Rondfladderende Arlo Parks wilt verrassen met een opvallend elektronische sound
Arlo Parks ‘Desire Tour 2026’
Het was al vanop de Werchterse festivalwei in juli 2024 geleden dat we de Britse specialiste in R&B-infused dichtwerk nog in ons land aan het werk mochten zien. Toen nog zonder nieuwste langspeler ‘Ambiguous Desire’ en voor een zo goed als lege Klub C. Begrijpen is moeilijk, maar met een naam als Avril Lavigne ertegenover geprogrammeerd is de oorzaak niet ver zoek.
Waarom dan geen revanche in één van België’s mooiste concertzalen, zullen Arlo Parks en haar management gedacht hebben en zodoende liep de Brusselse Cirque Royal op dinsdag 3 november gezellig vol (lees: halfvol).
De volle 5 minuten te vroeg begon de tweekoppige band al aan haar intro. Opvallendste aanwezige op de set: een grote vierkante mengtafel waarop beide bandleden en Arlo zelf de setlist zouden proberen ‘opspeelsen’ met dj-stukjes en stevige outro’s.
Grootste voorbeeld daarvan zal de overdreven lange elektronische intro geweest zijn, voor wie de mengtafel nog niet zien staan had...
Er werd rustig aan de set begonnen, geen grote walk-on, geen effectjes, het was dan ook maar gewoon dinsdagavond. Waar “Heaven” vooral focust op de specifieke diepe sound van de Britse poëte, met zelfs sommige stukken acapella, gaf vooral de nieuwe “Jetta” het echte startschot van de set. Duistere visuals en sterke lichtprogrammatie creëren al snel de sfeer die bij ‘Ambiguous Desire’ naar boven moet komen.
Inspiratie voor haar nieuwe plaat haalde ze naar eigen zeggen vooral uit het New Yorkse & Londense nachtleven. Dit is merkbaar, maar van bij het begin is het al duidelijk dat naast een kleine sound-shift naar dance- en UK-garage invloeden, haar unieke kwetsbaarheid niet verloren is gegaan.
Even terug naar vorige album ‘My Soft Machine’. “Weightless” en “Blades” leunen allebei net iets meer de poppy kant op en worden duidelijk gesmaakt door het publiek. Let bij “Weightless” vooral op de slimme woordspeling tijdens refrein ‘I don’t want to wait for ya’. Met de nieuwe “Senses” en “Beams” wordt het tempo er bewust terug uitgehaald en wanneer er van “Black Dog” een nog tragere/intiemere versie gespeeld wordt, krijgt ze voor de eerste keer de zaal helemaal stil. Een mooi moment, ja, maar door er daarna een rommelige mix van 3 oude nummers aan toe te voegen, is de opgewekte sfeer waarmee aan de set begonnen werd even heel ver zoek. Ook “South Seconds” en “Impurities” voelen iets te eentonig aan en doen ons dromen naar terug wat actie aan die opvallende mengtafel. Al haalt ze met “Pegasus”, helaas zonder Phoebe Bridgers, toch nog één van haar meest pakkende ballads boven. Ook live blijft deze heel sterk overeind.
Het voelt alsof Arlo Parks deze recensie live aan het meelezen was, want met StuBru-hitje “Eugene” en fan-favorite “Caroline” van haar eerste plaat, maakt ze de zaal duidelijk terug wakker. Haar zweverige bewegingen komen nu ook minder lui, maar muzikaal en laid-back over. “Blue Disco”, een ietwat onopvallend nummer op het nieuwe album, overtuigt live plots enorm, ik zie een aantal mensen Shazam bovenhalen.
De laatste 5 nummers doopt de Britse speels om tot ‘the dancy part of the set’. Door haar enthousiasme rond deze aankondiging zou je je kunnen afvragen waarom ze dit deel niet langer heeft gemaakt of meer verspreid doorheen de set. “Softly”, “Nightswimming” en “2SIDED” volgen elkaar snel op, met dj-overgangen als elektronische lijm.
Na een korte fake-goodbye sluit Arlo energetisch af met “Devotion” en “GET-GO”. Wat een sterke eindspurt, al doet het ons wel terugdenken aan hoe lang en eentonig de eerste helft soms aanvoelde.
Setlist: – Heaven – Jetta – Weightless – Blades – Senses – Beams – Black Dog – Cola / Super Sad Generation / Second Guessing – Purple Phase – South Seconds – Impurities – Pegasus – Eugene – Caroline – Blue Disco – Floette – Softly – Nightswimming – 2SIDED – Devotion – Get Go
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10409-arlo-parks-03-11-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Arlo Parks - Jong soultalent overtuigt
De warme, liefdevolle sound van Arlo Parks omarmde ons, op de ideale afstand van anderhalve meter weliswaar, in deze barre coronatijden. Ze wuifde de Sint uit vanavond en maakte de feestdis klaar voor het eindejaar. Haar schone , lichtvoetige muziek in een soulful kader, met een bloemetjes(tapijt) op het podium, nodigde ons uit.
Arlo Parks, is een jong Brits aanstormend talent die een samenhorigheidsgevoel in deze tijden sterk onderstreept .
Arlo Parks debuteerde in volle coronatijd met haar EP ‘Sophie’ en het debuut ‘Collapsed in sunbeams’ . Een resem singles , die ook op het debuut te vinden zijn, lieten al horen hoe pop, soul, r&b en elektronica elkaar vinden in zeemzoete, frisse, innemende, knappe songs , gedragen door haar zachte, lichthese vocals . Ergens roept het Macy Gray, Tracy Chapman op, kun je wel zeggen, met haar warm , lieflijk, helend materiaal . Haar zalvende sound van gemoedelijkheid en amicaliteit wordt omgeven van levens- en persoonlijke vragen , wat siert.
Ze stond op alle beloftelijsten van 2021 en lost deze dus probleemloos in . Een Grand Mix met mondmasker ontving Parks en band met open armen . Net met haar band (zes in totaal) weet ze de tiental nummers open te trekken , door de fijn gitaarmelodieën, de bastunes, de synths, een trompet en de indringende drums. Een popsoulgeluid om van te snoepen . Zij beweegt zich hierin als een jonge, dartelende twintiger.
Het zat meteen goed met één van haar groovy singles “Hurt”. We slalommen in een gevoel van solidariteit , “Green eyes” heeft een loungy tune en op “Portra 400” verwijst ze naar haar idolen My Bloody Valentine en Beach house; bubbels van vriendschap borrelen op, o.m. “Too good”, “Caroline” en “Eugene” door de sfeervolle popgroove , ietwat het uitgangsbord van de plaat. “Angel’s song” boeit door de wisselende summiere en brede instrumentatie. De blazersectie is in de totaliteit van de sound een beduidende meerwaarde . Intimiteit en extravertie kruisen elkaar. Boeiend, aangenaam. Top.
Ze praat de nummers aan elkaar, aks een volleerde presentatrice en palmt hiermee haar publiek in; Iedereen, zowel publiek , als band , geniet en beleeft plezier. Deugddoend.
Ze loodst ons doorheen de drie laatste songs, ingetogen, pakkend op “Sophie”, het droevige, pakkende “Super sad generation” en het broeierige , tintelende “Hope” , woorden die we meenemen in deze donkere dagen om er elke dag opnieuw tegenaan te gaan …
Knappe melodieën met een goede vibe en een sterke goedlachse sing/songwriter , tekent net dat jong talent . De festivalzomer lonkt , welk festival ook … Maar eerst opnieuw de Botanique aandoen , in uitgesteld relais ... Arlo Parks is de naam!
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Op negentienjarige leeftijd doet Arlo Parks momenteel iets wat maar weinig leeftijdsgenoten voor elkaar krijgen. De Londense heeft er al een mooi jaar opzitten, want in januari zat ze in de shortlist van de toonaangevende BBC's Sound Of 2020-lijst. Niet slecht voor een artiest die nog maar twee EPs uitgebracht heeft en nog geen enkele headlineshow gegeven had op dat moment. Ondertussen is dat laatste verleden tijd, want Parks is momenteel bezig aan haar eerste tour, waarmee ze dus ook halt hield in een uitverkochte Witloof Bar.
Geloof het of niet, maar Arlo speelde nog maar tweede headlineshow ooit. Gelukkig stond ze er niet alleen voor, want een driekoppige band vervoegde haar op het knusse podium in de kelder van de Botanique. Door een geluidsprobleem begon de show twintig minuten later en moest de band onder geroezemoes beginnen aan de intro, die naadloos overging in "Paperbacks". Van zodra Arlo Parks op podium stond, werd het stil in de zaal en werd er roerloos geluisterd naar het opkomend talent. Backing vocals had ze niet en zo viel al snel op dat er gretig met effecten werd gespeeld om de vocals wat aan te dikken. Geheel overbodig als je het ons vraagt, want Arlo's stem zou ook zonder prima overeind blijven.
Parks haalt haar invloeden uit verhalen uit haar leven en dat van haar vrienden. Zo is het onuitgebrachte "Black Dog" een nummer dat ze schreef ter nagedachtenis van een overleden vriendin. Uiteraard bracht dit de nodige emotionaliteit met zich mee en bleven we niet onberoerd. Eerder in de set liet ze dan vallen dat ze voor "Punk Rock Eyes", een ander nummer dat nog moet verschijnen, geïnspireerd werd door Janis Joplin en The Sex Pistols. Jammer genoeg overheerste de backing track er net iets te veel en kwam het zo niet helemaal uit de verf. Spijtig, want we zien veel in de track en vermoeden dat we helemaal in de ban zullen zijn van de studioversie.
De geluidsproblemen die de show al met vertraging van start lieten gaan, gooiden in het midden van de set nog eens roet in het eten. "Romantic Garbage" liep al snel mis, waardoor Parks besloot het nummer stil te leggen en een voor en over Brussel geschreven gedicht voor te lezen, terwijl de problemen werden verholpen. Het gedicht maakte nog maar eens duidelijk hoe mooi ze met woorden kan spelen en werd dan ook op groot applaus onthaald. Eenmaal de technische problemen van de baan waren, hervatte Arlo "Romantic Garbage" nog eens. Ondanks dat de instrumenten iets te veel de bovenhand namen, was dit een zeer goede live-uitvoering.
“It's 3am and I'm craving waffles - just one or two crystals of sugar, of peace. We're burning through Brussels and my eyelids drop easy - nothing is ugly, my world is a gorgeously soft sea foam green, stomach stuffed with chicken gyoza from Kokuban, thinking of the dreams that came true when I blinked, of Rene Magritte and the Jacques Brel my grandmother used to cook to: I'm wondering if anyone really can be in love with the way words settle like, too much chocolate, under the tongue of a kid like me. I woke up feeling like an alien, legs sore, eyes full. Now the muscles in my back slip loose and I feel my heart shift to hints of lavender and longing and moules frites. Someone laughs out of the window. The day feels wide open - like there are things yet to happen, split second before a kiss, page fresh and white - I don't feel like that often so I find myself grinning until my teeth sting. Thank you Brussels - for making me remember the things to come - for the coffee and the rain and the plants.”
Dat dit de tweede show van de tour was, merkte je bij Arlo en haar band hier en daar nog aan wat kleine timingfouten en de zoekende blikken naar elkaar, maar toch voelde je ook dat er een organische dynamiek voor je tot stand gekomen was, waarbij ieder zijn ruimte kreeg om eens zot te doen. "Eugene" en "Super Sad Generation" eindigden in interessante orgelpunten, waarbij je het gevoel had dat je getuige was van een geslaagde jamsessie. Dankzij de band kreeg elk nummer ook wat meer body en zo vielen de riffjes in "george" of de reggae-invloeden van "Cola" live des te meer op.
Er zaten wat schoonheidsfoutjes in Arlo Parks' tweede Belgische show, maar eens die van de baan zijn, zien we haar als een van de muzikale boegbeelden van generatie Z. Vooral in nummers als "Angel's Song", dat ze akoestisch bracht, kwam haar hele potentieel naar voor en zagen we een hedendaagse popartieste aan het werk die haar ziel in haar muziek giet. Arlo Parks was op momenten nog zoekende, en op andere momenten genoot ze met volle overgave van de show. Volgende zomer staat ze wellicht op een Belgisch en ze vertelde ons dat haar debuutalbum tegen het einde van het jaar verwacht kan worden. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd!
Setlist: Intro - Paperbacks - Cola - George - Punk Rock Eyes (onuitgebracht) - Poem - Romantic Garbage - Black Dog (onuitgebracht) - Angel’s Song - Eugene - Second Guessing - Super Sad Generation - Sophie
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
