Sinds de overwinning in Humo’s Rock Rally werkt de band doelgericht en op eigen tempo aan de verdere ontwikkeling van de band en hun muziek. Ze gaan niet voor instant succes maar via hun eigenzinnige muziek en sound lijken ze stap voor stap beter en groter te worden. Na hun EP ‘Endless Party’ en een goed onthaalde Europese tournee verschijnt in het najaar hun debuut ‘Image’.
“Waste” is de eerste single en voorloper uit dit album dat nieuwe songs zal bevatten. De productie was in handen van Micha Volders en Bert Vliegen. “Waste” is alvast een geslaagd nummer dat langzaam opgebouwd wordt met de typische elementen van de band. De stem van Fenne Kuppens, de dragende bass en de opzwepende drums, de galmende gitaarlijnen en de donkere onheilspellende synths zorgen terug voor een pareltje postpunk muziek. In de eerste helft van de song wordt de spanning opgebouwd om dan samen met de start van de drums open te breken.
Als “Waste” voor de kwaliteit van het gehele album borg staat dan kunnen we niet wachten op dat nieuwe album. Feit is dat “Waste” meer dan de moeite waard is.
Potverdorie wat is het toch geweldig als de opener van een plaat je omverblaast. Niet omdat het zo hard of luid is maar omdat het bij je nekvel grijpt en je een oorlel verkoopt. Dat is het geval met opener “I Got Drive” van Komatsu. Een gejaagde song vol amphetamines, een lekkere riff, goeie zang en de nodige afwisselende overgangen. Op “Prophecy” wordt er meer op de groove gerekend maar het effect is er niet minder om.
Er zijn hier wel enkele overeenkomsten met Monster Magnet op te merken. De zang om te beginnen, de vibes en natuurlijk ook de stoner-elementen. Maar dan wel zonder hen na te bootsen. Het is gewoon een naam die ik meegeef zodat je weet welke richting hun muziek zoal uitgaat. Ook de song “Komatsu” is het vermelden waard. Ze bevat vette riffs, versnellingen, fijne synthsounds en een ‘alles of niets’-attitude. Maar vrees niet want alle tien de tracks zijn van hoog niveau.
‘A New Horizon’ is een wervelwind, een roadtrip op route 66 of een opgejaagd dier maar het is vooral heerlijke stoner/sludge muziek.
Deze Eindhovenaars geven hier met hun tweede full album een sterk visitekaartje af. Hun debuut ‘Manu Armata’ kreeg lovende kritieken maar deze lijkt mij nog sterker te zijn.
Het debuut van dit Noors trio klinkt zowel traditioneel, organisch als fris en eclectisch. Een kunst. Het grootste deel van de muziek die ze maken is instrumentaal. Soms zijn er spaarzame vocals aanwezig.
De bass van Chris Holm klinkt vrij seventies. Een dikke baslijn kleuren de songs. Luister maar eens naar “Joe Frazier” dat naast die bass sterk bluesrock gekleurd is. Andere tracks krijgen dan eerder een soort space/psychedelic jasje aan zoals op het uptempo “Atlantic Surfing”. “Le Mans” bevindt zich ergens tussen die twee tracks in. Een erg fijne track.
De muziekjes die ze uit hun mouw schudden kunnen zo als een soundtrack dienen voor een gestylede film. Op andere momenten doet het wat aan seventies politiefilms denken of aan één of andere loungefilm.
Orions Belte is wat moeilijk in een vakje te stoppen maar ze maken boeiende muziek waarbij ze gebruik maken van muziekelementen uit vervlogen tijden. Die gieten ze in songs waarmee ze hun eigen universum creëren.
‘Lucifer II’ volgt logischerwijze ‘Lucifer I’ uit 2015 op. Er is intussen wel nogal veranderd in de band. Buiten Johanna Sadonis (vocals) is de bezetting zowat compleet veranderd. In de zomer van 2017 werd het album opgenomen samen met haar nieuwe schrijfpartner en drummer Nicke Andersson (afkomstig van Entombed). Bij gebrek aan een volledige bezetting nam Nicke het grotendeel van alle partijen (drums, baslijnen, de helft van de gitaarlijnen) op zich. Gitarist Robin Tidebrink speelde de rest van de gitaarpartijen in. Tegen de release van ‘Lucifer II’ kwamen Alex Mayr (bas) en Martin Nordin (gitarist en afkomstig van het Zweedse Dead Lord) nog de band vervoegen.
Wat heeft dit op muzikaal vlak tot gevolg? Wel het geheel klinkt natuurlijker. De sound alsook de riffs gaan nog ietsje meer richting bands zoals Black Sabbath, Blue Oster Cult etc… De zang blijft het voornaamste aantrekkingspunt. Die contrasteert namelijk goed met de rauwere riffs en grooves. Ze zingt indrukwekkend en zorgt dat een aantal songs wel degelijk opvallen.
Songs gewijs zit alles goed in elkaar en de productie is ook goed gelukt. Heel erg origineel klinkt het allemaal niet maar het geheel is aangenaam om naar te luisteren. Het feit dat alles goed in elkaar steekt , maakt veel goed. Opener “California Son” (een heerlijk uptempo track), “Phoenix” (lekkere zang en psychedelische sound), “Eyes In The Sky” (lekker vette riffs) en “Dreamer” zijn heel fijne tracks. The Rolling Stones cover “Dancing With Mr D” is niet mis maar valt hier wat uit de toon en afsluiter “Faux Pharao” is wat routineus. Voor de rest een lekker album en goede vocals.
Wie houdt van jaren 70 hardrock in een moderne productie moet hier eens naar luisteren. ‘Lucifer II’ toont op vele vlakken progressie ten aanzien van ‘Lucifer I’.
Deze solo artiest die in Berlijn leeft , heeft op Manic Depression records zijn debuut uit. Hij werkte hiervoor samen met Alex Akers of Forces (Fleisch Records). Het resultaat vind ik indrukwekkend. We horen hier postpunk songs met invloeden uit shoegaze, electro, wave en synthpop. Het geheel klinkt fris en hedendaagser dan je zou denken. Het is qua intensiteit en stijl een beetje vergelijkbaar met The Soft Moon.
We krijgen op muzikaal vlak een donkere sfeer versterkt door de overstuurde synths, gitaren en backings. Paranoia, beklemming en troosteloosheid is vaak aanwezig maar de zin voor melodie en vakkundige songs maken het toch goed verteerbaar. Luister maar eens naar opener “Blue Romeo”. Een binnenkomer die aan je lijf en leden blijft hangen. En zo gaat dit gedurende acht songs verder. Soms is het ook vrij dansbaar zoals “Body of Glass” of “Wealth” (waar Mana richting EBM en electro gaat). Het sterke is dat nergens een Joy Division of Cure-kloon aan het werk hoort. Dit is muziek met een eigen smoel. Eigentijds en met een grootstedelijk underground gevoel.
Dit is, in zijn genre, een sterk en origineel debuut. Een sterke aanrader voor liefhebbers van het genre!
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
Dee Snider voorstellen lijkt mij net zo overbodig als vertellen bij welke band Axl Rose of Bruce Dickinson zingen. Sedert 2002 waren ze met Twisted Sister terug op tournee met hun oude werk want nieuw werk kwam er niet. Dat oud werk ook door de jeugd (her)ontdekt en gesmaakt. Feit is dat na het Alcatraz optreden van 2016 in Kortrijk Twisted Sister op pensioen ging. Ze hadden het jaar voordien al hun drummer (A.J. Pero) verloren (dood in zijn slaap). Bij Dee was de goesting echter nog niet voorbij en zo zag dit album het levenslicht.
We moeten zeggen dat voor dit soloalbum van Snider niets aan het toeval heeft overgelaten. Hatebreeds vocalist Jamey Jasta deed de productie. Enkele bekende muzikanten hielpen mee aan het album zoals Mark Norton (Lamb of God), Howard Jones (ex-Killswitch Engage), Joel Grind en Nick Bellmore (Toxic Holocaust), Alissa White Gluz (Arch Enemy) en Charlie Bellmore (Kingdom of Sorrow).
Ik was vooraf wat sceptisch tegenover het album maar Dee Snider heeft mij toch positief weet te verrassen. Het album klinkt iets donkerder dan het meeste van Twisted Sisters werk en het klinkt vrij snedig. Het heeft toch wel wat moderne invloeden onder de huid meegekregen. Zo zitten er wat trash invloeden in het gitaarwerk. Voor de rest hebben we natuurlijk nog Snider zijn monumentale (en vrij herkenbare) stem en zijn vrij catchy refreinen. Dat alles maakt dat het album vrij aangename luistervoer is geworden. Oké, soms is het wat clichématig maar er zitten genoeg songs tussen die toch boven de middelmaat uitkomen. Het trashy “Running Mazes” of “Tomorrow’s No Concern” zijn vinnige stukjes metal. Het iets ingetogener “I Am The Hurricane” is ook goed geslaagd. Ook het titelnummer is genietbaar met zijn melodieuze gitaarlijnen en een refrein dat het waarschijnlijk goed zal doen tijdens optredens.
Met “For The Love of Metal” heeft Dee Snider in elk geval materiaal om terug mee op tournee te gaan. Hij slaagt erin om met zijn trashy elementen de Twisted Sister-sound te verjongen en te tonen aan de wereld waarom hij nog niet hoeft afgeschreven te worden.
Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Pop/Rock
Stones in the Kitchen – A double-sided split single
Charles in the Kitchen & Them Stones
Division Records
2018-08-02
Wim Guillemyn
Twee Zwiterse bands uit Neuchatel sloegen de handen in elkaar voor deze split-single. Dat levert een single met twee tracks op.
Met “Arrogant Teenage Rag” krijgen we van Charles in the Kitchen een energieke rocksong. Neem de vibes van The Hives en de Queens of the Stone Age en je krijgt deze sympathieke rock and roller te horen. Dit vijftal heeft al enkele albums op hun conto staan sedert ze begonnen in 2011.
Them Stones levert met “Alone” een iets donkerder nummer op dat in de verte wat aan Alice in Chains en Soundgarden doet denken. Hier krijgen we rock met grunge invloeden. Them Stones bestaat sedert 2012 en heeft in 2015 een album uitgebracht. Oorspronkelijk zaten ze muzikaal eerder richting stoner rock terwijl ze nu meer jaren 90 grunge invloeden verwerken in hun muziek.
Beiden leveren, elk in hun eigen stijl, een prima song af waarmee ze aantonen over de nodige kwaliteiten te beschikken. Nog een ietsje pietsje meer eigenheid en ze komen zo boven de middelmaat uit.
Het muzikale hart van The Breath vormen het duo Rioghnach Connolly en Stuart McCallum. Riognach is zangeres, fluitiste en van Ierse afkomst maar woonachtig in Manchester. Ze is bekend van haar werk met Afro Celt Sound System en Honeyfeet. Stuart is een echte Manchester boy en gitarist.
‘Let The Cards Fall’ volgt op hun goed onthaalde plaat (‘Carry Your Kin’) uit 2016. ‘Verander niet van winnend paard’ zeggen ze wel eens. Dat kan je ook zeggen over deze ‘Let The Cards Fall’. De elementen en stijl van hun voorganger zijn gebleven. Er wordt op dezelfde weg verder gegaan. Dat is niet meteen negatief want het betekent ook dat we terug goede songs krijgen. Dit allemaal in een modern indie/folk-jasje gestoken met o.a. akoestische gitaar, fluit, Ierse accenten en de indrukwekkende stem van Rioghnach. Soms zijn de songs dromerig of zweverig dan weer eerder indiefolky.
De opener is een korte vocale intro begeleid door enkel een gitaar. Het doet wat aan Clannad denken, maar verder ontplooien ze in het album volledig hun eigen stijl. “All That You Have Been” is dan de eerste echte song. En meteen raak: prachtige zang en catchy backings. Een mooi uitgewerkte song. Single en titelnummer “Let The Cards Fall” is ingetogener en fragieler gezongen maar minstens even mooi.
Acht songs bevat dit album die telkens tussen de vier en zes minuten lang zijn. Rijkelijk gestoffeerd met viool, backings, fluit, piano etc… Toch heb je geen gevoel van overdaad.
‘Let the Cards Fall’ is een goed en afwisselend pop/folk album geworden met mooie arrangementen en vocals. Zou niet misstaan op Dranouter, Sfinks of Gent Jazz.
Net zoals een zaadje in de grond tijd nodig heeft om uit te groeien tot een heuse boom, zo hebben sommige bands iets meer tijd nodig om uit te groeien tot absolute top binnen hun muziekstijl. Neem nu Carrion. Deze Gentse Death Metal band timmert sinds 2007 aan de weg. Heeft ondertussen heel wat water doorzwommen, en bracht in 2015 met ‘Revelation’ een gesmaakt debuut op de markt. Echter stak de band daarmee niet boven de gemiddelde bands binnen het genre uit. Onze recensent schreef daarover: ''Het mag duidelijk zijn, de heren van Carrion bewijzen met deze debuutplaat over voldoende potentieel te beschikken. Wat de toekomst zal brengen kan niemand voorspellen, hoopvol zijn we echter zeker gestemd!"
Door de jaren zagen we Carrion groeien in hun kunnen. Ook, en vooral, op het podium bleek dat het geval. Toen we de heren in 2017 zagen aantreden op het festival Black Out Bash konden ze ons puur muzikaal zeker overtuigen. Maar toch bleven we wat op onze honger zitten, door het gebrek aan spontaniteit.
Anno 2018 lijkt Carrion echter klaar om die grote stap voorwaarts te zetten naar - laat ons maar zeggen - eeuwige roem. In ELPEE te Deinze zagen we eindelijk die goed geoliede machine staan op het podium. Op 22 juni komt een gloednieuwe schijf van de Oost-Vlaamse band op de markt: ‘Time To Suffer’, via Mighty Music. Bij een eerste luisterbeurt waren we nog niet compleet overtuigd, maar dit blijkt een groeiplaat te zijn die je de nodige kansen moet geven.
Om met de deur in huis te vallen. Die eerste songs “So It Begins”, “Mutilation” en “Supreme” klieven als een botte bijl doorheen je vege lijf. Zoals dat binnen het genre gewoon moet zijn. Origineel is het wellicht allemaal nog steeds niet. De vraag is, hoeft dat? Of eerder, kan dat nog? Carrion brengt het soort gedoodverfde Death Metal en aanverwante waarmee bands als Aborted ook groot geworden zijn. Maar daar waar Carrion eerder wat bleef hangen binnen die gezapige middenmoot, blijkt uit deze schijf dat de band duidelijk is geëvolueerd naar absolute wereldtop binnen het genre. Echter het meest opvallende op deze tweede schijf is het aanbieden van enorm veel tempowisselingen en variatie.
Bij sommige songs worden alle registers open gegooid, geluidsmuren opgebouwd en in een razendsnel tempo terug afgebroken. Waardoor een chaos ontstaat, die als een mokerslag in het gezicht terecht komt. Bij andere songs zoals komt de meer groovy kant van Carrion naar boven. We houden van beide kanten van de band. Net omdat Carrion daardoor de aandacht scherp houdt op deze schijf. Er zijn weinig minpunten te vinden aan ‘Time To Suffer’. Behalve dus die ene bemerking dat je de plaat meerdere luisterbeurten dient te geven, eer je het allemaal echt zult begrijpen. Echter, en dat kunnen we niet voldoende herhalen, zien we anno 2018 zowel op als naast dat podium een band staan die eindelijk compleet volwassen is geworden. Nog opvallend? In ELPEE viel ons op dat die songs live nog het best tot hun recht komen. Eens op dat podium komen die namelijk compleet tot leven, waardoor menig putten van de Hel prompt compleet open gaan. Ga ze daarom zeker zien als ze uw voordeur passeren.
Carrion trad aan op Antwerp Metal Fest op zondag 1 juli, voor fans van het betere Death Metal tot Aborted. Een aanrader van formaat! Op basis van deze knappe schijf alleen al.
Info: https://www.antwerpmetalfest.be/
Tracklist:
1. So It Begins 01:20 instrumental
2. Mutilation 03:37
3. Supreme 04:12
4. Urge 04:26
5. Plague 04:58
6. Gingergrind 03:38
7. Death from Deep Within 03:14
8. Torment 04:29
9. Defiled Sanity 05:20
10. In The End, There Is Only Death 04:41
De Italiaanse multi-instrumentalist, experimentele kunstenaar en virtuoos K-Conjog brengt met ‘Milennials Otters’ een bijzonder veelzijdige EP uit boordevol remixes van die ene song. Telkens vanuit een ander oog of oorpunt uit bekeken. Vaak in samenwerking met al even begenadigde muzikanten die '’muziek tot kunst verheffen’' hoog in het vaandel dragen. De EP kwam op de markt via Schole Records. De man heeft al heel wat ervaring opgedaan binnen dat typische Elektronische muziekwereldje. Sinds 2004 vuurt hij parel na parel op de aanhoorder af. Ook anno 2018 komt dus nog steeds geen einde aan zijn onuitputtelijke drang zichzelf opnieuw uit te vinden, gelukkig maar.
Op zijn facebook pagina lezen we het volgende: ‘Simpele muziek voor vervormde geesten’. Dat is inderdaad de rode draad in elk van de remixes. Dat begint al met de originele track. Een experimentele parel van circa zes minuten, waarin K-Conjog laat zien en horen dat hij een elektronica expert is die heel bewust buiten de lijntjes kleurt. Met een enorme zin voor voortdurend improviseren, waardoor de luisteraar van het kastje naar de muur en terug wordt gestuurd. Net door op deze wijze een muur boordevol elektronische pareltjes op te bouwen, zorgt hij er dan ook voor dat de aanhoorder geboeid blijft luisteren en genieten.
Geluidsmuren afbreken en dreigend uithalen dat is er niet direct bij. Maar bij elke remix hoor je dan wel weer een andere zijde van die welbepaalde song, die je voordien nog niet had ontdekt. Meer nog het stopt niet bij één luisterbeurt. Na een tweede luisterbeurt doe je weer nieuwe ontdekkingen. En het blijft maar doorgaan. Tot het oneindige. Dat de man bewust kiest voor een samenwerking met artiesten die op diezelfde wijze muziek tot kunst verheffen, is eveneens een meerwaarde binnen het geheel. Dat blijkt bijvoorbeeld uit die fijne remix met Daisuke Miytatani, ook al geen onbekende meer voor ons.
Deze Japanse kunstenaar tast de grenzen van Ambient af waar eveneens geen grenzen zijn. In samensmelting met K-Conjog ontstaat dan ook iets onaards en onbeschrijfelijk magisch mooi. Het lijkt wel alsof buitenaardse muziek onze aarde is binnen gedrongen. Het meest opvallende, er ontstaat ondanks alle veelkleurige soundscapes die de artiesten op deze onaards aanvoelden remix op u afvuren geen chaos, wat nog meer indrukwekkend kan genoemd worden.
Besluit: K-Conjog brengt met ‘Millennials Otters’ vooral een veelzijdige EP uit, en laat enorm veel kanten van zichzelf horen en zien in die ene song en de uiteenlopende remixen daarvan. Maar toch laat hij heel bewust niet compleet in zijn kaarten kijken. Het is net dat mysterieuze binnen zijn muziek dat ons nog het meest over de streep trekt. De virtuoos met Elektronische klanken brengt een waar kunstwerk uit, waar de grenzen van dat onmogelijke voortdurend en tot het oneindige worden afgetast.
Deze EP is dus feitelijk geen voer voor gevoelige zieltjes of mensen die graag toegankelijke wegen bewandelen binnen de elektronische muziek. Maar eerder voor aanhoorders die eveneens houden van zich laten bedwelmen door bevreemdend aanvoelende klanken die je tot rust brengen maar ook je door elkaar schudden., en je met veel vragen achterlaten. Wat deze EP net zo buitengewoon spannend maakt, is dan ook dat boek meerdere keren lezen en gloednieuwe ontdekkingen te doen, bij elke nieuwe luisterbeurt, die je zal verwonderen en ontroeren.
Tracklist:
1. Millennials Otters 06:36
2. Millennials Otters (akisai remix) 05:42
3. Millennials Otters (daisuke miyatani remix) 04:20
4. Millennials Otters (edit) 04:00
Jochen Tiberius Koch is een Duitse muzikant die de stilte van de natuur door middel van zijn muziek als het ware tot kunst verheft. Op 27 juli kwam zijn debuut ‘Walden’ op de markt via het label Schole Records. Dit debuut album is geïnspireerd op het boek ‘Walden, of the Life in the Woods’ geschreven in 1854 door de Amerikaanse auteur / filosoof Henry David Thoreau, lezen we in de biografie. Jochen Tiberius Koch weet de onbeschrijfelijke mooie rust van de natuur, ook omschreven in dat boek, dan ook perfect weer te geven binnen zijn muziek waardoor je tot complete rust en kalmte wordt gebracht binnen een melancholische sfeer.
Bewust wordt het tempo heel laag gehouden. Dat is zowel vocaal als instrumentaal het geval. Bij songs als “Solitude”, “The Ponds”, “Baker Farm” hoor je telkens een kloppend hart tevoorschijn komen, waarbij Jochen geen geluidsmuren optrekt maar je ook niet in slaap wiegt. Eerder voelen we ons wegglijden naar onaards mooie oorden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dit is dan ook perfecte muziek om in een bos te spelen waar die magische muziek nog het best tot zijn recht komt, bedenken we daarbij. Meteen een hint naar organisaties van een festival als Dunk!festival.
De rustgevende wijze waarop Jochen Tiberius Koch bewust tewerk gaat , heeft een effect op ons zoals dat enkel voorkomt als je daadwerkelijk wandelt door de adembenemende schoonheid van een bos of die onbeschrijflijk mooie natuur; ver weg van de drukte van het leven word je op die plekken daadwerkelijk geconfronteerd met uw eigen kleinheid. Prompt doen songs als “Former inhabitants: and winter visitors, winter animals, the pond in winter” je wegdromen en vol bewondering staan kijken naar die magische schoonheid die letterlijk op jou afkomt.
Besluit: Jochen Tiberius Koch brengt je op zijn debuut in hogere sferen, niet door mokerslagen uit te delen, maar door heel bewust die gevoelige snaren te raken. Binnen hartverwarmend mooie songs, die je verdoven en heel klein doen worden in deze grote wonderbaarlijke mooie wereld van bomen en adembenemende mooie landschappen, boordevol oases van rust en vrede. Met de ogen gesloten voelen we een gelukzalig gevoel over ons neerdalen waardoor we tot complete zen worden gebracht, binnen toch ook een eerder weemoedige en melancholische omkadering. Waardoor tranen opborrelen, en een krop in de keel ons deel zijn.
Tracklist:
1. solitude 04:16
2. the bean-field 06:38
3. the ponds 04:04
4. baker farm 03:01
5. higher laws 07:03
6. brute neighbors 05:36
7. former inhabitants; and winter visitors 04:44
8. winter animals 03:40
9. the pond in winter 03:21
10. spring 05:31
Slow Crush is een jonge half Britse, half Belgische band. Vorig jaar ontstaan en bijna meteen een EP uitgebracht. In die korte periode presteerden ze het om o.a. reeds op het Eurosonic festival te staan. Als je weet dat ze daar een goeie neus voor aankomend talent hebben , dan weet je dat Slow Crush goed bezig is. Nu is er ‘Aurora’ waarop ze ons kunnen bewijzen dat ze eerste tekenen van kwaliteit geen toeval waren.
Om met de deur in huis te vallen: na meerdere luisterbeurten kunnen we zeggen dat het geen toeval was. Het nieuwe album is namelijk erg goed. De songs worden gedragen door een vette en crunchy bas, een hemelse stem a la Margo Timmins (Cowboy Junkies), Nathalie Merchant of Colleen Brown (Pale Saints)… en flink galmende en uitwaaiende gitaarklanken. Maar wat meer is, is dat de songs ook goed in elkaar steken. Het gegalm moet geen bloedarmoede in het songschrijven maskeren. Integendeel, de songs staan er en de rest draagt bij tot versterking van het geheel. Opener “Glow” begint fel en grunchy. Een ideale starter. “Drift” gaat een beetje verder door op hetzelfde pad maar de gitaren galmen meer. “Tremble” is zes minuten genieten. Er wordt gestart met zweverige gitaarklanken en synths. Daarna komt de donkere hoofdmoot met heerlijke vocals om tenslotte terug stil te vallen en sfeervol te eindigen. Prachtig! Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen.
Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!
Nederlands 
Français 
