Air Traffic - Hiep hiep hoera Fractured Life!
Air Traffic
Depot
Leuven
2017-09-29
Dieuwke Raymaekers

De verwachtingen van het publiek staan gespannen. Na een lange stilte zijn ze daar eindelijk weer. De Britse band Air Traffic stond deze vrijdag in het Depot – voor zijn eerste van drie uitverkochte shows – en deed dat goed. Aan lachende gezichten, nostalgische vijftigers en nieuwsgierige twintigers geen gebrek. Allen waagden ze hun kans om eindelijk (weer) een glimp te mogen opvangen van de Engelse indie rockband. Want hun eerste en voorlopig enige plaat is tien jaar. ‘Hiep hiep hoera Fractured Life’!

De vierkoppige band, afkomstig uit Bournemouth, kende in 2007 een ongelooflijk succes met hun hits “No More Running Away” en “Shooting Star” dat zelfs in De Tijdloze van Studio Brussel terecht kwam. Na passages op festivals als Rock Werchter, Pukkelpop en Pinkpop kondigde de band aan een pauze te nemen voor onbepaalde tijd. Gisteren kwam die tot een einde en speelden ze hun eerste show in acht jaar.

Als voorprogramma kreeg het publiek JAKL voorgeschoteld. Zijn kwetsbare stem is als een kop warme melk met honing op een koude winteravond. Lekker knus en romantisch, maar niet echt opwindend. De Engelse singer-songwriter slaagt deels in zijn missie. Wie nog niet in een nostalgische bui was, is dat nu zeker en vast. Toch horen wij deze gevoelige folkachtige songs liever op een andere gelegenheid.

Nu is het de beurt aan Chriss Wall om te laten horen of zijn stembanden nog gesmeerd zijn. Ja hoor, de zanger en componist van Air Traffic sleurt het publiek mee in zijn enthousiasme. Hij opent met de klassiekers “Just Abuse Me” en “Never Even Told Me Her Name”. De toon is meteen gezet. Tussen de nummers door is bescheidenheid het codewoord. “Take it easy on us guys!” klink als een overbodig excuus. Nergens voor nodig jongens! Als de set vordert tast de band het publiek af met nooit eerder uitgebrachte nummers. Het iets stevigere “Take Your Hands Of Me” lijkt wel een ode aan Muse te zijn. Al had men bassist Jim Maddock beter geen micro gegeven.
Eén van de hoogtepunten van de set was ongetwijfeld “No More Running Away”, met het paukenspel van Pritchard en Maddock. Het publiek begreep de boodschap en ontpopte zich als een heus achtergrondkoor. Een kippenvelmomentje, ook voor de bandleden aan hun verwonderde gezichten te zien. Toch was het vooral de bisronde die indrukwekkend was, als één van de bisnummers kregen we alvast het nummer “Almost Human” te horen, dat volgende vrijdag zal verschijnen. Weinig vernieuwend, een typische pianoballad waarmee ze te veel teren op hun grootste succes, hopelijk klinkt de rest van hun langverwachte nieuwe album iets innovatiever. Voor hun meest bekende hit “Shooting Star” moesten we geduldig blijven tot het eind, tot euforie van iedereen in de zaal.

De band maakte een sterke comeback, al werden we niet van onze sokken geblazen. Met een beetje minder bescheidenheid en wat meer durf hadden ze dit misschien wel gekund. Wie de nieuwe plaat zelf wil ontdekken (of nog een avondje nostalgie wil beleven), moet hiervoor naar Brussel. Daar vieren ze op 14 april 2018 tien jaar ‘Fractured Life’ én de komst van hun tweede album.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Depot, Leuven

De Britse wolven van Air Traffic debuteerden vorig jaar met een schitterende plaat ‘Fractured life’. In geen mum van tijd veroverden ze tienerharten met puike singles als “Charlotte”, “Shooting star” en “No more running away”. En deze tieners waren hoe dan ook op de afspraak om hun favoriete band aan het werk te zien.
Air Traffic liet te Werchter al een frisse indruk na, ze onderscheidden zich als een upcoming band, wat ze in oktober ll doodleuk kwamen overdoen in de ABBox.

De vier jonge gasten werden uitbundig onthaald. Het jonge publiekje zong de refreinen mee en zorgde telkens voor een oorverdovend applaus. Sommige taferelen tipten aan de Tokio Hotel mania.Het kwartet genoot er van en op eind van hun set sprongen de zanger en de gitarist letterlijk hun fans tegemoet!
Fijn bandje met pit en dynamiek.
In hun set van een klein uur lieten ze een paar nieuwe nummers horen die tot op zekere hoogte dezelfde lijn behielden van hun melodieus opgebouwde poprock, doch subtieler, rijper en donkerder, onder het uitgelaten pianospel en zang van componist Chris Wall, die als een Bellamy (Muse) of Smith (Editors) tekeer ging. Jeugdig enthousiasme die beloond werd!
Een stevige knaller opende de set “Take your hands off me”, een nieuw nummer. “Just abuse me” behield ditzelfde tempo. De band heeft de kunst van het songschrijven; songs met een sterke spannende opbouw volgden: “Can’t go back” (nieuw), “I can’t understand”, “Time goes by” en “I like that”. Door de helder, overtuigende zang en het intense pianospel gaf Chris Wall gevoel aan de songs, wat de set aangenaam kleurde. Hij stal alvast de show . De groep ging moeiteloos over naar enkele sfeervolle songs als het nieuwe “End to all our problems”, en linkte het aan “No more running away”, wat op een plaat van Muse kon staan. Luidkeels werd het refrein meegezongen. Na “Come on” begon Air Traffic aan ronde twee om de boel op z’n kop te zetten. Een bedreven “Charlotte” was de aanzet om zich in het publiek te gooien.
Het was eventjes uitblazen na 50 volle minuten en tijd voor een intens pakkende, breekbare song “Empty space”: een sfeerlamp, minimaal pianogetokkel en Walls stem. Schitterend rustpunt! En tenslotte speelde het kwartet de finale met “Shooting stars”, door iedereen meegebruld. Op die manier eindigde alles met drie!

De korte, felle, snedige set toonde aan dat het bezielde Air Traffic een grootse band in wording is; waarvan het dynamisme er van af droop.

Ooh ja, ons eigen beloftevolle Mint was de support en stelde een handvol songs voor uit de nieuwe cd ‘Hinterland’, waaronder “Brand new toy”, maar het waren momenteel nog de oudjes “Your shopping lists are poetry” en “The magnetism of pure gold” die op herkenningsapplaus konden rekenen. Op dit optreden was het duidelijk dat het publiek kwam voor een andere jonge band …Air Traffic!

Organisatie: AB/Live Nation