Tim’s Favourite maakt muziek dat wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen-metal noemen. Met ‘We, The Willing’ zijn ze aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. Toch had ik nog niet eerder van dit Belgisch (Aalst) trio gehoord. Nochtans het album is meer dan de moeite waard. De muziek heeft in een flinke plas grunge gelegen maar de songstructuren zijn eerder van progressieve aard. Dat maakt het tot boeiende songs. Verwijzingen naar Alice In Chains en Tool ( bv op de song “W(hole)” )kan je maken maar dat is maar een verwijzing want er zit meer in hun muziek. Nu en dan komen er bijvoorbeeld ook wat trash elementen, bv op “A Legacy” voorbij in de songs. De zang is vrij traditioneel en aangenaam om naar te luisteren. Een warme stem. De ritme sectie is ook meer dan de moeite en biedt voldoende variatie. “No Means No” is één van die songs die acht minuten duren en een progressief karakter hebben. “No Means No” heeft een vrij gevoelige kant. De uitgesponnen intro doet aan bands zoals Opeth, Pineapple Thief en Alice in Chains denken. De zang heeft iets tranche-achtig in zich. Het nummer bouwt zich mooi op om tot een climax met trashgekleurde gitaarlijnen te ontwikkelen. Zo ontplooien zich in die regio tussen grunge, trash en progrock 12 tracks op “We, The Willing”. Met mooi artwork ook trouwens.
Tim’s Favourite heeft een unieke sound en een heel fijn album dat mij meteen mee nam op hun avontuurlijke trip. Met korte en lange songs. Met soms snedige en dan weer uitgesponnen tracks.
Deze nieuwe band bestaat uit een Frans duo. Max Balquier (zang, synths en gitaar) en Bren Costaire (drums) zijn beiden overblijvende leden van de band Frigo. Aanvankelijk is het begonnen als een solo project van Max. Na het leggen van de basis heeft hij er Bren met zijn drumstel bijgehaald. Synths en slaggitaarpartijen worden door elkaar gemengd. Soms doet het wat denken aan The Rapture zoals bijvoorbeeld in “Pretty Is All You Have”. Een dansbare track met een weemoedige ondertoon. Maar ook andere tracks zoals “Dance with the Shaman” zijn vrij dansbaar. Hier gaat de muziek meer richting electrodance. “Puzzle In Me” lijkt ergens tussen kunst en kitsch te zweven. Op “Control Freak” horen we postpunk bedolven onder de synths en een mooi binnen de lijntjes kleurende gitaar. Op het vlak van de gitaar doet Max hier zeker geen wonderen. Hij is eerder een middelmatige gitarist maar het gitaarwerk dient dan ook vooral ter ondersteuning van de songs. En dat doet hij dan wel goed. Doorheen het album verkennen ze een beetje de uithoeken tussen electro, pop en wave. Maar alles blijft heel beluisterbaar en luistervriendelijk.
Soms mochten ze nog ietsje meer uit de band springen maar al bij al is dit heel degelijk gemaakte muziek en heel aangenaam luistervoer.
Wij volgen de veelzijdige artieste Simi Nah, in het verleden ooit bassiste van Praga Khan al vele jaren. Ook als solo artieste wist Simi ons al enkele keren te bekoren. We vernamen dat haar laatste album 'La Terre Est Noire' - compleet in het Frans gebracht - haar zwanenzang is geworden, althans wat dit project betreft. Op zich heel jammer, maar de artieste neemt in schoonheid afscheid van Simi Nah project.
We laten ons gewillig onderdompelen in een sprookjesachtige wereld, waarin Simi - met haar betoverende, donkere stem - je mee troont naar duistere bossen waar mythische wezens huizen. Wonder bij wonder bezorgt die duisternis je geen angst, maar eerder rust en voldoening. Simi zingt over de donkere aarde, 'La Terre Est Noire' of dompelt je heel bewust onder in al even duistere intensieve gedachten, waar geen geluidsmuren worden gesloopt, maar donkere zielen diep worden geraakt.
Elke song ademt diezelfde weemoedigheid en melancholie uit binnen een al even intensieve omkadering die je hart verwarmt en/of een krop in de keel bezorgt. Dat Simi Nah naar goede gewoonte inspiratie haalt uit de donkere elektronische muziek van de jaren '80 bewijst ze eveneens meermaals. Maar vooral voert Simi Nah de luisteraar over de hele schijf mee naar haar onaards mooie, duistere wereld met songs als het bijna fluisterende “Mettre Fin A Ses Nuits”. Soms refereert ze heel bewust naar de dood bij “Morte et Moi”. Een zachte dood welteverstaan, waar het enige lawaai de volstrekte rust is, die je donkere ziel tot rust brengt. Bovendien, door de songs in het Frans te brengen leunt Simi dicht aan bij Franse Chanson. Daardoor worden we tot nog meer tranen toe bewogen.
Besluit: Nergens klinkt Simi Nah , ondanks die subtiele verwijzingen naar dood en vergankelijkheid, depressief of zo. Eerder blijft deze artieste hangen binnen die eerder vernoemde walmen van melancholie en weemoedigheid, waardoor je een traan wegpinkt en met verstomming je gewillig laat meevoeren over de duistere walmen die deze artieste je aanbiedt. Dit door haar bijzondere stem, uitstraling en gerugsteund door een al even intense instrumentale aankleding.
Kortom. Het is na deze onbeschrijfelijk mooie, donkere trip doorheen onze duistere ziel dan ook bijzonder jammer dat dit project hiermee eindigt. Maar als kers op de taart van dat project, kan het zeker tellen. We zien nu al uit naar veel meer andere pareltjes binnen andere projecten.
Deze zwanenzang van Simi Nah is - met twee bonus tracks - verkrijgbaar via bandcamp: https://why2kmusic.bandcamp.com/album/la-terre-est-noire
Tracklist:
Le chant des loups 05:35
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn zeer uitgebreid. Gaande van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs enkele streepjes Pink Floyd te herkennen. De band bracht in augustus dit jaar een nieuw single uit, “Nothing Here”. Omdat deze psych-rock act, die in het verleden ook ons hart wist te stelen, meer aandacht verdient. Met “Silhouette” worden alle registers langzaam maar zeker open getrokken tot een Hemelse climax. Tombstones In Their Eyes serveert de aanhoorde een veelkleurig palet, dat hem of haar mee doet drijven naar ontgonnen oorden. Net dat combineren van psychedelisch, eerder bevreemdend aanvoelende klanken, met een streepje post rock tot aanverwante - opstijgende tot een climax waarbij geluidsmuren worden afgebroken, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt. Van meeslepend naar oorverdovend, het zit allemaal verbonden in elk van die ene song.
Ook bij “Take Away” drijven de verdovende drum salvo's, en andere wederom erg vreemd aanvoelende klanken je tot enerzijds waanzin, anderzijds brengt een toestand van innerlijke gemoedsrust. Van dat kleurrijke palet van de eerste song, wordt de lijn hier verder door getrokken. De band houdt bewust het midden tussen dreigende tonen en je hart verwarmen door spookachtige, dromerige soundscapes, waardoor je weer eens wegglijdt naar het Vagevuur - tussen hemel en hel.
De single “Nothing Here” laat een toch wat meer donkere kant horen van Tombstones in Their Eyes. Nog steeds geen complete duisternis, maar het klankenbord dat hier wordt aangeboden bezorgt je toch een krop in de keel en een gevoel dat je kunt vergelijken met een wandeling in een donker bos, waar het gevaar achter elke hoek schuilt.
Besluit: Tombstone In Their Eyes is een band die allerlei muziekstijlen tot een emotioneel geheel verbindt, waardoor de lijn tussen angst en vreugde telkens wordt overschreden. De liefhebbers van typische Psychedelische rock, met een vette knipoog richting postrock.
Wie houdt van een potje experimenteren met licht en duisternis, zullen zeker te vinden zijn voor deze knappe schijf.
Op zoek naar meer muziek van Tombstone In Their Eyes? Check hen zeker uit op bandcamp, Het loont de moeite: https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com/
Tracklist:
Silhouette 03:45
Take Me Away 03:51
Nothing Here 04:06
Toen we Belgische formatie Black Mirrors live aan het werk zagen op Desertfest 2016 schreven we daarover: '' De kruisbestuiving tussen instrumentale huzarenstukken, en de adembenemende uitstraling - zowel vocaal als wat integrerende danspassen betreft - van Marcella zorgt ervoor dat we hier een ware ontdekking doen binnen het globale, grensverleggende, blues tot garagerock gebeuren." We waren op slag verliefd op deze klasse band, en bleven hen dan ook op de voet volgen. Na hun knappe EP 'Funky Queen', die werd uitgebracht via Napalm Records, was het reikhalzend uitzien naar het daadwerkelijke debuut van een band die ondertussen tot één van onze Belgische favorieten is uitgegroeid. 'Look Into The Black Mirror' bevestigt wat we ondertussen al wisten. Black Mirrors is een ontgonnen Belgische parel die binnen de kortste keren de wereld zal veroveren, zeker weten.
Het meest bijzondere aan een band als Black Mirrors is dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Het groovy karakter van veel nummers wordt voortdurend overgoten met funky klanken en streepjes psychedelica. Maar eveneens kom je strak rockende songs tegen die je stevig doen headbangen. Dat is de rode draad in songs als “Funky Queen”, “Inner Reality”, “Till the land Wind Blows”. Dit is allemaal een grote verdienste van de fuzzy gitaar klanken en drumsalvo's als donderslagen.
Maar, en ik hoop dat de muzikanten het me niet kwalijk nemen, het aller grootste pluspunt binnen Black Mirrors is de magische performance van zangeres Di Troia die door haar uiteenlopende vocale inbreng je enerzijds verdooft, je anderzijds bij het nekvel grijpt, en uiteindelijk verweesd doet achterblijven.
Het lijkt wel of de jongedame op de schijf haar frustraties en pijn ofwel uitschreeuwt, eerder croont of met een helder stem je hart beroert. Daardoor spreekt Black Mirrors niet alleen uiteenlopende emoties van de luisteraar aan. Hierdoor blijkt nog maar eens dat Black Mirrors een veelzijdige band is, die uiteenlopende muziekstijlen vermengt tot een hemels mooi geheel. Bluesy riffs die doen denken aan Led Zeppelin. bezwerende of eerder opzwepende geluiden en vocalen. Psychedelische songs die je doen zweven naar onaards aanvoelende oorden. Het is maar een tipje van de sluier van wat de band ons aanbiedt op dit debuut.
Besluit: Black Mirrors brengt een plaat uit die alle kleuren van de regenboog bevat. Van donker, naar wit. Van zon naar duisternis. Van paars naar geel, enz.
De band, onder leiding van een bijzonder tot de verbeelding sprekende frontvrouw, laat je alle hoeken van de kamer zien, door het brengen van een debuut dat je doorheen schudt, of net je eerder, eens onder diepe hypnose gebracht, tot gemoedsrust brengt. Ondanks de fuzz gitaarlijnen, groovy klinkende drumsalvo's, die ons zeker kunnen bekoren, is het de stem en uitstraling van Di Troia dat ons het meest over de streep trekt. Ze slaat en zalft, is vertederend of bezorgt je koude rillingen van angst. Ze schudt je dooreen of omarmt je met veel liefde en genegenheid. Zoveel kleuren van die voornoemde regenboog komen we tegen, enkel alleen maar binnen de stem en uitstraling van deze bijzondere zangeres.
Kortom. De muziek van Black Mirrors gaat letterlijk zoveel kanten uit, dat de aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, murw wordt geslagen, gestreeld en of moes geslagen. Een indrukwekkende gewaarwording, zoals we zelden meemaken.
Tracklist:
De uit Mechelen afkomstige band Marche Funèbre timmert sinds 2007 aan de weg. Een weg boordevol pure duisternis, die resulteerde in al even indrukwekkende albums. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Naast het verder uitbouwen van een ijzersterke live reputatie stelde Marche Funèbre in 2017 hun nieuw album aan het publiek voor. 'Into the Arms of Darkness'. We schreven daarover: 'Marche Funèbre heeft al enkele jaren een heel sterke reputatie binnen het Doom gebeuren. Met 'Into the Arms of Darkness' bewijst Marche Funèbre niet alleen dat ze nog steeds meesters zijn in de aanhoorder onderdompelen in de ultieme duisternis. De band verlegt na al die jaren zowaar grenzen binnen hun eigen kunnen.' Nochtans is de band als puur Doom metal act omschrijven, hen tekort doen, stelden we toen reeds vast. Marche Funèbre brengt op 14 oktober een gloednieuwe EP op de markt 'Death Wish Woman'. Een EP waarop de band zijn eigen donkere grenzen verder aftast.
Dat blijkt al uit verschroeiende hete en duistere tracks als “Broken Wings” en “Death Wish Woman”. Twee songs waar alle registers worden open gegooid, net als de poorten van de Hel die eveneens gewillig open zwaaien na deze intensieve donkere wervelstormen. Echter het meest spraakmakend nummer op deze EP is het meer dan twaalf minuten lange “A Departing Guest”. Binnen die ene song laat Marche Funèbre helemaal in zijn kaarten kijken. Deze gevarieerde song zit boorde vol snoeiharde riffs die refereren naar death metal, maar ook trage tot verdovende tussenstukken die de haren op je armen doen rechtkomen van pure angst. Binnen een doom sfeertje worden eventuele demonen uit voornoemde Hel prompt opgeroepen. Deze song bewijst nog maar eens wat een veelzijdige band Marche Funèbre toch is. En hoe ze bovendien totaal niet moeten onderdoen voor enige zogenaamde grote Internationale naam binnen de scene.
Als kers op de taart brengt March Funèbre een al even indrukwekkende cover van de Paradise Lost song “As I Die”. Een versie die recht doorheen je hart boort als een vlijmscherp zwaard. Een ultieme doodsteek die kan tellen. De band benadert het origineel akelig dichtbij, en voegt er iets eigenzinnig aan toe, wat wijst op een uitzonderlijke virtuositeit van zowel de muzikanten als brulboei van dienst.
Besluit: Naar goede gewoonte verlegt Marche Funèbre op deze EP nog maar eens een donkere grens, waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Bovendien worden Doom elementen en Death Metal uitspattingen zodanig gecombineerd, dat we met verstomming geslagen uiteindelijk onze eigen demonen strak in de ogen kijken.
Tracklist: Broken Wings - Death Wish Woman - A Departing Guest - As I Die (Paradise Lost cover)
Crowsview is een brutale hardcore/metalcore band die is ontstaan uit de as van Core of Anger en Deconsecrate. Ondertussen heeft Crowsview zijn kunnen al bewezen op menig podium. De heren stelden onlangs hun debuut album 'Lost Resistance' voor in een uitverkochte De Verlichte Geest te Roeselare. We schreven daarover ' Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?' Dit debuut is niet alleen een volgende stap naar eeuwige roem. Het is een mijlpaal waarmee de band bewijst dat hen in dat hokje hardcore/metalcore duwen, ondanks de vele verwijzingen daarnaar, tekort doen is.
De band start alvast met een mokerslag van jewelste in de vorm van “My Disgust” en laat er geen twijfel over bestaan dat hier een put van de Hel wordt open gezet, die je confronteert met uw eigen meest weerzinwekkende demonen. Net doordat Crowsview ook, eerder subtiel, black metal invloeden laat doorsijpelen in hun typische naar Hardcore/metalcore leest geschoeide sound. Luister maar naar “Burn It Down”, waar de combinatie tussen vlijmscherpe riffs en verschroeiende, rauwe vocalen je gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Crowsview is een band die dus duidelijk grenzen aftast van andere donkere muziekstijl, maar blijft zijn hardcore/metalcore roots evneens trouw. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar enorm veel bewondering opbrengen. Elk van de songs ligt in diezelfde harde, meedogenloze lijn. Storen doet dat totaal niet, omdat je als aanhoorder tegen een geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de touwen terecht komt. Bij elke songs opnieuw. Hoewel de songs live nog beter tot hun recht lijken te komen, zo bleek o.a. op de release show in Roeselare, voel je die mokerslagen recht doorheen je lijf razen, tot geen spaander geheel blijft.
Besluit: Crowsview brengt een snoeihard, razend snel en verschroeiend debuut uit. Waarmee ze niet alleen grenzen van het typische hardcore/metalcore aftasten. Maar ook, zowel instrumentaal als vocaal, knipoogjes sturen naar andere eerder donker metal en aanverwante muziekstijlen. Waardoor de band bewijst een pure topact te zijn geworden binnen het globale hardcore/en metal gebeuren die bovendien van enorm veel markten thuis is.
1 My Disgust
2 Burn It Down
3 The Proposal
4 Of Skin And Nails
5 Lost Resistance
6 Face Your Supreme
7 MMXV
8 Beneath The Flesh
In 2017 maakte ik middels het album ‘Bounce Back’ kennis met deze Vlaamse zangeres. Het album kon mij bekoren met haar in folk en aanverwante stijlen gedrenkte muziek. Ze stond dus ook op Jazz Middelheim maar je kan haar bezwaarlijk een jazz zangeres noemen. Op Middelheim stond ze samen met de Amerikaanse jazz-gitarist Bill Frisell op het podium. Daarvan is er nu dus een album uitgekomen en dat is zeker en vast de moeite waard. Daarop staan zes songs waarvan de helft van haar laatste album maar dus enkel zang en gitaar. Dat geeft een heel andere dimensie aan de muziek. Het krijgt haast iets sacraals en etherisch. Bill Frisell doet heel mooie dingen op zijn gitaar maar hij dringt zich niet op. Hij eist geen hoofdrol op. De stem blijft bovendrijven en het gitaarwerk is ten dienste van de song en het optreden.
Deze live opname is heel geslaagd en zeker een toevoeging aan haar oeuvre. Chantal Acda blijft een naam om op te volgen.
Het studioproject Beauty In Chaos heeft een eerste single (“Storm”) klaar van het album ‘Finding Beauty In Chaos’. Op deze single doet o.a. Ashton Nyte van The Awakening mee. Beauty In Chaos is het project van Michael Ciravolo. Die speelt reeds 30 jaar bij Human Drama en zowat 20 jaar bij (Michael Aston’s) Gene Loves Jezebel.
De lijst met gastzangers en muzikanten voor het volledige album is indrukwekkend: Wayne Hussey van The Mission, Dead Or Alive en The Sisters Of Mercy, Simon Gallup van The Cure, Robin Zander van Cheap Trick, Al Jourgensen van Ministry en Revolting Cocks, Pete Parada van The Offspring, dUg Pinnick van King’s X, Ice-T van Body Count, Michael Aston en Dirk Doucette van Gene Loves Jezebel, Michael Anthony van Van Halen en Chickenfoot, Pando van A Flock Of Seagulls en Marc Danzeisen van The Riverdogs en Gilby Clarke.
Ondanks dat dit nummer duidelijk in de richting van de post-punk en gothic rock gaat, werden geen keyboards gebruikt. Wel werden gitaarpartijen gesampled en vervormd. Zo komt Beauty In Chaos op “Storm” uit bij een groepsgeluid dat diep geworteld is in de gothic rock van de jaren ’80. Denk aan Fields Of The Nephilim, Sisters Of Mercy, Modern English, Echo & The Bunnymen, A Flock Of Seagulls, …Ciravolo geeft niet aan of alle tracks in deze richting gaan. Wave en gothic voeren de boventoon op de lijst met gastmuzikanten, maar
Het is niet meteen duidelijk of Simon Gallup meespeelt op “Storm”, maar de baslijn trekt diepe voren door deze song zoals Gallup dat ook bij The Cure doet. De gitaar van Michael Ciravolo neemt je eveneens mee naar de donkere jaren ’80 en de stem van Ashton Nyte maakt het muzikaal helemaal af. Alleen de compositie kan niet boeien tot het einde en dat is jammer voor een project waarin zoveel talent aan bod komt. Aan de andere kant moeten we er wel rekening mee houden dat als we terugkijken naar de jaren ’80 dat we dan heel wat van die lang uitgesponnen tracks zullen tegenkomen.
“Storm” is alvast een veelbelovende single. Als de rest van het album minstens zo goed of beter is, wordt dit een mijlpaal in de gothic rock.
Sedert meer dan 20 jaar draaien deze Italianen al mee in de muziek business. Met dit album zijn ze aan hun zevende studio album toe. Aan alles hoor je dat we hier van kwaliteit spreken. De productie en de mixing is van hoog niveau net als het spelniveau. Sommigen gaan het misschien wat te clean vinden. Dat zou kunnen. Maar inzake songschrijven staan hier enkele heel mooie dingen op. Wat wel een feit is, is dat je het album een aantal luisterbeurten moet geven alvorens het echt begint te leven en je de vele lagen in de nummers ontdekt.
Opener “Drenched” begint met synths in een ambient-achtige stijl. Vervolgens gaat de song over in een typische progressive metal stijl. Met mooie en gevoelige zang. Ook “Closer” is een beetje op dezelfde manier opgebouwd. Maar “Everything Goes” blaast mij echt van mijn sokken. De song start heel gevoelig met synths, vocals en piano en bouwt dan langzaam op met gitaar, percussie etc. Je voelt ze naar een climax toewerken op een manier zodat het niet te voorspelbaar wordt. Er komt ook nog mooie samenzang tussen de zanger en de backings voorbij. Een song dat af is. Een topsong.
Ook “Folding Paper Dreams” is heel goed en doet qua stijl wat aan Pineapple Thief of Porcupine Tree denken. Op het titelnummer vliegen ze er meteen in en is steviger werk dan de vorige tracks. Ze bevat enkele mooie gitaarriffs en doet wat aan de oude Queensryche denken. “Every Broken Piece of Me” begint terug wat atmosferisch en melancholisch om dan langzaam op te bouwen. Zo gaat dit album op en neer met mooi gitaarwerk, fijne percussie, goeie vocals en gitaarwerk.
Liefhebbers van dit genre ( van Porcupine Tree via The Long Escape tot Dream Theater) moeten niet twijfelen: dit is een topschijfje. Het doorstaat met glans meerdere luisterbeurten. Het biedt variatie en muzikale klasse.
Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.
Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.
Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.
Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.
Even voorstellen. Ashtoreth is het project rond Peter Verwimp - een ware drone en ambient virtuoos die door experimentele projecten grenzen verlegt tot het oneindige. Toen We Ashtoreth in 2016 zagen aantreden in Het Bos (Antwerpen) schreven we daarover: “Omgeven door en donker doom sfeertje, met op de achtergrond enkele Ambient klanken tot intensieve drones, zorgde ASHTORETH ervoor dat we in een diepe trance terecht kwamen, die ons wegvoerde naar de duistere kant van onze ziel. Als in een walm van rook en vuur leek het wel of we uit onszelf zouden gaan treden, om de diepe kerkers van de hel zonder opkijken binnen te gaan'' .
De man bracht eveneens enkel tot de verbeelding sprekende meesterwerken uit, al dan niet in samenwerking met andere artiesten. Deze keer gaat Ashtoreth de samenwerking aan met Grey Malkin. Bekend van het project The hare and the moon. Deze laatste is vooral bekend dankzij hun mysterieuze Dark Folk. Muziek waarbij sage en legendes letterlijk tot leven komen. 'Pilgrim' is dan ook de perfecte kruisbestuiving tussen lichte en duisternis, tussen immens verdriet en diepe vreugde.
Dat er een dunne lijn is tussen vertwijfeling en geluk valt al op bij het circa vijf minuten lang “A Am The Story”. Rustgevende soundscapes worden vermengd met oorverdovend aanvoelende drones die de aanhoorder koude rillingen tot de bot bezorgen. Echter zonder de trommelvliezen te doen barsten, eerder door gevoelige snaren diep te raken. Beide artiesten tonen niet enkel hun talent als tovenaars met intensieve klanken, bovendien wordt heel bewust gekozen om voortdurend te improviseren, waardoor je al bij die eerste song van de ene naar de andere aangename verrassende wending wordt doorverwezen.
Ook op 'Pilgrim' gaat het duo op diezelfde weg door, de aanhoorder op het verkeerde been brengen en een duister pad aanbieden waarbij er toch licht schijnt op het einde van de tunnel. Eens omgeven door die walmen van eerder vernoemde intensiviteit word je, willen of niet, onder diepe hypnose gebracht en komt in een droomwereld terecht waar diezelfde duisternis en het licht vredig naast elkaar leven. Dichter bij de realiteit van het leven zullen we niet meer geraken.
De Dark Folk van Malkin past perfect bij die typische donkere drones van Ashtoreth. Samen zorgen ze voor een uitzonderlijk sprookjesachtige tot spookachtige trip in een wereld waar mystieke wezens je enerzijds dreigen te verscheuren, anderzijds je met een zachtmoedige hand doen neervlijen in het zachte gras. Ook bij “The Stars Turn Towards Theire Ending”, “Bone, Leaf & Moss” voel je de aanwezigheid van het mysterieuze. Meteen doet het ons denken aan eenzame avondwandelingen in de natuur, waar je prompt begin te fantaseren over wezens die in dat bos leven; enerzijds doet het ritstelen van de bladeren je verschrikt opkijken, anderzijds laat de intense stilte een diepe indruk achter waardoor de gemoedsrust in je hart wederkeert.
Schipperend tussen vele uitersten, met oog voor experimenteren en improviseren, levert Ashtoreth & Grey Malkin uiteindelijk een vijftien minuten lange kers op de taart af in de vorm van “The Shivering Mountain”, waardoor je prompt een ander mens wordt.
Besluit: Net zoals Pelgrims reizigers waren, met een vooral religieuze achtergrond, voelt 'Pilgrim' aan als een reis naar een onbeschrijfelijk mooi bedevaartoord. Een lange reis over hobbelige wegen, vaak geconfronteerd met gevaren waarbij je de dood strak in de ogen kijkt. Maar telkens vind je via deze schijf het einde van de tunnel terug, en word je meegezogen naar het lichtpunt waardoor je er prompt weer tegenaan kunt gaan.
Ashtoreth & Grey Malkin breken geen geluidsmuren af, maar spelen heel bewust met al uw emoties. De muziek op deze bijzondere schijf doet een gevoel over jou neerdalen vergelijkbaar met het bereiken van die top van de berg. Wanneer je - na deze bijzonder gevaarlijk tocht, compleet buiten adem - de immense natuur rondom u aanschouwt. Een indrukwekkend gevoel dat niet onder woorden valt te brengen, maar je vooral moet voelen in plaats van beluisteren.
Tracklist:
1. I Am The Story 05:41
2. Pilgrim 08:27
3. The Stars Turn Towards Their Ending 08:13
4. Bone, Leaf & Moss 06:05
5. The Shivering Mountain 15:41
Sinds het debuutalbum van Alabama Shakes wereldwijd scoorde, heeft vooral zangeres en gitariste Brittany Howard een grillig parcours afgelegd. ‘Sound & Color’, het tweede album van Alabama Shakes, was heel experimenteel en vermeed vooral alles wat maar een beetje leek op de soulvolle bluesrockhits van het debuut. Daarna werd ze de frontvrouw van Thunderbitch, een soort studioproject dat wel voluit voor bluesrock ging.
Nu duikt ze op in de meidentrio Bermuda Triangle, samen met Becca Mancari en Jesse Lafser. Het trio ontstond in Nashville als een wilde ingeving, maar na het eerste spontane optreden in 2017 volgden er telkens meer. “Till The End Of Days” is reeds de derde single, na “Rosey” en “Suzanne” van vorig jaar. Toch lijkt er weinig planning en structuur te zitten achter deze Bermuda Triangle: er is geen label en voor optredens wordt nooit ver vooruit gekeken. Of er een volledig album komt, is vooralsnog een open vraag.
De drie vrouwen zingen en spelen (vooral) gitaar en nog wat andere instrumenten. De leadzang wisselt volgens de single, maar vaak zingen ze samen. Het lijkt een ode aan de vroege dagen van de rock ’n roll, toen samenzang eerder regel dan uitzondering was. Ook in de lyrics en algemene sfeer gaat het een beetje die kant op. Ging single “Suzanne” nog in de richting van Alabama Shakes, dan staat “Till The End Of Days” daar toch een eindje van. Het is mooi dat de drie getalenteerde vrouwen elk evenveel ruimte krijgen op deze voorlopig drie nummers. Brittany Howard is voor ons Europeanen de bekendste, maar het lijkt erop dat de anderen net zo zwaar doorwegen in de composities, de muziek en de zang.
Bermuda Triangle is niet meteen vernieuwend, maar het is wel een verfrissende aanpak. Of het project een lang leven beschoren is, zal de toekomst moeten uitwijzen. Het is met dit trio een beetje kantje boord, zoals wel vaker bij dergelijke spontane samenwerkingen: te goed om er niet mee door te gaan, misschien toch niet beloftevol genoeg om er hun andere carrières voor op te geven.
White Ring was één van de vaandeldragers van de witch house, waarbij minimal dance geïnjecteerd werd met cold wave, gothic, noise, industrial en shoegaze, met doorgaans etherische en betekenisloze vocalen en met songtitels en een algemene sfeer die verwijzen naar het occulte en mysterie. De elektronische, onderkoelde versie van een David Lynch-soundtrack, zoiets. Dansbaar was het niet en echt vrolijk werd je er niet van. Het subgenre bloeide van pakweg 2005 tot iets voorbij 2010 en ook White Ring bracht zijn laatste werk (vóór dit album) uit in 2011. In die periode kwam White Ring niet verder dan singles en EP’s, maar nu ligt er plots een volledig album in de rekken.
Dat album werd ‘Gate Of Grief’ gedoopt. Het leunt nog sterk op witch house, maar de band zoekt ook uitwegen naar andere (sub)genres. “Close Yr Eyes” is daar een mooi voorbeeld van. Deze track begint met twee voeten in de witch house maar vervelt dan tot een ravetrack zoals we die in de jaren ’90 misschien te vaak op ons bord kregen. In andere tracks schuift White Ring op in de richting van triphop (op “Amerika”) of EBM, maar nooit in die mate dat het geen witch house meer kan genoemd worden.
Het album opent met het tegelijk ijzig-knisperende en vuile “Heavy Self Alienation”, met de typische, wazige vocale en muzikale fragmenten van de witch house. Die zitten ook in “Angels” en in “Leprosy”, samen met de andere vaste witch house-ingrediënten: vervormde percussie en spooky synths.
Hoe verder op de tracklist, hoe meer White Ring aan de slag gaat met die ingrediënten van de witch house. Soms blijven de typische vocalen (helemaal) achterwege, soms zijn de beats heel atypisch, soms gaan de synths voorbij spooky. Dat maakt dat je voorbij halfweg eerder naar horrorfilm-soundscapes zit te luisteren dan naar songs. Ook al omdat White Ring een hekel heeft aan een min of meer klassieke songopbouw of het werken met een terugkerend refrein. Dat maakt dat je als luisteraar wel heel weinig aanknopingspunten overhoudt en dat een paar tracks inwisselbaar worden. Als White Ring ergens kan overtuigen, dan is het op “Do You Love Me 2” waar een filmscore mooi blendt met Tangerine Dream en iets tribal.
‘Gate Of Grief’ is een beetje dubbel. Het album gaat tot aan de grenzen van het genre en vaak al eens over die grenzen. Voorbij de regels en definities van de witch house komt deze band dan terecht in een soort van muzikaal vacuüm. Voor de een zal dit freewheelen geniaal zijn, voor een ander te vrijblijvend. Er was een zekere moed nodig om vandaag een album als ‘Gate Of Grief’ uit te brengen, maar de tracks kunnen wel niet altijd het hoofd boven water houden. De momenten dat het wel lukt, is het niet gewoon goed, maar fantastisch.
Nederlands 
Français 
