Beyond The Labyrinth - Johan Lotigiers (BTL) – ‘Ik geef toe, het is de eerste keer in mijn leven dat ik zonder al teveel stress op het podium sta’
Beyond The Labyrinth bewandelt sinds 1996 die dunne lijn tussen hardrock en melodieuze metal. Sinds het najaar van 2024 doen ze dat met een nieuwe frontman: Johan Lotigiers, nog beter bekend als ‘de broer van Helmut Lotti’. Zijn stem is intussen al te horen op “Fear’s The Killer”, een heropname van een nummer uit 2011. Intussen kwam ook een single op de markt “My Favorite Mistake” én bovendien laat de band zich tegenwoordig gewoon BTL noemen.
Over dit alles hadden we met Johan Lotigiers, een wandelende muziek encyclopedie, een heel fijne babbel, waarbij we ook polsten naar zijn persoonlijk parcours binnen de scene, hoe hij broer Helmut heeft gemotiveerd om zijn ‘hardrock ‘plaat uit te brengen alsook de doelstellingen en ambities met BTL; ook zijn persoonlijke doelen kwamen aan bod… place to be? Een gezellig terras in The Fox, Lokeren…
Waar komt de voorliefde van het ‘hardere genre’ vandaan? In tegenstelling tot je broer dacht ik…
‘als het goede muziek is, is het goede muziek’ is altijd ons motto geweest. Wij houden niet van hokjes denken. Ikzelf ben wel een liefhebber van hardrock maar evenzeer van jazz, swing, pop of andere genres.
Je broer is dankzij jouw hardrocksmaak ook in het genre getuimeld…
Hij werd heel zijn kinder-, en puberteit geconfronteerd met platen van AC/DC, Van Halen, Kiss, Saxon, Iron Maiden, etcetera. De heavy metal van de jaren ’80.
Geen Led Zeppelin, Black Sabbath of Deep purple?
Dat is op latere leeftijd pas boven gekomen, toen ik op zoek ging naar de oorsprong . Als je jong bent dan hou je vast aan bands van het moment zelf, het is pas later dat ik teruggekeerd ben naar het verleden. De eerste platen die ik zelf echt gekocht heb op 11-jarige leeftijd waren AC/DC ‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, Kiss ‘Killers’, een verzamelalbum met vier nieuwe nummers, Saxon ‘Power and the Glory’ en Iron Maiden ‘Number of the Beast’. Ik heb daar veel mijn moeder haar werkcamionette voor moeten wassen ?
Je hebt ook een verleden in de muziek?
Ik zat als puber in het playbackmilieu, daarna deed ik voornamelijk soundmixshows. Als zijnde ‘de slechtste imitatie van Tom Jones’ (haha). Rond mijn 18de kreeg ik telefoon van een producer en voor ik het wist zat ik met management aan tafel. 2 maand later stond ik in Tien Om te zien. Het is toen allemaal zeer snel gegaan. Ik heb toen een tweetal jaar als zelfstandig zanger in het Vlaamse circuit gezeten. Ik heb toen zelfs mijn eerste en enige Vlaamse album uitgebracht. Daar kan ik nu niet meer echt naar luisteren. Als je jong bent heb je geen eigen identiteit in je stem. Het is allemaal nogal onnatuurlijk gezongen, dik opgezwollen. Mijn broer had dat ook een beetje in het begin. Overacting is beetje typisch als je wat jonger bent.
Je broer heeft een hele gevarieerde carrière uitgewerkt; hoe komt het bij jou niet echt lukte toen?
Onder andere omdat ik met mensen samenwerkten die achteraf gezien niet goed wisten hoe me te begeleiden; Ik was toen al iets te ‘frank’, teveel eigenheid en te weinig plooibaar. Achteraf bekeken ben ik blij dat ik er bewust mee ben opgehouden. Omdat ik het gevoel had naast mijn eigen kwestie te zingen. Ik wou altijd wel in een band zitten, en deed dingen die ik absoluut niet wou doen.
Je broer is dan wel in dat wereldje ingestapt …
Hij heeft aan het begin van zijn carrière in het Nederlands gezongen, in die periode van Tien om Te zien kon hij eigenlijk niet anders. Ze hebben de songs , die reeds in het Engels geschreven waren, gewoon Vervlaamst. In die periode was het de enige manier om ergens door te breken.
Je broer doet het zeer goed met zijn nieuwste plaat, ik zie uit naar zijn optreden op de Fonnefeesten, je werkte (of werkt) ook met hem samen?
Samenwerken is een groot woord. Hij heeft me gevraagd om op zijn nieuw album ‘Breaking The Law’ in duet te zingen en op sommige van zijn optredens durf ik daarvoor eens op het podium springen. Samenwerken is niet altijd even simpel. Hij zit ook vast aan een bepaald circuit, waar je dan in moet meegaan. En dat kan ik met mijn werk en BTL moeilijk combineren. Dat is ook de enige reden waarom dat moeilijk lukt.
Hoe vind je zijn plaat eigenlijk?
Hij heeft er veel mensen aangenaam mee verrast. Zeker binnen de hardrock scene , met die Classics heeft hij indertijd ook veel mensen verrast eigenlijk. Qua productie vind ik zijn plaat heel geslaagd. Op mijn broer zijn zangkwaliteiten valt sowieso niks aan te merken, hij staat als het gaat over stemtechniek op eenzame hoogte, zelfs al ben je geen Helmut-fan kan je dat alleen maar beamen. Grappig, ik vind het beste nummer op zijn Heart Rock-album de live-versie van ‘Que Je T’ Aime’ van Johnny Hallyday. Ik heb Johnny nog gezien in het Koning Boudewijnstadium in 2003. Een groot zanger, een geweldige show.
Je zit nu bij een band die ik al veel jaren volg, Beyond The Labyrinth. Wat trok je zo aan bij hen, om voor hen te kiezen ?
Ik wou iets doen, maar iets van nul helemaal alleen uit de grond stampen, daar had ik noch de goesting, noch de energie voor . Geert is op dat vlak een lopende trein, die is daar zeer gedreven in, omdat hij al jaren de BTL-kar trekt. Voor ik bij de band begon te zingen heb ik wat dingen beluisterd op Spotify. Het nummer dat me over de streep heeft getrokken om me bij BTL te vervoegen was ‘Wings’. Ik was zelfs licht geëmotioneerd door die song, die zit verdomd goed in elkaar.
Waarom zijn Belgische bands zoals o.a. Beyond the Labyrinth die ik een fantastische band vind, zo onderschat in eigen land, op de radio hoor je hen ook amper … Heb je er een verklaring voor?
Ik heb daar ook niet echt een verklaring voor. Wat wel een feit is, er is teveel te doen overal in ons klein landje, de markt is oververzadigd. Ze zijn al jaren bezig met een concurrentieslag onder elkander. Sommige zeggen ‘rock-’n-roll is dood’, maar daar ben ik niet van overtuigd. Neem een band als Ghost, een band die onder de radar maar ondertussen grote podia speelt en er ook is in geslaagd nummer 1 in de Amerikaanse Bilboard Top 100 te bereiken, dat is een band die bewijst dat rock-‘n-roll verre van dood is, en zo zijn er nog veel. Over Rock n’ Roll die verre van dood is heb ik trouwens een party-anthem voor ons nieuw album geschreven.
Beyond the Labyrinth heeft veel wissels gekend; geen probleem om ‘echt door te breken’ denk je?
Weet je wanneer een band echt bij elkaar blijft? Als het geld met pakken binnen stroomt en blijft binnen stromen. Je hebt morele verplichtingen, en financiële overwegingen. En anders is dat een komen en een gaan, wat ook opvalt in het gehele hardrock en metalcircuit? Iedereen heeft wel eens met of bij elkaars band gespeeld.
Jullie laten zich tegenwoordig gewoon ‘BTL’ noemen, is er een reden voor?
Die inkorting heeft inderdaad een doel, ik zou persoonlijk wat meer mensen uit de mainstream willen aantrekken. Dat kun je enkel bereiken door wat meer toegankelijk te zijn. En dat begint al met een bandnaam. Als mijn moeder vraagt “hoe noemt jouw band nu terug,”… dan begrijp je waarom BTL beter in het hoofd blijft zitten dan Beyond the Labyrinth. Beyond The Labyrinth, dat staat en klinkt dan wel mooi en intrigerend in metalkringen, maar dan zit je vast. De bekende namen binnen de scene hebben allemaal korte namen.. Kiss, AC/DC, en ook in de Thrash , Slayer, noem maar op. Daar begint het dus al mee, daarom die afkorting naar BTL.
Als ik het goed begrijp is het de ambitie met BTL dus meer de mainstream toer op te gaan?
Of we mainstream gaan worden? Naar mijn gevoel bewandeld BTL al jaren die dunne lijn, maar straalden ze dat niet echt uit. Tenslotte is BTL altijd wel een zeer diverse band geweest met invloeden uit zowel pop, classic rock en melodieuze metal.. er zijn zoveel genres binnen deze band. Geert is ook beïnvloed door Savatage. Er zit ook een beetje Deep Purple of Rainbow in de muziek. En voor veel Metalfreaks binnen alle generaties na ons is de muziek van de daarnet vernoemde bands mainstream. BTL gaat vooral voor melodie, geen bruut geweld.Anders: Als Journey mainstream is, dan BTL ook, graag zelfs.
De band is weer druk bezig. Vorig jaar was er al een herwerkte single uit 2011 “Fear’s The Killer”
Dat is een beetje een toevallig en grappig verhaal. Radio Classic 21 zend 1 keer per jaar een programma uit dat in het teken van Belgische Metalbands staat en naar jaarlijkse gewoonte wou Geert daarvoor een nummer inzenden maar ik was nog maar net aan boord, er was dus geen enkele opname met BTL’s nieuwe zanger. Ik ben zelf op zoek gegaan naar iets dat bij mijn stem pastte, en naar mijn gevoel ons meest Metalklinkende nummer was. ‘Fear’s The Killer’ beantwoordde daar in mijn optiek aan, dat is het dus geworden. Het nummer is dus opnieuw ingezongen en hermixt in de studio. En ook uitgezonden, want op wonderbaarlijke wijze, na talloze mislukte pogingen van Geert alle voorafgaande jaren, zaten we plots bij de 10 nummers die Radio 21 ‘uitzendwaardig’ vond.
Er is een nieuwe single uit “My favorite mistake”, het lijkt me precies jouw speelveld …
Dat is een nummer dat Geert en ik hebben uitgewerkt naar een basisidee, dat ik op een ochtend ingezongen had in mijn garage op mijn GSM. Geert en ik hebben het volledige nieuwe album zo goed als volledig geschreven trouwens. Behalve één nummer van onze toetsenist, wat trouwens een puik nummer is. Geert zegt dat mijn schrijfsels allemaal bluesy klinken –ik schrijf blijkbaar alles binnen een Bluescontext. Ik wist dat zelf niet.
Er komt dus een nieuwe plaat uit? Wanneer?
Inderdaad, met een negental nieuwe nummers. En de nieuwe versie van ‘Fear’s the Killer’ zal er ook opstaan. We zijn aan het nadenken om er nog iets speciaal op te zetten, maar zijn er nog niet volledig uit. Oude nummers akoestisch uitbrengen. Ik moet volgende maand alles gaan inzingen. Wanneer die uitkomt? Op 22 november zal de albumvoorstelling doorgaan in de Crossover Music Pub in Langerbrugge (Gent). Het zal opnieuw een zeer gevarieerd werkje worden.
Het valt me op, in tegenstelling tot vroeger, dat steeds meer bands eerst met mondjesmaat singles uitbrengen, al dan niet fysieke; zit hier een strategie achter, denk je?
Voor veel bands en artiesten is een volledig album verloren geld. Dit komt vooral door Spotify waar elke abonnee zijn eigen playlists op samenstelt. Een volledig album wordt daar dus door pakweg 80% van de luisteraars nooit in zijn totaliteit afgespeeld/beluisterd. De wijze waarop mensen heden ten dage met muziek omgaan is helemaal anders ten overstaan van in mijn (en jouw) jonge jaren. Gelukkig zitten wij in een circuit waar veel geïnteresseerden graag een fysiek exemplaar kopen (CD of Vinyl) en gebeurt dat veelal op optredens aan de Merch-stand. In een heel ander genre: Niels De Stadsbader heeft zelf aangekondigd dat hij enkel nog single’s maakt omdat een full album voor hem zinloos lijkt/is. Almaar meer artiesten en platenfirma’s vinden dat dus een verloren investering
BTL is een band die ondanks alles wat ‘ter plaatse’ is blijven trappelen, ze zijn niet de enige; heb je een verklaring?
Dat die doorbraak er nooit echt is gekomen? Ik wijd daar niet zo graag over uit, ik was er ook niet bij al die jaren dat Geert aan de weg timmerde. Maar ik wil wel zo goed als letterlijk citeren wat ik tegen Geert zei toen ik, net aangenomen, naar nummers van alle vorige jaren luisterde :“Verkeerde zangers voor de nummers, te weinig levendig gezongen, in veel nummers veel teveel overbodig symfonisch ‘tapijtjeswerk’ en het drumgeluid lijkt nergens op. Maar op de composities zelf valt weinig aan te merken, het is dus louter de verpakking waar ik problemen mee heb”. Ik moet vooral iets voelen bij de zang, los van eender welk genre. Dat is belangrijk. Een voorbeeld daarvan is Nick Cave. Die vertelt een verhaal, dat je raakt. Dat vind ik belangrijk bij een zanger.
Jullie hebben nog niet zoveel opgetreden in deze bezetting? Wt zijn de ambities met het nieuwe album?
We zijn voornamelijk bezig geweest in de studio om te werken aan dat nieuwe album, en daarna volgen hopelijk wel optredens daarrond. We hebben geen platenfirma, en dat is en blijft een probleem als je echt door wilt breken. Wat ik enorm onderschat heb is de impact van sociale media, ik kan daar niet mee overweg. Maar het is de toegang naar een algemeen publiek. Onze ambitie is vooral van meer op te treden door dit album, maar dat hangt natuurlijk samen met hoe het zal ontvangen worden.
Alcatraz trekt de Belgische kaart, Graspop met mondjesmaat … In de metalfestivals, wat verkies je?
Dan verkies ik toch Alcatraz, een zeer gezellig festival. Ik ga voor het eerst drie dagen, al moet ik zeggen dat veel bands op de affiche mij onbekend zijn. Hopelijk niet teveel Metalcore bands want dat is een genre dat ik niet echt begrijp en waar ik niet echt voor gewonnen ben.
Kunnen we het doortrekken naar andere festivals, waar zou je graag eens optreden ? Kamping Kitsch, het Shlagerfestival….. hahahahaha
Uiteindelijk maakt het ons niet uit op welk festival we spelen, hoewel we Classic Rock spelen zijn veel van ons nummers heel toegankelijk en daarom denk ik dat er plaats voor ons moet zijn buiten het zogeheten Metalcircuit op eender welk festival. We staan volgende maand trouwens op Woodrock, wat een gezellig familiefestival is in Wondelgem (Gent), dat bewijst dat onze muziek zich ook leent voor dergelijke festivals.
Zijn er na al die jaren nog doelen of ambities ?
Op het podium heb ik niet langer onnodig stress en als ik er al heb is het positieve stress. Ik kan me, net zoals mijn moeder, wel snel boos maken als er dingen verkeerd lopen, maar bij BTL voel ik me zeer comfortabel.
Grootse ambities heb ik niet echt, ik ben gezien mijn leeftijd niet langer de dromer die ik vroeger was. De tijden zijn ook anders, het muzikale landschap is ook helemaal veranderd, ik ben daar heel realistisch in. En we zijn in de ogen van nieuwe jeugdige potentiële fans een bende ouwe bokken ?
Ik heb ook nog andere dingen buiten muziek waar ik mezelf in kwijt kan, ik ben bijvoorbeeld een beetje van een BoardGameGeek, ik heb een 120-tal spellen in mijn collectie en er gaat geen dag voorbij dat ik daar niet mee bezig ben.
Ik werk als animator in de psychiatrie, we hebben daar ook een spellenclub uit de grond gestampt waar een 15-tal fanatieke bewoners elke donderdag bij aansluiten en op afdelingen speel ik ook bijna wekelijks in groep één of ander bordspel.
Dus het is niet zo dat ik zonder muziek in een ontiegelijk zwart gat val, ik heb jaren in mijn leven gehad dat ik helemaal niet met muziek bezig was. Ik heb lang een haat/liefdeverhouding met het medium gehad.
Maar als je deze vraag aan Geert stelt, krijg je een heel ander antwoord, hoor!
Bedankt voor deze heel toffe babbel. We zien uit naar het nieuwe album
De schijf 'Brand New Start EP' was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth. Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland.
Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verscheen een gloednieuwe plaat.
We hadden onlangs een lang en fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral 'wat is de sleutel voor succes' … daarop kwamen verschillende antwoorden naar boven. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Wat is het fijn om te zien hoe een band zichzelf durft heruit te vinden, en zichzelf niet verliest. Alsof ze met hun verjaardag niet alleen terugkijken naar die 25 jaar, maar ook een bladzijde op subtiele wijze omdraaien en vooruit kijken. De eerste song “Altitude for Energy” voelt zo aan, energie genoeg om je die boost te geven waardoor je er weer even tegen aan kunt.
Classic rock en toch avontuurlijk van aard…het keert terug op songs als het aanstekelijke “This is how we roll” en “Improve, Enhance” , songs die je direct uit volle borst meezingt en met de vuist in de lucht. “Rush Rush Rush” is een meesterlijke ode aan grootmeester John Lord die ons kippenvel bezorgt, omdat voor mij persoonlijk, John Lord een reden was waarom ik ooit keyboard begon te spelen. “Long Way Home” toont een gevoelige kant . Op de plaat staan ook enkele versies van oudere songs, “Healer” en “Wings”. En trouwens, Filip Lemmens is een sterke frontman.
Beyond the Labyrinth durft na 25 jaar nog steeds risico’s nemen. Je hoort een solide, krachtige combinatie van routine en speelsheid.
Tracklist: Altitude For Energy 03:54 Louder Than Thunder 03:49 Invisible Battle Scars 04:46 Nothing Comes For Free 03:19 Dedicated To Sir J./Rush Rush Rush 04:19 Falcon Eye 04:09 In Camera 03:59 This Is How We Roll 03:47 Improve, Enhance 03:27 Up There In The Sky 03:42 Rise Above 04:11 Long Way Home 04:03 Healer (2021 version) 04:12 Wings (2021 version) 04:37
Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’
De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland. Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.
Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.
Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond. Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?
Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.
Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan. Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)
Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.
Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten. Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)
Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld. Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.
Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was. Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal : Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand. De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee. In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe.
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd. Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…
Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’, daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)
Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more. Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.
Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.
Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar. Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.
Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen
De titelnaam van hun nieuwe EP is niet toevallig gekozen. De afgelopen jaren zat het de band niet meteen mee vanwege het vertrek van hun zanger en hun bassist. Dat werd op hun vorige album, ‘The Art of Resilience’, nog opgelost met een aantal gastbijdrages zoals o.a. de inmiddels betreurde Wizz Beauprez, Colin Flynn, David Watson en Filip Lemmens. Sinds begin 2019 is Filip Lemmens (ex-Fireforce) echter vast lid van de band en werd bassist Wilfried Kiekens opnieuw geïntroduceerd. Op die manier lijkt ‘Brand New Start’ als titel niet vergezocht.
De EP telt vier nummers waarop ze, ondanks dat het bijna allemaal herwerkingen van hun oude songs zijn, nog meer naar hun klassieke rockroots gaan. Ze deden al het voorprogramma van Uriah Heep, Y&T en Threshold. Deze bands, samen met bijvoorbeeld Deep Purple, is het soort biotoop waar ook hun hedendaagse sound goed in gedijt. Het gebruik van de klassieke orgels, verschillende lagen vocals, synthsounds en organischer drums dragen hier zeker toe bij. Opener en titelsong “Brand New Start” begint met heerlijke, naar Deep Purple klinkende, orgels. Deze song kan eigenlijk naast de kwaliteit van de songs van “Livin’ The Dream” (uit 2018) van Uriah Heep staan. Zoals je misschien wel weet is dat een zeer geslaagd album. De cleane zang blendt mooi tussen het orgel en de gitaren. De ritmesectie legt een mooie groove neer. “Shine” is een herwerking van hun single uit 1997. Een hele ommezwaai want als ik die single van toen hoor dan hoor ik haast een gothrockband. Hier hoor je harde rock met wat symfonische invloeden. Een geslaagde rework. Ook “In Flanders Fields” is een herwerking van een vrij goed bekend nummer uit hun debuut ‘Signs’. Hier heeft het nummer meer maturiteit dan het origineel. Ten slotte krijgen we “Salve Mater” dat op het ‘The Art of Resilence’-album staat en waarop Filip Lemmens voor de eerste keer meezingt met de band. Het grootste deel van de song werd opnieuw opgenomen. Enkel de griezelige parts werden gelaten zoals ze in 2017 werden opgenomen.
Deze EP is een voorbode voor een vijfde full album dat volgend jaar zou klaar moeten zijn. Akkoord, we horen niet veel nieuwe songs maar als je luistert naar de herwerkingen dan weet je dat de sound er staat. Op basis van wat we hier horen klinkt dat heel veelbelovend voor dat nieuwe album.
Het vierde album van Beyond The Labyrinth heeft na beluistering een beetje een progressieve insteek. Dit op muzikaal vlak. Maar ook het concept van het album dat gaat over jezelf oppikken en doorgaan op moeilijke momenten. De muziek heeft naast de ietwat progressieve uitwerking ook elementen van melodische, gothische en symfonische metal. De zang klinkt eerder als dat van een klassieke melodische metal/hardrock band. Dus geen grunts en growls. Dat zou bij deze muziek ook niet meteen passen. Voor de vocals deed men onder meer beroep op Will ‘Wizz’ Beauprez ( De vorig jaar overleden zanger zingt hier op “Carry On”), Filip Lemmens, Oliver Wright, Colin Flynn en nog een deel van gastzangers. Positief is dat het album daardoor gevarieerd maar toch samenhangend klinkt. Alle songs zijn mooi uitgebouwd en klinken haarfijn: van de traditionele ballad “Someone Watching Over You” naar de iets donkere en steviger song zoals “Prince of Darkness” tot de iets progressievere song “Salve Mater”. Op dit vlak kunnen we zeker niet klagen.
Bij momenten doet de muziek mij een beetje aan bands zoals Whitesnake, Y&T, Rainbow… denken. De goeie hardrock/metal bands uit de jaren 70, 80 en 90 dus. Het artwork is ook heel mooi tot in de details uitgewerkt. Sfeervolle foto’s, tekstboekje… Je merkt dat er werk in gestoken werd.
‘The Art of Resilience’ klinkt heel potent, melodisch en volwassen. Voor wie van deze stijl van metal/rock houdt is dit een heel aangenaam album waarin de songs centraal staan. Kwaliteit noemen we dat dan.
Nederlands 
Français 
