Anderhalf jaar geleden was het ondertussen dat we Bastille nog eens in ons land over de vloer kregen. Dat was toen op Pukkelpop, maar gisteren mochten ze nog eens een Sportpaleis vullen. In 2017 speelden ze ook al de arena in Merksem en toen stelden ze hun plaat Wild World voor. De Britten zijn nog steeds razend populair en scoorden samen met dj Marshmello onlangs nog een gigantische hit met “Happier”. Het optreden in het Sportpaleis was de voorlaatste halte op hun ‘Still Avoiding Tour’, maar van vermoeidheid was gisteren helemaal geen sprake.
Normaal gezien kregen we gisteren twee voorprogramma’s voorgeschoteld, maar Lewis Capaldi moest last minute noodgedwongen afzeggen wegens ziekte. Gelukkig was daar dan nog Akine. De nog heel jonge Britse werd op het podium vergezeld door twee muzikanten en samen brachten ze een aardige show. Dat Akine heel nerveus was, merkten we vooral tussen de nummers door wanneer ze soms niet wist wat ze moest zeggen. De nummers die ze bracht, waren heel catchy en mooi opgebouwd. Vooral “Cashmere” kon ons overtuigen omwille van zijn heel aanstekelijk refrein. Het ontbreken van Lewis kon ze ruimschoots invullen en we zijn al erg benieuwd naar haar toekomstige muzikale plannen. Mits nog wat meer zelfvertrouwen op het podium zal de rest wel vanzelf komen.
Maar dan was het tijd voor de band waarvoor het Sportpaleis helemaal was volgelopen: Bastille. Geopend werd er met “Wild World” en dat klonk meteen heel fraai waarop Dan zichzelf begeleidde op de piano. Voor het podium was een groot doek gespannen, maar het viel pas wanneer “Quarter Past Midnight” begon. Helaas viel hier het geluid wat tegen en gesticuleerde hij wild naar de geluidsman om het allemaal wat luider te krijgen. De aanwezigen reageerden in het begin opvallend terughoudend en aarzelend en dat verbaasde ons eigenlijk wat. Bastille probeerde daar desondanks met “Send Them Off!” verandering in te brengen en dat lukte helaas maar gedeeltelijk.
‘Dan maar mijn beste Vlaams bovenhalen’, dacht frontman Dan. En dat was een slimme zet, want zo kreeg hij snel een groot deel van het Sportpaleis met zich mee. De frontman weet ons nog steeds te overtuigen met zijn charisma en enthousiasme en deed weer zijn uiterste best om wat sfeer in de show te krijgen. Met de oudere nummers zoals “Things We Lost In The Fire” en “Fake It” knalden ze in het eerste deel nochtans twee echte sfeermakers in de strijd, maar desondanks bleef het voor Bastille moeilijk om de sfeer verder te krijgen dan in het voorste deel op het middenplein.
De band uit Londen bood ons geen confetti en geen vuurwerk, maar wel een strak visueel spektakel. Met behulp van vier grote projectoren wisten ze onze ogen een groot plezier te doen en bewezen ze dat eenvoud soms ook goed kan werken in een arena. Laten we eerlijk zijn, live komen nummers als “I Know You” en “Grip” niet overtuigend over, wat grotendeels te wijten is aan de platte drop die de beide nummers hebben. Gelukkig was daar dan nog een nummer als “4AM” dat, ondanks dat het een heel rustig nummer is, ook wist te overtuigen. Met dank aan de duizenden smartphonelampjes werd het dan ook één van de hoogtepunten van de set. Ook het netjes gebrachte “World Gone Mad”, waarvoor Dan hulp inschakelde van het voorprogramma Akine, kon rekenen op een zee van lichtjes.
Natuurlijk ging het tempo daarna weer drastisch de hoogte in en kregen we met “Bad Blood” een eerste echte meezinger van de avond. De stembanden kregen vervolgens weer wat rust dankzij “Two Evils” en “Daniel in the Den”. Iets te veel rustige momenten die elkaar opvolgden en die ervoor zorgden dat de set wat dreigde weg te zakken. Gelukkig was er bij het swingende “Million Pieces” weer wat leven in de brouwerij en warmde het ons op voor een groot finale. Met “Pompeii” schoot Bastille voor het eerst helemaal raak en stond het hele Sportpaleis op zijn benen om luidruchtig hun eerste hit mee te zingen. Ze waren vertrokken en met “Good Grief” en publiekslieveling “Laura Palmer” wisten ze de goede sfeer vast te houden.
Als er één nummer is waarmee Bastille weides en zalen tot springen kan brengen dan is het wel “Of The Night”. Ondanks dat het nummer heel geroutineerd gebracht werd, zorgde de sitdown weer voor een uitgelaten menigte. De naadloze overgang in de reprise van “Warmth” vonden we goed gedaan en toonde het muzikale vermogen van de hele band. De avond werd feestelijk afgerond met een sublieme bisronde. “Happier” bracht duizenden een glimlach op hun gezicht en “Flaws” kroonde zich op het einde nog tot absolute hoogtepunt van de show. Eind goed, al goed.
Bastille leverde gisteren een behoorlijke show af, maar had wel wat tijd nodig om een volgelopen Sportpaleis uit zijn dak te laten gaan. Hier en daar dreigde de show wat in te zakken, maar wist steeds weer op het juiste moment weer overeind te krabbelen. Dankzij een sterke eindspurt konden wij en vele anderen toch nog met een goed gevoel terug huiswaarts keren. Wie ze gisteren in het Sportpaleis heeft gemist, niet getreurd want op donderdag 27 juni staan ze op de Main Stage van Rock Werchter en dat wellicht met hun nieuwe plaat ‘Dooms Day’ onder de arm.
Setlist: Wild World (intro) - Quarter Past Midnight - Send Them Off! - I Know You - Things We Lost in the Fire - The Currents – Grip – Warmth – Blame - 4AM - World Gone Mad - Fake It - Bad Blood - Two Evils - Daniel in the Den - Million Pieces – Pompeii - Good Grief - Laura Palmer - Of the Night - Warmth (outro)
Encore: Happier – Flaws
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/bastille-09-03-2019
Organisatie: Live Nation
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie . Die live reputatie is eerlijk gezegd sterker dan het plaatwerk . Ze hebben hét door hun betrokkenheid , enthousiasme en uitstraling die tekenen voor samenhorigheid en positivisme .
“Pompei” , “Things we lost in the fire” , “Laura Palmer” en de titelsong “Bad blood” werden vier classics , op de tweede is dit met “Good grief” en “Warmth” . “Power”, “Send them off!” en “Snakes” bengelen er nog wat aan . Het ander materiaal is meer van hetzelfde en moet het meer hebben van een stevige boost .
De songs zijn onschuldig en bereiken een breed publiek door de kleurrijke, bombastische sound , toegegeven, nergens te zeemzoeterig of kitscherig. Kauwgomballenpop, met Coldplay allures, die uiterst gezellig, warm aandoenlijk klinkt .
Bastille brengt muziek en ontspanning met een zeker entertainment en happy feelings gehalte.
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie , wat we zagen op optredens in zalen als de AB, Lotto Arena en op de grote festivals Rock Werchter en Pukkelpop. Hun betrokkenheid , enthousiasme , uitstraling tekenen voor samenhorigheid en positivisme . De band van Dan Smith en C° geeft hun materiaal op het podium een stevige boost door de keys, de percussie, bijkomende troms en de blazerssectie . Een heuse band is het live, uitgebreid tot een achttal , en de blazers zorgen voor een bredere, kleurrijke en bombastische sound , nergens te zeemzoeterig of kitscherig.
De sound mag dan onschuldig klinken , rasmuzikanten zijn het , die probleemloos van instrument wisselen . Smith combineert zelfs keys en troms terwijl hij zingt , zonder ook maar te verzwakken .
De visuele hoogstandjes doen de rest , gebaseerd op de nieuwe plaat en de gekende Bastille driehoek , vanavond omgedoopt tot een tv kanaal Wild World Communications .
Anderhalf uur lang stond de tijd even stil voor het jonge publiekje en was het voor andere liefhebbers heerlijk vertoeven in die ‘Bastille’ muzikale wereld , die vrolijkheid en tristesse mengt . Het materiaal werd naar een hoger niveau getild door de inzet , de energie, de dynamiek , het entertainment en de feel goods .
Natuurlijk zit het snor met boodschappen als “Here for you , wherever you are”, de hartjes , de handclaps en het handjeszwaaien . Niet voor niks was er in september ‘Bastille for Life’ , die de Muziek en het Goede Doel dichter bij jou brachten.
Meteen zat de sfeer er goed in met drie knallers “Send them off” , “Laura Palmer” en de nieuwe single “Warmth” , songs die tintelen , fris zijn en een aangename groove hebben. Smith hitste de menigte op , hij is er voor zijn publiek en na nog geen vijf nummers, op “Oblivion” , ook al zo’n puike single , is hij met hen verbonden en is hij te zien onder hen . Bastille heeft Coldplay allures en brengt hun muziek naar hun publiek , hun fans . Erg gezellig allemaal!
Er valt heel wat te beleven en alles valt in zijn plooi . De band is sterk op elkaar ingespeeld , voelt zich in goed in z’n vel , hotst , huppelt op de ontspannende , onschuldige deuntjes .
Op de twee platen ‘Bad blood’ en het vorig jaar verschenen ‘Wild world’ staan mindere tracks, live worden ze omgeven van prachtige projecties , sightseeings , klinken ze grootser, en krijgen ze een meezingfactor . We horen ze in een andere verpakking . Kauwgomballen pop heet zoiets, o.m. een “Lethargy”, waarin we de inleiding van “Belfast child” van Simple Minds herkennen, op sfeervolle , broeierige wijze opbouwt , harder , feller klinkt en durft te ontploffen . Ook “The draw” is zo’n voorbeeld . Bastille is écht een liveband!
Net op moment dat de aandacht hier wat verslapt , komt de herkenbaarheid naar boven met “Things we lost in the fire” en “Bad blood”, omgeven van de eerste “ow-ei” koortjes. Allemaal goed doordacht en uitgekiend . Op de stampende dansklassieker van Corona’s “The rhythm of the night” (remember the 90s) was Smith ook middenin zijn publiek te vinden en ging iedereen uit z’n dak . Een moment van intimiteit presenteerden ze met een sobere “Icarus” , waar de gitarist en Smith in de nok van het Sportpaleis te vinden waren . Coldplay kapsones …
Tot slot kon het publiek er nog een keer voor gaan . Iedereen was in opperbeste stemming op classics “Good grief” en “Pompeii” die de set besloot met de twee warming up bands Frenship en Rationale . Iedereen veerde recht, zong , schreeuwde, brulde en wuifde letterlijk de drie bands uit .
Muziek , Ontspanning, Entertainment , Tonnen Charisma , Bastille tekende voor zo’n avondje ‘Boenk erop’! Op naar de zomerfestivals!
Organisatie: Live Nation
Nadat 2013 voor Bastille werd uitgeroepen tot een Grand Cru, met hun debuutplaat ‘Bad Blood’, zijn ze 2014 ingeslagen op dezelfde weg. Met dezelfde succesformule hanterend, volgen steeds meer steden elkaar op en worden de zalen groter en groter. De schare trouwe fans zwelt gestadig aan. Benieuwd wat dat gaat geven voor 2014.
Chauffe plat van dienst Grizfolk, een Amerikaans/Zweedse groep, had het gewillige , overwegend jonge publiek direct mee. Hun repertoire doet me een beetje denken aan Elbow, maar dan wel met F1-motoren. Ideaal om de halfwas adolescenten op de juiste temperatuur te brengen.
Opener “Bad Blood” was er direct boenk op. Ideale sing-along , de oh-oh-ohs waren niet uit de lucht. Lijkt wel op maat gesneden voor de falsetstem van Dan Smith. De heren van Bastille weten een soort vibe of schwung te creëren die niet meer uit deint eens ingezet. “Weight of living, Pt II” en het recente “Blame” weten dit gevoel perfect te consolideren. Met “Laura Palmer” ging er een eerste zindering door het publiek.
“Poet”, “Overjoyed” met een heel aanstekelijk drumritme, “Laughter lines” en “These streets” brachten toch iets of wat rust in de lotto arena. Om dan weer toe te nemen met, o contradictie , “ The silence”.
Een gevoel van samenhorigheid werd geformeerd door het melancholische “Oblivion”, volgens Dan één van de meest treurige songs ooit door hem geschreven. Maar het onderbouwde wel het machtige stembereik van de leadzanger.
De sfeer werd weer opgewarmd door … “Icarus”, de zaal badend in goudgeel zonlicht. “The draw” was een ideale opwarmer voor “Things we lost in the fire”. Wat een uitbarsting van emotie, alsof iedereen hierop zat te wachten.
Dan trok z’n hoodie terug aan, en mengde zich dan onverwachts in het publiek. Zonder stemverlies werd “Flaws” gewoon tussen het publiek gezongen. Gedurfd, maar het uitzinnige publiek beheerste zich en de gelukkigen die een aanraking mochten koesteren, zullen waarschijnlijk hun hand een maand lang onberoerd laten.
De encore werd rustig ingezet met “Daniel in the Den”. Voor de cover “ Off the night” werd medewerking gevraagd: op teken van Dan moest iedereen zich klein maken om dan los te barsten op de tonen van “This is the rhythm of the night”. Zelden meegemaakt. “Pompeii” werd, hoe kan het anders, gespaard als climax. Het dak ging er net niet af. Aardig als ze zijn , mochten de kerels Grizfolk ook mee het podium op. Een geslaagde avond was een feit.
Bastille blijkt een succesformule, zoveel is zeker. De achterban groeit, concerten raken steeds sneller uitverkocht. Hun geheim? Alles lijkt toch zo basaal te gaan, bijna routinematig. Wat ook helpt, Dan heeft een aaibaarheidsfactor buiten categorie. Vriendelijke jongen, altijd een glimlach klaar, een herkenbare stijl gepaard met een vaak gekopieerde kuif, …
Bastille bewijst ook dat men geen vuurwerk, exuberante lichtshow enz. nodig heeft om een uitstekende format neer te zetten.
Eerst de AB, nu de Lotto Arena. Straks volgt Werchter opnieuw. Maar dit kan de laatste halte niet zijn. Het kan niet anders of de volgende stop ligt naast de Lotto Arena, namelijk het Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bastille-11-03-2014/
Organisatie: Live Nation
Bastille sloot hun Europese toer af in België, uiteraard konden wij hier niet ontbreken. De uitverkochte AB werd tot de nok gevuld met dolenthousiaste (hoofdzakelijk) vrouwelijke fans. Wat de avond zou geven moest nog even wachten. Het voorprogramma To Kill A King opende de avond. Deze Britse band toerde onder andere al mee met Two Gallants en deed de volledige Europese toer met Bastille mee. Nummers zoals “Cold Skin”, “Wolves”, konden de zaal inpalmen. De rustige nummers met af en toe een harder kantje werden zeker gesmaakt, maar het publiek wou meer. Toen Bastille het podium bestormde tijdens “Choices” ging het publiek uit de bol. Een ware vriendschap was te zien op het podium, maar het werd toch stilaan tijd voor de hoofd act van de avond.
Dat Bastille één van de populairste bands op dit moment is, werd bewezen tijdens hun passage op Rock Werchter. Hier gaven ze het beste van zichzelf, in de AB leek dit toch wel anders te zijn. De vermoeidheid van een Europese toer is hier waarschijnlijk wel voor een deel aan te wijten maar toch…
De set werd opgebouwd rond hun cd ‘Bad Blood’, hoewel de cd enkele sterke nummers kent , zijn er vooral middelmatige nummers op terug te vinden. De nummers zijn sterk geschreven en opgebouwd maar missen toch nog dat tikkeltje meer. Een feit dat des te duidelijker werd doorheen hun live set. Bastille opende met de titel track “Bad blood “ een slimme en doordachte zet , deze knaller van formaat, trok de zaal. Er werd uitzinnig gejoeld, gedanst hier en daar verscheen zelf al een smartphone om het geheel vast te leggen voor later. “Things we lost in the flames” hield het vuur branden. De zanger Dan Smith verkende het podium en deed menig harten sneller slaan. “Overjoyed” toonde dan weer de gevoelige kant van Bastille, met dit eerder rustige nummer wisten ze de zaal toch aan zich te binden.
De zang van Dan Smith komt live zeer sterk over, waar hij op Rock Werchter al eens van de spreekwoordelijke toonladder viel, was het nu zeker niet het geval. Ook live komen de bas en de drum strakker en harder naar voor dan op de cd, dit zorgt voor een betere live ervaring die doordringt tot in het diepste van je lichaam.
Toch wist de band het zelfde elan dat ze opgebouwd hadden in het begin van de set niet vast te houden. Middelmatige nummers zoals “Daniel in the Den”, “the Draw”,” these streets” doofden het vuur praktisch, al leek de zaal zich hier niet echt van aan te trekken. Gelukkig waren er nog een aantal hoogtepunten van de avond, weliswaar vooral opgebouwd aan de sterke nummers op de cd. “Laura Palmer” zette het publiek in vuur en vlam, hun versie van “The Rythm of the Night” en “Rythm is a dancer” konden ons wel smaken. Idem voor het nieuwe nummer “Blame”. Gekenmerkt door een harde gitaar, meer pit doet ons toch uitkijken naar de volgende cd.
Het hoogtepunt van de avond was voor velen wellicht het nummer “Flaws”, niet doordat het zo goed gezongen was, maar door de tocht die Dan Smith ondernam doorheen de zaal. Geef toe, wat wil een fan nog meer dan heel even de zanger van hun favoriete band te kunnen aanraken.
Dat “Pompeii” de afsluiter ging zijn, wist zelfs de kleinste kleuter, het was wel een afsluiter die de zaal nog een laatste maal liet bewegen, zelfs de mensen in de zeteltjes durfden eindelijk eens wat bewegen.
Kortom de doortocht van Bastille in België zal hopelijk geen voorbode zijn van wat te wachten staat in de Lotto Arena. Ze zullen met meer uit hun mars moeten komen dan hier in de AB, een spectaculaire lichtshow alleen zal niet volstaan om het publiek te geven wat ze willen.
Setlist: Bad Blood-Things We Lost In The Fire- Overjoyed- The Silence- What Would You Do- Daniel In The Den- Weight Of The Living Pt II- Blame- Laura Palmer- These Streets- The Draw- Icarus- Flaws---- Get Home- Of the Night- Pompei
Neem gerust een kijkje naar de pics
To kill a king - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4356
Bastille - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4357
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Dan Smith, ‘the new golden boy of Pop’, maakte op 17 april, in de ABClub, een opmerkelijke halte naar aanleiding van de release van ‘Bad Blood’, de eerste plaat van het Bastille-project. Op talrijke radiostations als StuBru, Pure FM , geïnjecteerd door talrijke specifieke blogs, werd gehamerd op zijn komst, wat ervoor zorgde dat het concert in een mum van tijd uitverkocht was.
Zelf ontdekte ik Bastille uit de mixtape ‘Other’s People’s Heartache Part II’ en de singles « Overjoyed » en « Pompeii », van ‘Bad Blood’. M’n aandacht werd getrokken en Bastille intrigeerde door dit materiaal .
Maar live bleek het toch iets anders en kon de set me van Bastille onvoldoende inpalmen . Dan Smith en z’n haarsnit op z’n Desireless konden mijn verwachtingen niet inlossen. De show van de Londense muzikanten liet me echter een bittere nasmaak. Geen paniek, de gig van ‘Bad Blood’ bood me toch enkele goede herinneringen, met net “Pompeii” met z’n Beirut tunes en “Things We Lost in The Fire “.
Op het podium had Bastille soms iets mee van ‘Kinderen voor Kinderen’. De 30-plussers zochten hun toevlucht meer achteraan in de Vlub. Vooraan werd Smith overmand door een horde meisjes , die duidelijk bij de leest en in vorm waren.
De set werd geopend met “Bad blood”, en meteen werd het nummer meegezongen door de horde jonge fans. Achteraan de zaal overviel de rage ons verrassend. De rest van het eerste deel is consistent, net zoals het zalvende timbre van de zanger. Het percussiewerk heeft iets van de synthpop van Ellie Goulding.
De volgende composities bleken sterker op plaat. Ze kunnen zich live niet echt onthullen, ze zijn eerder lineair en doen de spanning afnemen . De fans van hun kant, zingen de teksten maar mee en houden van de energie , de dynamiek en de gekke capriolen van de zanger . Terwijl wij spijtig genoeg hier afhaken .
Toegegeven, de pop van Bastille is fijnzinnig en doet het goed in de charts . Een handvol nummers hadden die vibe om in juiste stemming te komen; een nummer als “Things We Lost in the Fire” staat dan ook hoog aangeschreven . Het is een soort pop die we letterlijk moeten voelen, beleven en ervaren .
Bastille zal spelen in de Marquee Rock Werchter, zondag 7 juli
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bastille-17-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stavroz-17-04-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Redouane Sbai - Vertaling: Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
In de UK werd Bastille van sing/songwriter Dan Smith al een tijdje sterk onthaald , genoemd naar de Franse Nationale Feestdag , omdat die nu net op z’n verjaardag valt.
Hij is eigenlijk al van 2010 bezig , toen als soloproject , ondertussen nu als band uitgegroeid . Popsongs met een synthrandje, catchy hooks en klassieke pianoloops, die een soulfulle ondertoon hebben en gestoei met vocoder , waarbij Bastille beetje durft te experimenteren . De eerste twee songs “Pompeii” en Things we lost in the fire” zetten de toon van de cd , die eigenlijk goede popsongs bevat, maar soms beetje teveel verdrinkt in hetzelfde klankbord en door een melige stroop niet aan ons gehoor blijft hangen. Naast de twaalf songs , met middenin een puike “Flaws” vinden we nog een handvol tapes die sober , sfeervol, ingetogen en naturel klinken.
Nederlands 
Français 
