Beady Eye ‘Oasis zonder Noel Gallagher’ noemen is Noel oneer aandoen. Noel was de creatieve spil en is dan ook een bijzonder grote aderlating voor het geluid. We moeten echter ook niet gaan overdrijven, zonder the big mouth en Manchester attitude van zanger Liam Gallagher had Oasis nooit een gezicht gehad en hadden ze het hoogstwaarschijnlijk ook nooit zo ver geschopt.

Toch is het voortdurend vergelijken met Oasis eigenlijk misplaatst, Beady Eye is (sinds kort) een compleet andere band met ook een nieuw geluid. Zou je Liam Gallagher vroeger gevraagd waarvoor zijn ‘V’ staat zou dat hoogstwaarschijnlijk niet ‘Vooruitgang’ of ‘Verandering’ geweest zijn, maar “Fuck Off” (het peace-teken, dat NVA blijkbaar heeft gemonopoliseerd, maar dan omgekeerd).
Na ‘What’s The Story Morning Glory’ klonk ongeveer elke Oasis-plaat hetzelfde en ook de eerste van Beady Eye, ‘Different Gear, Still Speeding’ bleek die formule te volgen. Al die platen bleken ook stuk voor stuk 2 à 3 echt goede nummers te hebben en de rest gold vooral als ‘opvulling’. ‘Verandering’, ‘Vooruitgang’ en zelfs ‘Volwassenheid’ kwam er met tweede plaat ‘BE’, waarvoor ze Dave Sitek achter de knoppen plaatsten. Er werd door de fans aanvankelijk getwijfeld aan eerste singles “Flick Of The Finger” en “Second Bite Of The Apple”, maar al snel wende men aan het nieuwe geluid en beseften de meesten dat dit tot het beste behoorde wat Liam de laatste jaren heeft uitgevreten.
Afgelopen zomer hadden ze de Britpopavond op de Lokerse Feesten met Primal Scream en The Fratellis moeten afsluiten, maar ze zegden op het laatste nippertje af. Een enorme domper, gelukkig was Primal Scream die avond in bloedvorm.

Opvallend: voor een ticket dat al gauw 37 euro koste kreeg je geen voorprogramma. Wel mocht broer Paul ‘het vijfde wiel aan de wagen’ Gallagher plaatjes draaien. Voor een DJ die “Kick Out The Jams” van MC5, “New Rose” van The Damned, “Bodies” van Sex Pistols en “1969” van The Stooges draait steken wij maar al te graag onze handjes in de lucht. Daar kan onze vriend Regi nog een puntje aan zuigen.
Net zoals Oasis vroeger het eigen instrumentale “Fucking In The Bushes” als intro door de boxen knalde, gebruikt Beady Eye nu hun “White Smoke”, waarna “Flick Of The Finger” werd ingezet. Zo ongeveer de beste binnenkomer die er is. En toen Liam tijdens de spoken word outro, dat via een geluidsbandje werd afgespeeld, ongeïnteresseerd doch fucking cool voor zicht uitkeek (iets waarvan je je afvraagt of hij dat heeft uitgevonden) wist je waarvoor zijn ‘V’ stond. De ‘V’ voor ‘Vedette’. Cooler dan Liam wordt het niet. Hoe hard anderen ook mogen proberen.
Dat het wel eens stevig kon worden bewezen ze door na “Flick Of The Finger” “Face The Crowd” en “Four Letter Word” te spelen, amok in de eerste rijen, een kleine grijns op Liam’s gezicht.
Ze namen gas terug met onder andere fantastische versies van “Soul Love”, “Shine A Light” en “Second Bite Of The Apple”. Toen was het tijd voor het eerste Oasis nummer. Stoere mannen sloegen de armen omheen elkanders nek want het was tijd voor “Wonderwall”. De extra punch die Liam in tegenstelling tot broer Noel wel aan het nummer geeft maakte het een meesterlijke versie.
Klein minpuntje: stevige nummers à la “Cigarettes and Alcohol” (Oasis nummer opgedragen aan iemand met een Manchester City sjaal) en “I’m Just Saying” kwamen er niet volledig uit door het lage volume in de zaal. Gelukkig merkte je het minder tijdens meer psychedelische nummers als “Soon Come Tomorrow” en “Start Anew”. Een open kans lieten ze liggen door in plaats van te eindigen met “The Roller” en “Bring The Light” erna nog “Wigwam” te spelen, zowat het minste nummer van de avond.
Gelukkig kwamen ze terug om een ode te brengen aan The Rolling Stones door hun “Gimme Shelter” te coveren. Van The Stones blijf je af, maar Liam Gallagher lapt zulke ongeschreven regels maar wat graag aan zijn laars. En maar goed ook, het klonk niks minder dan groots.

Na het optreden spookten de woorden die Alex Turner van Arctic Monkeys gebruikte tijdens zijn speech op de Brit Awards door het hoofd: “That rock 'n'roll, eh? That rock'n'roll, it just won't go away”

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beady-eye-24-02-2014/
Pics @ Damon De Backer – Indiestyle.be

Organisatie: Live Nation

Beady Eye , de tandem rond gitarist Andy Bell en de grillige Liam Gallagher , zijn een goede twee jaar terug een nieuw muzikaal hoofdstuk begonnen met Beady Eye, na Oasis . Typical Britpop/rock , die natuurlijk niet omheen de Beatles kan . Hun debuut ‘Different gear, Still speeding’ viel al bij al mee , en enkele songs “Four letter word” , “The roller” en “Morning son” raakten.
Ook de tweede cd biedt dezelfde indruk . Goede plaat, maar ook niet meer dan dat , sfeervol broeierige, rockende Britpop, maar beklijft onvoldoende. Sommige nummers “Flick of the finger” en “Second bite of the apple” worden omgeven van orkestraties en blazers. Samen met het dromerige “Soon come tomorrow” en het rockende “Shine a light” onderscheiden ze zich en zijn het de sterkste songs.
Voor de rest zitten we terug wat vast en daalt de spanning. Het lijkt dat hier niet veel meer uit te halen valt . Wisselend album dus !