laten neerdalen over de festivalweide.
Exoto ontstond al in 1989 en heeft toch al wat jaren op de teller staan. In de jaren '90 wist Exoto zijn stempel te drukken op die typische deathmetalscene. Niet alleen waren er optredens met o.a. Morbid Angel, Loudblast, Annihilator, Malevolent Creation, Benediction, Massacra, Grave, Loudblast, Gorefest en Ancient Rites.
Exoto bracht in 1994 met 'Carnival Of Souls' een uiterst gesmaakt debuut uit. Helaas had Exoto rond die periode ook af te rekenen met het jammerlijke overlijden van voormalige drummer Didier in een auto-ongeval. Een mokerslag in het gezicht die de band heeft dooreengeschud. Maar Exoto bleef niet bij de pakken zitten en timmerde met succes verder aan de weg. De band hield er uiteindelijk mee op in 1996, maar herrees echter uit zijn as in 2012.
In 2016 werden in een vernieuwde line-up stappen gezet om de band gloednieuw leven in te blazen. Het resulteerde o.a. in dit knappe minischijfje 'Absolution In Death'. De band bestaat anno 2019 dan ook uit topmuzikanten die o.a. door hun jaren dienst in de scene verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat blijkt al uit die verschroeiende intro die dreigend als een ratelslang je langzaam de adem ontneemt. Waarna we vertrokken zijn voor een oorverdovende trip doorheen de diepste kerkers van onze eigen Hel. Want ja ook Exoto houdt je een spiegel voor, waarbij je je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Uiteraard zijn we onder de indruk van de gitaarriffs, vlijmscherp als een mes gecombineerd met drumsalvo's die als een mokerslag in je gezicht terechtkomen. Maar het is die rauwe en brullende stem van Chris die de kers vormt op de dodelijke taart.
Songs als “Absolution In Death”, “Floating” en “Liquify Your Enemies” gaan diezelfde verschroeiende weg op, tot je als aanhoorder tot een vorm van waanzin wordt gedreven. Deze band brengt deathmetalingrediënten naar voor die dodelijk klinken in de oren, maar het voelt ook aan alsof de ziel uit je lichaam wordt gerukt en elk beetje leven uit je vege lijf wordt gezogen. Nee, origineel is dat allemaal niet, maar het wordt wel zodanig meedogenloos gebracht dat je tot waanzin wordt gedreven. En prompt apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen haalt.
Exoto slaagt er dus niet alleen live in dat intensieve gevoel naar voor te brengen waardoor je compleet murw wordt geslagen, ook op schijf voelt het aan alsof je letterlijk wordt weggesleurd naar die diepste kerkers van de Hel. Dat daarbij gegrasduind wordt doorheen typische doorsnee deathmetalingrediënten? Dat stoort allerminst, omdat kwalitatief uitstekend werk wordt afgeleverd vanaf de eerste tot de laatste noot. Waardoor je, eens waanzinnig geworden, uw lot in handen neemt en de dood strak in de ogen kijkt. Missie geslaagd!
Tracklist: Walkers (Intro); When No Dreams Remain; Consumed By Insanity; Liquefy Your Enemies; Floating (To Hell); Absolution In Death.
‘Levende legende brengt gesmaakte soloplaat uit’. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want inderdaad Don Felder is dankzij zijn bijdrage als gitarist/zanger aan The Eagles in de periode 1974 tot 2001 uitgegroeid tot een legendarische naam in rock, blues en aanverwante middens. De man, ondertussen de respectabele leeftijd van 71 bereikt, brengt nu zijn derde soloschijf uit: 'American Rock 'n' Roll'. Een schijf waarbij Felder met het grootste gemak aan alle hoge verwachtingen voldoet.
Hij krijgt hierop wellicht de steun van andere levende legendes als Peter Frampton, Slash, Mick Fleetwood, Joe Satriani en Richie Sambora. Maar hij trekt vooral de aandacht naar zich toe, door middel van lekker aanstekelijke, pure rocksongs die aan je ribben blijven kleven. Don Felder doet daarbij niet aan nieuwe wegen inslaan, maar blijft zijn eigen grens verder aftasten. Hij klinkt op deze schijf ook niet oubollig of routineus. Het spelplezier loeit vanaf die eerste titelsong tot de laatste snik gewoon uit de boxen en daardoor bezorgt hij de blues-en rockfan de ene na de andere adrenalinestoot, zoals hij dat in zijn jonge jaren bij The Eagles ook deed. En dat is gezien zijn staat van dienst bewonerswaardig te noemen. Want hij trapt niet in de val van een routineklusje afwerken, zoals sommige tijdsgenoten dat helaas plegen te doen.
Of dat nu is door blues klinkende pareltjes als “Limelight” of ballads die je koude rillingen bezorgen of eerder mede door verschroeiende solo's bovenop dat warme stembereik, als in “Falling In Love”, telkens raakt Felder de rocksnaar heel diep. Maar vooral, Don Felder straalt na al die jaren nog steeds het charisma uit van een jonge wolf, dat is wat ons nog het meest over de streep trekt. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze schijf is zeer gevarieerd en smakelijk samengesteld zodat een beetje fan van blues- en rockmuziek in zijn meest pure vorm. De fans van Eagles kunnen met een gerust hart deze bijzonder gezapige parel aan hun platenkast toevoegen.
Tracklist: 1. American Rock 'n' Roll 03:41; 2. Charmed 03:17; 3. Falling In Love 04:25; 4. Hearts On Fire 04:32; 5. Limelight 03:47; 6. Little Latin Lover 03:34; 7. Rock You 03:42; 8. She Doesn't Get It 03:34; 9. Sun 04:32; 10. The Way Things Have To Be 04:20; 11. You're My World.
Club Mayz is het eenmansproject van Gentenaar Matthias Yzebaert. In 2015 bracht hij al een album, ‘The Void', uit onder de naam Mayz. We leerden deze elektronische muziekkunstenaar kennen in 2017 toen de man zijn schijf 'Lonliness' op de markt bracht. We schreven daarover: '’De perfectie van songs als “Everything Means Nothing Annyway” tot “You Can't Kill It” doen ons - eerder subtiel - telkens opnieuw terugdenken aan bands als bijvoorbeeld Depeche Mode, in hun beginjaren, daar is anno 2017 nog steeds niets mis mee. Liefhebbers van pure synthpop, met een knipoog naar de experimentele kant daarvan, zullen in deze plaat zeker hun gading vinden.’ Via Wool-E Discs bracht Club Mayz een nieuw meesterwerk uit: 'The Gift Of Surrender' - uitgebracht op vinyl. Een lekker donker wave pareltje boordevol duistere weemoedigheid en melancholie.
Knipogen naar die jaren '80 zijn nog steeds aanwezig bij Club Mayz, al is het deze keer meer gold wave en aanverwante, eerder intieme, darkwave. Zijn zin om te experimenteren met die geluiden is de man echter nog steeds niet verloren. “My Former Self” bevat zoveel zachtmoedigheid, binnen een donkere omkadering, dat die duisternis eerder deugd doet dan angst aanjaagt. Een rode draad dat we trouwens ook terugvinden op de daarop volgende songs als “Gray Days”, “Dependent”, “The Waiting Room” en “Mirage (I'm Not There)”.
We hadden onlangs het geluk zijn studio te mogen bezoeken en kunnen ons de uren dat de man achter al zijn knopjes en keyboards magie heeft liggen uitproberen tot het oneindige niet voorstellen. Maar de sfeer in die studio bewijst dat Matthias een elektronica-artiest is die net als grote artiesten als Brian Eno graag buiten zijn eigen lijntjes kleurt. Ook al is dat bij de laatste meer binnen ambient - een stijl die we ook soms terugvinden op deze schijf. Die donkere omkadering namelijk, die je hart verwarmt, zo eigen aan wat Brian Eno doet, vinden we dus ook terug bij Club Mayz. Vandaar. Van synthpop zoals bij de vorige schijf is, ondanks die nog steeds subtiele knipogen, iets minder sprake. Het bewijst nog maar eens dat Matthias een artiest is die zijn grenzen verlegd en blijft aftasten. En zichzelf bovendien blijft heruitvinden.
Het klankentapijt dat deze klankentovenaar naar voor brengt voelt aan als een donkere deken die je ziel verwarmt. Elke song bevat zoveel uiteenlopende soundscapes. De man zet je voortdurend op het verkeerde been. Dat je als aanhoorder geboeid blijft luisteren naar deze aanstekelijke schijf, die de meest donkere gedachten naar boven brengt maar dus eerder binnen een weemoedige omkadering, dan dreigend en oorverdovend. De beats werken wel degelijk op de dansspieren, maar doen je, eens onder hypnose gebracht door die uiteenlopende klanken die Club Mayz als een ware elektronica virtuoos uit zijn mouw schudt, eerder zweven over die dansvloer.
Matthias bewijst nog maar eens een meester te zijn in beats, die teruggrijpen naar een verleden maar vooral met het oog naar de toekomst van uiteenlopende elektronische muziekbeleving gericht.
Tracklist: My Former Self 04:11; Gray Days 06:12; Depends 05:51; The Waiting Room 03:17;Passing By (Intro) 02:29; Mirage (I'm Not There) 05:29; Farwell Track 02:59; The Mask Of Sorrow 03:26; Souvenir Wounds 03:40; We Have Ideas And Each Other 06:33.
Elektro/Dance
The Gift Of Surrender
Club Mayz
Wool-E Discs
Bolt Ruin is het project rond elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen", lezen we op de vi.be-pagina van de band. Toen we Bolt Ruin zagen optreden op BRDCST-festival in de Ancienne Belgique waren we danig onder de indruk van de combinatie tussen eerder 'liefelijke' beelden en dreigende muziek die als een oorverdovende oerknal ervoor zorgde dat apocalyptische wezens de zaal zouden overnemen. We vroegen ons af of Brecht er ook op schijf erin zou slagen ons datzelfde intensieve gevoel van angst en vertwijfeling zou kunnen afleveren als op dat podium? Eind maart kwam het debuut van Bolt Ruin op de markt via Consouling Sounds/Circuits en dan weet je waar je je kunt aan verwachten: grensverleggende intensiviteit.
Vanaf die eerste song “Marjhed” voelen we ons al wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel. Dankzij een elektronische inbreng die letterlijk de haren op je armen doet rechtkomen van angst drijft Bolt Ruin de aanhoorder langzaam maar zeker tot pure waanzin. Ook al is dat vaak binnen een eerder intieme omkadering, de dreigende ondertoon blijft steeds overeind staan. Ook bij de daaropvolgende kleppers als “Przenac”, “Psilentze” en “Dravvn” voelt het aan als een klauw die langzaam je strot dichtknijpt tot je buiten adem gekomen uw demonen strak in de ogen kijkt. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken.
Want inderdaad, dankzij die heel intensieve totaalbeleving prikkelt de man uw fantasie. Met de ogen gesloten halen we ons beelden voor de ogen van de apocalyps die gewoon dagdagelijkse taferelen verstoort door dood en verderf te zaaien om zich heen. Meestal op een langzame maar heel dreigende wijze, maar ook met oog voor improviseren en experimenteren met die duistere elektronica. Zo bekruipt je steeds dat angstgevoel en kruip je wat dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je weer eens bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt in de vorm van “Tshered”. Een afsluiter die je nog maar eens tot waanzin drijft. Tot je op het puntje van je stoel zit te beven van angst, en uiteindelijk je lot gewoon in handen neemt.
Tracklist: Marjhed; Przenac; Psilentze; Dravvn; Disperish (feat Dialect); Tshred.
Elektro/Dance
Bolt Ruin
Bolt Ruin
Consouling Sounds/Circuits
Bijna vier jaar na hun tweede album ‘Turtles’ heeft het Italiaanse trio A Violet Pine zeven nieuwe songs uit, gebundeld onder de naam ‘Again’. En ze blijven ook ditmaal zichzelf heruitvinden. De eerder naar post-rock neigende songs uit hun vorig album hebben plaats gemaakt voor stevig klinkende rock. Het is eerder stonerrock met een scheut shoegaze of noise-rock. De gitaren treden nu veel meer op de voorgrond en de synths zijn zo goed als verdwenen. Er is ook een andere bassist (Francesco Bizzoca) aangetrokken. Voor wie hen al kende is het toch even aanpassen wanneer je het album voor het eerst hoort.
Gedaan met sfeerrijke soundscapes gegoten in songs. Vanaf opener “Instellar Love” wordt er stevig van jetje gegeven. Een zwaar overstuurde gitaar zet het nummer in. Je hoort meteen ook dat de klankkleur en vibe van de bas en de drum anders liggen ten opzichte van hun vorige werk. De bas klinkt zwaarder en voller. De drums knallen doorheen de song. Er wordt nog altijd min of meer op dezelfde manier gezongen, maar ook hier is de benadering anders. “Run Dog Run” is één van de sterkste songs uit de plaat. Fijn drum- en baswerk, urgent klinkend gitaarwerk en aangename vocals. Het titelnummer is eerder een vrij korte track (drie minuten en een half) naar hun normen. Maar het is een fijne songs dat de alternatieve rock uit jaren negentig terug oproept. “Black Lips” begint eerder voorzichtig en vrij clean. Het bouwt zich mooi op naar een climax waarbij de grungy klinkende gitaar en de volle bas terug hun intrede maken.
Om in de jaren negentig te blijven: dit doet wat aan Buffalo Tom denken. Ook “Monster” klinkt eerder rustig in het begin. De ritmische intro vind ik leuk gedaan. Afsluiter is de instrumentale song “Z00” en die begint zowaar met een akoestische gitaarriedel die nogal snel omslaat naar de reeds gekende sound van het album.
Op ‘Again’ doet A Violet Pine de alternatieve rock uit de jaren negentig heropleven. Het album is een stijlbreuk met ‘Turtles’ uit 2015 en het doet mij trouwens denken aan bands als Sonic Youth, Dinosaur Jr, Pavement of Hüsker Dü. Wie van die laatste bands houdt, zal hier heel waarschijnlijk ook wel een boontje voor hebben.
Het Mexicaanse duo Rodrigo Y Gabriela zorgde in 2005 voor een verademing in het muziekland. Rodrigo Sànchez en Gabriela Quintero zorgden in die periode namelijk voor een heropleving van het instrument 'de gitaar'. Ondertussen is de hype wel een beetje gaan liggen, maar het duo is niet stil blijven zitten. Vijf jaar na hun laatste album is het duo gitaarvirtuozen klaar voor een nieuwe bladzijde. Dit in de vorm van een knappe schijf 'Mettavolution' waar Rodrigo Y Gabriela ons weer onderdompelen in zuiderse atmosferen, net op tijd voor het lange festivalseizoen.
Hoewel hun typische fusion-muziek pas op het podium echt tot zijn recht komt, weten Rodrigo Y Gabriela ook op plaat die warme atmosfeer, zo eigen aan de band, te creëren. Eigenlijk gewoon in verlengde van hun vroegere werk. Maar vooral kijkt het duo nog steeds dezelfde kant uit. En dat is nog het grootste pluspunt. Er is dus totaal geen sleet gekomen aan de goed geoliede machine die beiden samen vormen. Dat merken we al bij “Mettavolution”, de titeltrack. Diezelfde warme uitstraling waardoor we ooit op een festivalweide in ontroering werden gebracht, hoor je dus hier al terug.
En dan zijn we vertrokken voor een best aangename trip waarbij zowel Westerse als Mexicaanse culturen elkaar blindelings vinden. Streepjes aanstekelijke rockmuziek worden dan ook bij daaropvolgende songs als “Terracentric” en “Cumbé” verbonden met die typische Zuid-Amerikaanse aspecten. Ook dat was in het verleden al het geval.
Aan het concept is - zoals we aangaven - dus in wezen niet zoveel veranderd. Maar dat stoort allerminst, omdat Rodrigo Y Gabriela een kwalitatief hoogstaand product afleveren, dat ons anno 2019 doet verlangen naar die lange zomeravonden rond het kampvuur van het leven.
Die draad van kwalitatief hoogstaande gitaarmagie wordt verder doorgetrokken op de volledige schijf. Waardoor we na vijf jaar kunnen stellen dat dit het wachten meer dan waard was. Niet dat de band andere wegen inslaat, maar dat het duo na al die jaren nog steeds de lat hoog legt op een gedreven manier met songs die één voor één aan de ribben kleven.
Rodrigo Y Gabriela was in het verleden een band die rockliefhebbers en fans van Zuid-Amerikaanse muziek perfect wist te verbinden en doet dat anno 2019 nog steeds op een magistrale wijze.
En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep. Knappe schijf, van een duo dat we lang genoeg hebben moeten missen.
Tracklist: Mettavolution; Terracentric; Cumbé; Electric Soul; Krotona Days; Witness Tree; Echoes
De Turkse band Reptilians From Andromeda zijn niet helemaal onbekend in ons land. Hun vrienden van Unwanted Tattoo en Faroutski namen hen al eens op sleeptouw doorheen het Belgische clubcircuit. Afgaand op de jongste EP van deze Reptilians zijn er toch al zeker ook muzikaal overeenkomsten met Faroutski. De Reptilians mengen net als hun Belgische vrienden garage en punk tot een eigen blend. Ze klinken smerig en gemeen, denk aan The Stooges of MC5 of aan recentere bands als Bruce, The Cavemen of Heck (het vroegere Baby Godzilla).
‘Bloodlust Of The Doll Witch’ bevat vijf tracks. De beste tracks staan aan het begin: het venijnige “Beware Of The Pussy” en “Doll Witch”: gemeen, smerig en met een grove korrel opgenomen. Op het fletse “Fake Blondes” kunnen de Reptilians mij niet overtuigen en ook “Hypnodance” mist nog wat harissa in de kont. “Rougarou” maakt als afsluiter gelukkig nog veel goed met een knappe punkmelodie en een paar compacte riffs en solo’s. De energie en de vibe zitten hier juist.
In garage en punk is het niet altijd makkelijk om de energie van de liveshows te vertalen naar studiomateriaal. Deze EP geeft ons toch al een goed idee van wat de Reptilians From Anromeda in een club kunnen in gang zetten. Haal ze nog maar eens naar België!
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/reptilians-from-andromeda-bloodlust-of-the-doll-witch
De uit Oostenrijk afkomstige doom/sludgeband Reflector werd opgericht in 1997. Het duo Andreas Heller en David Ruemüller stonden de laatste jaren, volgens het bijgevoegde nieuwsbericht, een beetje met de rug tegen de muur tot ze vrij onverwacht Martin Plass, de getalenteerde zanger en bassist van de Striggles, tegenkwamen. In april kwam de nieuwe schijf op de markt en wij gaven het kleinood enkele straffe luisterbeurten. Opvallend: Martin Plass zijn inbreng zorgt voor een nieuwe wind bij Reflector, dat zijn nieuwe adem heeft gevonden. Wat 7 jaar na hun laatste schijf '15' resulteert in een gloednieuw album: 'Turn'.
De puur instrumentale magie die dit duo zo uniek maakt binnen het typische doom/sludge blijft overeind. Maar de stem van Martin - met momenten doet hij denken aan Ozzy Osbourne - blijkt dus een enorme meerwaarde in het geheel te zijn. Die donkere doomatmosfeer, die je bedwelmt en ademloos achterlaat in de donkerste hoek van de kamer, komen we al tegen op instrumentale parels als “Turning” en “Grim Reaper”. En dan al voel je nog meer rillingen over je rug lopen als Martin zijn stem in de strijd gooit en alle registers daardoor nog meer worden opengetrokken. Dat blijkt uit songs als “Bar”, een quasi instrumentaal pareltje boordevol kippenvelmomenten die de doomliefhebber een oorgasme bezorgt. Waarna Martin zijn heel gevarieerde stembereik in de strijd gooit en ons telkens met verstomming doet achterblijven. Meermaals krijgen we een krop in de keel, sluiten de ogen en laten ons gewillig meedrijven. Als Martin zijn strot openzet, voelt dat aan als klauwen die je de adem ontnemen, waardoor je niet in slaap wordt gewiegd, maar eerder langzaam wordt platgeknepen. Tot alle de lucht uit je longen is verdwenen.
Enerzijds slaat de band je zowel instrumentaal als vocaal compleet murw. Anderzijds bedwelmt die kruisbestuiving, binnen een intensieve en zelfs rustgevende omkadering, je eerder. Razernij en woede zijn dan ook perfect verbonden met intimiteit die een gemoedsrust over jou doet neerdalen. Waardoor je je bij 'Turn' geen moment zult vervelen als sludge/doomliefhebber. Het was lang wachten voor de fans op een nieuw werk van Reflector, maar het is dat wachten meer dan waard geweest. De inbreng van Martin doet bovendien niet alleen een nieuwe wind waaien doorheen Reflector. Anno 2019 hoor je daardoor een frisse tot nieuwe sound tevoorschijn komen, met respect voor het verleden. De toekomst van Reflector ziet er dankzij deze gevarieerde, emotioneel heel intensieve, klasse plaat dan ook zeer rooskleurig uit. Of eerder zwart en donker en weemoedig, zoals het hoort bij doom en sludge.
Tracklist: Turning; Grim Reaper; Islands II; Bar; Leave The Rave; Down The Drain; If You Go Away
Primevil is - zoals staat omschreven op hun facebookpagina - een narrative blackened deathmetalband uit Meerhout. De band bracht recent zijn titelloze debuut uit. Het is dus een vrij jonge nieuwkomer in dat genre. Echter blijken we niet te maken te hebben met groentjes in het vak, maar met topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dit merkten we onlangs toen de band optrad, Stormram Underground in Zulte. Technisch hoogstaande riffs en drumpartijen waardoor occulte walmen ontstaan die je letterlijk de keel dicht knijpen bewijzen deze stelling meermaals. De vocale aankleding van zanger/frontman Davy Roelstraete - die zowel cleane vocalen als verschroeiende growls naar voor brengt - blijkt dan weer de kers op de taart te zijn om ons prompt naar helse atmosferen te doen wederkeren. Het volledig verslag daarvan kan je nog eens nalezen op http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/74034-stormram-2019-underground-shows-stevige-blackened-death-metal-shows .
De vraag die we ons stelden is of datzelfde gevoel ook weerkeert op schijf.
Wat het debuut betreft krijgen we te maken met een band die elke poort naar het licht sluit en de deuren naar de ultieme duisternis compleet openzet. De dreigende, verdovende instrumentale aankleding bezorgt je bij elke song een dodelijke adrenalinestoot. Maar het is toch die typisch naar blackmetal refererende vocale aankleding die je daarbovenop de ultieme doodsteek zal geven. Ingrediënten zo eigen aan het blackend deathmetalgenre worden telkens op een hoopje gegooid bij “Primevil”, “The Law Of Exchange” en “Excolvuntur”. En dit tot al even verschroeiende songs als “The Circle Of Fate”, “Blood Pact” en afsluiter “Reapers Of Eternal Sorrow”.
Het meest opvallende daarbij is dus inderdaad dat Primevil, net zoals op het podium, ook op plaat een occult verhaal vertelt over sages en legendes en de fantasie van de aanhoorder prikkelt. Welke fantasie naar boven komt? Dat mag je zelf invullen. Primevil houdt enkel de deur naar menige donkere poorten open en houdt de aanhoorder daarbij een spiegel voor die er griezelig uitziet. Telkens blijft de band diezelfde lijn aanhouden, waardoor je die koude rillingen, van de eerste noot tot de laatste donderslag, over je rug voelt lopen. En slaagt dan ook met brio in zijn opzet om je als aanhoorder onder te dompelen in donkere gedachten die je angst inboezemen. We raden alleen aan om de meest gruwelijke fantasie die in die gedachten voorkomt gewoon zijn werk te laten doen tijdens het beluisteren van dit heel intensief aanvoelende meesterwerk. Pas dan begrijp je echt waar het bij Primevil om draait.
Tracklist: Primevil; The Law Of Equal Exchange; Excolvuntur; The Circle Of Fate; Blood Pact; Reapers Of Eternal Sorrow.
Nederlands 
Français 
