Azealia Banks - De jonge NY-se is geen doetje . Ze heeft al heel wat heisa veroorzaakt met andere artiesten , haar platenmaatschappij en zo verder . Altijd viel er wel iets te beleven.
Na heel wat omwegen is uiteindelijk haar debuut uit, met maar liefst zestien songs . Een felle trip binnen het hiphopgenre , een combinatie van aangename , groovy en snoeiharde beats , en haar denderende , onnavolgbare rapstijl . In het genre is er plaats voor veelzijdigheid , met songs die interessante wendingen ondergaan en sampling.
Alle elementen worden samengesmolten tot een uitgebalanceerd geluid , met natuurlijk de opmerkelijke “212” single met Lazy Jay . “Gimme a chance” bevat salsa , en de electrogrooves vliegen om de oren op nummers als “Heavy metal and reflective”, “Soda” en “Yung rapunxul” . Soms zijn de songs zeer kaal en minimalistisch, evenveel worden de grenzen van het overvolle opgezocht en gaat ze zeer agressief te werk. Aparte lady!
Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
De verwachtingen waren hooggespannen voor Jillian Banks, de frêle zangeres van de electro-pop band Banks uit de US. Exact één jaar geleden stond ze in de intieme Rotonde, gisteren trapte ze haar Europese tournee met nieuwe plaat ‘Goddess’ af in een uitverkochte Orangerie. In die tussentijd werd ze overal opgehemeld en zowel MTV, BBC en onze eigen kwaliteitspers bombardeerden haar tot een van de sounds van 2014.
Jillian was volledig volgens de regels van de hipsters- die ook 90 % van de zaal bevolkten-, gehuld in een zwarte croptop, dito lange rok en cape. Badend in een mysterieus licht trapte Banks hun set af met “Brain”, “Goddess” en “This is What it feels Like”. Nummers die allemaal op herkenningsapplaus onthaald werden, maar toch ook al voor wat vertwijfelde blikken in het publiek zorgden. Niets mis met de donkere zalvende elektro soul, maar wanneer de zangeres uithaalde, klonk het op sommige momenten gewoon vals. Was het de schuld van de audio-effecten die haar sound voller, elektronischer en meerstemmig moesten laten klinken of was Jillian gewoon minder in vorm?
Een combinatie van de twee zal doorheen het verdere optreden blijken. De band was op hun best tijdens “Before I Ever Met You”, wanneer lage bassen door de zaal dreunden en de zangeres ook haar stem donker en onder controle hield. Of toen ze zelf aan de piano kroop om “Fall” in te zetten. Op “Drowning” , “Warm Water” en “Waiting Game” kreeg het publiek min of meer wat ze wilden. Een etherische opbouw met pulserende climax. Echt losbarsten deed het echter niet. Daarvoor hing er te weinig dreiging in de lucht en klonk alles net iets te braaf en gepoetst, in plaats van vuil en rauw. Verrassend hoogtepunt was “Bedroom Wall”, een hypnotiserende song met een evenwichtig juist gebruik van hun typerende echosound, van op de eerste EP ‘London’.
Wie een mix van scheurende beats, atmosferische geluiden met daarop de emotionele soulstem van Jillian verwachtte was eraan voor de moeite. Het was niettemin een mooi spektakel om naar te kijken. Met Jillian’s looks -de hipsterversie van ‘Wednesday’ van ‘the Adams Family’-, een gespeelde verlegenheid in haar tussenteksten en zwierige podiummoves zit het goed. Maar misschien moet ze iets minder aandacht besteden aan imago en iets meer aan stemcontrole en een goede soundcheck.
Of misschien moeten wij onze verwachtingen iets bijstellen en de jonge Banks de tijd geven te groeien en de hype te overstijgen.
(Pics homepag Jan Govaert)
Organisatie: Botanique, Brussel
Geef op You Tube de namen Azealia Banks en Karl Lagerfeld in en je stoot op een filmpje uit januari 2012. De 23-jarige rapster uit Harlem, New York, met zwart-blauw haar en gekleed door de iconische modeontwerper, brengt een zeer explosieve versie van haar hitsingle “212” (de song met waarschijnlijk de meeste herhalingen van het woord “cunt” ter wereld) in een waarschijnlijk prachtige zaal in Lagerfelds chateau.
De setting, enkel verlicht met kaarsen en de zachte rodetinten van het minipodium, toont een zeer divers publiek van op en af lopende obers, een paar mannen die in een hoek staan te dansen, een hoge concentratie van Ipad filmende vrouwen, zeer stoïcijns kijkende bodyguards en een nog meer stoïcijns uitziende Lagerfeld met hoge kraag. Banks staat er zeer zelfverzekerd bij en grijnst hier en daar ironisch naar het publiek.
Banks, een net geen twintiger die na haar afgebroken studies aan de LaGuardia High School of Performing Arts in Manhattan (de “Fame”school bekend van de gelijknamige film en serie van de jaren 80) en twaalf stielen en dertien ongelukken-castings in musicals, tv-series en films en een job in een stripclub in Queens stilt haar creatieve honger door het schrijven van zeer expliciete raps, zoals “212” die ze zelf in het najaar van 2011 op het internet gooit. De rapster komt in een stroomversnelling terecht van noteringen in Europese hitlijsten, samenwerkingen met Lady Gaga en Kanye West, ontvangt awards als New Style Icon op de Billboard Awards en krijgt meer en meer gigs te pakken op modeshows van de allergrootsten.
Begin 2012 kondigt Banks haar debuutplaat ‘Broke with expensive taste’ aan, maar dan gaat het opeens zeer moeizaam. De samenwerking tussen de platenmaatschappij Polydor/Interscope en de rapster is zeer slecht en uiteindelijk, in de zomer van 2014, is het contract verbroken en wordt de tournee begin dit jaar uitgesteld. Ze is echter nu vrij en kan ze doen wat ze zelf voor ogen heeft en start ze opnieuw op.
Met die overwinningsmentaliteit komt de bloedmooie rapster op in de zeer stemmige en zacht verlichte Concertzaal van de Vooruit, nadat Slongs Dievanongs een verrassend goed optreden als voorprogramma heeft gegeven (wat is de medezangeres Flex de spitting image van Blondie in haar jonge jaren) . Bekend om de meest crazy stage outfits is Banks nu gekleed in een strak zwart plastic top met buik bloot en een kort, wijd rokje (ze roept na het eerste liedje al om de windblazers op het podium stil te leggen omdat haar ‘pooch’ direct te zien is). Het is een echt elegant en stijlvol plaatje om te zien. Banks wordt geflankeerd door twee sassy dansers die de ene jaren 90 Vogue dance move na de andere doen. Een meter hoger staat de dj achter zijn mixtafel, met naast hem aan beide zijden de achtergrondzangers, elk in zwarte kniebroek, met hun eigen dansbewegingen. Het start direct goed met “Fierce”, een zeer zware beat begeleidt de enorme flow van Banks, die echt wel zeer goed kan rappen en elke tekst er zo moeiteloos uit krijgt.
De rest van de set dendert met die hypnotiserende combinatie van snoeiharde beats en haar geconcentreerd gerap vooruit, met songs als “Chips”, “Bad Bitches Do It”, “Heavy Metal and Reflective”, “Count Contessa”, “1991” en een versnelde “ATM Jam”, haar samenwerking met Pharrell Williams.
Soms zijn de songs zeer kaal en minimalistisch, evenveel gaat ze zeer agressief te werk en schreeuwt ze door een megafoon.
Opgelucht bedankt ze het zeer diverse publiek en werkelijk alle geaardheden zijn ook aanwezig. Banks zelf is biseksueel, maar laat zich eigenlijk gewoon in geen vakje stoppen. “Your lady” start ze a capella op en hoor je voor het eerst wat een pure en soulvolle zangstem ze heeft. Na drie kwartier sluit ze een prachtig en opvallend volwassen optreden af met haar meest bekende liedjes “Liqourice” en “212”.
Organisatie: Live Nation
De meningen over Paul Banks (aka Julian Plenti, aka frontman van de alom bekende band Interpol) zijn verdeeld. Volgens sommigen zijn z'n soloprojecten beter dan Interpol, volgens anderen kan er nooit ofte nimmer aan de genialiteit van ‘Antics’ of ‘Turn On The Bright Lights’ getipt worden. Over één iets lijkt iedereen het wel eens te zijn: Paul Banks is niet Interpol light, en dat is maar best ook.
Ook tijdens de passage door de AB in Brussel op vrijdag 25 januari werd dit opnieuw duidelijk. Het enige van Interpol die je kon herkennen was de stem van Banks, die er trouwens een fraaie set neerzette. Banks solo klinkt helemaal niet als de post-punk van zijn vroegere band. Er zijn heel wat meer elektronische invloeden en synths te horen, en de muziek is gewoon ook een stuk rustiger. Zweverig, zeggen enkele critici. Atmosferisch lijkt een beter woord. Rustiger, misschien, al klinkt het live sowieso een stuk harder dan op het album.
Bijna het volledige ‘Banks’ album passeerde de revue (met “Another Chance” als enige afwezige), aangevuld met zevental goed gesmaakte songs van ‘Julian Plenti Is… Skyscraper’, het werk van Paul Banks' alter ego. Een klassiek rock concert kon je dit niet noemen: geen schreeuwend publiek, geen 'devil horns' in de lucht. Wat er wel was, was een ingetogen sfeer, een rustige en beheerste zanger die wederom zijn gitaarspel in de schijnwerpers zette en die ervoor koos de muziek voor zichzelf te laten spreken. Als hij zich af en toe al eens durfde verliezen in de muziek en het momentum van de songs even verloren ging, wie neemt het hem kwalijk? Het publiek, dat de AB trouwens bijlange niet vol kreeg, bleef rustig; maar dit kon evengoed door aandacht als door verveling zijn.
Geen greintje Interpol te bespeuren bij Banks dus, maar de consensus spreekt: dit was ook helemaal niet nodig.
Setlist
Skyscaper; Fun That We Have ; I'll Sue You ; Only If You Run ; Arise, Awake; Goodbye Toronto ; Fly As You Might ; No Chance Survival ; Young Again ; Lisbon ; Over My Shoulder ; No Mistakes ; The Base ; Paid For That ; Summertime Is Coming
Encore
On The Esplanade ; Games For Days
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/willow-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-banks-25-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
