In die vijf jaar sinds hun debuut is er toch heel wat gebeurd … Het Gentse Arquettes onderging een serieuze verandering in hun bezetting en de keys werden op het achterplan geduwd . De band combineert dynamiek en friste met een dromerig concept en dat levert een fijn overtuigende plaat op .
Een doortasten rockgeluid , niet vies van effects en shoegaze hebben we op een “When it shows” en de single “I don’t need it” . Het andere aspect horen we op “I need a rest”, “Cracks”, “Cuz” en “Space age”; die rustiger , ingenomener zijn . En verder houden we van hun intens broeierig materiaal die het kwintet weet aan te bieden als “Can’t you see” en “Stay around”, die ergens The Posies doet opborrelen.
Een snedige, dromerige aanpak , die ons weet te overtuigen en aantoont dat dit kwintet ‘back in town’ is.
Meer info op http://www.arquettesmusic.com  

Ook dat clipje gezien waar de Gentse burgemeester Daniel Termont samen met Ivan De Vadder het rockpodium beklimt? Als promotiestunt kan het tellen en het maakt Arquettes misschien wel wat bekender bij het grote publiek maar wie het debuutalbum van Koen Wynant en zijn trawanten hoort, beseft maar al te goed dat deze groep niet lang meer tot de bende der onbekenden zal horen.
Kosten noch moeite werden gespaard want hier werd zowaar de hulp van producer Stéphane Briat (Air, Phoenix) ingeroepen en ook al is ‘Wave on’ een korte plaat geworden, het is er toch één die zijn sporen nalaat.
Single “Gutters” verbindt Ramones met Elastica en een nummer als “Sleep one thousand” lonkt met zijn diep basgeluid verschillende keren naar de coldwave van de 80’s.
Als je Arquettes dan toch met een andere groep zou moeten vergelijken (ook al doe je dat beter niet) dan is Sonic Youth een mooi referentiepunt waarbij de eigen identiteit zelden of nooit verloochend wordt. Arquettes zijn gewoon topklasse!