Axelle Red - A very special X-Mas - X-Mas time met een boodschap
‘Do they know its X-Mas time’ , Axelle Red wist dit dubbel rood maximaal te onderstrepen met haar ‘A very special X-Mas tour’ in deze periode . De magie van kerst, het chique en de kitsch met de kerstboom, het kerstverhaal, de -liedjes , de sprookjes, de lichtjes, de sneeuwvlokjes, de markten, de gezellige sfeer, enz , … vroeger en nu verenigen zich. Anderhalf uur genoten we van haar X-Mas songs in een soul/funk/jazz popkader , die ze opgestoft had in een album die deze knusse sfeer perfect benadert.
Axelle Red is een gerespecteerde dame van een bijna 30 jarige succesvolle carrière. Haar puike sing/songwriting tekent de ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk; naast haar eigen materiaal zitten deze X-Mas songs, in deze zelfde formule, eenvoudigweg goed in elkaar.
We ervoeren letterlijk een rode gloed van haar warm concert in een emotievol kader van tristesse, melancholie, vreugde, samenhorigheid en herkenning door de integere, aanstekelijke ritmes.
Axelle Red heeft een goed op elkaar ingespeelde begeleidingsband , met negen staan ze op het podium, twee backing vocalistes en blazersectie incluis, een soort bigband, wat haar talent en materiaal onderstreept. Het tilt het niveau van het kerstmateriaal op. Erg mooi!
Onze ‘el sympathico’ heeft een X-Mas album uit , een album van gekende en minder gekende kerstliederen, nummers die je altijd hoort en ... niet altijd hoort; het is goed dat ze even worden bovengehaald in deze periode . Ze geeft er met haar band een eigen swing en muzikaal gezicht aan .
Een ‘winter wonderland’ wordt gecreëerd , met een gordijn van lichtjes, bandleden met een rendiermuts , haar eigen witte bontjas, glitters en een grote kerstbol midden het plafond, omgeven van een rode gloed.
Erg mooi is dat ze muzikaal wordt omgord van een eigen ‘rood’ jasje van pop , soul, funk , jazz en variété . Een cabaresk muzikaal pakje dus door die brede aanpak , die de Engelse , Franse en de Nederlandse taal samenbrengt .
“White X-mas” en “White X-mas what it means to me” openen het toepasselijke concert in deze donkere dagen van vrede, solidariteit en family time. Tussenin geeft ze indrukken weer , heeft ze enkele verhaaltjes klaar , blikt ze terug naar wat deze tijd betekende in familieverband en maakt ze de link met haar eigen gezin .
En er zijn de anekdotes of het spelen met vertalingen, en kom je al snel uit op “Santa Claus is coming to town” , een dertig jaren klassieker die al oneindig vele versies kent, maar nog steeds die kenmerkende sfeervolle touch kent . “Rudolph , the red nose reindeer” kreeg een swingende jazz sound en Piafs “Le Noël de la rue” behield z’n ingenomen karakter .
Het verhaal is even belangrijk … elkaar niet afweren , maar elkaar vinden, samenbrengen, elk met z’n goede en minder goede kantjes. De kindertijd verbonden aan sprookjes, dromen hebben hier ook hun plaatsje veroverd.
De funk van James Brown en Stevie Wonder was evenzeer verbonden met deze optredens. “Brand new X-Mas” (Hot Chocolate) werd mooi uitgediept, en “Someday X-Mas” werd sober gehouden met de pianotunes , gedragen door haar innemende , emotievolle vocals .
De kersttijd werd meer dan ooit beklemtoond met “My favourite things” , “What the world needs now”, “Little drummer boy” en “Stille nacht” . Haar drie dochters (Billie-Gloria-Janelle) schoven vocaal aan de dis in de refreinen en melodietjes. Mooi om dit ‘Red’ gezinnetje bij elkaar te horen zingen .
De X-Mas sfeer werd optimaal door de stroop en meligheid van het cozy “Let it snow” en het cabaraske “Santa baby”. En net dan laat Axelle haar eigen hits los als “Le monde tourne mal”, “Sensualité” en “Parce que c’est toi”. Iedereen veerde recht , klapte in de handen en maakte een heupwieg . Een kerstfeestje met een diverse invalshoek dus . Uitwuiven gebeurde door die ultieme “Xmas song war is over“.
Dit optreden was er één van kitsch en emotie door een dame die er staat, speelt met taal, indrukken, ervaringen , wijsheden vertelt en die de liefde naar elkaar een warm hart toebedeelt; het is een feest van herkenning met X-Mas time, die muzikaal evergreens met minder gekende nummers in die stijl versmelten. Kortom, X-Max time met een boodschap dus!
Organisatie: Greenhouse Talent ism Cultuurcentrum Brugge
Bestaat toeval of niet? Voor ik naar het werk vertrok, werd op Radio 2 volgende schlager uit de jaren 70 gespeeld:
‘Meisjes met rooie haren, die kunnen kussen, dat is niet mis.
Meisjes met rooie haren, kunnen je zeggen, wat liefde is.
Ja ja ja… ‘
De Limburgse juriste Axelle Red staat met meer dan 5 miljoen cd’s en singles in de Top 25 van bestverkopende Belgische muziekartiesten. Ze draagt het hart op de juiste plaats want vanaf 1997 is ze vrijwillig ambassadrice van Unicef. Als moeder van drie dochters slaagt ze erin dit te combineren met haar succesvolle zangcarrière.
Na Bob Dylan en Arno ontving ze in Frankrijk de belangrijke culturele onderscheiding Chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres.
Ik mocht de wereldster om 9.30 uur ’s ochtends interviewen en kreeg daarvoor het gsm-nummer van haar manager. Na een halve liter sterke koffie ben ik nog zenuwachtiger. Ik besluit het erop te wagen, vergeet mezelf voor te stellen en te vragen of ze nog in kamerjas rondloopt. Het ijs breken met small talk helpt altijd:
Heb je last van ochtendhumeur?
Helemaal niet. Ik ben een ochtendmens. Ik ben verplicht vroeg op te staan want naast mijn job heb ik ook een gezin. Je treft het met mijn humeur.
Mick Ronson, gitarist en rechterhand van David Bowie, kwam je in 1985 opzoeken in Hasselt.
Inderdaad, een man met een geweldige staat van dienst. Hij wou met mij in zee op basis van een democassette en mijn stemgeluid. Zijn platenlabel zag een samenwerking echter niet zitten. Een ingewikkelde historie. Ik heb geen contact meer met hem gehad want kort daarna werd hij ongeneeslijk ziek.
Je werkte samen met een indrukwekkende lijst van muzikale grootheden. Om er enkele te noemen: Isaac Hayes (Shaft), Steve Cropper, Stephan Eicher, Albert Hammond, Charles Aznavour… Heb je met sommigen nog contact?
Het zijn allemaal indrukwekkende artiesten en ongelofelijke muzikanten. Ik hou er mooie herinneringen aan over. In 1998 zong ik bijvoorbeeld een duet met Youssou N’Dour voor enkele miljoenen tv-kijkers bij de opening van het wereldkampioenschap voetbal. Het contact is vooral op professionele basis. Met Stu Kimball, de gitarist van Bob Dylan, is er een vriendschappelijke band blijven bestaan. Ook met Willy Weeks, bassist bij Eric Clapton.
Vertel wat meer over die muzikale grootheden.
Met sommigen heb ik getoerd. Het is me te doen om de muzikale klik. Niet voor de vedette, want het zijn soms grote ego’s. Met bepaalde heb ik contact. Voor alle duidelijkheid, ik zie ze niet wekelijks. Steve Cropper, gitarist bij Booker T & MG’s, heb ik graag. Dit zijn talentvolle mensen. Er is een duidelijke wisselwerking bij de studio-opnames. Ik ben altijd onder de indruk van hun muzikaliteit. Maar het zijn mensen, gewone stervelingen met goede en minder goede karaktertrekken.
Je meest succesvolle duet zong je met Renaud.
Dat klopt. Dat was het geëngageerde Manhattan-Kaboul. Uitgebracht in 2002 in de naweeën van de 11 september aanslagen en de oorlog in Afghanistan. Renaud is een half-god bij onze zuiderburen. Het lied werd een dikke hit. Alleen al in Frankrijk gingen er meer dan een half miljoen singles over de toonbank. Het nummer werd gecoverd door Joan Baez.
Op welke Franse muziek ben je zelf gek?
Om er enkele te noemen: Michel Berger - de overleden echtgenoot van France Gall -, Charles Aznavour, niet te vergeten Joe Dassin, uiteraard Jacques Brel - wat een teksten! - en Serge Gainsbourg die muzikaal heel breed gaat.
Tekstueel heb ik een zwak voor de Franse taal. Muzikaal word ik eerder beïnvloed door Amerikaanse muziek.
Hoe verklaar je jouw keuze voor de Franse taal?
Dat is eerder toevallig. Ik heb de taal in mijn jeugd geleerd. Bij ons thuis werd er geregeld Frans gesproken. Mijn eerste cd Sans plus attendre was Franstalig en erg succesvol. Het album was een schot in de roos en haalde zowel in België als in Frankrijk platina. Vandaar dat ik de ingeslagen weg verder bewandelde. Ik hoop iets nieuws aan het Franse chanson bij te dragen. Bijvoorbeeld door de mix van francofone teksten met een Amerikaans geluid.
The States! Je hebt een boontje voor soulmuzikanten. Wist je dat Marvin Gaye in Moere gewoond heeft?
Nee, helemaal niet. Ik ben ervan op de hoogte dat hij in Oostende verbleef. Ik moet zeker eens die villa op de Moerdijk bezoeken.
Tijdens je nieuwe tour speelt Wigbert akoestische gitaar. Hoe kom je bij hem terecht? Een kleurenwissel van ebbenhout naar rode lokken?
(Lacht uitbundig). Ik ken Wigbert al lang. Kort na het verschijnen van zijn hitje Ebbenhout blues heeft hij twee nummers voor mijn debuutalbum geschreven. We hebben contact gehouden. Hij is een uitzonderlijk goede akoestische gitarist die soul en americana kan vermengen. Hij is bovendien uitstekend in arrangementen. Eigenlijk had ik aanvankelijk Bill Withers (Ain’t no sunshine) in gedachten.
Je staat bekend om je engagement ondermeer in Azië. Ken je de Tuol Sleng gevangenis in Cambodja? Bij de overledenen hangt een foto van iemand die op Joe Dassin lijkt.
Ik kwam al op voor Vietnam en Cambodja toen de grenzen nog gesloten waren. Ik heb mijn hart verloren in Azië en Afrika. Iets meer in Azië omwille van het culturele aspect. Ik heb dat gruwelijke schooltje in Phnom Penh bezocht. Dat blijft in je kleren hangen. Ik wist niet dat die langharige Australiër per ongeluk met zijn boot aanmeerde in Cambodja en dacht in Thailand te zijn. Daardoor tekende hij zijn doodsvonnis. Wat een akelige toevalligheid: hij werkte in mijn branche, meer bepaald als roadie voor een Australische band.
Je cd ‘Sisters & empathy’ heeft geëngageerde teksten.
Dit was bovendien mijn eerste Engelstalig album. De teksten gaan zowel over empathie als sadisme. Dat is een deel van de mensheid, een nadeel van de intelligentie die de verkeerde kant opgaat. Ik ben er lang ongelukkig door geweest. Ik probeer me te fixeren op het goede van de mens. Eén procent bestaat uit psychopaten, zes procent uit helden.
Je vader, advocaat Roland Demal, was jarenlang schepen van sport in Hasselt voor de VLD. Heb je dezelfde overtuiging?
Ik ben een sociaal-democratische liberaal die neigt naar de partij D66 in Nederland. Ik ben heel sociaal voelend maar sta erop onafhankelijk en vrij te zijn. Ik vind bijvoorbeeld president Obama een fantastische figuur.
Ik heb me laten wijsmaken dat je West-Vlaamse roots hebt.
Inderdaad, mijn moeder is afkomstig uit Ieper. De kattenstoet is mij welbekend. Zonder twijfel, de grootste en beste patatten komen uit West-Vlaanderen.
Ik zag je ooit op een benefiet voor Amnesty International een cover brengen van Que pasa.
(duidelijk welgezind). Was je erbij? Ik ben een grote fan van TC Matic en Arno. Evenzeer van The Clash. Ik hou van veel muziekstijlen. Ik val voor goede teksten, vooral in het Frans. Teksten die iets te vertellen hebben en waar er met woorden gespeeld wordt.
Even overschakelen naar het niveau van de rioolpers. Ben je effectief roodharig?
Mijn haar is geverfd. Op de cd ‘Sisters & empathy’ zie je mijn natuurlijke kleur. Ik ben al langer roodharig dan anders. Mijn dochters kennen mij zo. En het rood past bij mij.
Ik wou nog wat meer vragen stellen over Parijs, haar onderscheidingen, de keuze van de muzikanten… Maar dan zegt ze plots dat ze weg moet. Na meer dan een half uur komt er een abrupt einde aan het gesprek. In ieder geval kijkt ze uit naar het concert in Gistel. Ik bedank haar uitvoerig en val hierbij enkele malen over mijn woorden.
Toen ik de telefoon neerlegde, spookte die schlager terug door mijn hoofd:
‘Meisjes met rode haren, kunnen je zeggen, als je ze kent,
of je de grote liefde, de grote liefde voor altijd bent.
Dirk Ghys
Axelle Red – Acoustic
zaterdag 17 oktober – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
toegang € 31 http://www.gistel.be
Axelle Red ‘acoustic’- Nostalgisch heerlijk wegdromen
Axelle Red
Concertgebouw
Brugge
2015-02-27
Johan Meurisse
Axelle Red is een gerespecteerde dame die met deze ‘acoustic’ tour een terugblik biedt op haar ruim 20 jarige succesvolle carrière , die nog met glans ondersteund werd door het ijzersterke ‘Rouge ardent’, dat goud kreeg . Het getuigt van puik sing/songwriting , waarbij haar songs net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk hebben en dus eenvoudigweg goed in elkaar zitten .
Tijdens deze tour in 2015 wordt gekend singlewerk afgewisseld met een rits intense albumtracks , die tot de essentie worden herleid door akoestische gitaren , piano, een blazer, drumtics, handclaps en een soulfulle backing vocaliste. Op die manier klinkt haar materiaal gevoelig en weet het diep te raken.
De Limburgse Fabienne Demal is erg populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Ze is een veelzijdige artieste , heeft een tomeloze inzet en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop. Vanavond wordt de kaart getrokken van haar Franstalig werk .
We ervaren letterlijk een rode gloed van haar warm concert , een emotievol kader van tristesse en melancholie; een aanstekelijke, huppelende uptempo groove kan worden toegevoegd. In een halve cirkelopstelling heeft ze een prima band rond haar o.m. Wigbert Van Lierde , die mee zorgt voor een boeiende, variërende set .
In de beginfase dompelen ze ons onder in sobere versies van “Amour profound” , “La claque”, “Si tu savais” en “Ce coeur en or” , die een soort ballroomsfeertje creëren door de verschillende instrumenten.
Niet alles wordt even sober gehouden , soms durven ze iets breder te gaan of ervaren we een intens (dromerig) gevoel en dramatiek als op “Romantique à mort”, “De mieux de mieux”, “Jure” , “Parce que c’est toi” , verder een uiterst breekbare “Je t’attends” of ”Quelque mots d’amour” en de gekende singles “Elle danse seul” , “Le monde tourne mal” , “Sensualité” of “Rouge ardent” , die de set na bijna twee uur besloot. Wat dan ook sterk werd onthaald . De rode kleur kwam nog feller. Inderdaad, ruimte voor mijmering , heerlijk wegdromen , nostalgie en kippenvelmomenten.
We hadden een uiterst sfeervolle , ingenomen set , met enkele uptempo grooves , spaarzaam of iets breder, door een sympathieke dame en een sterk op elkaar ingespeelde begeleidingsband , wat haar talent en materiaal onderstreepte . Erg mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 18 maart 2015 Stadsschouwburg , Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/axelle-red-18-03-2015/
Organisatie : Greenhouse Talent + Comedyshows
Axelle Red is al een kleine twintig jaar bezig en kan al terugblikken op een succesvolle carrière. Vorig jaar plaatste ze zich op het voorplan met de sterke, overtuigende plaat ‘Rouge Ardent’ . De songs hebben nu net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul’n’funk en zitten simpelweg goed in elkaar.
De Limburgse Fabienne Demal is in het buitenland even populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop . Die gekende Françoise stijl wordt enorm geapprecieerd , meer dan haar Engelstalige nummers .
Ze is een veelzijdige artieste en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Vanavond concerteert ze in uitgesteld relais; door laryngitis moest in december het concert noodgedwongen worden gecancelled. Ze speelde een twee uur durende set , waarbij natuurlijk de klemtoon kwam op het vol lof onthaalde ‘Rouge Ardent’, en grossierde zij op ongedwongen wijze in haar carrière.
Een rode achtergrond en een rode gloed injecteerde het gevoelig emotievolle kader van haar materiaal . Ze beschikt trouwens over een sterke begeleidingsband , met een soulfull damesduo op de achtergrond , die de nummers breder, voller maakten.
Kortom , we hadden hier een prima band met Axelle Red als sterke persoonlijkheid die haar nummers voldoende stoffeert . ‘Rouge Ardent’ zelf is geïnspireerd op ‘Into the wild’ van Sean Penn. Ze draagt haar luisteraars een warm hart toe en bood een uitermate gevarieerde set van uptempo grooves en tristesse, melancholie.
De eerste nummers “Amour profond” , “Ta claque” en “A tatons” toonden aan hoe aanstekelijk haar nummers kunnen zijn, inwerkten op het gevoel en instonden voor een lichte swing en move . De piano/keys en het gitaarspel, evenals het achtergrondkoor, maakten de rode kleur nog roder! Meer dramatiek hadden we bij het innemende “Sur la route sable” en “Je te l’avais dit” . Breekbaar klonk ze met een sober gehouden “Ce matin” , enkel begeleid van akoestische gitaar en het solo gespeelde “Quelque mots d’amour” op piano , één van de covers die ze naar boven haalde . Tussenin zaten successen als de sfeervolle “Elle danse seul” en “Sensualité”. “Rester femme” was één van de spannendste songs en werd enorm mooi uitgediept; het publiek liet ze golvend mee neuriën . Met een dosis warmte en gevoeligheid kon je hier heerlijk wegdromen.
Inderdaad, mijmering , nostalgie en kippenvelmomenten , maar we gleden net niet teveel af , want “Le monde tourne mal” , “Ma prière” en “De mieux de mieux” vingen dit met de nodige dynamiek en opwinding op .
Axelle Red werd sterk onthaald en kon rekenen op de modale dertiger, veertiger in de AB . We kregen er nog een boeiende, broeierige bis bij . In een sexier outfit kwam ze nog met een dampend funkende “Venez vers moi” , het ingetogen “Parce que c’est toi” , die een nightclubgevoel uitstraalde en “Rouge Ardent” , die letterlijk een dikke rode streep onder het optreden trok .
Vanuit een maatschappijkritische bril hadden we een uiterst sfeervolle set die haar talent, haar goed ingespeelde begeleidingsband en haar materiaal onderstreepte, of het nu spaarzaam of breder klonk . Kijk, op onze sympathie mag ze alvast blijven rekenen!
Organisatie: Greenhouse Talent
Axelle Red – Geweldige sfeer!
Axelle red
Depot
Leuven
2013-10-05
Elien De Cock en Wouter Verplancke
Axelle Red - Als een gezonde jongeman roept Axelle Red alleen maar nostalgie op. De herinneringen gaan terug naar lange reizen richting het zuiden van Frankrijk, de vader die wel fan is van de roste vamp, en wij; de kinderen moesten het ook maar goed vinden. Nu zoveel jaren later lijkt dezelfde bewondering overgedragen te zijn, we trokken naar Het Depot. En we waren niet alleen, zelden stond er zo’n lange rij om het Depot te mogen betreden. Eenmaal in de zaal was het wachten geblazen, gelukkig konden we de tijd doden door ons te vergapen aan het opgestelde decor. Een prachtige rode vleugelpiano en een resem tl lampen waren genoeg om onze fantasie op hol te laten slaan.
Eindelijk was het zo ver, het concert begon. Axelle Red nam plaats achter de micro met haar gitaar en zette “Amour Profond” in. Hoewel het een mooie opening was, was de cd versie niet ver weg te denken. Gelukkig was de vrees voor een cd concert vlug verdwenen. Bij het tweede nummer leek Axelle Red wat losgekomen te zijn, hier startte de rode draad doorheen het concert. Ze stak van wal met een verhaal waarrond haar nieuwste cd opgebouwd is, namelijk het romantische scenario ala Romeo en Julia. Het tragische verhaal waarbij man en vrouw voor eeuwig verliefd zijn, maar niet bij elkaar kunnen zijn. “La Claque” wordt gekenmerkt door sterke blues invloeden die de krachtige stem van Axelle Red ondersteunen. Het cd gevoel verdween, de zaal zong lustig mee en de toon was gezet voor de rest van de avond. Vanaf hier kregen we een walk through memory lane, aangevuld met nieuwe nummers. De oude nummers “A Tâtons”, “Sensualité”, “Parce que c’est toi” sloegen in als een bom. Axelle Red dartelde over het podium alsof ze er op geboren was. Jaren ervaring straalden af op het publiek.
Het concert kende een goede afwisseling tussen oude en nieuwe nummers, tussen trage en snelle. Nummers als “Quelque Part Ailleurs”, “Si tu savais” brachten rust in de set. Axelle Red is niet alleen een showbeest, ze schuwt ook een intieme akoestische set niet. “Ce Matin” en “Je t’attend” werden door de akoestische begeleiding naar een hoger niveau getild.
Het was een concert die zowel jong als oud kon boeien, de perfecte mix tussen de nieuwe en de oude nummers zorgden voor een geweldige sfeer in de zaal en zelf hier en daar een kippenvel momentje. Het was een eer en een genoegen dat we hier bij mochten zijn.
Setlist: Amour Profond- La Claque- A Tâtons- Sur La Route Sablée- Elle Danse Seule- C’est Une Ville- Quelque Part Ailleurs-Sensualité- Temps pour nous- Si Tu Savais- Rester Femme- Je Te L’Avais Dit-Ce Coeur En Or-Jure-Ce Matin-Je T’Attend-Le Monde Tourne Mal- Ma Prière- De Mieux en Mieux- Rouge Ardent-Parce Que C’est Toi- Venez Vers Moi
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4186
Organisatie: Depot, Leuven
Elle est de retour. Et comment ! Jaja, in het Frans, want Axelle Red is terug. Na haar kleine en vrij geruisloos gepasseerde ‘Engelstalige’ uitstap met haar vorige album ‘Un coeur comme le mien’ viert de Limburgse ’chanseuse’ haar twintigste podiumverjaardag met ‘Rouge Ardent’. De AB liep er voor vol en ook wij stelden vast: Franse melo-pop-chansons, dat is La Red.
Een heel gevarieerd publiek stond en zat in de kunstmatig rokerig gemaakte flex van de Ancienne Belgique ongeduldig te wachten, want de diva van de avond eigende zich een academisch kwartiertje toe. Die AB-gangers hadden ‘The Voice’ genegeerd (of opgenomen) en kwamen naar Brussel voor ‘La Voie’. Want dat is en blijft haar handelsmerk: dat hese, zwoele stemgeluid, uit de duizenden te herkennen.
‘C’ était un soir d’ été’, was haar gezongen openingszin, ook de eerste van haar nieuwe cd. Het voelde zo aan, Brussel bruiste en had zijn winterkledij eindelijk afgelegd. Sit back, relax en neem een Ricard (zelfde prijs als een pint in de AB).
Axelle Red ging meteen zelf aan de gitaar en stond centraal tussen negen grote rode lichtpilaren met naast haar vier muzikanten (Fritz Sundermann (gitaar), Dominique Vantomme (toetsen), Laurens Smagge (drums), François Verrue(bas) ) ook drie backings. Ze opende met de eerste track van ‘Rouge Ardent’, een album (waarvoor ze naar verluidt 40 nummers schreef en er 10 over hield) dat niet enkel door kenners uitermate positief binnengehaald werd, het haalde in no time zelfs goud in België en mikte meteen naar plaats één in de Ultratop 100. Gevarieerd publiek dus, zoals we schreven.
‘Roude Ardent’, zo vertelde La Red, is het verhaal van twee jonge geliefden die eeuwig bij elkaar zouden blijven, maar de jongeling voelde plots een onbehagen en vertrok. Het hele album is daaraan opgehangen en zo knutselde ze ook de show in elkaar. Ze hield vrij strikt aan de opbouw van de cd, begon met een beat in “Amour profond” en paste her en der een ouder nummer in, maar ook dat schaadde het verhaal niet, wel integendeel.
Want, laten we wel wezen, Axelle Red, dat is zo goed als altijd al melancholie geweest. Een zekere romantische soul-tristesse die perfect in haar nieuwe verhaal past. Donker-rood dus, zoals de ‘zetels in de AB die ik heb laten overtrekken’, grapte ze terwijl ze er aan toe voegde dat ze niet alles in het Frans en het Nederlands zou vertalen. Maar dat verhaal, dat moest iedereen wel weten. En het licht: dat was rood.
Na “Sur la route sablée” moest ze even een (stem?) pilletje slikken en leidde “Elle danse seule” in, mooi in het trieste totaal-verlatingsverhaal geparkeerd. Na “C’est une ville” vroeg ze het zich luidop af: ‘Wat is dat toch met mannen? Ze willen altijd op verovering en moeten dan draken bestrijden om uiteindelijk met een prinses te willen terugkeren.’ Waarop een hevige fan (en die waren heel nadrukkelijk en uren op voorhand aanwezig) haar toeriep: ‘Jij bent de prinses!’
Maar ’t ging over de mannen, die met hangende pootjes terugkeren: “Je te l’avais dit” waarna ze in “Quelque part ailleurs” een stemmig duet aanging met de piano van Dominique Vantomme. Met “A tatons” volgde een nieuw oud nummer en voor het eerst in fel wit licht.
Even had het concert een kabbelend gevoel maar we onthouden toch knappe nummers als “Jusqu'au bout”, een diepgaande sparring met de gitaar in “Rester Femme” waar de backings subliem als scheidsrechter tussen sprongen. “Ce coeur en or” ging dan weer uptempo waarna ze “Un été pour rien” aankondigde als een nummer dat ze nog nooit live had gespeeld.
“Parceque c’est toi” blijft een klassieker, iets wat “De mieux en mieux” misschien niet wordt, maar dat was dan wel weer een meezinger waarmee ze eindigde. Enkele stappen achteruit, een bevallige buiging en weg was ze.
Om - na een vestimentaire wissel - terug te keren met “Le monde tourne mal (Let’s dance)” dat ze als een hogepriesteres ‘in een kerk in Memphis’ (sic) heel knap uitspon en uitspeelde. Van intens tot intiem en terug. De sfeer zat er helemaal in en werd vrij funky in “Ecoute ma prière” en uitbundig in “Aphrodisiaque”.
Nog een keer stapte ze af en kwam terug met “Rouge Ardente”, de hit-single en titeltrack van de cd die ze net uitgebreid en brandend geshowd had. Ze stelde nog haar muzikanten voor en dankte het publiek, zichtbaar geroerd. ‘Zonder jullie zat ik vanavond thuis’. Ook wij danken ‘jullie’. Que le feu continue !
La Red is nog te zien in de uitverkochte Roma (17 mei) waarna ze Frankrijk in trekt om in het najaar weer de draad in België op te nemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/axelle-red-03-05-2013/
Organisatie : Greenhouse Talent
Axelle Red bundelde haar muzikale carrière samen in de huidige ‘Acoustic Tour’. Al ruim 15 jaar is de Belgische dame bezig met sfeervolle, indringende en lichtvoetige Franstalige pop, met een soulfunky groove; de laatste jaren is haar geluid breder door Engelstalige popsongs. Begin vorig jaar verscheen de dubbelaar ‘Sisters & Empathy’ (mmv o.a. Mauro/Barman/ Wigbert) die net de brug maakt tussen haar gekende Françoise stijl en het Engelstalige lied. Het toont aan dat ze een veelzijdige artieste is die het hart op de juiste plaats heeft, maatschappijkritisch is en opkomt tegen het onrecht (lees maar: de aanklacht tegen misbruikte vrouwen, kindermisbruik – en uitbuiting). Een houding en een zicht om U tegen te zeggen!
Ze schrijft goede songs die live mét begeleidingsband als sober duidelijk overeind blijven staan. En daar zitten haar muzikanten én zijzelf voor iets tussen. Vanavond was dit met akoestische en elektrische gitaar, piano, (contra)bas en een softe percussie. Ze levert door haar sensuele, breekbare stem een belangvolle bijdrage aan het materiaal.
Bijna twee uur lang dook ze in haar oeuvre. Ze vatte de set aan, in een spaarzame begeleiding, met enkele Engelstalige songs uit de recente 2CD, “Higher level”, “Mum tell your daughter”, “Don’t want to know” en “Sister”. Ze spuwde letterlijk de indrukken van haar af van de trips die ze maakte aan de andere kant van de wereld. Muzikaal hoorden we in deze songs referenties aan Jim Morrison, Janis Joplin en de Rolling Stones. Iets forser en krachtiger klonken “Présidente” en “A song called chip”. Om dan terug over te stappen naar een integere aanpak. Op z’n Ry Cooders speelden ze “Consolo pensarlo” bepaald door een intens gitaarspel.
De overstap naar het Franse lied was er o.a. met een ingehouden “Vendredi soir” en ze vatte het overzicht aan met een broeierige “Pas compliquer”, “La claque” en “Le monde tourne mal”, die lekker in het gehoor lagen door de lichte swing en de toevoeging van verschillende tunes, waaronder “Sweet home Alabama”. Regelmatig konden we zelfs wegdromen door de begeesterende soli.
Op “Rester femme” betrok ze het publiek, die het refrein zachtjes mee neuriede. Het besluitende “Sensualité” kreeg een portie sensualiteit door de broeierige opbouw, het huppelende gitaargetokkel en de handclaps. Ze kon reken op een warm onthaal van het rustige, genietende publiek, die de modale dertiger, veertiger betrof, en op die manier eens in Het Depot geraakte.
We hoorden nog een ruime bis en ze keerde zelfs twee keer terug op het podium; ze startte met een donker, dreigende trippoppende versie van “Je me fache”, die door de gitaarexperimentjes en pianoloops een alternatief trekje kreeg, en des te meer overtuigde. Ze reflecteerde naar haar studententijd in Leuven en bracht innemende en spannende songs als “Naïeve”, “Perdre un ami” en “Kennedy boulevard”, die verrassende wendingen hadden en wat meer uptempo durfden te klinken.
Een mooie muzikale rit ondernam ze met haar materiaal, spaarzaam of in een bredere omlijsting. Enkel begeleid van haar gitarist bracht ze nog een ingetogen “Je t’attends”, “Manhattan” en in het Nederlands gezongen, “Amsterdam”, door akoestische gitaar en haar stem uiterst breekbaar.
De sfeerschepping, de maatschappijkritische bril en het talent stonden alvast in de spotlights van de frêle Axelle Red en haar begeleidingsband. Ze grossierde in het rijkelijke oeuvre en hield eventjes halt bij de recente ‘Sisters & Empathy’. Op onze sympathie mag ze alvast de komende jaren blijven rekenen!
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
